Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Буддистік мифология
Buddhist mythology
Нарифон (นารีผล, пали тілінен nārīphala), сондай-ақ Маккалифон (มักกะลีผล, пали тілінен makkaliphala) деп те аталады. Бұл буддистік мифологиядағы жас әйелдер түрінде жеміс беретін ағаш. Қыздар ағаш бұтақтарынан бастарымен жабысып өседі. Бұл ағаш Химафанда, мифтік орман ішінде өседі, онда Гандарвалар осы әйелдер пішіндес жемістерді жинап алып кетеді. Нарифон Вессантара Жатакасында да еске алынады, онда Индра Бодхисаттва Вессантара медитация жасаған тоғайдың айналасына осы ағаштарды орналастырған.
The Nariphon (นารีผล, from Pali nārīphala), also known as Makkaliphon (มักกะลีผล, from Pali makkaliphala), is a tree in Buddhist mythology which bears fruit in the shape of young female creatures. The maidens grow attached by their head from the tree branches. This tree grows at the Himaphan, a mythical forest where the female fruits are enjoyed by the Gandharvas who cut the fruits and take them away. The Nariphon is also mentioned in the Vessantara Jātaka in which Indra placed these trees around the grove where the Bodhisattva Vessantara meditated.
Мифтер мен фольклор
Буддистік мифологияға сәйкес, Индра құдайы Вессантра, оның әйелі және екі баласының тұратын жері ретінде павильон (Сала) салған. Оның әйелі жеміс-жидек жинауға орманға барды, бірақ орманда тұратын жота немесе йогилердің шабуыл жасауы қаупі болды. Олар медитация арқылы ерекше күш-қуатқа ие болғанмен, құмарлықтарын жеңе алмады. Сондықтан Индра осы ерекше Нарифон ағаштарының он екісін жаратты. Ағаштар оның әйелі тамақ жинауға шыққанда жеміс беретін және еркектерді алаңдатып, қызықтыратын еді. Жемістердің бәрі Индраның әдемі әйеліне ұқсас болды. Ерлер жемістерді өздерінің мекендеріне алып барып, олармен қарым-қатынас жасағаннан кейін төрт ай бойы ұйықтап, күштерінен айырылып қалады. Тай фольклорына сәйкес, Вессантра мен оның отбасы қайтыс болғандықтан, ағаштар күнделікті жеміс береді, бірақ Будданың үйретістері жоғалған кезде орман жоғалады (оның өлімінен кейін бес мың жыл өткенде). Ағаштарда пайда болған жемістер жеті күн бойы сақталады, содан кейін жинамаса, кеуіп, өледі. Олардың ішкі мүшелері адамдарға ұқсас, бірақ сүйектері жоқ. Бұл бойжеткендер де сиқырлы күштерге ие және ән айтып, би билейтін рухтарға ие. Бангкок маңындағы будда ғибадатханасында екі Макалипорн салынған. Олардың Химафаннан, мифтік орманнан келгені айтылады. Патум Тани маңындағы Ват Фет Удом ғибадатханасында ағаш бейнесі, сонымен қатар әруақтар мен тозақ көріністері бейнеленген. Халық аңыздарында бұл ағаш Петчабун тауларында өседі делінеді және осы аңызға байланысты алдау оқиғалары жиі кездеседі; оларға ағаштан өсіп шыққан Нарифон қыздарының суреттері және құрғақ Нарифон бойжеткендері жатады. Нарифон мифы 2006 жылғы тайлық «Нарифон» (นารีผล, "Devil Ivy") фильміне шабыттандырды, онда Чаяна Арджпру, Тассачол Понгпакават және Паймани Сангкакорн ойнады, сондай-ақ 2010 жылғы «Нарифон Кон Фруэкса» (นารีผล คนพฤกษา, "Нарифон, Ағаштан шыққан адамдар") фильміне, онда Фаскон Фомрабут және Танмон Текламлон рөлдерін сомдады. Нарифон ағаштары Мьянмада Тхуяун ағаштары, ал Шри-Ланкада Нари Лата Вела деп аталады. Нарифон Лао эпосы «Санг Синкхай» де де кездеседі.
According to Buddhist mythology, the god Indra created a pavilion (Sala) as an abode for Vessantara, his wife, and two children to live. His wife went into the forest to collect fruits: she was, however, in danger of being attacked by hermits or yogis who lived in the forest. Although they had acquired special powers from their meditation, they had not conquered lust. Therefore, Indra created twelve of these special Nariphon trees. The trees would bear fruit whenever she went out to collect food and distract the men. The fruits were all in the image of Indra's beautiful wife. The men took the fruits to their place of abode and, after making love to them, would sleep for four months and lose their powers. According to Thai folklore, since Vessantara and his family have died, the trees bear fruit daily, but the forest will disappear when the Buddha's teachings have become lost (predicted to be five thousand years after his death). When the fruits appear on the trees, they last for seven days, after which they will wither and die if they are not picked. They have same internal organs as humans, but no bones. These maidens also have magical powers and possess spirits which can sing and dance. There are supposedly two Makaliporn pods in a Buddhist temple near Bangkok. It is said that they came from Himaphan, the mythical forest. At Wat Pheut Udom temple near Pathum Thani there is a representation of the tree together with ghosts and hell scenes. Folk stories claim that the tree grows somewhere in the Phetchabun Mountains and hoaxes are common; these include pictures of Nariphon girls growing from trees as well as dry Nariphon maidens. The Nariphon myth inspired the 2006 Thai film Nariphon (นารีผล, "Devil Ivy"), with Chayanan Arjpru, Tassachol Pongpakawat and Paymanee Sangkakorn, and 2010 movie Nariphon Khon Phrueksa (นารีผล คนพฤกษา, "Nariphon, People from the Tree"), with Phasakon Phomrabut and Thanmon Theklamlong. Nariphon trees are known as Thuyaung trees in Myanmar and Nari Lata Vela in Sri Lanka. Nariphon also appears in the Lao epic Sang Sinxay.