Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ryan – 2004 жылғы Крис Ландреттің канадалық аниматор Райан Ларкин туралы түсірген және режиссерлік еткен қысқаметражды анимациялық деректі фильм. Ландреттің 2000 жылы Ларкинмен кездесуі оны фильмді жасауға ынталандырды, оны аяқтауға 18 ай уақыт кетті. Оны Copper Heart Entertainment және Канаданың Ұлттық кино кеңесі (NFB) бірлесіп өндірді, ал оның жасалуы мен дамуы NFB-нің Alter Egos деректі фильмінің тақырыбы болып табылады. Фильмде архивтік деректерден, әсіресе Ларкиннің NFB-дегі жұмыстарынан алынған материалдар бар. Фильм – Ландретпен Ларкиннің сұхбатының анимациялық интерпретациясы, сонымен қатар Ларкиннің бұрынғы серіктесі мен әріптестерімен, және Ландретпен жасалған сұхбаттарды қамтиды. Кейіпкерлердің дамуына ішінара Body Worlds көрмесіндегі пластинацияланған адам денелері шабыттандырды. Фильм кейіпкерлерінің бұрмаланған және денесінен бөлінгендей көрінуі Ландреттің эмоцияны визуализациялау үшін психологиялық реализмді қолдануына негізделген, ал мінез-құлқы тікелей анимация арқылы модельделген. Анимация Торонтодағы Сенека колледжінің Анимация өнері орталығында жасалды. Анимацияның бір бөлігі сымдарға негізделген, қисықтардың физикалық қасиеттерін модельдейтін математикалық теңдеулер және фильмдегі жіп тәрізді нысандарды жандандыру үшін пайдаланылды. Фильмнің визуалды эффектілерін рецензенттер мен кино сыншылары сипаттау қиын және ерекше сезімтал стильге ие деп бағалады. Ryan 60-тан астам сыйлықты жеңіп алды, соның ішінде 2004 жылғы «Оскар» сыйлығы «Үздік анимациялық қысқа фильм» номинациясында және 25-ші «Жене» сыйлығы «Үздік анимациялық қысқа фильм» номинациясында. Ол көптеген кинофестивальдерде көрсетілді және марапаттар алды, оның ішінде Канн кинофестивалі, Сан-Франциско халықаралық кинофестивалі және Бүкіләлемдік қысқаметражды кинофестивалі. Сонымен қатар, SIGGRAPH және Аннеси халықаралық анимациялық кинофестивалінде қазылар алқасының сыйлығын жеңіп алды, ал Санденс кинофестивалінде арнайы мақтауға ие болды. Фильмнің танымалдылығының арқасында Ларкин қайтадан танымал болды және оның анимациялық қызметтеріне сұраныс артты. Ол Лори Гордонмен Монреаль көшелерінде тіленшілік жасауы туралы «Spare Change» анимациялық фильмінде жұмыс істей бастады және MTV Canada үшін бірнеше промо-роликтер жасады. Ларкин 2007 жылы қайтыс болды, ал Гордон «Spare Change» фильмін 2008 жылы аяқтап шығарды. Ландрет көркем фильмдер өндіру туралы ұсыныстар алды, бірақ оның орнына 2009 жылы «The Spine» анимациялық қысқаметражды фильмін шығаруды жалғастыруды жөн көрді.
Ryan is a 2004 short animated documentary film created and directed by Chris Landreth about Canadian animator Ryan Larkin, who had lived on skid row in Montreal as a result of drug and alcohol abuse. Landreth's chance meeting with Larkin in 2000 inspired him to develop the film, which took 18 months to complete. It was co produced by Copper Heart Entertainment and the National Film Board of Canada (NFB), and its creation and development is the subject of the NFB documentary Alter Egos. The film incorporated material from archive sources, particularly Larkin's works at the NFB. The film is an animated interpretation of an interview of Larkin by Landreth, and includes interviews with Larkin's previous partner and coworkers, as well as Landreth. Development of the characters was partially inspired by the plastinated human bodies of the Body Worlds exhibition. The distorted and disembodied appearance of the film's characters is based on Landreth's use of psychological realism to portray emotion visually, and expression is modelled by use of straight ahead animation. The animation was created at the Animation Arts Centre of Seneca College in Toronto. Some of the animation was based on cords, mathematical equations modelling the physical properties of curves and used to animate filamentous objects in the film. The visual effects of the film has been described by reviewers and film critics as difficult to describe and having a distinctive visceral style. Ryan won over 60 awards, including the 2004 Oscar for Best Animated Short Film and the 25th Genie Award for Best Animated Short. It was presented and won awards at many film festivals, including Cannes Film Festival, San Francisco International Film Festival, and Worldwide Short Film Festival. It also won Jury awards at SIGGRAPH and the Annecy International Animated Film Festival, and an honourable mention at the Sundance Film Festival. As a result of the film's popularity, Larkin became famous once again and received requests for his animation services. He began work with Laurie Gordon on an animated film Spare Change about his panhandling on the streets of Montreal, and created several bumpers for MTV Canada. Larkin died in 2007, and Spare Change was completed by Gordon and released in 2008. Landreth received offers to produce feature films, but instead chose to continue producing animated short films, releasing The Spine in 2009.
Өмірбаян
Ларкин – 1960-1970 жылдары Канаданың Ұлттық кино басқармасында жұмыс істеген, бірнеше танымал туындыларды жасаған канадалық аниматор. Адамдардың жүріп-тұруынан жасалған анимациялық шағын эпизодтардан тұратын "Жүріс" фильмімен әйгілі болған Ларкин өзінің буынының ең үздік аниматорларының бірі саналды. 1969 жылы Монреаль газеті оны "Фрэнк Заппа немесе анимацияның Джордж Харрисон" деп атады. 1970 жылдары ол өзінің жетістігіне төтеп бере алмай, шығармашылық дағдарысқа ұшырап, алкоголь мен кокаинге тәуелді болды. 1978 жылы ол мүсіркеуге жайылды және енді NFB-де жұмыс істемеді. Ол келесі он жыл бойы коммерциялық аниматор және суретші болып жұмыс істеді, бірақ 1980 жылдардың соңында Монреаль көшелерінде қалды. Ол сурет салуды және мүсін жасауды жалғастырды. Крис Робинсон алғаш рет 2000 жылы Ларкин туралы білді, оның есімі қызметкер Леся Фесяк талқылауында айтылғаннан кейін, ол Ларкиннің Монреальдегі досынан сұранып алуы туралы естіген. 2000 жылы маусымда Оттава халықаралық анимация фестивалінің директоры Фесиак пен Робинсон Монреальге Ларкинмен кездесу үшін барды, онда олар оны Сент-Лоран бульварындағы Шварц дүкенінің жанында тапты. Ол кезде ол Олд Брюерри Миссиясында тұрып, күндерін "қала бойынша серуендеп" өнер галереяларына, мұражайларға және кітапханаларға барып өткізді. Сурет салу үшін әрдайым блокнотымен бірге жүрді. Олар оған жақын маңдағы барда кешкі ас ұсынды, онда ол өзінің өмірбаянын айтып берді, ол Робинсонға "қайғылы да көңілді, өкінішті де шабыттандырды" деп әсер қалдырды. Кету алдында Робинсон Ларкинді Оттаваға сол жылғы кинофестивальде көрсетілетін бірнеше фильмді көруге шақырды. Ландрет Ларкинмен Робинсонның ұсынысымен танысты. Ландрет фестивальдің іріктеу комиссиясына қатысып жүргенде, комиссияның төртінші мүшесі құрамынан шығып кетті. Робинсон Ларкиннен бос қалған комиссия мүшесінің орнын алуын сұрады және оны 2000 жылдың шілдесінде Оттаваға жеке өзі жеткізді. Комиссия мүшелері Ландрет, Пьотр Сапегин және Андрей Свислоцкий, Ларкиннен басқа, тапсырыс бойынша түсірілген фильмдерді қарауға қатысты. Іріктеу комиссиясының ешкім Ларкиннің кім екенін білмеді, ал Ландрет оның комиссиядағы қатысуын ерекше деп тапты. Комиссия мүшелеріне Ларкиннің кім екені туралы тек көрсетімдердің соңында, бір-бірінің фильмдерін көрсеткен кезде айтылды. Ларкин соңғы болып, "Жүріс", "Көшелік музыка" және "Сиринкс" фильмдерін көрсетті. Кейінірек Ландрет өзінің таңғалуын сипаттап, "Мен оған қарап, қалай болды?" деп ойлады. Ландрет сол кезде "Алиас" студиясында жұмыс істеді, бірақ Ларкиннің өміріне негізделген фильм түсіру үшін бірнеше ай күтті. Ол Ларкинмен қыркүйек айында Оттава халықаралық анимация фестивалі кезінде тағы да кездесіп, фильмнің тақырыбы болуға келісе ме деп сұрады. Ларкин келісті, 2001 жылдың 13 ақпанында Ландрет фильм түсіруді шешті.
Larkin was a Canadian animator who had worked at the National Film Board of Canada in the 1960s and 1970s, producing several celebrated works. Best known for his film Walking composed of animated vignettes of people walking, Larkin was considered one of the best animators of his generation. In 1969, the Montreal Gazette referred to him as the "Frank Zappa or George Harrison of animation". In the 1970s, unable to cope with his success and the pressure to develop more works, and facing a creative block, he became addicted to alcohol and cocaine. By 1978, he was broke and no longer working for the NFB. He worked as a commercial animator and painter for the next ten years, but by the late 1980s he was living on the streets of Montreal. He continued to draw and sculpt. Chris Robinson first learned of Larkin in 2000 after his name was mentioned in a discussion by staff member Lesya Fesiak, who had heard about Larkin panhandling in Montreal from a friend. Fesiak and Robinson, who is the director of the Ottawa International Animation Festival, drove to Montreal to meet Larkin in June 2000, where they found him panhandling near Schwartz's on Saint Laurent Boulevard. At the time, he resided at the Old Brewery Mission and spent his days "wandering around town" visiting art galleries, museums, and libraries. He always had a notepad with him for drawing. They offered him dinner at a nearby bar, where he recounted his life story, which Robinson found "comical and heartbreaking, pathetic and inspiring". Before leaving, Robinson invited Larkin to Ottawa to watch a few entries for that year's film festival. Landreth met Larkin at the suggestion of Robinson. Landreth had been taking part in the festival's selection committee when a fourth member of the committee dropped out. Robinson asked Larkin to take the missing committee member's place, and personally drove him to Ottawa in July 2000. Committee members Landreth, Pjotr Sapegin, and Andrei Svislotksi, in addition to Larkin, reviewed the commissioned films competition entries. Nobody on the selection committee knew of Larkin's identity at the time, and Landreth found his presence on the committee to be odd. Committee members were only told about Larkin's identity at the end of the viewings, when they screened each other's films. Larkin was last, showing Walking, Street Musique, and Syrinx. Landreth later described his surprise, and stated "I looked at him and wondered, how did this happen?" Landreth, at the time employed by Alias, was "immediately inspired" to create a film based on Larkin's life, but waited a few months before acting on it. He met Larkin again in September during the Ottawa International Animation Festival, and asked him if he would agree to be the subject of a film. Larkin agreed, and on 13 February 2001, Landreth decided to make the film.
Даму
Ландрет фильмді әзірлеуге бірнеше жыл жұмсады. Анимация негізделетін сценарийді алдымен жасаудың орнына, ол Ларкинмен сұхбаттасқаннан кейін тақырыпты ойлап тапты. Сценарий дайын болған соң, өндіріс әдеттегідей сценарий жасау, кейіпкерлерді модельдеу, сахна дизайны, анимация және пост-өндіріс процесін ұстанды. 2001 жылдың ақпан айында Ландрет Copper Heart Entertainment компаниясының продюсері Стивен Хобанмен байланысқа түсті. Хобан фильмнің идеясын ұнатып, оны өзі өндіріп жатқан IMAX CyberWorld фильмінде 3D рендеринг ретінде көрсеткісі келді. Бірақ менеджер бұл идеяны қабылдамады, себебі фильмнің тақырыбы CyberWorld-тің жас көрермендеріне сәйкес емес деп есептелді. Copper Heart Entertainment компаниясымен бірлесіп өндіріс тобы құрылды және Канаданың өнер жөніндегі кеңесінен грант алды. Канаданың Ұлттық кино басқармасы бірлесіп өндіріс жүргізуге келісті. Ландрет сондай-ақ Торонтодағы Сенека колледжінің Анимация өнері орталығында студиялық орын алды, ал 2003 жылы оның 3D анимация бағдарламасынан төрт түлек және он бес студент фильмде жұмыс істеуге қабылданды. Негізгі дамыту тобы бір компьютерлік графика жетекшісінен, төрт аниматордан, бір текстура жасаушыдан, бір рендерлеушіден, екі декорация модельдеушісінен және бірнеше кейіпкер модельдеушісінен тұрды. 2001 жылдың жазында ол Ларкинмен бірнеше сұхбат жүргізді, ол Ландретке жобаға толық еркіндік берді. Ландрет шамамен 20 сағат аудио жазба жинады, бірақ бұл оқиғаны құруға жеткілікті материал емес деп ойлады, сондықтан тамыз айында ол оны тағы да сұхбатқа шақырды, бұл жолы оның алкоголизм туралы сұрады. Сұхбат кезінде ішімдік ішкен Ларкин ашуланып жауап берді, бұл фильмдегі "шешімді сәт" болды. Бұл Ландретті өндірісті Ларкиннің баяндауынан гөрі, интервью стиліндегі кино-верите деректі фильміне ауыстыруға итермеледі, онда Ландреттің кейіпкері маңызды рөл атқарады. Ландрет Канаданың Ұлттық кино басқармасынан және басқа да анықтамалық материалдардан Ларкиннің толық жинағын алды. Ол сондай-ақ бұрын Ларкиннің қатысты болған Фелисити Фанджоймен және 1970 жылдары Ларкиннің продюсері болған, NFB-де фильмдер түсірген Дерек Лэмбпен сұхбаттар жүргізді. Ол сұхбаттар мен анықтамалық материалдарды пайдаланып сценарий жазды, оны желтоқсан айына дейін аяқтады. Анимацияда психологиялық реализм әдісі қолданылды, сұхбаттардан алынған диалогтар "кейде бөлшектенген, бұрмаланған немесе ерекше" субъективті экран кейіпкерлерімен үйлестірілді. Кейіпкерлердің бейнеленуі ішінара Body Worlds көрмесінен шабыттанды, онда адам денелері пластинация арқылы сақталды, ішкі анатомиялық құрылымдарды көрсету үшін. Ландрет фильмдегі Ларкиннің кейіпкері өзінің идеологиясы мен тәжірибесіне негізделген субъективті түсіндірме екенін айтты, сондай-ақ "біз нәрселерді олар сияқты емес, өзіміз сияқты көреміз" деген сүйікті цитатасын келтірді. Ол Ларкиннің "көп жылдар бойы есірткіге тәуелділікке ұшырап, әлі де өнерлік сәтсіздігінің іздерін сақтап жүрген" кейіпкер ретінде бейнеледі. Ландрет кейіпкерлердің сыртқы түрі "азапты, ақылсыздықты, қорқынышты, мейірімділікті, ұялдықты және шығармашылықты көрсетеді" деді, бұл кейіпкерлердің "жанын немесе психикалық күйін немесе санасын" көрсетуге бағытталған. Ландрет Ларкиннің алкоголизмін фильмнің мазмұнына енгізді, алдымен Ларкин термостан ішетін көріністе, кейін Ландрет оның алкоголизм туралы сұрағанда. Ландреттің анасының алкогольмен күресі де Ларкиннің алкоголизміне назар аударуға себеп болды. Алдын ала дайындау және өндіріс шамамен 18 айға созылды. Seneca College есептеу инфрақұрылымын тегін пайдалануға рұқсат берді, бұл NFB продюсері Марси Пейдж бағасына шамамен тең болды. Intel өндіріс үшін рендер фермасын пайдалануға мүмкіндік берді. Райан фильмін өндірудің жалпы құны шамамен ... құрады. Фильм Ландреттің анасы Барбараға арналды.
Landreth spent several years developing the film. Instead of first creating a storyboard on which the animation would be based, he conceived the theme after interviews with Larkin. After the screenplay was developed, the production followed a more typical process of creating a storyboard, character modelling, scene design, animation, and post production. In February 2001, Landreth contacted producer Steven Hoban at Copper Heart Entertainment. Hoban liked the concept for the film, and wanted to include it as a 3D rendering in the IMAX film CyberWorld he was producing. A manager rejected the idea, as the subject material was deemed to be inappropriate for CyberWorld's young target audience. A production team was assembled with Copper Heart Entertainment, and it received a grant from the Canada Council for the Arts. The National Film Board of Canada agreed to be a co producer. Landreth also secured studio space at the Animation Arts Centre of Seneca College in Toronto, and in 2003 four graduates and fifteen undergraduates from its 3D Animation program were recruited to work on the film. The core development team consisted of one computer graphics supervisor, four animators, one texture mapper, one renderer, two set modellers, and a few character modellers. In the summer of 2001, he conducted several interviews with Larkin, who gave Landreth carte blanche for the project. Landreth accumulated about 20 hours of audio footage, but did not think it was sufficient material on which to base a story, so in August he interviewed him again, this time asking about his alcoholism. Larkin, who had been drinking throughout the interview, responded angrily, and this would become the "climactic moment in the film". This led Landreth to change the production from a story primarily narrated by Larkin to an interview style cinéma vérité documentary in which Landreth's character had a larger role. Landreth acquired a comprehensive set of Larkin's works from the National Film Board of Canada and other reference material. He also conducted interviews with Felicity Fanjoy, who had been Larkin's girlfriend in the past, and Derek Lamb, who directed films at the NFB and was a producer for Larkin in the 1970s. He used the interviews and reference material to create a script, which he completed by December. The animation used the technique of psychological realism, blending dialogue from interviews with subjective screen characters who are "sometimes fragmented, distorted, or in some way unusual". The representation of the characters was partly inspired by Body Worlds, a travelling exhibition of human bodies preserved by plastination to reveal internal anatomical structures. Landreth has stated that Larkin's character in the film is a subjective interpretation based on his own ideology and experiences, citing one of his favourite quotations "we don't see things as they are, we see things as we are". He animated Larkin as a beaten character "battered by years of substance abuse and still bearing the scars of his artistic failure". Landreth stated that the visual appearance of the characters "reflect pain, insanity, fear, mercy, shame, and creativity", and that the effect was to show the characters' "souls or mental states or psyches". Landreth incorporated Larkin's alcoholism as part of the narrative of the film, at first in the background as Larkin sips from a thermos, and later directly as Landreth asks Larkin about his alcoholism. The attention to Larkin's alcoholism also reflects Landreth's mother's troubles with alcohol. Pre production and production took about 18 months. Use of the Seneca College computing infrastructure, which was loaned for free for the production, was valued by NFB producer Marcy Page at about Intel donated the use of a render farm for the production. The overall cost to produce Ryan was about
The film was dedicated to Landreth's mother, Barbara.
Анимация
Анимация сұхбат берушілерді бейнелейтін үш өлшемді аватарлардан тұрады, олардың әрқайсысы "эмоционалды және рухани жарақатының көрінісі ретінде мүжілген және деформацияланған". Фильм фотореализм орнына эмоционалды реализмді қолданады, кейіпкерлердің психологиялық жағдайын көрсету үшін графикалық элементтерді пайдаланады. Анимация барысында техникалар жиі алмасады, атап айтқанда қолмен салынған векторлар, ротоскопия және кейіпкерлердің және олардың айналасындағы ортаның 3D-де көрсетілуі қолданылады. Оқиға қираған кафетерийде өтеді, онда Ларкин мен Ландретті бейнелейтін кейіпкерлер үстелдің екі жағына отырған. Бұл оларды бір ортаға әкелу үшін таңдалды, осылайша бірнеше орынмен айналысу қажеттілігі болмайды. Сонымен қатар, бұл кейіпкерлерге қатысты алғашқы пікірлерді азайту үшін бейтарап орта мен серпіліс атмосферасын қамтамасыз етеді. Кейбір сахналарда "қараңғы көңіл-күйді жеткізу" үшін түс түзету қолданылды. Фильмге Ларкиннің ең танымал анимациялық қысқаметражды фильмдері – Walking және 1972 жылғы Street Musique толық көлемде енгізілген. Ларкиннің кейіпкері Street Musique кейіпкерлерінің бірімен билейтін кезде, стробоскоптық қолдар көрсетіледі, бұл Ларкиннің NFB-дегі ұстазы Норман Маклареннің Pas de deux туындысына жасалған құрмет. Сондай-ақ, 1970 жылғы 42-ші «Оскар» сыйлықтарына қатысқан Ларкиннің анимациялық бейнесі де қосылған. Аниматорлар сызықтық перспективадағы камерада бұрмалау эффекттерін қолдана отырып, "үздіксіз өзгеретін көзқарас" ұсынуы тиіс болды. Үш өлшемді сахнадағы әрбір нысан жеке анықталуы керек, ал кадр композициясы проекциядан тәуелсіз болуы керек. Райанды жасау үшін үш түрлі проекция жүйесі қолданылды: ортақ нүктеге жинақталатын сызықтар үшін перспективалық сызықтық проекция, "параллель сызық қатынастарын" сақтау үшін объектілер үшін параллель сызықтық проекция және жақын орналасқан нысандардың қисық сызықты деформациясы үшін сызықтық емес проекция. Соңғысы камералардың көру және проекциялау түрлендірулерімен, сондай-ақ әрбір камераға қолданылатын кеңістіктік салмақ функцияларымен анықталды. Модельге екі өлшемді түрлендірулерді тәуелсіз басқару мүмкіндігі де кірді, әсіресе нысанның орын ауыстыруын, бұруын және масштабтауын өзгерту үшін. Содан кейін модель сахна геометриясын деформациялау арқылы анимация үшін Maya бағдарламасына енгізілді. Бұл "бірнеше бір уақыттағы проекцияларды және камера бұрыштарын" бір кадрға біріктіруге мүмкіндік берді. Сызықтық емес проекциялар сондай-ақ оқиға орны үшін "кинолық атмосфера" құру үшін пайдаланылды.
The animation consists of three dimensional avatars representing the interview subjects, each "mutilated and deformed in ways expressive of emotional and artistic trauma". The film uses emotional realism instead of photorealism, using graphic elements to represent the characters' state of mind. There is a shift between techniques throughout the animation, particularly the use of hand drawn vectors, rotoscoping, and 3D rendering of characters and the environments in which they are set. The setting is a dilapidated cafeteria in which the characters representing Larkin and Landreth are seated across from each other at a table. It was chosen to bring the characters into one setting for interaction, instead of having to deal with multiple settings. It also provides a neutral setting with a relaxed atmosphere to mitigate any initial bias toward the characters. In some scenes, colour correction was used to "achieve a dark mood". Incorporated into the film in their entirety are two of Larkin's most famous animated shorts, Walking and the 1972 line animation Street Musique. As Larkin's character dances with one of the characters from Street Musique, stroboscoping arms are shown, an homage to Pas de deux by Norman McLaren, Larkin's mentor at the NFB. An animated rendering of Larkin attending the 42nd Academy Awards in 1970 is also included. Animators were required to present a "continuously varying viewpoint" using distortion effects on a linear perspective camera. Each object in the three dimensional scene had to be independently specified, and frame composition had to be independent of the projection. Three types of projection systems were used for the production of Ryan: perspective linear projection for lines converging at a common vanishing point, parallel linear projection for objects to maintain "parallel line relationships", and nonlinear projection for curvilinear distortion of nearby objects. The latter was defined by the viewing and projection transformations of the cameras and spatial weight functions applied to each camera. Included in the model was support for independent manipulation of two dimensional transformations, particularly for changing an object's translation, rotation, and scaling. The model was then incorporated into Maya for animation using scene geometry deformation. This would render "multiple simultaneous projections and camera angles" to a single frame. The nonlinear projections were also used to establish a "cinematic mood" for the setting.
Бағдарламалық қамтамасыз ету және алгоритмдер
Сенека колледжінің студенттері «соңғы 3D цифрлық технологиясы» бар сегіз жұмыс станциясын пайдаланды. Alias компаниясының (қазір Autodesk компаниясының бөлігі) Maya бағдарламалық құралы 3D модельдеу, риггинг, жарықтандыру, рендеринг және анимация үшін қолданылды. Фильмнің психологиялық реализм әсерін жасау үшін бояу щеткаларының майлау, бұлыңғырлату және өшіру мүмкіндіктері кеңінен пайдаланылды. Ландрет Майяның бояу эффектілері үшін таңдалғанын, олар фильмнің ажырамас бөлігі болғанын мәлімдеді. Discreet Combustion композициялау және барлық 2D компьютерлік графика үшін қолданылды. Бас композитор Белма Абдичевичтің сөзіне сәйкес, ең көп қолданылатын композициялау құралдары бояу, түс түзету және қозғалыс бұлыңғырлауы болды. Adobe Photoshop сурет салу және текстуралық карта жасау үшін, ал Adobe Premiere шығармашылық дамыту және монтаждау үшін пайдаланылды. Ландрет Канада үкіметі қаржылайтын Математикалық ақпараттық технологиялар және күрделі жүйелер (MITACS) желісіне хабарласып, шашты цифрлық модельдеу және рендеринг үшін алгоритмдер жасауды тапсырды. Торонто университетінің компьютерлік ғылымдар доценті Каран Сингх басқарған MITACS тобы, анимациялық қисықтардың физикалық қасиеттерін бейнелеуге арналған «шнур» деп аталатын математикалық формула жасады. Шнур біркелкі параметризацияланған кубтық функцияға негізделген. Бұл шнур шаш, жіп немесе сым сияқты нысандарға анимацияда көрсетілген кезде «ұзындығын, серпімділігін және қатаңдығын» сақтай отырып, «интуитивті түрде әрекет етуге» мүмкіндік береді. Maya қолданылып, шнурлар кеңістіктегі бағыттық қисық – параметрік қисықты анықтау арқылы жасалды, содан кейін бағдарламалық құрал сахна геометриясын орап тұратын талдаулы, үздіксіз пішін жасау үшін оны іске қосты. Сингх фильмнің бағдарламалық құралды зерттеу және әзірлеу директоры болды. MITACS тобы анимация үшін барлық техникалық сценарийлерді және бағдарламалауды жүзеге асырды.
The students at Seneca College used eight workstations with "the latest 3D digital technology". The Maya software by Alias (now part of Autodesk) was used for 3D modeling, rigging, lighting, rendering, and animation. The brushes smear, blur, and erase were used extensively to create the psychological realism effects of the film. Landreth stated that Maya was chosen because of its paint effects, which were an integral part of the film. Discreet Combustion was used for compositing and all 2D computer graphics. According to lead compositor Belma Abdicevic, the frequently used compositing tools were paint, colour correction, and motion blur. Adobe Photoshop was used for painting and texture mapping, and Adobe Premiere was used for creative development and editing. Landreth contacted Mathematics of Information Technology and Complex Systems (MITACS), a network funded by the Government of Canada, to create algorithms for digitally modelling and rendering hair. The MITACS team, headed by computer science associate professor Karan Singh of the University of Toronto, created a mathematical formula known as a cord, which is used to represent the physical characteristics of animated curves. The cord was based on a cubic function with uniform parametrization. This cord enables rope like objects, such as hair, string, or wire, to "behave intuitively" when rendered in animation, preserving "length, elasticity and stiffness". Implemented using Maya, cords could be generated by defining a guide curve, a parametric curve in space, which the software would then follow to create an analytic, continuous shape wrapping around scene geometry. Singh was the software research and development director for the film. The MITACS team also executed all technical scripting and programming for the animation.
Кейіпкерлер
Бұл фильм тірі түсірілім сияқты көрінсе де, кейіпкерлердің қимылының барлық аспектілері фильм үшін жасалған анимациялық бейнелеу болып табылады және олар қозғалысты түсіруге негізделмеген. Патрик Луге мен Фабиен Махеу кейіпкерлер денесіз, терісіз және сынған күйде жанданады деп мәлімдейді. Кейіпкерлердің беттері "жойылған және қиратылған", әр адамның жекелей қиындықтарын көрсетеді, ал басынан шығатын уақытша өскіндер эмоцияларды білдіреді. Ларкиннің кейіпкері аяқталмаған және нәзік болып бейнеленеді, ол "барлық кейіпкерлердің арасында ең қиын жағдайдағысы". Бет анимациясының жартысын Ландрет, ал қалғанын Сенека колледжінің студенттері жасады. Кейіпкердің мінез-құлқы мен қимыл-қозғалысы тікелей анимация әдісімен жасалды, бұл "әр сөз акцентіне бір қимыл" мультфильмдік стильден аулақ болу үшін қолданылды. Ландрет анатомия мен биомеханиканы, сондай-ақ денедегі эмоциялардың көрінісін, мысалы, саусақтардың қимылын және бет-әлпетін зерттегеннен кейін осы стильді таңдады. Ларкиннің кейіпкерінің көрінісі фильм барысында ностальгия, қуаныш, ашу, алаңдаушылық, шаршаңқылық, қорғаныш және бейтараптық сезімдерін көрсетеді. Термос өзіндік сипатқа ие, ол Ларкиннің назарын үнемі талап етеді, ал ол оған еріксіз бойына бітіреді. Оқиға орын алатын жерлер де кейіпкерлік сипатқа ие, кейде негізгі кейіпкерлердің көңіл күйін көрсетеді. Ландрет аниматорларға 2D анимацияда көбінесе қолданылатын экспозиция парақтарының орнына графиктерді өңдеуді пайдалануға нұсқау берді. Бұл парақтар аниматорға "кейіпкердегі жеке қимылдарды талдауға" мүмкіндік береді, бірақ Ландрет қисық сызықтармен қозғалатын кейіпкерлерді қамтымайтын тәсілді қалаған. Ол кейіпкерлердің шынайы қимылды бейнелеуін қалады, ол бұлшықет жирылуы үшін күрт қозғалыстан басталады және сонымен қатар инерция мен массаны ескеруі керек. Мысалы, Ландрет адамның қолы денесінің алдында, "қаңқаның жазықтығына" қатысты 30 градус бұрышпен болуы керек деді. Кейіпкердің басына оралатын түрлі түсті жіптерді анимациялау үшін арқандар қолданылады, бұл Ландреттің сәтсіздікке қаушауы мен Ларкиннің шығармашылық қабілетін жоғалтуын метафоралық түрде бейнелейді. Түрлі түсті жіптерді қолдануды Ландреттің кейіпкері фильмнің басында бірінші тұлғада баяндап, эмоциялық жаралар мен көңілдегі ауыртпалықты көрсетеді. Ландреттің кейіпкері "әдепсіздік танытқанда" оның басының үстінде нимб пайда болады. Ларкиннің эскиздерінің үш өлшемді интерпретациясы ретінде бейнеленген басқа кейіпкерлер Ларкиннің айтуымен пайда болады.
Although it appears to be live action, all aspects of character movement are rendered animations conceived for the film, and are not based on motion capture. Patrick Louguet and Fabien Maheu state that the characters are brought to life as disembodied, skinned, and broken. The characters have faces that are "dissipated and decimated", representing each individual's personal demons, and temporary protrusions from the head represent emotions. Larkin's character is presented as incomplete and fragile, and is the "most ravaged of all the characters". About half of the facial animation was performed by Landreth, and the other half by the Seneca College students. Character expression and gesture was modelled using straight ahead animation, which was used to avoid the cartoonish style of "one gesture per accent of dialogue" in pose to pose animation. Landreth chose this style after having studied anatomy and biomechanics, and a body's expression of emotion, such as finger movements and facial expressions. The expression of Larkin's character changes from nostalgia, joy, anger, anxiety, nervousness, defensiveness, and passivity during the film. The thermos is imbued with character, persistently demanding Larkin's attention, who submits to it compulsively. The settings also exhibit character, morphing at times reflecting the state of mind of the primary characters. Landreth directed the animators to use graph editing rather than the exposure sheets typically used in 2D animation. The latter enable an animator to "break down the individual motions in a character", but Landreth preferred an approach that did not involve characters moving in curves. He wanted the characters to portray realistic motion, which begins with an abrupt twitch for a muscle contraction and must also account for momentum and mass. For example, Landreth stated that an individual's arm should be slightly in front of the body, at 30 degrees with respect to the "scapular plane of the skeleton". Cords are used to animate coloured threads that wrap themselves around the character's heads, and are used metaphorically in the film to represent Landreth's fear of failure and Larkin's loss of creativity. The use of coloured threads is explained by Landreth's character in first person narrative at the beginning of the film as metaphorically representing emotional scars and frustrations. Landreth's character is rendered so that a halo appears above his head "when he gets too sanctimonious". Other characters appear when mentioned by Larkin, rendered as three dimensional interpretations of Larkin's sketches.
Саундтрек
Саундтрек бұрын жазылған сұхбаттардан тұрады және Aardman Animation компаниясының 1989 жылғы "Creature Comforts" фильмін жасау кезінде қолданылған тәсілді пайдаланады. Ол кейіпкерлердің қимыл-қозғалысын "диалогтағы жартылай шындықтар мен өзіне-өзі өтірік айтуларын" ашу үшін қолданады. Ландрет сұхбаттар мен мұрағаттардан алынған мәліметтер негізінде оқиғаны баяндайды. Ландрет Ларкиннің кокаин қолдануы салдарынан пайда болған кекештенуін жойған жоқ.
The soundtrack consists of audio from previously recorded interviews, and uses a technique employed in the development of Aardman Animation's 1989 film Creature Comforts. It uses character action to reveal "the half truths and self deceptions of the dialogue". Throughout, Landreth narrates the story based on information obtained from the interviews and the archives. Landreth did not remove Larkin's stutter, a condition resultant from Larkin's cocaine use.
Қабылдау
2004 жылғы 17 мамырда «Райан» Канн кинофестивалінде тұсаукесер өткізді, онда ол жақсы қабылданды. Оның Канададағы тұсаукесері Бүкіләлемдік қысқаметражды фильмдер фестивалінде болды, кейін Оттава халықаралық анимация фестивалінде көрсетілді, онда Робинсон «Жұма күні кешкі жарыста» Walking фильмін арнайы шара ретінде және жарнама мақсатында көрсетуге қол жеткізді. Оның АҚШ-тағы тұңғыш көрсетілімі Лос-Анджелестегі SIGGRAPH 2004 көрмесінде болды. Роджер Эберт «Анимация техникасы драмалық, әсерлі және толығымен жаңа» екенін және «әсерін сипаттау қиын, естен шығару мүмкін емес» екенін айтып, киноны Академия сыйлығына үміткерлер туралы жазған мақаласында талқылады. Торонто киносыншылары қауымдастығы «Райан» Канада анимациясының «тарихи жетістігі» екенін мәлімдеді. Дэвид Кехр The New York Times газетінде жариялаған мақаласында «Райан» – «өзінің ерекше ерекшеліктерімен өмір сүретін өнер туындысы» деді. Ф. К. Луз «Райан» компьютерлік графиканың мүмкіндіктері арқасында пайда болған «жаңа көрнекі және повестволық формалардың» мысалы екенін айтты. Animation World Network желісінен Рик Баумгартнер «Райанды» «күшті графикалық стилі бар, 3D қолмен анимацияланған шығармашылық пен түстер симфониясы» деп сипаттады. М. Дж. Стоун The Globe and Mail газетінде фильмнің «таңғажайып суреттері» бар екенін жазды. Эллен Бесен «Ландрет әдісінің ерекшелігі – әрбір акцентке бір ғана қимыл жасаудан бас тарту» екенін атап өтті. Ларкин өзінің «қаңқа бейнесін» ұнатпайтынын айтып, «психореалистік бейнесіне қатты реакция білдірді». Ландрет Ларкиннің фильмдегі кейіпкерінің алғашқыда көрінісін мазалағанын, бірақ фильмдегі барлық кейіпкерлердің «ажыратылған, бұрмаланған көрінісі» бар екенін түсінгеннен кейін ұнағанын айтты.
Ryan debuted at the Cannes Film Festival on 17 May 2004, where it was well received. Its Canadian debut was at the Worldwide Short Film Festival, and it was later shown at the Ottawa International Animation Festival, for which Robinson arranged to screen Walking in the Friday night competition as a special event and for publicity. Its US premiere was at SIGGRAPH 2004 in Los Angeles. Roger Ebert reviewed the film in his coverage of Academy Award nominees, stating that the "animation technique is dramatic, striking and wholly original" and that the "effect is hard to describe, impossible to forget". The Toronto Film Critics' Association stated that Ryan was "an historic achievement in Canadian animation". David Kehr stated in an article in The New York Times that Ryan is a "work of art that exists on its own highly original terms". F. C. Luz stated that Ryan is an example of the "new visual and narrative forms" enabled by computer generated imagery. Rick Baumgartner of Animation World Network described Ryan as a "3D hand animated symphony of creativity and color" with a "visceral graphic style". M. J. Stone of The Globe and Mail stated that the film has "astonishing imagery". Ellen Besen stated that "breaking away from the one gesture per accent standard is a hallmark of Landreths approach". Larkin had a "pained reaction to his psychorealistic portrayal", stating that he was not fond of his "skeleton image". Landreth stated that Larkin first found his character's appearance in the film disturbing, but came to like it after realizing that all the characters in the film had a "disconnected, distorted appearance".
Мұра
Фильмнің танымалдылығына байланысты Ларкин "көпке танылмаған адам үшін ерекше даңққа ие болды". Ларкин фильмнің арқасында "Райан Ларкиннің тағы бір фильмін көргісі келетін миллиондаған адам бар" деді. Ландрет 2005 жылы ол жақында жазған өлеңдеріне негізделген, Монреаль көшелерінде тірлік табу туралы "Spare Change" атты анимациялық фильмде жұмыс істей бастаған Ларкин үшін "Old Brewery Mission" қоржыны құрды. Фильмнің музыкасы мен дауыстарын жазуға Chiwawa тобының композиторы Лори Гордонмен бірлесіп жұмыс істеді. Жобаны бастаған кезде ол "Мен клиенттерімді ренжіте алмаймын" деп, Сен-Лоран бульвары бойынша жалбарынды. Ол "Chez Schwartz" деректі фильміндегі сұхбатқа қатысушылардың бірі болды. 2006 жылы Ларкин MTV Canada арнасымен үш бес секундтық ролик жасауға келісімшарт жасады, олар 25 және 26 желтоқсан күндері көрсетілді. Олар сол күндері MTV Canada арнасында көрсетілген жалғыз арна идентификаторлары болды. Ол 2007 жылғы Валентин күні миына метастаз берген өкпе қатерлі ісігінен қайтыс болды. Он минуттық "Spare Change" анимациясын Гордон жеке өзі аяқтады және 2008 жылдың 8 қазанында Монреальдегі "Festival du nouveau cinéma" фестивалінде "All Together Now" фильмімен бірге көрсетілді. Екі фильм де сол айда Канаданың кинотеатрларында бірге көрсетілді. Гордон мен Никола Завалья кейіннен Ларкин мен "Spare Change" туралы "Ryan's Renaissance" деректі фильмін шығарды. Робинсон өзінің "Жұқа адамның балладасы: Райан Ларкиннің іздеуі" кітабында Ларкин жаңа назардан өзгере қоймағанын, бірақ "оны таныған адамдар өздерінің ішкі әлемінде өзгеріске ұшырайды" деп жазды. "The Animation Pimp" кітабында Робинсон Ларкинмен болған бірнеше кездесуден кейін "ішімдіктен бас тартып, өзім құрған өмірдің батпағын түзетуге кірістім" деді. Раянның анимациясын жасаған Сенека колледжінің он бір студенті анимация индустриясында жұмысқа орналасты. Ландрет көркем фильмдер жасау туралы ұсыныстар алды, бірақ оларды қабылдамай, 2009 жылы шыққан және Райанда қолданылған бірдей өндірістік команда мен психологиялық реализм әдісін пайдаланған "The Spine" атты тағы бір анимациялық қысқа фильмді жасауды жөн көрді. Раянды жасау үшін құрылған бағдарламалық модель Патрик Коулманның ғылым магистрі диссертациясының негізі болды. Раян анимациялық деректі фильмдердің маңызды мысалы саналады. Ол 2005 жылдың қараша айында Онтарио ғылым орталығында көрсетілді, сол кезде "Body Worlds" көрмесі де өтіп жатты. NFB "Alter Egos" фильмін Раянның жасалуын құжаттау үшін тапсырыс берді, онда Ландрет, Ларкин және басқалармен сұхбаттар бар.
Owing to the film's popularity, Larkin "found himself gaining unusual fame for someone who supposedly lived in obscurity". Larkin stated that because of the film, "there are millions of people out there wanting to see another Ryan Larkin film". Landreth established a fund at the Old Brewery Mission for Larkin who in 2005 began working on an animated film titled Spare Change about his panhandling on the streets of Montreal based on poems he had recently written. It was a collaboration with composer Laurie Gordon of the band Chiwawa, who would be responsible for the film's music and voices. When he began the project, he continued to panhandle on Saint Laurent Boulevard, stating that "I can't disappoint my clientele". He was one of the panhandlers interviewed for the documentary film Chez Schwartz about the delicatessen. In 2006, Larkin signed a contract with MTV Canada to create three five second bumpers that aired on 25 and 26 December 2006. They were the only channel IDs to be broadcast by MTV Canada on those days. He died on Valentine's Day 2007 as a result of lung cancer that had metastasized to his brain. The ten minute animation Spare Change was completed alone by Gordon, and premiered in a double bill with All Together Now at the Festival du nouveau cinéma in Montreal on 8 October 2008. The two films were shown together in theatres throughout Canada that month. Gordon and Nicola Zavaglia later released Ryan's Renaissance, a documentary film about Larkin and Spare Change. Robinson stated in his book Ballad of a Thin Man: In Search of Ryan Larkin that although Larkin did not change because of the new found attention, that "by knowing him, he seems to trigger change in others". In the book The Animation Pimp, Robinson states that he "quit drinking and started to make amends for the swamp of a life I created" after his few meetings with Larkin. The eleven Seneca College students who were responsible for the animation of Ryan all found employment in the animation industry. Landreth received offers to produce feature films, but rejected them to create another animated short film, The Spine, which was released in 2009 and used the same production team and psychological realism technique that was used in Ryan. The software model created for the production of Ryan was the basis for a Master of Science thesis by Patrick Coleman. Ryan is considered to be one of the high profile examples of animated documentary. It was screened at the Ontario Science Centre in November 2005, during which the Body Worlds exhibit was on display. The film Alter Egos was commissioned by the NFB to document the making of Ryan, and includes interviews with Landreth, Larkin, and others.