Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Хуан Оропеса Риера (24 сәуір 1906 – 29 қараша 1971) – венесуэлалық заңгер, дипломат, жазушы, педагог және саясаттанушы. Ол Лара штатындағы Карора қаласында дүниеге келген, ал педиатрия саласындағы алғашқы зерттеуші, Пастор Оропеса Риераның кіші інісі болған.
Juan Oropeza Riera (24 April 1906 – 29 November 1971) was a Venezuelan lawyer, diplomat, writer, educator and political scientist. He was born in Carora in the state of Lara, and was the younger brother of pediatrics pioneer, Pastor Oropeza Riera.
Өмірбаян
Жас кезінде ол президент Хуан Висенте Гоместің диктаторлық режиміне қарсы шықты және "1928 жылғы буын" деп аталатын студенттік қозғалыстың мүшесі болды. Ол түрмеге қамалып, кейіннен басқа топ мүшелерімен бірге шет елге қуылды. 1931 жылы Мадридте "Элита" журналының тілшісі болып жұмыс істеді. Венесуэлаға оралғаннан кейін, Луис Белтран Прието Фигероа, Мариано Пикон Салас және кейін Венесуэла президенті Ромуло Бетанкур сияқты маңызды тұлғалармен бірге елдің республикалық тарихындағы ең танымал екі саяси партияның бірі – Acción Democrática партиясын құруға қатысты. 1944 жылы Мексиканың Сонора штатында венесуэлалық Алисия Сосаға үйленді. Исаиас Медина Ангаритаға қарсы жасалған төңкерістен кейін ол Венесуэланың Орталық университетінің ректоры болды, ал кейін президент Ромуло Галлегостың кезінде Ұлыбританиядағы Венесуэла елшісі болып тағайындалды. Маркос Перес Хименестің диктатурасы кезінде ол Парижді тұрақты мекені етіп алды, онда ақын Пол Элуард, жазушылар Хорхе Луис Борхес, Николас Гийлен, Мигель Анхель Астурияс және суретшілер Сальвадор Дали, Мари Лоренсен және Пабло Пикассо сияқты тұлғалармен танысты. 1960 жылдары ол Ромуло Бетанкур әкімшілігі үшін Париждегі Венесуэла елшісі қызметін атқаруын жалғастырды. Сол кезде ол ЮНЕСКО жанындағы Венесуэла елшісі болып тағайындалды және Рауль Леони президенттігі кезінде Венесуэланың Колумбиядағы Боготадағы елшісі лауазымына тағайындалды, бұл венесуэлалық дипломат үшін ең жоғары награда саналады. Ол өте жақсы оқығандығы үшін Orden del Libertador (бірінші дәреже) және Orden Francisco de Miranda ордендерімен, сондай-ақ Мексиканың Orden del Águila Azteca орденімен марапатталды. Ол Миннесота университетінде өнер және әдебиет профессоры болды. Оның әдеби еңбектерінің ішінде: "Сукре", "Венесуэла тарихының төрт ғасыры", "Мәңгілік қашқында", "Англия және ағылшындар туралы", "Америка тағдырының теңсіздігі", "Венесуэланың қысқаша тарихы", "Шекаралар" және "Біз өмір сүрген уақыт туралы" кітаптары бар. Хуан Оропеза 1971 жылдың 29 қарашасында 65 жасында Каракаста рактан қайтыс болды.
In his youth, he opposed the dictatorial regime of President Juan Vicente Gómez and became a member of the student led movement called "Generation of 1928". He was imprisoned and eventually sent into exile with some of the other group members. In 1931, he worked as a correspondent for Élite Magazine in Madrid, Spain. Upon his return to Venezuela he became a founding member of Acción Democrática, one of the two most prominent political parties in the nation's republican history, alongside such important figures as Luis Beltrán Prieto Figueroa, Mariano Picón Salas and later Venezuelan President Rómulo Betancourt. In 1944, he married Venezuelan Alicia Sosa in the state of Sonora, Mexico, in 1944. After the coup d'état that ousted Isaias Medina Angarita, he became the rector of the Universidad Central de Venezuela (Central University of Venezuela) and was subsequently appointed Venezuela's ambassador to the United Kingdom under President Rómulo Gallegos's term. He took up Paris as his permanent residence during the dictatorship of Marcos Pérez Jiménez, where he befriended such personalities as poet Paul Éluard, writers Jorge Luis Borges, Nicolás Guillén, Miguel Ángel Asturias and painters Salvador Dalí, Marie Laurencin and Pablo Picasso. In the 1960s, he continued his duties as the Venezuelan ambassador in Paris for Rómulo Betancourt's administration. During that time, he was also chosen to represent Venezuela as its ambassador before UNESCO and, during Raúl Leoni's presidency, was assigned to the position of Venezuelan ambassador in Bogotá, Colombia, the highest honor any Venezuelan diplomatic official can achieve. He received the Orden del Libertador (first class) and the Orden Francisco de Miranda, as well as the Orden del Águila Azteca (Mexico) in recognition for his outstanding academic skills. He was an arts and literature professor at the University of Minnesota. Some of his literary works include: Sucre, Cuatro siglos de historia venezolana, En perpetua fuga, Sobre Inglaterra y los ingleses, Imparidad del destino americano, Breve Historia de Venezuela, Fronteras and Del tiempo en que vivimos. Juan Oropeza died of cancer in Caracas on 29 November 1971, at the age of 65.