Кіріспе
Пойыз машинисі Джек Миллс (1 қыркүйек 1905 – 28 ақпан 1970) – 1963 жылы «Ұлы пойыз тонауы» кезінде тоналған пойыздың машинисі болған британдық теміржол қызметкері. Оның көмекшісі Дэвид Уитби болды.
Jack Mills (1 September 1905 – 28 February 1970) was a British railway worker who was the driver of the train that was robbed in the Great Train Robbery in 1963. His Secondman was David Whitby.
Ұлы пойыз тонау
Ол үйі - Чеширдегі Крю станциясында, жүргізушілер алмасып отырғанда пойызға мінді. Пойыз Лондонның Юстон станциясына қарай жол тартты, саяхаты барысында Букингемшир аймағынан өтетін болды, сол жерде қарақшылар тобы оны күтіп тұрды. Сол жерде Миллс әдетте жасыл түсті болатын екі сигнал жиынтығына жақындады. Бірақ қарақшылар бірінші сигналдарды сары түске өзгертіп, жүргізушіге жылдамдығын төмендетуді ескертті, ал екіншісін қызыл түске өзгертіп, пойызды тоқтатуға бұйырды. Ол тоқтады, көп ұзамай қарақшылар тонауды бастады. Локомотивтің кабинасына кірген соң, Миллзге темір құбырмен шабуыл жасады, ол көзінен жарақат алып, беті көгерді. Ол пойыздың көмекші машинисі Дэвид Уитбимен бірге локомотивтің мотор бөлімінде қолдарына кісен салынды. Тонаудан кейін Миллз Айлсберидегі Корольдік Букингемшир ауруханасына жеткізілді, онда ол және оның көмекші машинисі кісендерді шешу үшін полиция офицерінің келуін күтуге мәжбүр болды.
Салдары
Ұрылық кезінде 57 жастағы Миллс жарақаттарынан толыққан толық айыққан жоқ. Ол 1964 жылдың мамыр айында жұмысына қайта оралып, 18 ай бойы жеңіл жұмыстар атқарды. Содан кейін 1965 жылдың қарашасынан 1966 жылдың желтоқсанына дейін белдемемен (herpes zoster) ауруға байланысты демалыста болды. 1967 жылы ол тағы бір жыл жұмыс істеді, сосын Рождествода толық зейнеткерлікке шықты, сол жылы екі жарым ай ауру демалысында болды. Джек Миллс басына соққы салғаннан миына ауыр зақым келді. Ол есін жинаған жоқ және өліміне дейін қиын жағдайға түсті.
Өлім
Ронни Биггстің әйелі Шармиан өзінің әңгімесін "Sunday Mirror" газетіне сатқанда, бәсекелес газеттер оған 65 000 фунт төленгенін, ал Миллс алған 250 фунт өтемақыдан әлдеқайда көп екенін жариялады. Содан кейін "Daily Mail" оның атынан 34 000 фунт жинаған қайырымдылық акциясын ұйымдастырды, бұл Миллске Крюдегі жайлырақ үйге көшуге мүмкіндік берді. Миллс 1970 жылдың ақпанында, көшіп келгеннен кейін көп ұзамай, бронхтық пневмония асқынуымен қатар созылмалы лимфоциттік лейкемиядан қайтыс болды. Батыс Чеширдің коронері тергеу жүргізу қажеттігі жоқ деп шешім шығарды, сондай-ақ Миллс оқиға кезінде жарақат алғанын білгенімен, бұл жайттың арасында ешқандай байланыс жоқ деп қорытындылады.
Миллстің шабуылшысы
Милске шабуыл жасаған пойыз тонаушысының кім екені туралы пікірталастар болды, бірақ көптеген дереккөздер Милске шабуыл жасаған топтың ешқашан анықталмаған үш мүшесінің бірі болғанына келіседі. Ронни Биггс оны "Мистер Три" деп атады, ал Пирс Пол Рид пен Брюс Рейнольдс "Альф Томас" деп атады. Барлығы келісетін нәрсе – Гордон Гуди ұрлықшылардың ауыстырушы жүргізушісінің сәтсіздігінен кейін Миллсті пойызды жүргізуге мәжбүр етті, ал Чарли Уилсон Миллске алаңдамауды және оған зиян келтірілмейтінін айтты және одан кейін оны жалғыз қалдырды. Уильямс (сол кезде зейнеткерліктегі детектив-бас инспектор) 1973 жылы жазған "No Fixed Address" кітабында: "Бұл оқиғаға тікелей қатысы бар кем дегенде үш адам әлі де бостандыққа шығып, ұрланған ақшаның және оны жұмсағаннан түскен пайданың толық қызығушылығын пайдаланып жатыр. Олардың бірі – пойыз жүргізушісіне шабуыл жасаған адам. Пойыз жүргізушісіне шабуыл жасаған адам – қылмыстық әлемде тығырылған арман емес. Мен оның ізін тауып, анықтадым және оны Скотланд-Ярдқа алып бардым, онда Томми Батлермен бірге оны тексердім. Біз фактілерімізге сенімді болдық, бірақ сотқа ұсынуға жеткілікті дәлелдердің болмауына байланысты оны айыптау мүмкін болмады; ол ешқандай саусақ іздері немесе анықталатын белгілер қалдырмады. Тонау кезінде бұйрыққа бағынбаған және зорлық-зомбылық көрсеткеніне қарамастан, тұтқындалғандардың ешқайсысы оны жазбаған жоқ. Дегенмен, Уильямс бұл адам туралы ешқандай ақпарат бермейді. Пирс Пол Ридтің "Пойыз тонаушылары" кітабында Миллске жасалған шабуылдың кеңінен таралмаған нұсқасында шабуылшы Бастер Эдвардс деп көрсетілген. Эдвардс Уитби мен Миллстің екеуіне де шабуыл жасаған ретінде тізімделген, бірақ шабуылдың сипаттамасы сотта берілген сипаттамаға сәйкес келмейді, сондықтан шабуылды бір ғана пойыз тонаушысы өзі жасаған сияқты көрінеді, ал қалған топ бекер отырған. Рейнольдс Ридтің талаптарын жоққа шығарады, себебі сол кездегі баспагерлер келісімге келмес бұрын қылмыскердің атын білуді қалаған, сондықтан Бастер өзін қылмыскер ретінде ұсынды (Эдвардс пен Гуди Рид кітабының артындағы басты қозғаушы күштер болды). Бастер Эдвардс Миллстің көмекшісі Дэвид Уитбиге (дизельдік локомотивтерде "өрт сөндіруші" немесе "екінші адам" деп аталған) шабуыл жасаған топтың мүшесі болды. Сол уақытта топтың қалған бөлігі Рой Джеймс, "Билл "Флосси" Дженнингс" және Джимми Уайт вагондарды ажыратып, "күштілер" локомотив кабинасына шабуыл жасады. Брюс Рейнольдс бұл іске жауапты адамды Джимми Уайттың досы деп санайды, оны бұрынғы жұмыста қосымша күш ретінде тартқан. Рейнольдс өзі пойыз учаскесінде болған жоқ, өйткені ол Ледберн жол-теміржол көпірінде бақылаушы болды және Миллсті Гуди пойызды жүргізуге мәжбүр еткеннен кейін Бридгего көпіріндегі кездесу орнында топпен кездесті. Ол "Альф Томасты" "ірі денелі, өте сенімді жігіт, ақша поезды үшін пайдалы болар еді" (олардың тәжірибелік жұмысы) "себебі ол полиция машиналарын аударып, біз оларды фуллер топырағымен және қысылған ауамен шашымас бұрын оларды қолдан шығаруға қабілетті болды". (Crossing The Line, 1995, 178-бет). 2012 жылдың 12 қарашасында Джеймс "Биг Джим" Хасси Миллске шабуыл жасағанын өліміне бірнеше сағат қалғанда мойындады. Мойындаудың мақсаты – аман қалған пойыз тонаушыларынан күдіктілерді ауыстыру болған деген болжам бар. Hussey-дің The Independent газетіндегі некрологында (2012 жылдың 15 қарашасы) Миллстің 72 жастағы ұлы Джон әкесі оған кімнің және қалай жасағанын айтқанын айтты. Ол әкесінің сөздерін келтірді: "Бұл Хасси емес, мен кім екенін айта алмаймын, бірақ мен білемін".
At least three men who were directly involved are still at liberty and enjoying to the full their share of the money stolen and the profits from the way they invested it. One of them is the man responsible for the attack on the train driver. The train driver's assailant is not some phantom figure lurking in the criminal underworld. I traced him, identified him and took him to Scotland Yard where, with Tommy Butler I questioned him. We were certain of our facts but he could not be charged because of lack of evidence suitable for presentation in a court; he had left no fingerprints or identifiable marks anywhere. None of those arrested informed on him although he had completely disobeyed instructions and used violence during the robbery. Otherwise, though, Williams gives no information on this person. In a widely discredited version of the attack on Mills contained in The Train Robbers, by Piers Paul Read, the assailant is given as Buster Edwards. Edwards is listed as the assailant of both Whitby and Mills, although the description of the attack seems implausible given it does not match the description given at the trial and seems to have one train robber doing the entire assault by himself while the rest of the gang was idle. Reynolds dismisses the claim by Read, as the publishers at the time wanted the name of the perpetrator before they would do a deal, therefore Buster offered himself up as the villain (Edwards and Goody were the chief movers behind the Read book). Buster Edwards was the member of the gang who ambushed David Whitby, Mills's assistant (called the "fireman" or "second man" on diesel locomotives). At the same time the rest of the gang were moving into position with Roy James, "Bill "Flossy" Jennings", and Jimmy White uncoupling the carriages and the 'heavies' ambushing the cab of the locomotive itself. Bruce Reynolds claims the person responsible was a friend of Jimmy White, who they had recruited for a previous job to be extra muscle. Reynolds himself was not at the train site as he was the spotter at the Ledburn road rail bridge and met the gang at the rendezvous point at Bridego Bridge after Mills was forced by Goody to drive the train. He describes "Alf Thomas" as "a big old boy, very reliable, and would have been useful for the money train" (their practice job) "because he had the muscle to disable the police cars by tipping them over before we sprayed them with fuller's earth and compressed air." (Crossing The Line, 1995, p. 178.) On 12 November 2012, James 'Big Jim' Hussey admitted a few hours before his death to having carried out the attack on Mills. It has been conjectured that the confession was intended to divert suspicion from the surviving train robbers. In Hussey's obituary in The Independent newspaper, (15 November 2012), Mills' 72 year old son, John, said his father had told him who did it, and the circumstances. He quoted his father as saying:
It wasn't Hussey I'm not prepared to say who it was, but I know.