Кіріспе
MGM-29 Sergeant – американдық қысқа қашықтықты, қатты отынмен жұмыс істейтін, жерден жерге зымырандық жүйе, ол Jet Propulsion Laboratory (Жетіру қозғалтқыш зертханасы) тарапынан әзірленген. Зымырандар Sperry Utah компаниясымен құрастырылған. Sergeant – АҚШ армиясы үшін JPL жасаған зымырандар сериясының үшінші және соңғы моделі. Олардың аттары армиядағы әскери шендердің өсу ретімен сәйкес келеді, қатардан және сержанттан басталады.
Даму
Сержант 1948 жылы JPL-де құрылды. "Корпорал" бағдарламасының үлкен жұмыс көлеміне байланысты, "Сержант" үшін зымыран қозғалтқышын әзірлеу "Тиокол" корпорациясының "Редстон" бөлімшесіне жүктелді. "Сержант" бағдарламасының қарқынды дамымауына байланысты, 1951 жылдың сәуірінде бағдарлама тоқтатылды. Тағы бір армиялық зымыран бағдарламасы – "Гермес" бағдарламасы, "Гермес А2" атты тағы бір қатты отынмен жұмыс істейтін зымыранды жасады. "Hermes RV A 10 (A2)" сәтті сынақтан өтті, бірақ болашақ қатты отынды зымыран қозғалтқыштарын жасауда шабыт көзі ретінде пайдаланылды, бірақ одан әрі дамытылмады. "Сержант" зымыранының әзірленуі 1955 жылдың қаңтарында басталды. Жоспар бойынша үш негізгі кезең көзделді: 1955–1957 жылдары мүмкіндігін көрсету, 1958 және 1959 жылдары тәжірибелік әзірлеу, содан кейін 1960 және 1961 жылдары соңғы инженерлік жұмыстар. Зымыран қозғалтқышын JPL жобалап, "Thiokol" компаниясы өндірді. "Пикатинни" арсеналы жарылғыш бөлігін және адаптерді жеткізуге тиіс болды. Жердегі қолдау жабдықтары мен көлік құралдарына JPL жауапты болды. 1956 жылдың күзіне қарай "Корпорал III" сатып алуды кейінге қалдырып, әлдеқайда тиімді "Сержант" зымырасын әзірлеуге көшу туралы шешім қабылданды. 1956 жылдың басында ұшу сынақтары басталды, нәтижесінде конструкцияда маңызды өзгерістер енгізілді. 1961 жылдың шілдесіне қарай "Сержант" қару жүйесінде көптеген кемшіліктер анықталды, олардың ішінде тексеру, жөндеудің қарапайымдығы, тұрақтандыру, сенімділік және төмен температурада сақтау шектері болды. "Сержант" уақытында дайын болуы керек еді, бірақ бастапқы мақсатына – жоспарланған қару болуға толыққанды жетпеді. Алдыңғы үлгімен салыстырғанда, "Сержантқа" жердегі қолдау жабдықтарының азырақ мөлшері қажет болды және атыс алаңына келгеннен кейін сағаттар емес, минуттар ішінде атуға дайын болды. "Сержантты" пайдалану және күту оңай болды. "Сержант" W52 (M65) ядролық жарылғыш бөлігін тасымалдауға тиіс еді. "Сержантты" жоғары жарылғыш, сынықтар, биологиялық және химиялық жарылғыш бөліктермен жарақтандыру мүмкіндігі де қарастырылды. Биологиялық жарылғыш M210 және химиялық жарылғыш M212 бекітілді, бірақ ешқашан сатып алынбады.
Қызметте
1962 жылы АҚШ армиясы MGM 5 Corporal зымыранын алмастыру үшін іске қосылды, ол 1963 жылы Еуропа мен Оңтүстік Кореяда, ал 1964 жылы неміс бөлімшелерінде орналастырылды. «Сержант» қару жүйесі 1970-ші жылдардың басында MGM 52 Lance зымыранымен алмастырылуы тиіс еді, бірақ Lance-тің кешігуі салдарынан ол қызметте қала берді. АҚШ армиясының соңғы батальоны 1977 жылы таратылды. «Сержант» зымырандық жүйелері әдетте далалық армияға «корпусқа жалпы қолдау» міндетімен бекітілді.
«Сержант» операциясы майдандық зымырандарды дамытудың аралық кезеңі деп танылды. Ол «Корпоралдың» сұйық отынмен жұмыс істеудегі қиындықтарынан сақтады, бірақ ұшыру алдында кең ауқымды дайындық пен тексеруді, сондай-ақ жартылай тіркемелі көліктерден тұратын тізбекті қажет етті. «Blue Water» және кейінірек «Lance» сияқты жаңа зымырандар дайындық уақытын қысқартады. «Сержант» зымыранының ұшырудағы итеру күші , ұшыру салмағы , диаметрі , ұзындығы және қанаттарының ені болды. «Сержант» зымыранының ең аз қашықтығы 25 миль (40 км), ал ең көп қашықтығы 84 миль (135 км) құрады. «Thiokol» компаниясы «Сержант» зымыран қозғалтқыштарын және олардан туындаған «Castor» зымыран сатыларын Алабама штатындағы Хантсвилл қаласының жанындағы «Redstone Arsenal» базасында жасады.
Деривативтер
Кастор зымыран сатысы, сержанттың түйіндемесі, Скаут спутнигін ұшыру құралының екінші сатысы ретінде қолданылды. Сержант зымырандарынан жасалған топтар ("Бейби Сержант") Юпитер C зондтық зымыраның екінші және үшінші сатыларында, сондай-ақ Juno I және Juno II ұшыру құралдарының екінші, үшінші және төртінші сатыларында пайдаланылды, соның ішінде алғашқы АҚШ спутнигі Explorer 1 осы құрал арқылы ұшырылды.