Кіріспе

Triumph спорттық машинасы 1,998 куб.см сегіз клапанды төрт цилиндрлі қозғалтқышпен қамтамасыз етілген, ол Triumph Dolomite 1850 қозғалтқышының негізгі конструкциясын бөліседі, бірақ 2 литрге дейін ұлғайтылып, үлкен карбюраторлармен жабдықталған және машинаның алдыңғы бөлігіне тізбекте орнатылған. Қуаты 5,500 айналымда, максималды моменті 3,500 айналымда, ал Солтүстік Америкалық нұсқасы жергілікті эмиссия талаптарын орындау үшін австралиялық сатып алушылар да осы нұсқаны алды. Еуропалық нұсқасы 0-ден 10 секундқа дейін үдеуге жету уақыты шамамен 10 секунд деп сынақтан өтті, ең жоғары жылдамдығы болса бастапқыда төрт жылдамдықты беріліс қорабы арқылы артқы дөңгелектерге беріледі, ал 1976 жылдан бастап бес жылдамдықты қолмен басқарылатын және үш жылдамдықты автоматты беріліс қорабы қол жетімді болды. Алдыңғы тәуелсіз серіппеде спиральді серіппелер мен амортизаторлар және алдыңғы төменгі бір буын қолданылған, ал артқы жағында төрт буынды жүйе, қайтадан спиральді серіппелермен жабдықталған. Алдыңғы және артқы дөңгелектерде аударылуға қарсы тіреулер, алдыңғы жағында дискілі тежегіштер, артқы жағында барабанды тежегіштер орнатылған.

Қайта қаралулары

1977 жылғы наурыз айында интерьер жаңартылды, кең жолақты орындық қаптары қызыл немесе жасыл «тартан» клеткалы кірікпелермен, қара былғары көрінісі бар винил жиектерімен алмастырылды. «Тартан» безендіруі есік панельдерінде де қара былғары көрінісі бар винилге үйлесетін қызыл немесе жасыл «тартан» матасынан жасалған жұмсақ кірікпелерде көрінеді.

ТР8

АҚШ нарығына экспорттау үшін Triumph 1977/78 жылдары TR7 моделіне Rover V8 3.5 литрлік қозғалтқышы қосылған, әлдеқайда қуатты Triumph TR8 моделін жасады. Аз ғана TR8 үлгілері Ұлыбританияда қалды, олар өте сирек кездеседі. Көптеген TR8 автомобильдері АҚШ-қа жөнелтілді, бірақ Triumph-тың сол кездегі нашар сапасы мен 1980 жылға қарай 2,40 долларға дейін күшейген фунт стерлингінің құны оларды бәсекелестерімен салыстырғанда қымбатқа бағалады. TR8 тек ашық (DHC) нұспада ғана шығарылды. Дегенмен, Speke және Canley зауыттарында шамамен 400 дана қатты төбелі (FHC) TR8 автомобильдері өндірілді, себебі олар TR7V8 раллилік машинасының 4-тобын бекіту үшін қажет болды (мүмкін, BL компаниясы TR7 машиналарын TR8 стандартына сәйкес өзгертіп шығарған).

Қаяу

1980 жылы АҚШ импорттаушысы АҚШ нарығы үшін TR7 Drophead-тің лимиттік нұсқасын шығарды. "TR7 Spider" деп аталған бұл модель тек "мараскино қара" түсінде, қызыл сызылған жолақтарымен және логотиптерімен, сондай-ақ қара ішкі безендірумен қол жетімді болды. TR8-ден алынған жеңіл қалқан дөңгелектері мен руль орнатылды, сонымен қатар "күміс сұр" кілемшесі және сұр жолақты матамен қапталған орындықтар қосылды. Британдық мұра айнасының автокөлік архивіндегі зауыттық құжаттарды толық зерделеу нәтижесінде, Солихалл зауытында 1070 карбюраторлық "Spider" және Калифорния штаты үшін арнайы жасалған 548 отын инжекторлы (Bosch L jetronic) "Spider" құрастырылғаны расталды. "Spider" моделінің VIN нөмірлері жалпы алғанда 400301-ден 401918-ге дейін, ал отын инжекторлы нұсқасы үшін 401374-тен 401918-ге дейін жүреді. "Spider" моделіне арналған барлық жабдық зауытта орнатылды, тек радиокассетасы багаж бөліміне сақталып, елге кіретін портта орнатылды.

Гриннелл

Түпнұсқа TR7 өндірісі тоқтатылғаннан кейін шамамен он жыл өткен соң, тағы бір британдық өндіруші – Grinnall Specialist Cars қолдағы TR7 және TR8 машиналарын өзгертіп жасады. TR7 машиналары TR8 шассилерімен және приборлық тақтасымен жаңартылды. Олар Rover SD1-ден V8 қозғалтқыштарын (қажет болған жағдайда көлемі үлкейтіліп) және сондай-ақ аспа, қоробка және тежегіштер сияқты басқа да бөлшектерді орнатты. SD1 доңғалақ осі мен аспасына сәйкес алдыңғы және артқы крылалары кеңейтілді. 350 кабриолет жасалды, олардың әрқайсысы Grinnall таңбасымен белгіленді.

TR7 Спринт

[[File:TR7 Арттан спринт. JPG|upright=1.33|thumb|TR7 Sprint арт жағынан, өндіріс үлгісінде болуы тиіс бүйірлік жолағы көрсетілген. Бұл машиналар BL-дың Шпекедегі зауытында кабриолеттер мен TR7 V8-дің алдын ала өндірісімен бір уақытта, соның ішінде 1977 жылдың маусым айында зауыттың 1978 жылғы модельге ауысуы кезінде желіде салынған 30-ға жуық машинаны қоса алғанда, өндірілді. Алайда, кем дегенде кейбір көліктер Спекеде жасалған TR7 машиналарынан Канлиде қайта құрылған деп мәлімделеді. TR7 Sprint өндірісі Speke зауытының жабылуымен тоқтатылды. Алайда TR7 Sprint-тің толық сериялы өндіріске кірмеуі BL-дың сату және маркетинг бөліміне де кінәлі, өйткені олар оның өнімділігі TR7-ден жеткілікті түрде айырмашылығы жоқ деп мәлімдеді, бірақ оның ең жоғары жылдамдығы мен 0-ден 100 км/сағ жылдамдыққа дейінгі уақыты АҚШ стандартындағы 3,5 литрлік Rover V8 қозғалтқышы бар Triumph TR8 карбюраторлы нұсқасының көрсеткіштерімен шамалас болды. Сонымен қатар, Sprint қозғалтқышы АҚШ-та сатуға қажетті шығарындыларды бақылау жабдықтарына жарамсыз болды, бұл Сату және маркетингтің TR7 және TR8 үшін басты мақсатты нарығы болды. Дегенмен, BL 1977 жылдың соңына дейін әдеттегі сатылымға жарамды 50-ге жуық 16 клапанды TR7 қажет етті. Бұл 1978 жылғы маусымда FIA ережелерін өзгерткеннен кейін 16 клапанды TR7 раллилік машинасын пайдалануға мүмкіндік беру үшін 16 клапанды бас қайта сертификатталуын алу үшін болды. Бұл үшін TR7 Sprint қолданылғанын 1 қарашада түсірілген және TR7 Sprint сертификатталуы деп тіркелген Британдық автомузейінің архивіндегі алты фотосуреттің сериясы көрсетеді. 16 клапанды бас 1978 жылы ақпанда Mintex раллиі кезінде 4-ші топтың раллилік көлігімен екінші рет пайдалануға рұқсат етілді. Екі клапанды TR7-ді төрт клапанды Sprint-ке ауыстыру TR8 спецификациясына ауыстырумен салыстырғанда салыстырмалы түрде қарапайым, өйткені TR7 және TR7 Sprint-тің қозғалтқыш блоктары дерлік бірдей. Нәтижесінде, осындай түрлендірілген TR7 модельдері бар: "Жекеменшік түрлендірулердің [салыстырмалы түрде] көп саны бар. Сатып алушылар "нағыз" TR7 Sprint-тің артық бағасын сұраған жағдайда мұның алдында сақ болу керек".

Жағасы

1979 жылдың басында MG Triumph бірлескен жобасы TR7 негізінде жаңа спорттық автомобиль шығару мақсатымен Project Broadside деген атпен басталды. Бұл TR7 моделі негізінде жасалған, дөңгелек базасы ұзартылған, O сериялы немесе Rover V8 қозғалтқышымен жабдықталған, және ашық төбелі (drophead) және жылдам артқы бөлікті (fastback) корпус түрлерімен көзделген. 1979 жылдың соңында қаржыландыру жетіспеуіне байланысты Project Broadside жобасы тоқтатылды.

О сериялы TR7 қозғалтқышы бар

BL O сериялы қозғалтқышымен жабдықталған шамамен 25 прототиптік/дамыту TR7 машинасы салынды. Құрылыс мерзімі және бағдарламаның қашан тоқтатылғаны әзірге белгісіз. Дегенмен, бұл машиналардың 1983 жылы сатылуға дейін жартылай бұзылып, тек шассиі қалдырылғаны немесе TR8 үлгісіне айналдырылғаны туралы жазбалар бар. Кем дегенде бір O сериялы TR7 (KPH 537V) O сериялы турбоқозғалтқыштың ерте (Canley әзірлеген) нұсқасымен жабдықталған. Бұл MIRA сынақ трассасындағы ең жылдам Triumph ретінде тіркелді, орташа шеңбер жылдамдығы және ұшу жылдамдығы MIRA-да тіркелген ең жылдам TR8 (KPH 574V) көрсеткіштерінен шамамен жоғары болды.

Автоспорт

Британдық Лейланд 1976 жылдан 1980 жылға дейін ралли жарыстарында TR7 командасын қатыстырды. Бұл автомобильдер бастапқыда 16 клапанды Dolomite Sprint қозғалтқышын пайдаланды, кейін Rover V8 қозғалтқышына ауысты (TR8 шығарылғанға дейін, сондықтан "TR7 V8" деп аталды). Олар асфальт жарыстарында жақсы нәтижелер көрсетті, бірақ қиыршық тасты жолдарда нәтижелері нашар болды. Бұл автомобильдердің ең табысты пилоты Тони Понд болды. Джон Буффам 1977 жылдан 1980 жылға дейін TR7 және TR7 V8 машиналарын жүргізіп, SCCA PRO ралли чемпионатында жеңіске жетті. TR7 V8 модельдері классикалық ралли жарыстарында сәтті өнер көрсетуде. 44-топ 1978 жылдан 1981 жылға дейін TransAm және IMSA чемпионатында екі TR8 көлігін сынады, ал Канадада үшінші IMSA машинасы JRT Canada қолдауымен жарысқа қатысты және 1985 жылға дейін бәсекелесті. Group 44-тің күш-жігері TR8 автокөлігінің АҚШ-та көптеген жеңістеріне әкелді және бұл автомобильдің ең табысты кампаниясы болды. Ең жылдам TR7 жарыс машинасы Канададағы RMP Motors компаниясымен құрастырылды, ол 2012-13 жылдары GT1 чемпионатында екі рет жеңімпаз атанды. 16 клапанды қозғалтқышпен жабдықталған TR7 ралли машинасы 1975 жылдың қазан айында 4-топқа homologaцияланды, 16 клапанды TR7 Sprint-тің өндірілгені белгілі болғанға дейін. Бұл сол кезде Джон Дэвенпорт атаған "100 дана ережесін" қолдану арқылы мүмкін болды, ол 1975 жылғы FIA Халықаралық спорт кодексінің J қосымшасында жазылған. Бұл 100 дана ережесінде "Жыл сайын кемінде 100 дана өндіріліп, 100 автомобильді жабдықтауға болатын қосымша жабдықтардың" тізімі және оларды пайдалану талаптары сипатталған. Алайда, ол кез келген автомобильдің осылай жабдықталуын талап етпеді, тек 100 "қосымша жинақтың" өндірілуін, тізімделуін және сатуға ұсынылуын талап етті. Әртүрлі сандағы камералар мен клапандар бар цилиндрлердің басқа басқыштарымен қатар, бұл қосымша жабдықтар тізіміне көптеген басқа қозғалтқыш, шасси және беріліс компоненттері кірді, сондықтан Triumph Dolomite Sprint-тен 4 жылдамдықты, жақын қатынастағы беріліс қорабы мен overdrive-ты пайдалануды қамтыды (5 жылдамдықты TR7-нің күшті осі бастапқыда 3-топқа басқа, нашар анықталған жолмен homologaцияланды, бірақ кейін қайта homologaцияланды, болжам бойынша 5 жылдамдықты TR7-нің өндірісіне байланысты). 1975 жылы J қосымшасында 4-топқа жататын автомобильдерге рұқсат етілген, шектеулер қойылған, оның ішінде поршеньдер, коллекторлар, карбюраторлар және шасси және т.б. FIA оларды тану немесе бекіту қажетсіз орнатылуы мүмкін. Алайда BL ралли командасы 1978 жылғы маусымда 16 клапанды басқа қайтадан рұқсат алуға тиіс болды, ал Лансия, Toyota, Vauxhall және Ford сияқты бірнеше басқалар сол кезде ұқсас проблемаларға тап болды. Өндірісті Ковентридегі Канли зауытына, кейін Солихаллға көшіргенде сапа жақсарды. Алайда автомобильдің беделін сақтап қалу үшін тым кеш болды. 1977 жылдың қыркүйек айында Франкфурт автосалонында өткен алдын ала көрсетімде неміс журналы Auto, Motor und Sport TR7 машинасының қозғалтқышы "бұзылып", сынақ жүргізу барысында трассаның бір бөлігінде "қайнауға" бастағанын хабарлады. Есеп жарияланған кезде проблеманың себебі әлі белгісіз болды; Британдық Лейланд техникалық мамандары он тоғыз күн бойы машинаны түсініктемесіз тексеріп отырды. TR7 өзінің алдыңғы модельдері сияқты көп сатылмады деп жиі айтылады, алайда бұл толыққанды қала аңызы, егер сіз тек 8,484 TR250, 2,947 TR5 және 91,850 TR6, ал 115,000 TR7 өндірілгенін ескерсеңіз. 1970-ші жылдардың аяғында спорттық автомобильдер төмен көлемді нишалық өнімге айналды, оны қолдау үшін Британдық Лейландтың қаражаты жеткіліксіз болды, өйткені оның автомобиль бизнесі қиын жағдайда болды. BL-дің жаңа төрағасы Майкл Эдвардс ұсынған рационализациялау жоспары TR7-ді өмірге келтіру үшін MG MGB-ні жұмыстан шығарды, өйткені соңғысы TR7 сатылымын кемітіп отыр деп саналды. Алайда бұл даулы шешім TR7 табысын қайта қалпына келтіре алмады, ол 1981 жылы Solihull-те автомобиль өндірісін тоқтатып, тек Land Rover зауытына айналды. TR7 (және бір жыл бұрын Dolomite) жойылуы Triumph спорттық автомобильдерінің ұрпағының аяқталуын белгіледі, ал Triumph Acclaim маркасы 1984 жылға дейін жалғасты. Алайда Acclaim лицензиялық Honda Ballade болды, ол Cowley құрастыру зауытында салынған және спорттық автомобиль ретінде емес, отбасылық седан ретінде ұсынылды.