АҚШ-тағы Жаңадан Бостандық Алғандардың Құқықтарын Қорғау Заңдары
Enforcement Acts
АҚШ-тағы Азамат соғысынан кейін афроамерикандықтардың құқықтарын қорғау мақсатындағы «Қолдану актілері» туралы мақала. Дауыс беру, теңдік қамтамасыз етілді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ Азамат соғысынан кейін қайта құруға қарсылықты жоюға бағытталған заңдар
Laws aiming to combat resistance to reconstruction after the US Civil War
Құқық қорғау актілері – 1870 және 1871 жылдар аралығында АҚШ Конгресі қабылдаған үш заң. Олар афроамерикалықтардың дауыс беруге, лауазымдарға ие болуға, қазылар құрамында отыруға және заң алдында тең қорғалу құқығын қорғаған қылмыстық кодекстер болды. Юлисс С. Грант президенттігі кезінде қабылданған бұл заңдар, штаттар осы құқықтарды қорғауға шара қолданбаған жағдайда федералды үкіметтің араласуына мүмкіндік берді. Бұл актілер АҚШ Конституциясының 14-ші түзетуі ратификацияланғаннан кейін қабылданды, ол АҚШ-та туған немесе босатылған құлдарға толық азаматтық құқық берді, ал 15-ші түзету дауыс беруде нәсілдік дискриминацияға тыйым салды. Осы кезде жаңадан босатылған құлдардың өмірі мен олардың саяси және экономикалық құқықтарына қауіп төнді. Осы қауіп-қатер Құқық қорғау актілерінің қабылдануына себеп болды.
The Enforcement Acts were three bills that were passed by the United States Congress between 1870 and 1871. They were criminal codes that protected African Americans’ right to vote, to hold office, to serve on juries, and receive equal protection of laws. Passed under the presidency of Ulysses S. Grant, the laws also allowed the federal government to intervene when states did not act to protect these rights. The acts passed following the ratification of the Fourteenth Amendment to the US Constitution, which gave full citizenship to anyone born in the United States or freed slaves, and the Fifteenth Amendment, which banned racial discrimination in voting. At the time, the lives of all newly freed slaves, as well as their political and economic rights, were being threatened. This threat led to the creation of the Enforcement Acts.
Мақсаты
Бұл актілерді жасаудың басты мақсаты қара нәсілділер мен босатылған құлдардың жағдайын жақсарту болды. Басты нысана – ақ үстемдік ұйымы Ку-Клукс-Клан, ол қара нәсілділерді, ал кейін басқа топтарды да мақсат тұтқан. Бұл акт ККК-мен күресуге және қара нәсілділер мен азат болғандарға көмектесуге бағытталған болса да, көптеген штаттар түрлі себептермен осындай қатаң шаралар қабылдауға құлшынбады. Кейбір штат және федералды деңгейдегі саясаткерлер Клан мүшелері болды немесе Кланға қарсы тұруға жеткілікті күштері болмады. Бұл актілердің тағы бір мақсаты – барлық нәсілдер заң алдында тең деп есептелетін ел құру арқылы ұлттық бірлікке қол жеткізу болды. Басқа заңдар ККК-ны толығымен тыйым салды. ККК-ның жүздеген мүшесі тұтқындалып, жалпы қылмыскерлер мен террорист ретінде сотталды. Федералдық қудалаудың нәтижесінде бірінші Клан бір жыл ішінде дерлік жойылды.
The main goal in creating these acts was to improve conditions for black people and freed slaves. The main target was the Ku Klux Klan, a white supremacy organization, which was targeting black people, and, later, other groups. Although this act was meant to fight the KKK and help black people and freedmen, many states were reluctant to take such relatively extreme actions, for several reasons. Some politicians at the state and federal levels were either members of the Klan, or did not have enough strength to fight the Klan. Another goal of these acts was to achieve national unity, by creating a country where all races were considered equal under the law. Other laws banned the KKK entirely. Hundreds of KKK members were arrested and tried as common criminals and terrorists. The first Klan was all but eradicated within a year of federal prosecution.
1871 жылғы Атқару туралы заң
1871 жылғы Атқару туралы заң (ресми түрде "Америка Құрама Штаттары азаматтарының осы одақтағы бірнеше штаттарда дауыс беру құқығын қамтамасыз ету туралы заң") жиырма мыңнан астам тұрғыны бар қаладағы кез келген екі азамат тілек білдірсе, жергілікті және штаттық сайлауларды федералдық бақылауға алуға мүмкіндік берді. 1871 жылғы Атқару туралы заң (екінші акт) және 1875 жылғы Азаматтық құқықтар туралы заң бастапқы актіге өте ұқсас, себебі олардың барлығы бірдей мақсатты көздейді, бірақ бірінші актіні тиімдірек ету үшін түзетілді. 1871 жылғы заң ережелерді сақтамағандарға ауыр жазалар, ірі сомада айыппұлдар көздейді, ал түрме мерзімі әртүрлі болуы мүмкін. Соңғы және ең тиімді акті де түзету болды. Айыппұлдар қайтадан төмендетілді, түрме мерзімі шамамен сол күйінде қалғанмен, осы заң үкімет тарапынан ең жақсы атқарылды.
The Enforcement Act of 1871 (formally, "an Act to enforce the rights of citizens of the United States to vote in the several states of this union"), permitted federal oversight of local and state elections if any two citizens in a town with more than twenty thousand inhabitants desired it. The Enforcement Act of 1871 (second act) and the Civil Rights Act of 1875 are very similar to the original act as they all have the same goal, but revised the first act with the intention of being more effective. The Act of 1871 has more severe punishments with larger fines for disregarding the regulations, and the prison sentences vary in length. The final act, and the most effective, was also a revision. Although the fines lowered again, and the prison sentences remained approximately the same, this act was the best enforced by the government.
Ку-клукс-клан туралы заң
1871 жылғы Атқару туралы заң, Конгресс қабылдаған үшінші Атқару туралы заң, сондай-ақ Ку-клукс-клан заңы (ресми атауы – "Америка Құрама Штаттары Конституциясының он төртінші түзетуінің қағидаларын күшіне енгіру және басқа да мақсаттар туралы заң") штат қызметкерлерін федералды сотта кез келген адамды азаматтық құқықтарынан немесе заң алдындағы теңдік қорғауынан айырған жағдайда жауапкершілікке тартуға мүмкіндік берді. Бұл заң KKK-ның қорқыту тактикасын федералдық қылмыс деп жариялады, президентке федералдық үкіметке қарсы қастандықтарды жою үшін милицияны шақыруға өкілеттік берді және мұндай қастандықтарға қатысы бар деген күдік туған адамдарды Кланның қызметіне қатысты сот отырыстарының қазылар құрамына енгізуге тыйым салды. Заң президентке, зорлық-зомбылық Кланды басуға кедергі келтірген жағдайда, хабеас корпустың күшін тоқтатуға да рұхсат берді. Бұл заң Улисс С. Гранттың сұрауы бойынша қабылданды.
The Enforcement Act of 1871, the third Enforcement Act passed by Congress and also known as the Ku Klux Klan Act (formally, "An Act to enforce the Provisions of the Fourteenth Amendment to the Constitution of the United States, and for other Purposes"), made state officials liable in federal court for depriving anyone of their civil rights or the equal protection of the laws. It further made a number of the KKK's intimidation tactics into federal offenses, authorized the president to call out the militia to suppress conspiracies against the operation of the federal government, and prohibited those suspected of complicity in such conspiracies to serve on juries related to the Klan's activities. The Act also authorized the president to suspend the writ of habeas corpus if violence rendered efforts to suppress the Klan ineffective. It was passed at the request of Ulysses S. Grant.
Салдары
Осы әрекетке жауап ретінде Оңтүстік Каролинадағы Клан мүшелері негізінен афроамерикандықтардан құралған қазылар алдында сотталды. Амос Т. Акерман Клан мүшелерін қудалауға белсенді қатысты. Ол Америка халқын Кланның зорлық-зомбылығы және оның қаншалықты үлкен мәселеге айналып келе жатқаны туралы хабардар етуге күш салды. Оның жұмысы нәтижесінде бірнеше жүз Клан мүшесі сотталды және түрмеге жабылды. Көптеген сотталғандар қашып кетті немесе тек ескерту алды. 1872 жылға қарай Клан ұйым ретінде ресми түрде таратылды.
As a response to the act, Klansmen in South Carolina were put on trial in front of juries made up of mainly African Americans. Amos T. Akerman was largely involved with the prosecutions of the Klansmen. He worked to make America aware of Klan violence and how much of a problem it was becoming. His work led to trials and to jail sentences of a few hundred Klan members. Many others who were put on trial either fled or were only given a warning. By 1872, the Klan as an organization had been officially broken.
Соттардың түсіндірмелері
Луизианадағы Колфакс қырғынынан кейін федералды үкімет қара нәсілділердің дауыс беруіне кедергі келтіру мақсатындағы жарымәскери әрекеттерге қатысқан деген айыппен 97 адамның ішінде тоғыз адамға қарсы азаматтық құқық ісін қозғады. АҚШ-та Крюикшанкқа қарсы (1876) ісінде сот федералды үкіметтің бұл адамдарды соттауға құқығы жоқ деп шешті, себебі он төртінші және он бесінші түзетулер мемлекеттік органдарға қарсы шаралар қарастырады. Алайда, Ex Parte Yarbrough (1884) ісінде сот мемлекеттік емес тұлғаларды соттауға рұқсат берді, өйткені Конституцияның I бабының 4-тармағы Конгреске федералды сайлауларды реттеу өкілеттігін береді. Ходжесқа қарсы АҚШ (1906) ісінде сот күшін жою актілеріне үшінші түзетудің қатысын қарастырды және федералды үкіметтің ақ жұмысшылар арқылы қара жұмысшылардың жұмысына араласуы үшін ерлер тобын жазалауға құқығы жоқ екенін анықтады. Ходжесқа қарсы АҚШ ісі 50 жылдан кейін Джонсқа қарсы Альфред Х. Майер компаниясы ісінде күшін жойды, бұл Реконструкциядан кейін алғаш рет федералды үкіметтің жеке тұлғалардың нәсілшілдік әрекеттерін қылмыстық деп тануға болатынын көрсетті.
After the Colfax massacre in Louisiana, the federal government brought a civil rights case against nine men (out of 97 indicted) who were accused of paramilitary activity intended to stop black people from voting. In United States v. Cruikshank (1876), the Court ruled that the federal government did not have the authority to prosecute the men because the Fourteenth and Fifteenth Amendments provide only for redress against state actors. However, in Ex Parte Yarbrough (1884) the Court allowed individuals who were not state actors to be prosecuted because Article I Section 4 of the Constitution gives Congress the power to regulate federal elections. In Hodges v. United States (1906) the Court addressed a possible Thirteenth Amendment rationale for the Enforcement Acts, and found that the federal government did not have the authority to punish a group of men for interfering with black workers through whitecapping. Hodges v. United States would be overruled in Jones v. Alfred H. Mayer Co. some 50 years later, stating for the first time since Reconstruction that the federal government could criminalize racist acts by private actors.
Кейінгі қолданылуы
1964 жылы АҚШ Әділет департаменті 1870 жылғы Атқару туралы заңға сәйкес он сегіз адамды Майкл Швернер, Джеймс Чейни және Эндрю Гудманның азаматтық құқықтарын өлтіру арқылы жоққа шығаруға сөз байласты деп айыптады, себебі Миссисипи штатының билік өкілдері олардың қанын төккендерді кісі өлтіру қылмысы үшін сотқа бермеді. Жоғарғы Сот заңның қолданылуын шектесе де, оны толыққанды күштен шығармады. Соның нәтижесінде «АҚШ-қа қарсы Прайс» ісі штат өкілдерінің қатысы болғандықтан күшіне енді. 2023 жылдың 1 тамызында Әділет департаменті бұрынғы президент Дональд Трампқа 1870 жылғы Атқару туралы заң бойынша, қазіргі 18 U.S.C. 241-бап бойынша, «АҚШ-қа қарсы Дональд Трамп» ісінде 2020 жылғы АҚШ президенттік сайлау қорытындыларын өзгертуге жасаған әрекеттері үшін айып тақты.
In 1964, the United States Department of Justice charged eighteen individuals under the Enforcement Act of 1870, with conspiring to deprive Michael Schwerner, James Chaney, and Andrew Goodman of their civil rights by murder because Mississippi officials refused to prosecute their killers for murder, a state crime. While the Supreme Court limited the Act, they did not fully repeal it. The resulting case, United States v. Price, would stand because state actors were involved. On August 1, 2023, the Justice Department charged former President Donald Trump under the Enforcement Act of 1870, now 18 U. S. C. 241, in United States v. Donald Trump over his attempts to overturn the 2020 United States presidential election.