АҚШ жоғарғы сотының «Юнайтед Стейтс против О'Брайен» ісі және сөз бостандығы шектеулері
United States v. O'Brien
АҚШ-тағы «Юнайтед Стейтс против О'Брайен» ісі, сөз бостандығын шектемейтін заңдарды қарастырды. Драфт қағаздарын өртеуге тыйым салынды, конституциялық стандарт енгізілді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
О'Брайенге қарсы АҚШ, 391 U. S. 367 (1968) – АҚШ Жоғарғы Сотының маңызды шешімі болды, онда жобаға шақыру қағазын өртеуге қатысты қылмыстық тыйым Бірінші түзетуде кепілденген сөз бостандығын бұзбайды деп шешілді. Сот О'Брайеннің әрекеттерінің Вьетнам соғысына қарсы наразылық түріндегі шыралылығын мойындады, бірақ заңның сөз бостандығын басуға қатысы жоқ маңызды мемлекеттік мүдделермен негізделгенін және сол мақсатқа қарай бағытталғанын ескерді. О'Брайен соғысқа қарсы наразылықтың кең таралған түріне айналып жатқан әрекеттер үшін қудалауға үкіметтің құқығын бекітті. Дегенмен, оның ең маңызды салдары жаңа конституциялық стандартты қолдану болды. О'Брайенде айқындалған сынақ, кейіннен сотта сөзді реттеуге әсер ететін, бірақ сөздің мазмұнына формальды түрде бейтарап болатын заңдардың Бірінші түзетуді бұза ма, жоқ па, соны талдау үшін қолданылды. О'Брайен тестісі "мазмұнына бейтарап" деп танылған заңдарды сирек болса да жойды, бірақ шыралы әрекеттермен айналысатындарға – қара лента тағудан бастап, туды өртеуге дейін – тыйым салуға қарсы қосымша құрал берді.
United States v. O'Brien, 391 U. S. 367 (1968), was a landmark decision of the United States Supreme Court, ruling that a criminal prohibition against burning a draft card did not violate the First Amendment's guarantee of free speech. Though the court recognized that O'Brien's conduct was expressive as a protest against the Vietnam War, it considered the law justified by a significant government interest unrelated to the suppression of speech and was tailored towards that end. O'Brien upheld the government's power to prosecute what was becoming a pervasive method of anti war protest. Its more significant legacy, however, was its application of a new constitutional standard. The test articulated in O'Brien has been subsequently used by the court to analyze whether laws that have the effect of regulating speech, though are ostensibly neutral towards the content of that speech, violate the First Amendment. Though the O'Brien test has rarely invalidated laws that the court has found to be "content neutral", it has given those engaging in expressive conduct—from wearing of black armbands to burning of flags— an additional tool to invoke against prohibitions.
Сайланбалы қызмет туралы заңға сәйкес шақыру карточкалары
1948 жылы АҚШ-та барлық ересек американдық ер азаматтарының 18 жасқа толғанда жергілікті шақыру комиссиясында тіркелуін міндеттейтін, «Әлемдік әскери оқыту және қызмет туралы» заң (кейде «Таңдамалы әскери қызмет туралы» заң деп те аталады) арқылы бейбіт уақыттағы әскери шақыру енгізілді. 1965 жылы Конгресс заңға толықтыру енгізіп, «шақыру карточкаларын» немесе тіркеу куәліктерін қасақана жоюға тыйым салды. Бұл кішкентай ақ карточкаларда тіркеушінің жеке басының мәліметтері, тіркеу күні мен орны, оның таңдамалы әскери қызмет нөмірі көрсетілген болатын. Бұл нөмір оның тіркеу күйін, жергілікті басқармасын, туған жылын және жергілікті басқарманың тізіміндегі ретін анықтады. Заң бойынша барлық дерлік ер адамдар куәлікті әрдайым өзімен алып жүруге міндетті болды және жалғандыққа немесе алаяқтыққа жол беретін өзгерістерге тыйым салынды. Алайда, 1965 жылғы толықтыру 50 U.S.C. § 462(b)(3) бойынша картаны «біліп тұрып жоюды» немесе «біліп тұрып бүлдіруді» жеке қылмыс деп қарастырды. Бұл толықтыру Вьетнам соғысына қарсы наразылық ретінде шақыру карточкаларын жазалау оқиғалары көбейген кезде қабылданды. Көптеген сарапшылар (соның ішінде АҚШ-тың Бірінші апелляциялық округінің соты) Конгресс мұндай наразылық білдірушілерді қасақана мақсат тұтқанын сенді.
In 1948, the United States instituted a peace time draft with the Universal Military Training and Service Act (also called the Selective Service Act), which required all male American citizens to register with a local draft board upon reaching the age of 18. In 1965, Congress amended the act to prohibit the willful destruction of "draft cards" or registration certificates. These were small white cards bearing the registrant's identifying information, the date and place of registration, and his Selective Service number, which indicated his state of registration, local board, birth year, and his chronological position in the local board's classification record. The act had already required all eligible men to carry the certificate at all times, and prohibited alterations that would perpetrate a forgery or fraud. The 1965 amendment, however, made it a separate crime under 50 U. S. C. § 462(b)(3) to "knowingly destroy" or "knowingly mutilate" the card. This amendment was passed at a time when public burnings of draft cards to protest the Vietnam War were a growing phenomenon, many observers (including the U. S. Court of Appeals for the First Circuit) believed that Congress had intentionally targeted such protesters.
О'Брайеннің наразылығы мен айыптау
1966 жылдың 31 наурызының таңында Дэвид Пол О'Брайен және оның үш серігі Оңтүстік Бостон сот үйінің алдында, көпшілік алдында, соның ішінде бірнеше ФБР агенттері де болғанда, әскерге шақыру қағаздарын өртеп жіберді. Төрт ер адамға көпшіліктің бір бөлігі шабуыл жасағаннан кейін, ФБР агенті О'Брайенді сот үйіне кіргізіп, оның құқықтарын түсіндірді. О'Брайен агентке мақтанышпен кінәсін мойындады және сертификаттың күйген қалдықтарын көрсетті. Ол кейіннен § 462(b)(3) бабын бұзды деген айып тағылып, Массачусетс округінің АҚШ округтік сотында сотталды. О'Брайен сотта өзін өзі қорғауға талап етті және бұл әрекет конституцияға қайшы екенін мәлімдеді. Ол қазылар алқасына әскерге шақыру қағазын жария түрде өртеп жіберген себебін түсіндірді: "басқа адамдар таңдамалы әскери қызметке қатысу, қарулы күштердегі орны және бүгінгі мәдениеттегі өз рөлдерін қайта қарастырып, мүмкін, менің ұстанымымды ойластырсын" деп. О'Брайен кінәлі деп танылып, қазір күшін жойған Жастарды түзеу заңы бойынша "жас қылмыскер" ретінде ең жоғары алты жылға сотталды, ол оны "бақылау және емдеу үшін" Бас прокурорға тапсырды.
On the morning of March 31, 1966, David Paul O'Brien and three companions burned their draft cards on the steps of the South Boston Courthouse, in front of a crowd that happened to include several FBI agents. After the four men came under attack from some of the crowd, an FBI agent ushered O'Brien inside the courthouse and advised him of his rights. O'Brien proudly confessed to the agent and produced the charred remains of the certificate. He was subsequently indicted for violating § 462(b)(3) and put on trial in the U. S. District Court for the District of Massachusetts. O'Brien insisted on representing himself at his trial and argued that the act was unconstitutional. He explained to the jury that he burned the draft card publicly to persuade others to oppose the war, "so that other people would reevaluate their positions with Selective Service, with the armed forces, and reevaluate their place in the culture of today, to hopefully consider my position". O'Brien was convicted and sentenced to the maximum of six years, as a "youth offender" under the now repealed Youth Corrections Act, which submitted him to the custody of the Attorney General "for supervision and treatment".
Шағым
Апелляциялық шағымда Бірінші апелляциялық сот 1965 жылғы түзету Бірінші түзетуге қайшы келеді деп шешті, себебі ол "наразылық акциясына қатысушыларды" ерекше қарауға алып келді. Дегенмен, О'Брайен наразылық білдіргені үшін сотталмаса да, Бірінші түзету оны әскерге шақыру куәлігін алып жүруден қорғай алмады. Сот "куәліксіздік" бойынша сотталу үшін қажетті барлық фактілік мәселелер толыққанды қарастырылғанын есептеді, сондықтан оның сот үкімін осы негізде растады және жазасын қайта қарау үшін қайтарды. О'Брайен де, АҚШ та Жоғарғы Сотқа қарайлы өтініш жасады, үкімет АҚШ О'Брайен ісінде (No. 232) § 462(b)(3) бабының төменгі сотта жарамсыз деп танылуын даулады, ал О'Брайен өз кезегінде О'Брайен АҚШ-ға қарсы істе (No. 233) "куәліксіздік" бойынша сотталғанына шағымдану арқылы қарсы шықты. Сот екі істі де бірге қарады және 7:1 дауыспен § 462(b)(3) бабының конституциялық екенін растады, Бірінші апелляциялық соттың шешімін жойды және О'Брайеннің жазасын қалпына келтірді. О'Брайен сонымен қатар сотқа Бірінші апелляциялық соттың оны сотталмаған және сотта алмаған қылмыс үшін кінәлі деп тануы конституциялық емес екенін жеткізді, және соттың ауызша пікірталас кезінде үкіметке қойған көптеген сұрақтары осы шешімге қарсы болды. Алайда, бұл шешім күшін жойғандықтан, сот бұл мәселені қарауға мүмкіндік алмады.
On appeal, the First Circuit Court of Appeals ruled that the 1965 amendment ran afoul of the First Amendment because it singled out "persons engaging in protest for special treatment". However, although O'Brien could not be convicted for protesting, the First Amendment could not protect him from being required to carry a draft card. The court believed that all the factual issues necessary for a "nonpossession" conviction had been fully litigated, and so affirmed his conviction on that basis and remanded for appropriate resentencing. Both O'Brien and the United States petitioned for review by the Supreme Court, with the government in United States v. O'Brien (No. 232) challenging the lower court's invalidation of § 462(b)(3) and O'Brien challenging in the nonpossession conviction in O'Brien v. United States (No. 233). The court decided both actions together and, in a 7–1 decision, upheld the constitutionality of § 462(b)(3), vacated the First Circuit's decision and reinstated O'Brien's sentence. O'Brien had also argued to the court that the First Circuit had unconstitutionally sustained his conviction for a crime of which he was neither convicted nor tried, and much of the court's questioning of the government during oral argument challenged this ruling. However, with that decision vacated, the court did not reach that issue.
Харланның келісімі
Сот Джон Маршалл Харлан II, Уорреннің пікіріне қосылса да, қысқаша жеке келісім білдірді. Харлан Бірінші түзетудің қорғауын көпшіліктің тестісіне сәйкес келетін жағдайларға дейін кеңейтуді қалаған, бірақ сонымен қатар реттеудің "сөйлеушіге" заңмен рұқсат етілмеген маңызды аудиторияға жетуіне толығымен кедергі келтіретін әсері болған жағдайларды да қамтуын қалады. Бұл кейінірек сотта О'Брайен тестінің қосымша шарты ретінде қабылданып, реттеу (кейінірек қабылданған шешімдерде айтылғандай) "жеткілікті балама арналарды" қалдыруы керек екендігі белгіленді. Харлан О'Брайеннің өзінің ойын жеткізудің басқа да жолдары бар деп есептегендіктен, оның сотталғанын күшінде қалдыруға келісті.
Justice John Marshall Harlan II, though joining Warren's opinion, wrote a brief separate concurrence. Harlan wished to extend First Amendment protection to instances in which, though the majority's test was satisfied, the regulation at issue additionally had "the effect of entirely preventing a 'speaker' from reaching a significant audience with whom he could not otherwise lawfully communicate". This was adopted in later cases by the court as an additional prong of the O'Brien test, that the regulation must leave (as phrased in later decisions) "ample alternative channels" of communication. As Harlan felt that O'Brien had other means by which he could communicate his message, he had no problem affirming his conviction.
Дугластың келіспеушілігі
Соттанушы Уильям О. Дуглас жалғыз қарсылық білдірді. Ол соттың Бірінші түзетуге жасаған талдауымен келіспесе де, үкіметтің мүддесі тек Конгресс жариялаған соғыс кезінде ғана қолданулы деп санады (Екінші дүниежүзілік соғыстан бері мұндай жағдай болған жоқ). Дуглас бейбіт уақыттағы әскерге шақырудың конституциялық екендігіне күмән келтірді және О'Брайен ісін қайта қарау үшін жаңадан жоспарлауды қалады, сол күні О'Брайен ісі бойынша шешім шығарылғанда, сот әскерге шақыруға қатысты екі істі қараудан бас тартты, тіпті О'Брайен ісіндегі тараптар бұл мәселе бойынша аргументтер мен дәлелдер ұсынбаған болатын.
Justice William O. Douglas was the sole dissenter. Though he did not express disagreement with the court's First Amendment analysis, he believed that the asserted government interest was only valid when the nation was in a state of war as declared by Congress (which had not been the case since World War II). Douglas questioned whether a peacetime draft was even constitutional, and wanted to reschedule O'Brien for reargument along with two cases challenging the draft that were denied review by the court the same day O'Brien was handed down, even though the parties in O'Brien had not presented arguments or briefs on that issue.
Вьетнам соғысына қарсы наразылық және жобадағы өзгерістер
Вьетнам соғысының танымалдылығы төмендеген сайын, әскерге шақыру оппозицияның басты назарында болды және О'Брайенге қарамастан, әскерге шақыру карточкаларын өртеу арқылы ұйымдастырылған халық наразылықтары көбейді. Сот бұл мәселені қайта қараған жоқ, бірақ О'Брайеннен кейін көп ұзамай басқа соғысқа қарсы наразылық білдірушілерге қатысты шешім шығарды. Бұл Tinker v. Des Moines Independent Community School District ісі, онда қара лента таққан оқушылар мектептен шеттетілді, және Cohen v. California ісі, онда бір адам мемлекеттік сот ғимаратында "Әскерге шақыруды жек көремін" деген жазуы бар күртеше кигені үшін тәртіпсіздік жасады деп айыпталды. Ішкі қарсылықтың күшеюіне байланысты АҚШ Вьетнамдағы қатысуын азайтты және 1973 жылы әскерін толығымен шығарып алды; сол жылы әскерге шақыру тоқтатылды. 1977 жылдың 21 қаңтарында, президенттікке кіріскеннен кейін бір күн өткен соң, президент Джимми Картер 11967-ші жарлыққа қол қойды, ол таңдаулы әскери қызмет туралы заңды бұзған немесе сотталған барлық адамдарға толық кешірім берді. Бұл О'Брайен сияқты наразылық білдірушілердің барлығын қамтыды. Кешірім 1964 жылдың 4 тамызынан – Тонкин шығанағындағы оқиға күнінен бастап, 1973 жылдың 28 наурызына дейін – американдық әскердің толықтай шығарылуына дейін жасалған барлық осындай әрекеттерді қамтыды. 1980 жылы Конгресс жас ер адамдардың таңдаулы әскери қызмет жүйесіне тіркелуін міндеттеді, бірақ әскерге шақыруды қайта жандандырмады. 1984 жылы Жоғарғы Сот тіркелу талабын өз-өзіне қарсы айғақ беру құқығын бұзады деген талапқа қарсы шықты. Келесі жылы сот тіркелуден бас тартқан адамның саяси наразылық білдіруіне қарамастан, сотталғанын қолдады. 2022 жылғы мәліметтер бойынша, 18 мен 25 жас аралығындағы ер азаматтар (және көптеген ер азамат емес тұрғындар) әскери дайындыққа тіркелуге міндетті. О'Брайенді айыптау негізі болған заңның 462(b)(3) тармағы күшінде қалып отыр, бірақ әскерге шақыру карточкаларын жою енді кең таралған наразылық түрі емес және осы қылмыс үшін соңғы уақытта тұтқындалғандар туралы мәлімет жоқ.
As the Vietnam War became more unpopular, the draft became more of a focal point for opposition and, despite O'Brien, public protests involving the burning of draft cards proliferated. Though the court has not revisited this specific issue, the court ruled for other anti war protesters very soon after O'Brien in Tinker v. Des Moines Independent Community School District, which involved public school students who were suspended for wearing black armbands, and Cohen v. California, in which a man was convicted for disturbing the peace by wearing a jacket that read "Fuck the Draft" in a state courthouse. Due in part to increasing domestic opposition, the United States reduced its involvement in Vietnam and completed withdrawal of its forces in 1973; the draft ended the same year. On January 21, 1977, the day after his inauguration, President Jimmy Carter signed Executive Order 11967, which granted a full pardon to anyone who had committed or been convicted of a non violent violation of the Selective Service Act. This included everyone from draft dodgers to protestors such as O'Brien. The pardon covered all such acts committed between August 4, 1964, the date of the Gulf of Tonkin Incident, and March 28, 1973, the end of American withdrawal. In 1980, however, Congress reinstated the requirement that young men register with the Selective Service System, but without reinstating an active draft. In 1984, the Supreme Court upheld the registration requirement against a claim that it violated the privilege against self incrimination. The following year, it upheld the conviction of a man who refused to register despite his argument that this refusal constituted a political protest. as of 2022, male citizens (and many male noncitizen residents) between the ages of 18 and 25 are still required to register for preparation should a military draft be reinstated. The same provision in § 462(b)(3) of the act under which O'Brien was convicted remains law, though destroying draft cards is no longer a common form of protest and recent arrests for that offense are unknown.
Бірінші түзету бойынша кейінгі шешімдер
О'Брайеннен кейінгі бірнеше жыл бойы сот осы шешімді негізінен заңсыз заңнамалық ниет заңды конституциялық емес деп тануға себеп бола алмайды деген қағиданы қолдану үшін сілтеме ретінде келтірді. Соңында, 1972 жылы сот еңбек дауына қатысы жоқ, мемлекеттік мектептердің алдындағы пикеттеуге тыйым салатын заңды жою үшін О'Брайенге ішінара сүйенді. О'Брайеннің сөздерін келтіре отырып, сот заң "маңызды мемлекеттік мүдделерді ілгерілету үшін қажеттіліктен артық" экспрессивті мінез-құлқына таңдаулы шектеулер қояды деп шешті. Екі жылдан кейін, Спенс пен Вашингтонға қарсы істе сот О'Брайен тестісі үкімет мүддесі "іс-әрекет аясында сөз білдіруге тікелей байланысты болғанда" "қолданылмайды" деп мәлімдеді. Спенс бейбітшілік символымен жабысқан америкалық туды көрсеткен адамның қорғалған сөздік құқығы бар екенін шешті; 1989 жылы сот Техас штатындағы Джонсонға қарсы істе америкалық туды өртеу құқығын экспрессивті мінез-құлық ретінде қолдады. Сот маңызды мемлекеттік мүдде мен оны іске асыру құралдары арасындағы қажетті үйлесімді Кларк пен C. C. N. V. ісінде (468 U. S. 288, 1984) қайта қарастырды, онда байланыс тек орынды болуы керек деп тапты. Сот сондай-ақ уақыт, орын және тәртіп бойынша шектеулер доктринасын және О'Брайен тестін аралық тексерудің біріктірілген түріне енгізді.
For a few years following O'Brien, the decision was primarily cited to by the court for the proposition that an illicit legislative motive would not render a law unconstitutional. Finally, in 1972, the court relied in part on O'Brien to invalidate a law that prohibited picketing outside public schools that was not related to a labor dispute. Quoting O'Brien, the court held that the law "imposes a selective restriction on expressive conduct far 'greater than is essential to the furtherance of [a substantial governmental] interest'". Two years later, the court declared in Spence v. Washington that the O'Brien test was "inapplicable" when the asserted government interest "directly related to expression in the context of activity". Spence ruled that a man who displayed an American flag with a peace symbol taped to it was engaging in protected expression; in 1989, the court similarly upheld the right to burn the American flag as expressive conduct in Texas v. Johnson. The court revisited the necessary fit between the important governmental interest and the means to actualize that interest in Clark v. C. C. N. V., 468 U. S. 288 (1984), in which it held that the nexus need merely be reasonable. The court also merged its doctrine of time place manner restrictions and the O'Brien test into an intermediate scrutiny hybrid.