Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Straight Time – 1978 жылғы американдық нео-нуарлық қылмыстық драмалық фильм. Режиссері – Улу Гросбард, ал басты рөлдерді Дастин Хоффман, Тереза Рассел, Гэри Бьюзи, Гарри Дин Стэнтон, М. Эммет Уолш және Кэти Бейтс сомдаған. Фильмнің сюжеті Лос-Анджелестегі өмір бойы ұрылықпен айналысқан адамның алты жыл түрмеде отырғаннан кейін қоғамға қайта бейімделуге тырысуын баяндайды. Фильм Эдвард Бункердің "No Beast So Fierce" романы негізінде түсірілген, ал Бункер өзі де фильмде сомдайды.
1978 American crime film
Straight Time is a 1978 American neo noir crime drama film directed by Ulu Grosbard and starring Dustin Hoffman, Theresa Russell, Gary Busey, Harry Dean Stanton, M. Emmet Walsh and Kathy Bates. Its plot follows a lifelong thief in Los Angeles who struggles to assimilate in society after serving a six year prison sentence. The film is based on the novel No Beast So Fierce by Edward Bunker, who also acts in the film.
Сюжет
Макс Дембо, Лос-Анджелесте өмір бойы ұрлық жасаған адам, алты жыл түрмеде болғаннан кейін босатылады және еріншек және қарапайым шартты түрде босатылу офицері Эрл Франкқа хабарлауға мәжбүр болады. Шартты түрде босатудың бір шарты - Макс жұмыс табуы. Жұмыспен қамту агенттігінде ол жас Дженни Мерсерді кездестіреді, ол жаңадан жұмысқа алынған хатшы, оған консерва фабрикасында жалақымен жұмыс істеуге көмектеседі. Женни Макстың қонақжайлылығына риза болып, оның дүниелiк және жұмсақ мінез-құлқына таңғалады. Ерл Макстың бөлмесіне күтпеген сапармен барып, Макстың досы Вилли Дардиннің героин пісіру үшін пайдаланған отты кітабынан табады. Макс есірткіге тәуелділік белгілері мен басқа да белгілері болмаса да, оны қолғаппен бұғаулап, түрмеге қайтарып, жұмыстан және үйден шығарады. Дженни түрмеде онымен кездесіп, босаған соң, телефон нөмірін береді. Зәр сынамалары таза екенін дәлелдегеннен кейін Максты өзін-өзі сыйлаған Эрл алады. Ол Макс тұратын жерінде біреудің есірткі қолданғанын іздемеу арқылы оған үзіліс жасады деп санайды, бұл тағы үш жылға бас бостандығынан айырады. Олар көлікпен реабилитация үйіне бара жатқанда, Эрл Максты пайдаланушының атын айту үшін қысады. Макс ешқашан тыныға алмайтынын түсініп, Эрлді ұрып-соғып, оның көлігін қолға алады және оны аяқ-қолдарымен аяқ-қолдарын аяқ-қолдарына байлап, автокөлік жолының бөліктерімен байланыстырады. Бұл әрекет әділ өмір сүруді мүмкін емес етеді. Макс қылмыскерлік өмірге оралып, қытайлық азық-түлік дүкенін тонап, кейбір ерікті серіктестермен үлкен ұрлықтарды жоспарлайды. Бірге банкті тонағаннан кейін Макс және оның досы Джерри Шу, Беверли-Хиллздегі зергерлік дүкенді тазалап, ставканы көтеруге шешім қабылдайды. Макс көзге түскеннің бәрін ұрлауға тым көп уақыт жұмсап, жұмысты бұзады, бұл Джерри оны банктік тонау кезінде сынға алды. Вилли, қашып бара жатқан жүргізуші ретінде әрекет етіп, үрейленіп, қашып кетеді, Макс пен Джерри полиция дүкенге жиналған кезде жаяу қашып кетеді. Ерлер тұрғын үйдің артқы ауласы арқылы қашып кетуге тырысқанда, Джерри атып өлтіріледі, ал Макс полиция қызметкерін атып өлтіреді. Макс олжамен қашып кетеді, оны өлтіру арқылы Виллимен есептерді реттейді және лос-Анджелестен қашып кетеді. Антилопалар аңғары арқылы көлікпен келе жатқанда, Дженни радиодан Макстың қылмысының ауқымы мен болған түрлі өлім туралы ақпараттарды естиді. Ол ашуланып, Максты машинаны тоқтатуға мәжбүрлейді, сонда ол құсып алады. Бірнеше минуттан кейін олар Палмдейлдің маңындағы бір автокөлік залы мен тамақханаға жетеді. Екеуі сол жерде ішіп-жеп, бірақ Макс олардың қашып кету перспективаларына қатысты екінші ойға келеді және Дженни Лос-Анджелеске автобуспен қайтуды білдіреді. Ол өзінің жақсылығы үшін Женниді тастап, қылмыскерлік өмірге жол береді. Дженни тамақхананың сыртында Макстан неге өзімен бірге бара алмайтынын сұрайды. Ол: "Мен ұсталып қалуды қалаймын" деп жауап береді де, машинамен кетеді. Фильм оның жасөспірім кезіндегі фотосуреттерін монтаждаумен аяқталады (Макстың тұтқын нөмірі, А 20284, Эдвард Бункердің шын өмірдегі тұтқын нөмірімен бірдей).
Max Dembo, a lifelong thief in Los Angeles, is released from a six year stint in prison and forced to report to a boorish and condescending parole officer, Earl Frank. One of the conditions of parole is that Max find a job. At the employment agency, he meets young Jenny Mercer, a newly hired secretary who helps him land scale wage work at a can factory. Jenny accepts Max's invitation to dinner, clearly smitten by his worldly and seemingly gentle demeanor. Earl pays a surprise visit to Max's room, finding a book of matches that Max's friend Willy Darin recently used to cook heroin. Although Max clearly has no track marks nor other signs of drug abuse, he is handcuffed and dragged back to jail, out of a job and a home. Jenny visits him in jail and gives him her number to call when he gets out. After urine tests prove he is clean, Max is picked up by a smug Earl, who feels he actually gave Max a break by not pursuing the fact that someone had been using drugs in his place of residence, which would result in three more years in prison. During their car ride to a halfway house, Earl presses Max to name the user. Max, realizing he will never get a break, pummels Earl, takes control of his car, and handcuffs him to a highway divider fence with his pants around his ankles. This deed makes straight life impossible. Max returns to a life of crime, robbing a Chinese owned grocery store, and planning bigger heists with some willing old accomplices. After robbing a bank together, Max and his friend Jerry Schue decide to up the ante and clean out a Beverly Hills jewelry store. The job is botched when Max takes too long trying to steal everything in sight, something Jerry had criticized him for when they pulled the bank job. Willy, acting as getaway driver, panics and takes off, leaving Max and Jerry to flee on foot as police converge on the store. While the men attempt to get away via residential backyards, Jerry is shot and killed, while Max shoots a police officer. Max escapes with the loot, settles the score with Willy by murdering him, and flees Los Angeles with a loyal Jenny by his side. While driving through the Antelope Valley, Jenny hears a news bulletin on the radio detailing the extent of Max's crime and the various deaths that occurred. She becomes upset, and forces Max to stop the car so she can vomit. A short time later, the couple arrive at a lone service station and diner near Palmdale. The two have drinks there, but Max has second thoughts regarding their prospects on the lam, and implies that Jenny return to Los Angeles by bus. He decides to leave Jenny for her own good, resigning himself to a criminal life. Outside the diner, Jenny asks Max why she cannot come along. He responds, "Because I wanna get caught", and drives away. The movie ends with a montage of his booking photos dating back to his teen years (Max's prisoner number, A 20284, is the same as Edward Bunker's prisoner number in real life).
Даму
Сценарийді Альвин Сарджент, Эдвард Банкер және Джеффри Боам жазды, бұл Банкердің "No Beast So Fierce" романы негізінде құрылған.
The screenplay was written by Alvin Sargent, Edward Bunker and Jeffrey Boam, based on Bunker's novel No Beast So Fierce.
Өндірістен кейінгі
Фильм Хоффман мен First Artists Production Company арасындағы шығармашылық бақылау үшін сот дауының нысаны болды. Хоффман фильмді монтаждауды аяқтамас бұрын, First Artists жобаны өз қолына алу шартын қолданды, себебі түсірілім жоспардан 23 күнге кешікті және шамамен 1 миллион доллардан асып кетті. Хоффманның сотқа берген арызында оның соңғы монтаж құқығы бұзылғаны және жобаны қайтарып алу шарты оның барлық шығармашылық бақылауын жоймайтыны айтылды. First Artists компаниясы Хоффманның "жамандаушы мәлімдемелері" фильмнің қабылдануына және кассалық табысына зиян келтірді деп шағымдады. Сот процесінің нәтижесі жарияланбады.
The film became the subject of litigation between Hoffman and the First Artists Production Company over creative control. Before Hoffman had finished editing the film, First Artists exercised a clause to take over the project, since the shoot had gone 23 days over schedule and approximately $1 million over budget. Hoffman's lawsuit alleged that his right to the final cut had been violated, and that the take over clause did not mean he forfeited all creative control. First Artists' countersuit claimed that Hoffman's "derogatory statements" damaged the film's reception and box office performance. The outcome of the litigation has not been disclosed.
Сыни жауап
Винсент Канби (The New York Times) «Straight Time» фильмін «жақсы құрылған, жарқын сахналанған фильм» деп атады, ол «Максті түсіндіруге тырыспайды. Ол жай ғана осылай екенін айтады. Бізден олқылықтарды толтыруды талап етеді, және фильмнің бізге қажетті өлшемі осы». Чикаго трибунасынан Джин Сискел фильмге төрт жұлдыз берді және оны «тамаша триллер, бұрынғы сотталғанның керемет портреті» деп сипаттады, сондай-ақ: «Америка фильмдеріндегі көптеген қылмыскерлер зәулім, оқ атуға дайын психопаттар. «Straight Time» фильмінде қылмыскерлер – адамдар, және бұл одан да мазасыз». Хоффманға барлық алғыс тиесілі, ол көптеген әріптестерінің қызығушылығын тудыратын миллион долларлық картон рөлдерді ойнаудан жалғыз өзі бас тартады. Жыл соңында ол оны 1978 жылғы ең үздік фильм деп атады. Newsweek журналынан Дэвид Ансен: «Бұл таныс элементтерден – бұрынғы сотталған, банк тонаулары, қашып жүрген ғашықтар – тұрады, бірақ бұл бүгінгі Голливудтағы ерекше және өте жақсы фильм. Кішкентай көлемде, шыншыл реализммен, заңнан тыс өмір сүру туралы өткір түсінікпен фильм көрермендердің күтуіне көп жеңілдік жасай қоймайды, бірақ ол ұзаққа созылатын, қызықты әсер қалдырады». Лос-Анджелес Таймс газетінен Чарльз Шамплин оны «басынан аяғына дейін қызықты тамашалауға болады» деп атады, сондай-ақ: «Хоффманның Максі кейбір бұрынғы рөлдеріне қарағанда азырақ бейнеленген. Оның (түзу өмірге) күресінің сәл ұзағырақ соққанын қалаған едіңіз. Бірақ оның салқын, қатал көңіл көшіруі, сезімтал емес реализмі және ешқашан басталмаған өмірге деген фаталистік көзқарасы өз әсерін тигізеді». Variety журналынан Артур Д. Мерфи фильмді «өте ұнамайтын» деп бағалады, себебі Хоффман «персонаждағы негізінен дәмсіз және көбірек жағымсыз элементтерді жеңе алмайды. Олу Гросбардтың баяу режиссурасы да көмектеспейді». The Washington Post газетінен Гари Арнольд фильмде «нағыз, қызықты сәттер» бар екенін, бірақ «қалай болса да, [Хоффман] жауырылып, қатыгез көрінбейді. Оны қашудан гөрі жұбатуға ұмтыласыз. Макс рөліне Роберт Де Ниро немесе Харви Кейтель секілді актерлер таңдалғанда бірден қабылданатын айлакерлік пен агрессия Хоффман үшін теориялық тұрғыдан ғана көрінеді». Фильм Rotten Tomatoes сайтында 11 рецензияға негізделген 82% рейтингке ие. 2003 жылы The New York Times газеті фильмді «Ең жақсы 1000 фильм» тізіміне қосты.
Vincent Canby of The New York Times praised Straight Time as "a leanly constructed, vividly staged film" that "makes no attempt to explain Max. It simply says that this is the way he is. It requires us to fill in the gaps, and it's the measure of the film that we want to." Gene Siskel of the Chicago Tribune gave the film four stars out of four, and called it "a superior thriller, a riveting portrait of an ex con", adding, "Most criminals in American movies are drooling, trigger happy psychotics. In 'Straight Time,' the criminals are people, and, somehow, that's more disturbing Credit ultimately must go to Hoffman, who continues to avoid playing the million dollar cardboard roles that so many of his peers are drawn to." At the end of the year, he named it the best film of 1978. David Ansen of Newsweek wrote, "Though made up of familiar elements an ex con, bank robberies, lovers on the run it is an unusual movie out of today's Hollywood and a very fine one. Small in scale, grittily realistic, charged with a fierce intelligence about how people live on the other side of the law, the film makes few concessions to an audience's expectations, but it has an edgy, lingering intensity." Charles Champlin of the Los Angeles Times called it "riveting to watch from start to finish", adding, "Hoffman's Max has less dimension than some of his earlier characterizations. You wish his fight [to go straight] had gone on a little longer. But his cool, hard disillusion, his unsentimental realism and his fatalistic attitude toward a life that never got going makes its own impact." Arthur D. Murphy of Variety panned the film as "most unlikable" because Hoffman "cannot overcome the essentially distasteful and increasingly unsympathetic elements in the character. Ulu Grosbard's sluggish direction doesn't help." Gary Arnold of The Washington Post wrote that there were "authentic, gripping moments in the film", but "in some unavoidable way [Hoffman] just doesn't look threatening and ruthless. You're tempted to console him rather than run from him. The cunning and aggression that one might accept immediately if actors like Robert De Niro or Harvey Keitel were cast as Max are only theoretically apparent in Hoffman." The film has a score of 82% on Rotten Tomatoes, based on 11 reviews. In 2003, The New York Times placed the film on its Best 1000 Movies Ever list.