Кіріспе

Шелленберг шайқасы 1704 жылғы 2 шілдеде Испания мұрагерлік соғысы кезінде болды. Бұл шайқас Марлборо герцогының Габсбургтердің астанасы Венаны король Людовик XIV-нің франко-бавариялық әскерлерінің Оңтүстік Германияға жасаған шабуылынан құтқару науқанының бір бөлігі болды. Марлборо 19 мамырда Кельнге жақын Бедбургтен 250 мильдік (402 км) жорығын бастады; бес апта ішінде ол өзінің әскерін Баден маркграфының күштерімен біріктірді, содан кейін Дунай өзеніне қарай жолын жалғастырды. Оңтүстік Германияға жеткен соң, одақтастардың міндеті – Баварияның сайлаушысы Макс Эммануэльді Людовик XIV-ке адалдығынан бас тартып, Ұлы Одаққа қайта қосылуға көндіру болды. Бірақ мәселені шешу үшін одақтастарға алдымен Дунайдағы бекітілген көпір басын және жабдықтау қоймасын қамтамасыз ету қажет болды, арқылы олардың жабдықтары өзеннің оңтүстігіне өтіп, сайлаушының жерлерінің ортасына жеткізілуі керек еді. Осы мақсатта Марлборо Доньюверт қаласын таңдады. Сайлаушы және оның әріптес қолбасшысы, маршал Марсин одақтастардың мақсатын білгеннен кейін, граф д’Арконы 12 000 сарбаздан тұратын алдыңғы күшті Диллингендегі негізгі лагерьден қаланың үстіндегі Шелленберг биіктігін нығайту және ұстау үшін жіберді. Ұзақ қоршаудан бас тартып, Марлборо позиция тым берік болып үлкермес бұрын жылдам шабуыл жасауға шешім берді. Баррикадаларды басып алуға жасаған екі сәтсіз әрекеттен кейін, одақтас қолбасшылар бірігіп, қорғаушыларды жеңіп алды. Өте қиын шайқаста көпір басын басып алуға бар болғаны екі сағат кетті, бірақ жеңістен кейін, шешімсіздік туды. Бавариядағы сайлаушының жерлерін салдарынан қирату Макс Эммануэльді шайқасқа шығаруға немесе оны Империя құрамына қайтаруға көндіре алмады. Маршал Таллард сайлаушының күштерін нығайту үшін күштермен келген кезде және Савой князі Евгений Рейннен одақтастарды нығайту үшін келген кезде, келесі айда Бленхайм шайқасындағы шешуші шайқас үшін жағдай жасалды.

Өмірбаян

Шелленберг шайқасы – 1704 жылы Ұлы одақтың Габсбург Австриясының астанасы Венаны Франко-Бавария әскерінің қақтығысуынан қорғау мақсатымен жүргізген науқанының бір бөлігі болды. Науқан 19 мамырда Марлборо герцогының Кельнге жақын Бедбургтен Бавария сайлаушысы мен Марсиннің Дунайдағы Франко-Бавария әскеріне қарай 400 км (640 шақырым) жорық бастауымен күш алды. Марлборо бастапқыда француз командирлерін – испандық Нидерландыдағы маршал Виллеруа мен Рейн бойындағы маршал Таллардты, оның мақсаты солтүстіктегі Эльзас немесе Мозель екендігіне сендірді. Бірақ 5 маусымда Марлбороның Төмен елдерден жорық жасап келе жатқаны туралы хабарланғаннан кейін, ол одақтастардың нақты нысаны Бавария екенін дұрыс болжады. Киелі Рим императоры Леопольд I, соғысқа дейін король Людовик XIV үшін күресу үшін адалдығын ауыстырған сайлаушыны империя құрамына қайтаруға мүдделі болды. Осындай екі жүзділікті ескере отырып, Марлборо Баварияны одаққа қосудың ең тиімді жолы – сайлаушының аумақтарын басып алып, күшті позициядан келіссөздер жүргізу және күшейтілгенге дейін оны тарапына көндіру деп ойлады. 22 маусымда Марлборо әскері Лаунсхаймда Баден маркгравының императорлық әскерлерімен қосылды; маусым соңына қарай олардың біріккен күші шамамен 80 000 адамды құрады (оң жақтағы картаны қараңыз). Ульмде орналасқан Франко-Бавария әскері одақтастарға қарағанда сандар жағынан кем болды, ал сайлаушының әскерінің көп бөлігі Мюнхен мен Тироль шекарасына дейін оның аумағындағы гарнизондарға тарап кетті, бірақ оның жағдайы мүшкіл емес еді. Егер ол бір ай бойы тұғыр тапса, Таллард Рейннен француздық күштермен келер еді. Одақтастар күштерін біріктіргеннен кейін, сайлаушы мен Марсин 40 000 әскерін Дунайдың солтүстік жағалауындағы Дилинген мен Лауинген арасындағы бекінілген лагерьге көшті. Одақтас командирлері, редуттар мен су тоғандарымен қол жеткізуге болмайтын осындай мықты позицияға шабуыл жасауға құштар болмады, сондықтан Диллингенді айналып, Бальмерсхофен мен Армердинген арқылы солтүстікке қарай Донауверт бағытында жылжыды. (Толық ақпаратты "Шелленберг" картасынан қараңыз.) 1703 жылы маршал Виллар сайлаушыға қалаларын бекініп, "оның ішінде ең маңыздысы – Донауверт үстіндегі Шелленберг, Ұлы Густав бізге маңыздылығын үйреткен" бекінісін нығайтуға кеңес берді. Вилларспен қарым-қатынасы нашарлаған сайлаушы бастапқыда құлдырап бара жатқан қорғанысты жөндеу туралы кеңеске мән бермеді, бірақ Донаувертке шабуыл жасалатыны белгілі болғаннан кейін, Пьемонт офицері граф д'Арко Дилингендегі лагерьден позицияны нығайту және ұстау бұйрығымен жіберілді. Д'Аркоға 12 000 адам сеніп тапсырылды, олардың көпшілігі Баварияның ең жақсы бөлімдерінен, соның ішінде сайлаушы гвардиясынан және тәжірибелі офицерлер басқарған сайлаушы ханның полкінен құралды.

Бастапқы маневрлер

1 шілдеден 2 шілдеге дейінгі түнде одақтастар Донауверттен 15 миль (24 км) қашықтықтағы Армердингенде орналасты. Осы жерде Марлборо Барон Мольтенбургтен, Евгений ханзадасының генерал-адъютантынан, маршал Таллардтың 35 000 әскермен Қара Орман арқылы өтіп, Франко-Бавария армиясын күшейтуге бет алғаны туралы жедел хабар алды. Бұл жаңалық Марлбороны ұзақ қоршауға уақыт жетпейтініне көндірді және Баденнің қарсылығына қарамастан – тікелей шабуыл зор шығынға әкеледі деген пікірге қарамастан – герцог позицияға толық шабуыл жасауды жоспарлады. 2 шілде күні сағат 03:00-де одақтастардың алдыңғы қатарлы әскері Донауверт және Шелленберг биіктіктеріне қарай жорық үшін лагерьді тастауға кірісті. Марлборо жеке өзі өзінің қолбасшылығындағы әрбір батальоннан шамамен 130 адамнан құралған 5850 жаяу әскерден тұратын алғашқы шабуыл күшінің жылжуын қадағалады. Демек, уақытты ысырап етуге болмады. Герцог күніне 12 сағат қалғанымен, оның әскері әлі де Вёрниц өзенінен шалқап, сазға батып, қиындықпен жылға басып, шабуылды шамамен сағат 18:00-ге дейін бастауға үміттенбеді, ал түнге дейін бар болғаны екі сағат қалды. Одақтастар жорыққа шыққанда, Донауверт және Шелленбергтің қорғанысын нығайту жұмыстары қарқынды жүргізілді. Француз инженерлік офицерлерінің көмегімен д'Арко Густав бекінісін бір жағынан Дунаймен, екінші жағынан қала қабырғаларымен байланыстыратын 2 миль (3 км) көлеміндегі ескі бекіністерді жөндеуге және нығайтуға кірісті. Бавариядағы француз командирі және осы кезеңнің куәгері, полковник Жан Мартин де ла Колони кейіннен: «Бізге қалған уақыт бұл жұмысты толық аяқтау үшін жеткіліксіз болды» деп жазды. Одақтастардың атты әскері таңғы сағат 08:00 шамасында, д'Арконың сол жақ флангында, солтүстік-батысқа қарай 5 миль (8 км) немесе 6 миль (10 км) қашықтықта пайда болды, одан кейін жаяу әскері келді. Сағат 10:00-де Марлбороның генерал-квартирмейстері Уильям Кадоган Шелленбергтің көрінетін жерінде лагерь құруға арналған жерді белгілеуге кірісті, Вёрниц өзенінен бұрын, олар тыныш қоршауға ниеттенгенін көрсету үшін. Граф д'Арко Кадоганның дайындықтарын бақылады және алдануға иланып, толық емес қорғаныстың бақылауын қалдырып, Донауверттің француз командирі полковник Дюбордемен бірге тамақтануға кетті, күнінің қалған бөлігі мен түнін қорғанысты аяқтауға жететініне сенімді болды. Алайда, колонналар мақсатты түрде алға жылжыды және орташа күнде олар Эберморгендегі Вёрниц өзенінен өтіп, дереу шабуыл жасауға ниеттенді. Бавариялық бақылау посттары одақтастарды байқап, Берг пен айналасындағы кішкентай елді мекендерді өртеп, дабыл қағып, хабарлауға асықты. Генерал д'Арко түскі асынан күйзеліспен үзіліп, Шелленбергке асығып, әскерін қаруға шақырды.

Марлбороның алғашқы шабуыл

Марлборо Шелленбергке қарсы майданға шабуыл жасаудың қымбатқа түсетінін білгенімен, қаланың тез басып алынуын қамтамасыз етудің жалғыз жолы осы екеніне сендірді: егер ол түнгі уақытқа дейін биіктікті басып алса ғана, оны алу мүмкін болар еді – қорғаныс тым күшті болар еді, сондай-ақ Диллингеннен Донаувертке қарай асығып келе жатқан франко-бавария армиясы осы позицияны қорғауға келмек. Генерал д’Арко де ла Колонидің француз гранадерлерін бавариялықтардың бекіністеріндегі кемшіліктерді уақтылы жабуға дайын күйде биіктіктерде (бавариялықтар бақылап тұрған қоршауларда) резервке қоюға бұйырды. Алайда, биіктіктің тегіс болуына байланысты бұл позиция оның әскерлеріне одақтас артиллериясынан шектеулі қорғаныс ұсынды. Полковник Блад бұл жағдайды байқап, өзінің артиллериясын биіктікке бағыттап, де ла Колонидің әскеріне ауыр шығын келтірді. Де ла Колони кейіннен: «Олар отын бізге шоғырландырды, ал алғашқы оқпен граф де ла Бастидты ала кетті, сондықтан менің пальтоым ми мен қанға толы болды» деп жазды. Осы оқ жауылдарына қарамастан, тіпті бір оқ атпастан бес офицер мен 80 гранадиерін жоғалтса да, де ла Колони өзінің француз полкінің өз орнында тұруын талап етті, өйткені ол тәртіпті сақтауға және әскерлері шайқасқа кіргенде жақсы жағдайда болуын қамтамасыз етуге бейілді болды. Түн батуға дейін солтүстік жағынан (негізінен Густав бекінісінің солтүстігіндегі ең тік беткейден) шабуыл жасауға уақыт жеткілікті болды, бірақ басқа жақтардан бірдей шабуылдарды дамытуға уақыт болмады. Шабуыл сағат 18:00 шамасында «Жалпы үміт» алғы шебі бастаған күштермен басталды. Виконт Мордаунт пен полковник Ричард Мунден басқарған 1-ші ағылшын жаяу гвардиясының 80 ағылшын гранадиерінен тұратын бұл күш жаудың отын өздеріне аударуға және одақтас командирлеріне қорғаныстың әйелді жерлерін анықтауға мүмкіндік беруге арналған еді. Негізгі күш олардан кейін тығыз орналасып ерді. «Олардың жылдам қозғалысы және дауыс көтеріп айқайлаулары шынымен қорқынышты болды», - деп еске алды ла Колони, ол айқай-шуды басу үшін барабаншысына «біздің жандарға жаман әсер тигізбеу үшін оларды шумен басу үшін» соққы беруге бұйрық берді. Алыс қашықтық қысқарған сайын одақтастар франко-бавариялық мылтықтар мен жүзімшар оқтардың оңай нысанасына айналды, қорғаушылар төбеден лақтырған қызыл жарық гранаталары шатақтықты одан әрі күшейтті. Шабуылға көмектесу үшін әрбір одақтас әскері өздерімен бірге фассин шоғырын (бұрын Бошберг орманынан кесілген) алып жүрді, олармен бекіністер алдындағы орларды көпірлеп, өтуді жеделдетуге арналған еді. Алайда, фассиндер бавариялықтардың қорғаныс орларына емес, соңғы жазғы жаңбырлардан пайда болған құрғақ шатқалға (шамамен 45 м / 50 ярд қашықтықта) қателікпен лақтырылды. Тағы да одақтастар жаудың қамауында көптеген өлгендер мен жараланғандарды қалдырды, соның ішінде екінші шабуылға жетекшілік еткен маршал граф фон Лимбург Штирум да болды. Қатарлары бұзылып, шатастықта, шабуылдаушы әскерлер тағы бір рет төбеден төмен құлап түсті. Одақтастар екінші рет жеңілгеннен кейін, қуанышпен бавариялық гранадерлер шабуылдаушыларды жеңіп, оларды қуып жететін үшін бекіністерінен асығып өтті. Бірақ Ламлидің аттан түскен атты әскерлерінің көмегімен ағылшын күзетшілері толық жеңіліске ұшырауына жол бермей, бавариялықтарды қорғаныс шебіне кері итеруге мәжбүр етті.

Баденнің шабуылдау

Осы сәтте, екі рет шабуылға өтуге тырысып сәтсіз аяқталғаннан кейін, Марлборо қала қабырғаларын төбедегі бекініспен байланыстыратын қорғаныс қазір аз қорғалғандығы туралы хабар алды (Марлбороның сәтсіз шабуылдары д'Арконың әскерін бекіністің басқа бөліктерінен алшақтатты, оның сол қанатын қорғанышсыз және өте осал қалдырды). Басқа одақтас қолбасшы, Баден маркграфы (Марлбородан жарты сағатқа соң шайқасқа қосылған) да осы мүмкіндікті байқады және көп ұзамай Берг ауылынан және Кайбах өзенінен гранадерлерін шабуылға жіберді. Донауверт гарнизонының командирі әскерін қала ішіне қайтарып, қақпаларды жапты, енді тек қабырғалардан сиресіп оқ атуға қана мүмкіндігі болды. Баденнің императорлық әскерлері (қазір Марлбороның резервіндегі сегіз батальонымен күшейтілген) осы әлсіз қорғанысты оңай бұзып, аймақты қорғап тұрған екі жаяу әскер батальоны мен аздаған атқыштарды жеңіп, Шелленбергтің етегінде жиналып, д'Арко мен қала арасына орналасты. Қауіпті сезген д'Арко артқа жүгіріп, төбенің қорғанысында тұрған аттан түспеген француз драгундықтарын шақырып, императорлық әскердің көтеріліп келе жатқан биіктікке қарсы тұруға тырысты.

Жетістік

Империя әскерлері Шелленберг қорғанысын бұзғанын білген Марлборо үшінші шабуылды бастады. Бұл жолы шабуылшылар кең фронт құрып, д'Арконың әскерін отты таратып, мылтық пен гранаталардың қауіпті тиімділігін азайтуға мәжбүр етті. Бірақ қорғаушылар, соның ішінде ла Колония (империалистердің сол қанатына енгенін және д'Арконың Донаувертке шегінгенін білмейтін), жауды кері қайтаруға әлі де сенімді болды. "Біз өз бекінісімізде тұрақты тұрдық; атуымыз бұрынғыдай үздіксіз болды және қарсыластарымызды бақылауда ұстадық". Шелленбергтің аз санды қорғаушылары одақтастардың шабуылдарына екі сағат бойы қарсы тұрды, бірақ енді Баден мен Марлборо күштерінің қысымымен олардың мықты қорғанысы аяқталды. Франко-Бавария армиясында үрей тараған кезде, Марлборо қашып бара жатқан әскерлерді қуу үшін 35 эскадрилья атты әскер мен драгунды жіберді, олар "Өлтіріңіз, өлтіріңіз және жоясыз!" деп айқайлап, жау әскерлерін аяусыз қырды. Қашуға оңай жол болмады. Дунайдағы понтондық көпір олардың салмағынан құлап, көптеген д'Арко әскерлері, олардың көпшілігі жүзе алмағандықтан, тез ағысқа батып кетті. Дунайдың солтүстік жағалауында қоршауға түскендер қамыс арасында өмірлерін сақтап қалуға тырысты, одақтастардың қылыштарынан қашуға әрекеттенді. Басқалары Зиргесхайм ауылына қарай, орманды төбелерге қашып құтылуға асықты. Марлборо тек батысқа қарай бірнеше франко-бавариялық батальондардың Донауверт көпірі арқылы Дунайды тәртіппен кешіп өтіп жатқанын көрді, ал содан кейін қараңғылық шайқаласалап жатқан далаға түсті.

Салдары

Де ла Колони азат болған бірнеше адамның ішінде болды, бірақ Баварияның сайлаушысы өзінің көптеген ең жақсы әскерлерін жоғалтты, бұл франко-бавариялық күштердің науқанның қалған бөлігінде одақтастармен күресу мүмкіндігіне терең әсер етті. Бірақ осы сандардың ішінде граф д’Арко және оның екінші командирі маркиз де Маффеи болды, екеуі де кейін Бленхайм шайқасында Люцингенді қорғады. 22 000 одақтас әскердің 5 000-нан астамы қаза тапты немесе жарақат алды, бұл Марлбороның Нөрдлингенде құрған госпитальдарын толып кетуге әкелді. Одақтастардың қаза тапқандарының арасында алты генерал-лейтенант, төрт генерал-майор және 28 бригадир, полковник және подполковник болды, бұл жоғары шенді офицерлердің шабуылдарда әскерлерін алға жетектегендегі осалдығын көрсетті. Испания мұрагерлік соғысында басқа ешқандай шайқас жоғары шенді офицерлердің сонша өмірін алған жоқ. Жеңіс соғыстың әдеттегі олжасын сыйлады. Шеленбергтегі барлық қаруларды басып алумен қатар, одақтастар полк туларын (Де ла Колонидің Гренадер Руж полкінен басқа), оқ-дәрілерін, жүктерін және басқа да құнды олжаларын тартып алды. Бірақ көптеген қаза болғандықтан Ұлы Одақтастықта алаңдаушылық туды. Голландиялықтар жеңіс медалін жасады, онда бір жағында Баден бейнеленген, екінші жағында латын жазуы болғанмен, Марлборо герцогы туралы ештеңе айтылмады. Бірақ император герцогқа жеке хат жазды: «Донауверттегі жау лагерін осыншалықты жылдам және күшпен басып алғаныңызға тең келерлік ештеңе жоқ».

Баварияның қирауы

Марлборо Дунайдағы көпірді басып алып, француздар мен Венаның арасында қалды, бірақ шайқастан кейін күрделі, созылған салдар болды. Герцог Талард келгенге дейін сайлаушыны шайқасқа тартуға ниеттенді, бірақ Шелленберг шайқасынан кейін одақтас қолбасшылары келесі қадам туралы келісе алмады, нәтижесінде Райн қаласы ұзақ қоршауға алынды. Бастапқыда ауыр артиллерия мен оқ-дәрі жетіспегендіктен (Империя уәде берген, бірақ уақытында жеткізбеген) қала 16 шілдеге дейін түспеді. Дегенмен, Марлборо тез арада Нёбургті басып алды, ол Донаувёрт пен Райнмен бірге одақтастарға Дунай және Лех өзендерінен өтуге қолайлы бірнеше бекітілген көпірлерді қамтамасыз етті. Одақтас қолбасшылары енді Фридбергке бет алды, Лех өзенінің арғы жағындағы Аугсбургтегі жауларын бақылап, олардың Баварияға кіруіне немесе одан жабдықтау алуына кедергі келтірді. Бірақ Баварияны екі тәж партиясынан Ұлы Одаққа өткізу одақтастар үшін ең маңызды мәселе болды. Сайлаушы Аугсбургте қорғанысқа бекінгенде, Марлборо әскерлерін Баварияға шабуылға жіберіп, ғимараттарды өртеп, егістіктерді жойып, бавариялық қолбасшыны шайқасқа тартуға немесе оны император Леопольд I-ге адалдығын өзгертуге көндіруге тырысты. Император толық кешірім, сондай-ақ жәрдемақы және барлық аумақтарын қайтаруды ұсынды, егер ол императорлық билікке оралса, Пфальц-Нойбург және Бургаудың қосымша жерлерімен бірге, бірақ тараптар арасындағы келіссөздер аз нәтиже берді. Баварияны тонау Сайлаушының әйелі Тереза Кунегунда Собиесканың француздық одақтан бас тарту туралы өтініштеріне әкелді. Сайлаушы Людовик XIV-ке деген адалдығында біршама күңкілдегенімен, Леопольд I және Ұлы Одаққа қарсы күресті жалғастыруға деген ниеті Таллардтың күшейтуі – шамамен 35 000 адам – жақын арада Баварияға келе жатыр деген хабар келгенде нығайды. Марлборо енді Сайлаушының аумағын қирату саясатын күшейтті. 16 шілдеде герцог досы Гейнсиусқа, Голландияның Ұлы зейнеткеріне: «Біз Баварияның жүрегіне еніп, елді қиратып, Сайлаушыны бір жолмен немесе екіншісімен мойынсұнуға мәжбүр етеміз» деп жазды. Бұл саясат Сайлаушыны Аугсбургтен 8000 әскерді өз мүлігін қорғауға жіберуге мәжбүр етті, қалған армиясының бір бөлігін ғана Марсин мен Таллардтың басшылығымен француздарға қосылуға қалдырды. Бірақ Марлборо бұл стратегияны табысқа жету үшін қажет деп есептесе де, оның моральдық тұрғысы күмәнді болды. Герцог өзінің әйелі Сараға өзінің алаңдауын білдірді: «Бұл менің табиғатым үшін өте қиын, тек толық қажеттілік ғана мені оған келісуге мәжбүр етер еді. Өйткені бұл кедейлер тек өздерінің мырзаларының құмарлығы үшін ғана азапталуда». Тарихшы Дэвид Чандлер үшін Марлборо қирату үшін толық жауапкершілікті мойнына алуы керек, өйткені ол, әрине, оны жеңуге қиын болғанмен, Баденнің және императордың наразылығына қарамастан жасалды. 1704 жылғы тонау туралы есептер Аишах, Эрдвег, Петерсхаузен, Индерсдорф және Дахау маңындағы әртүрлі шіркеулерде тіркелген. Вихбах және Бахенхаузен ауылдары (Фаренхаузенге жақын, шамамен Мюнхеннен солтүстікке қарай 30 км жерде) тонау мен өрт туралы мәліметтерді сақтады. Үйлері қираудан құтылғанда, олар Флориан күнінде (4 мамыр) жыл сайын құтқарылуларын еске алу үшін әртүрлі дұға оқуға ант берді. Бұл жарлықты әлі күнге дейін Вихбахтағы ескі ауыл шіркеуінде көруге болады. Империяның тиімді қоршау машиналарын қамтамасыз ете алмауы осы уақытқа дейін одақтастардың жеңісін жоққа шығарды – Мюнхенді де, Ульмді де алу мүмкін болмады, ал Сайлаушы жеңілген де, адалдығын өзгертуге мәжбүр болған да жоқ. Евгений ханзада Шелленбергтегі жеңістен кейін ешқандай шешім қабылдамағаны үшін алаңдады, Савой герцогына: «Мен олардың жетістіктерін бағалай алмаймын. Олар сайлаушының келісуіне үміттенеді, жаудың үстінен тікелей шабуыл жасаудың орнына бірнеше ауылды өртеп көңіл көтереді». Таллард 5 тамызда француздық күшейтулермен Аугсбургке келді. Таллардты көлеңкелеп жүрген Евгений де 18 000 адаммен оңтүстікке бет алды, бірақ ол Виллеруаның Дунайға қосымша француз күштерін әкелуіне жол бермеу үшін Столлхофен желілерін күзеткен 12 000 әскерді қалдыруға мәжбүр болды. Сонымен қатар, Сайлаушы ақыры Тироль шекарасындағы үлкен бавариялық контингенттерге негізгі әскерге қайта қосылуға бұйрық берді. Сондықтан одақтастар үшін уақыт аз болды: олар француздарды және олардың одақтастарын бірден жеңуі керек, әйтпесе бүкіл Оңтүстік Германия жоғалып кетеді. 7 тамызда үш одақтас қолбасшы – Марлборо, Баден және Евгений – стратегияларын шешу үшін кездесті. Дунайдан тағы бір маңызды өту үшін Баденнің 15 000 әскермен Ингольштадт қаласын қоршауға алу жоспары келісілді, осылайша одақтас армиясы сандық жағынан кем болуына қарамастан.