Дәрио Франчитти: Индикар чемпионы және жарыс жолының жұлдызы

Кіріспе

Британдық жарыс жүргізушісі (1973 жылы туған)

Джордж Дарио Марино Франчитти (19 мамыр 1973 жылы туған) – британдық автоспорт комментаторы және Шотландиядан шыққан зейнеткер автожарыс жүргізушісі. Франчитти 2007, 2009, 2010 және 2011 жылдары IndyCar Series жүргізушілер чемпионатында; 2007, 2010 және 2012 жылдары Индианаполис 500 жарысында; және 2008 жылы Andretti Green Racing (AGR) және кейіннен Chip Ganassi Racing (CGR) командалары үшін Daytona 24 сағаттық жарысында жеңіске жетті. Франчитти 10 жасында картингпен айналыса бастады және 17 жасына дейін автокөлік жарыстарына көшуге дейін ерте жетістіктерге қол жеткізді, 1991 жылы Formula Vauxhall Junior Чемпионатында және 1993 жылы Formula Vauxhall Lotus Чемпионатында жеңімпаз атанды. 1995 және 1996 жылдары ол Deutsche Tourenwagen Meisterschaft және AMG Mercedes командасы үшін халықаралық туристік автомобиль чемпионатында өнер көрсетіп, екі жарыста жеңіске жетті. Франчитти 1997 жылғы маусымда Hogan Racing командасымен Championship Auto Racing Teams (CART) жарыстарында дебют жасады. Келесі жылы ол Team Green командасына қосылып, үш жеңіске ие болып чемпионатта үшінші орынды алды. 1999 жылы Франчитти Хуан Пабло Монтойядан төрт жеңіспен кем болғанымен, оған тең ұпай жинап, екінші орынды иеленді. Келесі үш жылда оның көрсеткіштері төмендеді, бірақ ол төрт жарыста жеңіске жетті. 2003 жылы Indy Racing League жарыстарында Франчитти қайта құрылған AGR командасына қосылды, бірақ жарақат салдарынан сол жылы үш жарысқа қана қатыса алды. Ол 2004 және 2005 жылғы маусымдарда екі жарыста жеңіске жетіп, жалпы есепте төртінші және алтыншы орындарды иеленді. Франчитти өзінің алғашқы IndyCar жүргізушілер чемпионатында 2007 жылы төрт жеңіске қол жеткізіп, соның ішінде алғашқы Индианаполис 500 жеңісін тойлады, ал келесі жылы NASCAR бағдарламасына CGR командасына қосылды. 2009 жылы ол IndyCar-ға оралып, 2009 жылдан 2011 жылға дейін үш рет қатарынан чемпион атанды және тағы 12 жарыста, оның ішінде 2010 жылы Индианаполис 500 жарысында жеңіске жетті. Франчиттидің көрсеткіштері 2012 жылғы чемпионатта нашарлап, жаңа машинаға бейімделуге тырысты, бірақ ол үшінші Индианаполис 500 жеңісін тойлады. 2013 жылғы маусымның алдындағы соңғы жарыста Такума Сатоның машинасымен соқтығысқаннан кейін Франчитти екі омыртқасының сынуына, аяқ-қолтық сынуына және шаңқауға ұшырады, осы оқиға оның жарыс мансабына нүкте қойды. Франчитти американдық ашық дөңгелекті автокөлік жарыстарында 265 жарысқа қатысып, 31 жеңіске жетіп, 92 рет жүлделі үштіктің қатарына кірді. Мансабын аяқтағаннан кейін Франчитти CGR командасының кеңесшісі және жүргізушілерді даярлаушысы болды, сондай-ақ толығымен электрлік Formula E жарыс сериясының теледидар трансляциясында коментатор және сарапшы ретінде жұмыс істеді. Ол Лонг-Бич Моторспорт Даңқының аллеясына, Индианаполис Мотор Спидвей Даңқының залына, Америка Моторспорт Даңқының залына және Шотландия Спорт Даңқының залына енгізілді, сондай-ақ 2007 жылы BBC Scotland Жылдың спортшысы атанды.

George Dario Marino Franchitti (born 19 May 1973) is a British motorsport commentator and retired motor racing driver from Scotland. Franchitti won the IndyCar Series Drivers' Championship in 2007, 2009, 2010 and 2011; the Indianapolis 500 in 2007, 2010 and 2012; and the 2008 24 Hours of Daytona driving for Andretti Green Racing (AGR) and later Chip Ganassi Racing (CGR). Franchitti began kart racing at the age of 10 and had early success before progressing to car racing at age 17, winning the 1991 Formula Vauxhall Junior Championship and the 1993 Formula Vauxhall Lotus Championship. In 1995 and 1996, he competed in the Deutsche Tourenwagen Meisterschaft and the related International Touring Car Championship for the AMG Mercedes team, winning two races. Franchitti debuted in Championship Auto Racing Teams (CART) with Hogan Racing for the 1997 season. The following year, he joined Team Green and finished third in the championship with three victories. After tying Juan Pablo Montoya on points and winning four fewer races than Montoya, Franchitti finished second in the 1999 season. His form declined over the next three years but he won four races. In the Indy Racing League in 2003, Franchitti joined the renamed AGR team but injury limited him to three races that year. He won two races in the 2004 and 2005 seasons, finishing fourth and sixth overall. Franchitti won his first IndyCar Drivers' Championship in 2007 with four victories, including his first Indianapolis 500 win, before joining CGR for the following year's NASCAR programme. In 2009, he returned to IndyCar, winning three consecutive championships from 2009 to 2011, and 12 more races, including the 2010 Indianapolis 500. Franchitti's form deteriorated during the 2012 championship as he struggled to adapt to a new car but he won his third Indianapolis 500. Following contact with Takuma Sato's car in the penultimate round of the 2013 season, Franchitti sustained two fractured vertebrae, a broken ankle and concussion, bringing his racing career to an end. Franchitti competed in 265 races in American open wheel car racing, winning 31 and finishing on the podium 92 times. After retiring, Franchitti became an advisor and driver coach for CGR, as well as a co commentator and driver pundit on the all electric Formula E racing series' television world feed. He has been inducted into the Long Beach Motorsports Walk of Fame, the Indianapolis Motor Speedway Hall of Fame, the Motorsports Hall of Fame of America and the Scottish Sports Hall of Fame, and was named the 2007 BBC Scotland Sports Personality of the Year.

Балалық шағы және отбасылық тарихы

Франчитти 1973 жылғы 19 мамырда Шотландияның Батгейт қаласында дүниеге келген. Ол Инвернесс қаласында туған туристік кеңес қызметкері Марина Франчиттидің ұлы. Оның итальяндық тегі бар; оның үш итальяндық әжесі Кассино қаласынан шыққан. Кіші інісі Марино, туысы Пол ди Реста және құдасы Себастьян Мелроуз да жарысқа қатысады. 1984 жылы 11 жасында Франчитти Шотландияның жастар чемпионатында жеңіске жетті; сондай-ақ 1985 және 1986 жылдары Ұлыбританияның жастар картинг чемпионатында жеңімпаз атанды. Барлығы алғанда, Франчитти 100-ден астам жарыста жеңіске жетіп, 20 картинг титулын жеңіп алды. 1990 жылы жарыс жүргізуші Дэвид Леслидің әкесі Франчиттиге Леслидің командасына қосылып, жарыстарда оның машиналарын күтуді ұсынды. 17 жасында Франчитти Дэвид Лесли Racing командасы үшін Formula Vauxhall Junior чемпионатының бірінші маусымында бір орындық көлікте жарыса бастады. Франчиттидің әкесі ұлының жарысына қаржы жинау үшін отбасының үйін ипотекаға берді. Франчитти чемпионатты төрт жеңіспен, соңғы үш кезеңде үш жеңіс және үш мәрте пьедесталға көтеріліп аяқтады. Пол Стюарт Racing (PSR) командасының бір мүшесі оның жүргізуін көргеннен кейін Франчиттиге Formula Vauxhall сынағын ұсынды. Команда иесі Джеки Стюарт Франчиттиге PSR үшін жарысса, шотландтық демеушілерден қаржы табатынын уәде берді, соның ішінде 1995 жылдың соңында Херес трассасында McLaren MP4/10B Formula One (F1) көлігінде сынақтан өту мүмкіндігі болды. Келесі жылы Франчитти жарыс мектебінде оқытушы болып жұмыс істеді және BMW мен Nissan үшін жарыс күндерін ұйымдастырып ақша тапты. Ол PSR үшін Formula Vauxhall Lotus чемпионатында бір орындық Vauxhall қозғалтқышты көлікте жарысқа қайта оралып, сол жылдың тамызында Brands Hatch трассасында чемпионатты жеңіп алды. Франчитти алты жеңіске жетіп, төрт мәрте пьедесталға көтерілді және серияның «Жылдың жүргізушісі» атанды. Стюарт Франчиттиді 1994 жылы Ұлыбританияның F3 чемпионатында жоғары деңгейге көтерді, оның F1-ге өтетініне үміттенді және ол титул үшін күреседі деп күтті. Франчитти PSR Dallara F394 Mugen Honda көлігінде 133 ұпаймен жалпы есепте төртінші орынды иеленді, Сильверстоунда бір жеңіске қол жеткізіп, алты мәрте топ үштікте болды, бірақ қателіктер титул үшін күресуге мүмкіндік бермеді. Франчитти 1994 жылғы Формула 3 Мастерс жарысында 12-ші орынды, ал 1994 жылғы Макао Гран-приінде 6-шы орынды иеленді.

Franchitti was born in Bathgate, West Lothian, Scotland, on 19 May 1973. He is the son of Inverness born tourist board employee Marina Franchitti, He is of Italian descent; his three Italian grandparents originate from the town of Cassino. His younger brother Marino, his cousin Paul di Resta and his godson Sebastian Melrose are also racing drivers. In 1984, at the age of 11, Franchitti won the Scottish Junior Championship; he also won the British Junior Karting Championships in 1985 and 1986. Overall, Franchitti won more than 100 races and 20 karting titles. In 1990, racing driver David Leslie's father suggested to Franchitti he join Leslie's team and work on his cars at races. Aged 17, Franchitti began racing a single seater vehicle for David Leslie Racing in the inaugural Formula Vauxhall Junior Championship. Franchitti's father remortgaged the family home to pay for his son's racing. Franchitti won the championship with four victories, three in the final three rounds, and three podium finishes. Paul Stewart Racing (PSR) offered Franchitti a Formula Vauxhall test after a team member observed him driving. Team owner Jackie Stewart promised Franchitti if he drove for PSR, Stewart would find funding from Scottish sponsors. which included a test in a McLaren MP4/10B Formula One (F1) car at Jerez at the end of 1995. The following year, Franchitti became a racing school instructor, and earned money running circuit days for BMW and Nissan. He returned to the Formula Vauxhall Lotus Championship for PSR in a single seat Vauxhall powered car, winning the championship at Brands Hatch in August of that year with three races remaining. Franchitti had six victories and four podium finishes, and was named the series' Driver of the Year. Stewart promoted Franchitti to the British F3 Championship in 1994, hoping he would later progress to F1, and he was expected to challenge for the title. Franchitti finished fourth overall with 133 points in a PSR Dallara F394 Mugen Honda, a single victory at Silverstone and six top three finishes after errors prevented him from challenging for the title. Franchitti also finished 12th at the 1994 Masters of Formula 3 and sixth at the 1994 Macau Grand Prix.

Туристік автомобильдер мансабы

Франчиттидің Формула 3000-ге өту үшін жеткілікті ақшасы болмады және ол F3-те күтілгендей тағы бір маусымға қатыспады, себебі ол көбірек қарызға батқысы келмеді. Франчитти Mercedes C Class V6 көлігін Mercedes Benz спорттық автомобильдер жарысы бөлімшесінің AMG Mercedes командасы үшін тізгіндейді. Франчитти 1995 жылы DTM және 1995 жылы ITC жарыстарында өнер көрсетті. Оның 14 жарыстан тұратын DTM маусымында ол Жүргізушілер Чемпионатында бесінші орынды иеленді, екі рет поул-позициядан старт алып, төрт мәрте жүлделі орынға көтеріліп, 74 ұпай жинады. ITC маусымында Франчитти өзінің алғашқы жарысын Mugello трассасында жеңіп алды, Donington Park-те екі рет екінші орынды, ал Estoril трассасының екінші кезеңінде үшінші орынды алып, 80 ұпаймен Жүргізушілер Чемпионатында үшінші орынға табан тіреді. Компания Франчиттиге No (көлік нөмірі) 9 Reynard 97i Mercedes Benz көлігін жүргізуді тапсырды, ол 1997 жылғы CART World Series-те Hogan Racing командасының клиенттік көлігі болды. Келесі жарыста Франчитти 1997 жылғы Sunbelt IndyCarnival-де тоғызыншы орын алып, маусымдағы ең жақсы нәтижесін көрсетті. Маусымның соңғы жарысы – California Speedway-де өткен бұрын, Hogan Франчиттиді олардың арақатынастарындағы шиеленіс салдарынан жұмыстан босатты, себебі Франчитти келесі маусымда Team Green командасына қосылған болатын. Франчиттидің орнына Робби Гордон келді. Франчитти Жүргізушілер Чемпионатында 10 ұпаймен 22-орында, ал «Жыл жаңашылы» сыбайласында үшінші орында тұрды. Франчиттидің алты үздік ондық нәтижесі болды, оның ішінде Toyota Grand Prix of Long Beach-те екінші орын, ал Rio 400, Molson Indy Toronto және Miller Lite 200 жарыстарында поул-позициядан старт алды. Үш аптадан кейін Франчитти Molson Indy Vancouver-де маусымдағы төртінші поул-позициясынан жеңіске жетті. Honda Grand Prix of Monterey-де төртінші орын алғаннан кейін, Франчиттидің менеджері Крейг Поллок оған тәжірибе жинақтау үшін CART-де қалуға кеңес берді және ол F1-дегі Stewart Grand Prix командасына қосылу ұсынысынан бас тартты. Франчитти маусымның алғашқы он жарысында жеті рет үздік ондыққа кірді. Франчитти жарысты оныншы орында аяқтады, ал Монтойя төртінші орында болды, маусымды соңғысымен бірдей ұпай санымен аяқтады, бірақ Монтойя жеті жарыста жеңіске жеткендіктен чемпион атанды, ал Франчитти тек үш рет жеңіске жетті.

Franchitti did not have enough money to progress to Formula 3000 and did not race in F3 for another season as expected because he did not want to incur more debt. Franchitti drove a Mercedes C Class V6 for the AMG Mercedes team, Mercedes Benz's sports car competition division. Franchitti competed in the 1995 DTM and the 1995 ITC. His 14 race DTM season put him fifth in the Drivers' Championship with two pole positions, four podium finishes and 74 points. During the ITC season, Franchitti won his first touring car race at Mugello, twice finished second at Donington Park, and third at the second Estoril round for third in the Drivers' Championship with 80 points. and the company assigned Franchitti to drive the No. (Car number) 9 Reynard 97i Mercedes Benz car for the single Hogan Racing customer car squad in the 1997 CART World Series. In the following race, Franchitti achieved his best result of the season, finishing in ninth place at the 1997 Sunbelt IndyCarnival. Before the season's final race at California Speedway, Hogan dismissed Franchitti due to their strained relationship, which was due to Franchitti joining Team Green for the following season. Franchitti was replaced by Robby Gordon. Franchitti was 22nd in the Drivers' Championship with 10 points and was third in the Rookie of the Year standings. Franchitti had six top ten finishes, including a second place finish at the Toyota Grand Prix of Long Beach, and qualified in pole position at the Rio 400, the Molson Indy Toronto and the Miller Lite 200 in the season's first 13 races. Three weeks later, Franchitti won the Molson Indy Vancouver from his fourth pole position of the season. After finishing fourth at the Honda Grand Prix of Monterey, Franchitti's manager Craig Pollock advised him to remain in CART to gain more experience and he rejected an offer to join Stewart Grand Prix in F1. Franchitti took seven top ten finishes in the first ten races. Franchitti finished the race tenth and Montoya fourth, ending the season with the same number of points as the latter, who was crowned champion because he won seven races while Franchitti had only won three.

20002002 жыл

2000 жылғы CART маусымынан бұрын Франчитти Homestead–Miami Speedway-де маусым алдындағы сынақтар кезінде апатқа ұшырап, ауруханаға түсті; машинаның аспасының бөлігі оның басына тиді, сол жамбасы мен жамбас сүйегінің сынықтары орын ауысты, сондай-ақ мидың бірнеше жеңіл контузиясын алды. Осының салдарынан Франчитти аптасына бес рет физиотерапиядан өтті, ал наурыз айында CART-тың бас дәрігері Стив Олви оны жарамды деп жариялады. Тестілеудің жетіспеуі және команданың құрамының өзгеруі салдарынан оның өнімділігі төмендеді, ол кейде апатқа ұшыраған сенімсіз машинаны жүргізді. Франчитти Firestone Firehawk 500 және Molson Indy Vancouver жарыстарында екінші орынды иеленді, бұл маусымдағы ең жақсы нәтижесі болды, онда ол екі поул-позицияны және тағы алты үздік ондықты алды, соның ішінде Мичиган 500 және Монтерейдің Honda Grand Prix жарыстарында үшінші орынды алды. Франчитти 92 ұпаймен чемпионатта 13-ші орынды иеленді. Маусымның алғашқы сегіз кезеңінде Франчитти алты рет үздік ондыққа енді, оның ішінде Детройттегі Tenneco Automotive Grand Prix-де екінші орынды алды. Маусымның қалған бөлігінде оның көрсеткіштері нашар болды, төрт рет үздік ондыққа еніп, Харраның 500 және Хьюстонның Texaco/Havoline Grand Prix жарыстарында екі рет екінші орынды алды. Франчитти 105 ұпаймен чемпионаттың жалпы есебінде жетінші орынды иеленді. Маусымды ашқан Tecate/Telmex Monterrey Grand Prix-де ол екінші орынды алды, ал Bridgestone Potenza 500, G. I. Joe's 200 және Чикагоның CART Grand Prix жарыстарында үш рет үшінші орынды алды, Чикагода поул-позициядан старт алды. Үш жарыстан кейін Франчитти екінші орыннан старт алып, 43 айналымды көшбасшы ретінде аяқтады және Molson Indy Montreal жарысын жеңіп алды. Екі жарыстан кейін ол Sure for Men Rockingham 500 жарысында жеңіске жетіп, CART овал трассасындағы жалғыз жеңісін тойлады. Франчитти маусымның соңғы төрт жарысын үздік ондыққа аяқтап, 148 ұпаймен жүргізушілер чемпионатында төртінші орынды иеленді. 28-ші орыннан старт алып, серияның бәсекелестігі мен әртүрлілігі үшін CART жүргізушісі болып қалуды қаласа да, Франчитти 2003 жылғы маусымда IRL-ге көшіп, Кристиан Фиттипальдидің орнына Newman/Haas Racing үшін жүргізу ұсынысынан бас тартқаннан кейін Andretti Green Racing (AGR) командасына қосылды. Франчитти автоспорт сайттарында ақша фактор болды деген ұсыныстарды жоққа шығарды. Франчитти жеңіл және жауап беретін, әдеттегідей аспирациялық V8 қозғалтқышы бар машинаны қысқа овалды трассаларда басқару үшін жүргізу стилін өзгертті және қол-көз-аяқ координациясын жақсартты. Маусымның алғашқы екі жарысына қатысып, маусымды ашқан Хоумстедте жетінші орынды алғаннан кейін, Франчитти Honda Indy 225 жарысында төртінші орынды иеленді, бұл маусымдағы ең жақсы нәтижесі болды, бірақ содан кейін маусымды аяқтауға мүмкіндік бермейтін кілт тесігі арқылы жасалған операция жасау қажет болды, арқасын нығайту үшін. Франчитти 2004 жылғы IndyCar Series үшін AGR-де қалу үшін келісімшартын ұзартты. Хоумстед және Phoenix International Raceway-де өткен маусымның алғашқы екі жарысынан құлап шыққаннан кейін, Франчитти Мотегиде алғашқы ондыққа енді. Төрт жарыстан кейін, Menards A. J. Foyt 225 жарысында ол 111 айналымды бастап, өзінің алғашқы IndyCar жеңісін тойлады. Үш жарыстан кейін Франчитти екінші рет жеңіске жетіп, Pikes Peak-тегі Honda Indy 225 жарысын жеңіп алды. Маусымның қалған бөлігінде Франчитти үшінші орыннан жоғары көтеріле алмады және 409 ұпаймен чемпионаттың жалпы есебінде алтыншы орынды иеленді. Ричмонд Raceway-де өткен жетінші кезеңде екінші орын алғаннан кейін, маусымның алғашқы тоғыз кезеңіндегі ең жақсы нәтижесі осы болды. Келесі жеті кезеңде Франчитти тағы екі рет подиумға көтерілді, келесі жарыста Милуоки Майлдан екінші орынды алды, ал Уоткинс Глен Интернешнлден үшінші орынды алды. Франчитти 498 ұпаймен жалпы есепте төртінші орынды иеленді. Team Penske және Chip Ganassi Racing (CGR) командалары көбірек дамығаннан кейін және IndyCar тек Honda қозғалтқыштарын қолданғаннан кейін оның өнімділігі төмендеді, ал AGR қысқа, жоғары жылдамдықты овалды трассаларда нашар өнер көрсетті. Ол Санкт-Петербургтегі Honda Grand Prix көшелік жарысында поул-позициясын алды, бірақ Косуке Мацуураның зақымдалған машинасымен соқтығысқаннан кейін аспаның бұзылуы оны жарыстан шығарды. Франчитти Индианаполис 500 жарысына 17-ші орыннан старт алды және жарыстың соңында жанармай құю үшін тоқтағаннан кейін жетінші орынды иеленді. Оның соңғы сегіз жарысында Infineon Raceway-де екінші орынды алды және төрт рет үздік тоғыздыққа енді. Ол 311 ұпаймен топта сегізінші орынды иеленді. Жылды алғашқы төрт жарысты жетінші және одан жоғары орында аяқтап, Мотеги және Канзас спидвейінде подиумға көтерілді. ABC Supply Company A. J. Foyt 225 жарысында екінші орын алып, чемпионат көшбасшысы болғаннан кейін, Франчитти Айова спидвейіндегі алғашқы Айова Корн Инди 250 жарысын жеңіп, SunTrust Indy Challenge жарысында 242 айналымды бастап, поул-позициядан старт алды. Франчитти Мичиган Интернешнл Спидвей және Infineon Raceway жарыстарында екі рет поул-позициясын алды және келесі жеті жарыста үш рет үздік үштікке еніп, маусымды аяқтаған Peak Antifreeze Indy 300 жарысына CGR-дің Скотт Диксоннан үш ұпайға оқсып келді. Франчитти Диксонның машинасы соңғы айналымда жанармайдан қалғаннан кейін жарысты жеңіп, өзінің алғашқы IndyCar чемпионатын жеңіп алды. Франчитти NASCAR-ға қосылуды қарастырды, бірақ CGR командасының иесі Чип Ганасси және Richard Childress Racing командасының иесі Ричард Чилдресспен болған келіссөздер нәтижесіз аяқталды. Ганассимен болған келіссөздер нәтижесінде Франчитти 2008 жылдан бастап, спонсорлық мәселелеріне байланысты Дэвид Стреммені алмастырып, №40 Dodge Charger жүргізушісі болды, сондай-ақ олар Франчиттинің жарнамалық әлеуеті жоғары екеніне сенді, бұл AGR-ді қатты ренжітті. Франчитти ARCA және Busch Series жарыстарында, сондай-ақ сынақтарда қатысқан акциялық автомобильдерді дамыру бағдарламасына қатысты. Ол ARCA Re/Max 250 жарысында акциялық автомобильдердегі дебютін жасады, 7-ші орынға ілікті және №42 CGR Dodge-та 17-ші орынды иеленді. Екі аптадан кейін Франчитти Craftsman Truck Series жарысында бір рет қатысты - Kroger 200 - CGR үшін Cunningham Motorsports-тың №41 Dodge Ram-інде, 30-шы орыннан старт алып, апаттан кейін 33-ші орынды иеленді. 2007 жылғы Busch Series-те Франчитти CGR-дің №42 Dodge Charger-інде төрт жарысқа қатысты, Sam's Town 250 жарысында үшінші орынға ілікті және O'Reilly Challenge жарысында 25-ші орынды иеленді. 2008 жылғы NASCAR Sprint Cup Series-те ол 14 жарысқа қатысты, 10-на ілікті, орташа старт 28,4, ал орташа аяқталу 34,3 болды, екі жарысты аяқтамады. Франчиттидің маусымдағы ең жақсы нәтижесі Goody's Cool Orange 500 жарысында 22-ші орынды иеленді, ал ең жақсы старт Lenox Industrial Tools 301 жарысында 7-ші орынды иеленді. Ол өткен маусымдағы ұпайлар тізімінде алғаннан кейін топ-35-тен шығып қалды және алтыншы жарыстан бастап жылдамдық бойынша ілікпеуге мәжбүр болды, өйткені оның машинасы CGR Car of Tomorrow тұжырымын меңгере алмады. Чип Ганасси мен Феликс Сабатес 2008 жылдың шілде айында маңызды спонсорлық қаражатты сақтаудағы қиындықтарға байланысты Франчиттидің Sprint Cup Series командасын таратып жіберді. 2008 жылдың басында Франчитти CGR-дің №40 Dodge-та ARCA Re/Max Series жарысын ашты, ARCA 200 жарысында 9-шы орынға ілікті және 10-шы орынды иеленді. Ол CGR-дің №40 Dodge-ын жаңадан аталған Nationwide Series жарыстарында 14 рет стартқа алып, екі рет үздік ондыққа еніп, орташа старт 12,6, ал орташа аяқталу 17,6 болды. Франчиттидің сериядағы ең жақсы нәтижесі Zippo 200 жарысындағы 5-ші орынды иеленді, онда ол поул-позициядан старт алды. Aaron's 312 кезінде Франчиттидің оң артқы доңғалағы жарыс барысында бұзылып, Ларри Ганселманмен үлкен апатқа себеп болды, нәтижесінде Франчитти сол тобығының жеңіл сынығын алды. Франчиттидің жазылу кезеңінде Стремме, Кен Шрадер, Джереми Мэйфилд және Стерлинг Марлин оны ауыстырды.

Prior to the 2000 CART season, Franchitti was hospitalised after a crash during pre season testing at Homestead–Miami Speedway; part of the car's suspension hit his head, and he sustained displaced fractures in his left hip and pelvis, and multiple minor brain contusions. As a result, Franchitti underwent physical therapy five times a week, before CART's medical director Steve Olvey declared him fit that March. His performance deteriorated due to a lack of testing and his team changing personnel, and he drove an unreliable car he occasionally crashed. Franchitti finished second at the Firestone Firehawk 500 and the Molson Indy Vancouver, his best finishes of the season, in which he scored two pole positions and six more top ten finishes—including third place at the Michigan 500 and the Honda Grand Prix of Monterey. Franchitti was 13th in the championship with 92 points. The season's opening eight rounds saw Franchitti achieve six top ten finishes, including a second place finish at the Tenneco Automotive Grand Prix of Detroit. His performance for the rest of the season was sub par, with four top ten and two second place finishes at both Harrah's 500 and the Texaco/Havoline Grand Prix of Houston. Franchitti concluded the season seventh in the championship standings with 105 points. He finished second at the season opening Tecate/Telmex Monterrey Grand Prix and took three third place finishes at the Bridgestone Potenza 500, G. I. Joe's 200 and the following CART Grand Prix of Chicago, starting from pole position in Chicago. Three races later, starting from second, Franchitti led 43 laps to win the Molson Indy Montreal. He won in the Sure for Men Rockingham 500 in his only CART oval track victory two races later. Franchitti finished the season's final four races within the top ten to place fourth in the Drivers' Championship with 148 points. Starting from 28th,

Although he wanted to remain a CART driver because of the series' competition and variety, Franchitti moved to the IRL for the 2003 season with the renamed Andretti Green Racing team (AGR) following his rejection of an offer to drive for Newman/Haas Racing in place of Christian Fittipaldi. efn|Franchitti rejected suggestions made on motorsport websites that money was a factor in the move. Franchitti changed his driving style to handle the lighter and more responsive normally aspirated, V8 engined car on short oval circuits, and improved his hand eye foot coordination. After competing in the season's first two races, finishing seventh in the season opening round at Homestead, Franchitti finished fourth in the Honda Indy 225—his season's best finish—before requiring season ending keyhole surgery to strengthen his back. Franchitti extended his contract to remain at AGR for the 2004 IndyCar Series. After crashing out of the season's opening two races at Homestead and Phoenix International Raceway, Franchitti had the first top ten finish of his campaign at Motegi. Four races later, in the Menards A. J. Foyt 225, he led a race high 111 laps to clinch his first IndyCar victory. Three races later, Franchitti had his second series win in the Honda Indy 225 at Pikes Peak. For the rest of the season, Franchitti finished no higher than third and placed sixth in the championship standings with 409 points. A second place finish at the season's seventh round at Richmond Raceway was his best result over the season's opening nine rounds. The following seven rounds saw Franchitti achieve two more podium finishes with a second place finish at the next race at the Milwaukee Mile and a third place result at Watkins Glen International. Franchitti finished fourth overall with 498 points. His performance declined after Team Penske and Chip Ganassi Racing (CGR) became more developed when IndyCar used only Honda engines, and AGR underperformed on short high speed oval tracks. He took pole position for the Honda Grand Prix of St. Petersburg street course race where suspension failure after colliding with Kosuke Matsuura's damaged car eliminated him from contention. Franchitti qualified 17th for the Indianapolis 500 and came seventh after a late race pit stop for fuel. His final eight races yielded a season best finish of second at Infineon Raceway and four top nine finishes. He was eighth in the points standings with 311 points. He began the year by finishing the opening four races seventh and above, including podium finishes at Motegi and Kansas Speedway. After finishing second at the ABC Supply Company A. J. Foyt 225 to take the championship lead, Franchitti won consecutive races in the inaugural Iowa Corn Indy 250 at Iowa Speedway, and led a race high 242 laps in the SunTrust Indy Challenge from pole position. Franchitti took two pole positions at Michigan International Speedway and Infineon Raceway and four top three finishes over the next seven races to enter the season ending Peak Antifreeze Indy 300 three points ahead of CGR's Scott Dixon. Franchitti won the race after Dixon's car ran out of fuel on the final lap, securing his first IndyCar championship. Franchitti considered joining NASCAR but discussions with CGR team owner Chip Ganassi and Richard Childress Racing owner Richard Childress did not result in a race seat. Talks with Ganassi resulted in Franchitti replacing David Stremme as the driver of the No. 40 Dodge Charger on a multi year contract from 2008 because of Stremme's sponsorship problems, and because they believed Franchitti was more marketable, a decision that greatly upset AGR. Franchitti was enrolled onto an stock car development programme that involved ARCA and the Busch Series events, as well as testing. He made his stock car racing debut in the ARCA Re/Max 250, qualifying seventh and finishing 17th in the No. 42 CGR Dodge. Two weeks later, Franchitti entered one race in the Craftsman Truck Series—the Kroger 200—for CGR in Cunningham Motorsports' No. 41 Dodge Ram, starting 30th and finishing 33rd after an accident. In the 2007 Busch Series, Franchitti drove in four races in CGR's No. 42 Dodge Charger, achieving a best starting position of third in the Sam's Town 250 and a best finish of 25th in the O'Reilly Challenge. During the 2008 NASCAR Sprint Cup Series, he entered 14 races, qualified for 10 with an average start of 28.4 and finish of 34.3 with two did not finishes. Franchitti's season best finish was a 22nd place in the Goody's Cool Orange 500 and his best qualifying performance was seventh in the Lenox Industrial Tools 301. He fell outside the top 35 in the points standings that he had inherited from the preceding season and was required to qualify on speed from the sixth race onwards, because his car was uncompetitive since CGR could not master the Car of Tomorrow concept. Franchitti's Sprint Cup Series team funded by Chip Ganassi was disbanded by Ganassi and co owner Felix Sabates in July 2008 due to the trouble of retaining major sponsorship funding. Early in 2008, Franchitti entered the season opening ARCA Re/Max Series race the ARCA 200 at Daytona in CGR's No. 40 Dodge, qualifying ninth and finishing tenth. He qualified CGR's No. 40 Dodge in 14 races in the renamed Nationwide Series, achieving two top ten finishes with an average start of 12.6 and an average finish of 17.6. Franchitti's best series finish was a fifth place at the Zippo 200 at the Glen, where he started from pole position. During the Aaron's 312, Franchitti's right rear tyre failed early in the event, causing a major accident with Larry Gunselman and leaving Franchitti with a minor left ankle fracture. Franchitti was replaced by Stremme, Ken Schrader, Jeremy Mayfield and Sterling Marlin during his recovery.

2009-2013 жылдар

Франчитти 2008 жылы Индианаполис 500-ге қатысқанда IndyCar-ға қайта оралуды ойлады. 2008 жылы Champ Car World Series және IRL санкциялық органдары біріктірілгеннен кейін IndyCar сериясына жаңа жол және көше трассаларын (әсіресе Торонто Гран-приін) енгізу Франчиттидің ашық дөңгелекті жарыстарға деген қызығушылығын қайта жаңғыртты. Сондықтан ол 2009 жылғы маусымнан бастап Уэлдонның орнына CGR-мен көп жылдық келісімшартқа қол қойды. Франчитти CGR-дің №41 NASCAR Cup Series командасына қосылғысы келді, бірақ оған IndyCar мүмкіндіктері еске түсірілді. Маусымның ашылу жарысында төртінші орын алған Франчитти келесі үш жарыста жетінші және жоғары орындарға ие болды және Bombardier Learjet 550 үшін поул-позицияны жеңіп алды. SunTrust Indy Challenge үшін поул-позицияны жеңіп алғаннан кейін, Франчитти жарысты жеңіп алу үшін Honda Indy Toronto-ның 45 айналымын бірінші орыннан бастап өтті. Ол тағы үш рет топ алтылыққа еніп, 2009 жылғы төртінші жарыста жеңіске жетіп, сол жылы Сономадағы Indy Grand Prix-те бірінші орыннан көшбасшы болды. Екі рет топ төрттікке еніп, Диксоннан 5 ұпайға артта қалды. Франчитти жарыста поул-позициядан жеңіске жетіп, екінші чемпиондық атағын жеңіп алды және Диксоннан 11 ұпайға алда жылды аяқтады. 2010 жылы Франчитти өзінің титулын қорғауға CGR-ге оралды. Ол Алабама штатының Indy Grand Prix-інде үшінші орынды, ал RoadRunner Turbo Indy 300 жарысында екінші орынды иеленді. Франчитти келесі бес жарыста Honda Indy Toronto және Honda Indy Edmonton-да бірінен соң бірі подиумға шықты. Кентукки спидвейінде бесінші орын және Мотегиде екінші орын оны Кафе до Бразил Indy 300-де маусымды жабу алдында Пенскенің Уилл Пауэрінен 12 ұпайға артта қалдырды және алғашқы А. Дж. Фойт Овал Трассасының чемпионы атанды, соңғы жарысқа дейін бір тур бұрын. Сегізінші орынды иеленіп, Франчитти екінші рет қатарынан чемпион атанды және Пауэрдің апатынан кейін жалпы есепте үшінші орын алды. 2011 жылғы маусымда Франчитти екінші рет титулын қорғауға CGR-ге қайта оралды. Ол Алабама штатының Indy Grand Prix-інде және Лонг-Бичтің келесі Toyota Grand Prix-інде үшінші орынды иеленді, содан кейін 110 айналымнан кейін Firestone Twin 275 машинасының біріншісін жеңіп алды. Франчитти Милуоки 225 жарысының 161 айналымын бірінші орыннан бастап, маусымдағы үшінші жеңісіне қол жеткізді және екі жарыстан кейін Хонда Indy Toronto-да жеңіске жетті. Келесі жеті жарыста ол Огайо мен Кентукки штаттарында екінші орынды, Эдмонтонда үшінші орынды және Нью-Гэмпширде тағы бір поул-позицияны жеңіп алды. Жарыс 11-ші айналымда 15 көлік қатысқан апаттан кейін тоқтатылды, бұл Пауэрге қатысты және Уэлдонның өліміне әкелді, яғни Франчитти төртінші чемпионатты жеңіп алды; оның үшінші рет қатарынан. Франчитти 2012 жылғы маусымда CGR үшін жүрді; ол бастапқыда Бразилияның Сан-Паулу қаласында өткен маусымның төртінші жарысынан кейін бәсекеге қабілетті бола бастағанға дейін жаңа Dallara DW12 машинасына бейімделу үшін күресті. Франчитти алғашқы төрт жарыста екі рет ондыққа шықты, Барберде оныншы, Сан-Паулуда бесінші орын алды. Франчитти маусымның қалған бөлігінде жақсы нәтиже көрсетпеді: ол төрт рет жарыста жеңіске жетпеген және тағы үш рет подиумға шықты. Ол 363 ұпаймен жүргізушілер чемпионатында жетінші орын алды. Франчитти Лонг-Бичтегі Toyota Grand Prix үшін поул-позиция бойынша біліктілік алды, ол төртінші орынды иеленді. Франчиттидің көлігі қоршаудың бір бөлігін жыртып, сынықтарды көрермендердің алдындағы екінші қоршаудан өтіп, трибунаға жіберді. Көлік қайтадан трассаға қайтып келіп, тоқтағанға дейін бірнеше рет айналды. Франчиттидің машинасы жарыс бетіне жүргізуші жағын орналастырды; машинаның алдыңғы бөлігі алынып тасталды, бірақ шассидің ванна бөлігі бүлінбей қалды. Е. Ж. Висо апат орнына жеткенде, Сатоның қозғалмайтын күйреген көлігін ұрды. Франчитти Индианаполиске барып, аяқ пен аяқты жалғастыратын оң талус сүйегін жөндеу үшін операция жасады. 18 қазанда Франчитти Индианаполис ауруханасынан шығарылды. Майамидегі дәрігерге неврологиялық тексерулер мен магниттік-резонанстық томографиялық сканерлеуден кейін, ол теріс нәтиже көрсетті, Франчитти қарашада Шотландияға демалуға барды. Франчитти дәрігерлер оған жарақаттары және бұрынғы апаттардан болған жарақаттар оны тағы бір үлкен апат болған жағдайда тұрақты сал болып, миына зақым келтіру қаупі төндіргенін айтқаннан кейін жарысқа қатысудан бас тартты. Франчиттидің есінде, шешім қабылдау қабілеті мен шоғырлану деңгейі апаттан зардап шекті. Франчитти 2014 жылдан бастап IndyCar сериясының CGR командасының әрбір жарыскеріне кеңесші және жүргізуші жаттықтырушы ретінде жұмыс істеді. Франчитти CGR жарыскерлері мен инженерлерін...

Franchitti considered returning to IndyCar while spectating the 2008 Indianapolis 500. The introduction of new road and street circuits (particularly the Grand Prix of Toronto) to the IndyCar Series following the unification of the Champ Car World Series and the IRL sanctioning bodies in 2008 renewed Franchitti's interest in open wheel racing. Therefore, he signed a multi year contract with CGR to replace Wheldon starting from the 2009 season. Franchitti wanted to join CGR's No. 41 NASCAR Cup Series team before being reminded of the capability of IndyCars. After finishing fourth in the season opening Honda Grand Prix of St. Petersburg, Franchitti finished seventh and above in the next three races and took pole position for the Bombardier Learjet 550. Following his taking pole position for the SunTrust Indy Challenge, Franchitti led 45 laps of the Honda Indy Toronto from pole position to win the race. He had three more top six finishes before leading the Indy Grand Prix of Sonoma from pole position, winning his fourth race of 2009. Two more top four finishes put him five points behind Dixon going into the season ending Firestone Indy 300. Franchitti won the race from pole position, winning his second championship and finishing the year 11 points ahead of Dixon. In the 2010 season, Franchitti returned to CGR to defend his title. He finished third in the Indy Grand Prix of Alabama and second in the RoadRunner Turbo Indy 300. Franchitti achieved consecutive podium finishes in the Honda Indy Toronto and the Honda Indy Edmonton in the following five races. A fifth place at Kentucky Speedway and a second place at Motegi put him 12 points behind Penske's Will Power before the season closing Cafés do Brasil Indy 300 and won the inaugural A. J. Foyt Oval Track Championship with a round to spare. By finishing eighth, Franchitti won his second consecutive championship and third overall after Power's crash. For the 2011 season, Franchitti rejoined CGR for his second successive title defence. He finished third in the Indy Grand Prix of Alabama and the following Toyota Grand Prix of Long Beach, then won the first of the Firestone Twin 275s after leading 110 laps. Franchitti led 161 laps of the Milwaukee 225 from pole position in his third victory of the season, and won the Honda Indy Toronto two races later. The next seven races saw him finish second at Mid Ohio and Kentucky, third at Edmonton and took another pole position at New Hampshire. The race was abandoned following a 15 car accident on the 11th lap that involved Power and caused Wheldon's death, meaning Franchitti won his fourth championship; his third in succession. Franchitti drove for CGR for the 2012 season; he initially struggled to adapt to the new Dallara DW12 car before becoming more competitive following the season's fourth event, which was held in São Paulo, Brazil. Franchitti took two top ten finishes in the first four races, placing tenth at Barber and fifth in São Paulo. Franchitti's performance for the rest of the season was sub par: he had four pole positions that did not result in a race win and three more podium finishes. He was seventh in the Drivers' Championship with 363 points. Franchitti qualified on pole position for the Toyota Grand Prix of Long Beach, which he finished fourth. Franchitti's car ripped apart a fence section and sent debris into the grandstand past a second fence ahead of spectators. The car ricochted back onto the circuit, spinning multiple times before stopping. Franchitti's car settled driver side up on the racing surface; the car's front was removed but the chassis's tub portion remained intact. When E. J. Viso arrived at the crash site, he hit Sato's stationary wrecked car. Franchitti travelled to Indianapolis for surgery to repair the right talus bone connecting the leg and the foot. On 18 October, Franchitti was released from the Indianapolis hospital. After seeing a doctor in Miami for neurological examinations and an magnetic resonance imaging (MRI) scan that produced negative results, Franchitti travelled to Scotland in November for rest. Franchitti retired from competitive driving after doctors advised him his injuries and those from previous accidents put him at risk of permanent paralysis and brain damage in the event of another major crash. Franchitti's memory, decision making skills and concentration levels have suffered because of the crash. Franchitti has worked for CGR as an advisor and driver coach to each of the team's racers since the 2014 IndyCar Series. Franchitti provides performance advice to CGR's racers and engineers. He did not want to be a team owner because he believed the financial risks of ownership were too great. In July 2000, Franchitti took part in a two day test session for the Jaguar F1 team in its R1 car at Silverstone. He made his endurance racing debut at the 2005 24 Hours of Daytona of the Rolex Sports Car Series, sharing Howard Boss Motorsports's No. 2 Pontiac Crawford DP03 entry with Milka Duno, Marino Franchitti and Dan Wheldon; they finished 16th in the Daytona Prototype class and 33rd overall after Duno crashed with fewer than six hours left. In 2006, Franchitti again entered 24 Hours of Daytona, this time with CITGO Racing/SAMAX Motorsport in its No. 7 Riley MkXI DP Pontiac alongside Duno, Marino and Kevin McGarrity, finishing eighth overall after mechanical trouble. Franchitti, Bryan Herta and Tony Kanaan won the Le Mans Prototype 2 (LMP2) category at the 2007 12 Hours of Sebring—part of the American Le Mans Series—and finished second overall in AGR's No. 26 Acura ARX 01 car. Franchitti and Herta then finished sixth in the Toyota Grand Prix of Long Beach. Franchitti won the 2008 24 Hours of Daytona with Juan Pablo Montoya, Scott Pruett and Memo Rojas, completing 695 laps in the No. 01 Chip Ganassi Racing with Felix Sabates (CGRFS) Riley Lexus car. Franchitti partnered David Brabham and Scott Sharp in Highcroft Racing's No. 9 Acura ARX 01B LMP2 entry at the 2008 Petit Le Mans, retiring after 16 laps when Sharp crashed the car. In 2009, Franchitti, Alex Lloyd and Scott Dixon finished the 24 Hours of Daytona fifth in CGRFS' No. 02 Riley Lexus vehicle. Franchitti also raced alongside Brabham and Sharp at Highcroft Racing, sharing the No. 9 Acura ARX 02a Le Mans Prototype 1 (LMP1) car for the 12 Hours of Sebring and the Petit Le Mans, retiring with transmission failure at Sebring and finishing sixth at Road Atlanta. In 2010, he entered the 2010 24 Hours of Daytona alongside Dixon, Jamie McMurray and Montoya at CGRFS in a Riley MkXX BMW vehicle, finishing 37th due to mechanical failure. Franchitti joined Dick Johnson Racing as Steven Johnson's international co driver in its No. 17 Ford FG Falcon for the 2010 Armor All Gold Coast 600 double header round of the V8 Supercar Championship Series. efn |James Courtney was due to be Franchitti's teammate until Courtney became a championship contender. Franchitti returned to the 24 Hours of Daytona in 2011 and 2012 alongside Dixon, McMurray and Montoya at CGRFS, coming second and fourth respectively in the No. 2 Riley BMW entry. For the 2012 Petit Le Mans, Franchitti joined Marino Franchitti and Scott Tucker as a co driver of Level 5 Motorsports's No. 055 HPD ARX 03b Honda LMP2 car, placing third overall and second in their category. At the 2013 24 Hours of Daytona, he, Dixon, Joey Hand and McMurray were 37th overall after McMurray crashed the No. 2 car after a pit stop but Franchitti and Dixon came third in the Continental Tire Sports Car Festival. Red Bull Racing driver Mark Webber had initiated plans for Franchitti to drive a Porsche 919 Hybrid LMP1 vehicle at the 2015 24 Hours of Le Mans upon retiring from IndyCar after 2014, and to race in the all electric Formula E series. These plans failed to eventuate due to his career ending injuries in Houston in 2013. Franchitti conducted car demonstrations because he could not compete in any form of racing since he had to avoid further injury but doctors and Motorsport UK medically cleared Franchitti to enter amateur classic car events from 2019.

Жарыстан тыс іскерлік және жеке өмірі

Ол 2010 жылдан бері голландиялық TW Steel сағат брендін қолдайды. Франчитти Эдинбургтағы Bethany Christian Trust қайырымдылық қорына үйсіз адамдарға азық-түлік және сусын жеткізу үшін фургон жүргізушісі ретінде, сондай-ақ бұрынғы әскери қызметшілердің оңалтуы мен жұмысқа орналасуына, көбінесе спорт арқылы көмектесетін Mission Motorsport қайырымдылық қорына ерікті болып қызмет етті. Ол американдық телешоуларға қатысты – "Late Show with David Letterman" және "The Late Late Show with Craig Ferguson". Франчитти 2001 жылы "Driven" фильмінде жарыс жүргізуші рөлінде эпизодтық түсірілімге түсті. 2013 жылы "Turbo" анимациялық фильмінде ол шотланд жаңалықтар жүргізушісінің және ер адам туристің дауысын берді, сонымен қатар фильмге техникалық кеңес берді. 2014 жылғы тұңғыш маусымынан бастап ол Formula E жарысының теледидардағы коментаторы және жүргізуші сарапшысы болып жұмыс істеді. 2019 жылы Франчитти және Take That тобының мүшесі Говард Дональд Channel 4 телеарнасындағы төрт бөлімдік "Mission Ignition" моторарнайы телешоуын жүргізді. Ол сонымен қатар Acura және Gordon Murray Automotive компанияларында жоғары өнімді автомобильдерді әзірлеу бойынша жұмыс істеді. Франчитти "Brat Pack" халықаралық тобының мүшесі, оған Канан, Грег Мур және Макс Папис кіреді, олар бір-бірімен тығыз байланыста болып, өмір туралы әңгімелесіп, барлық түнгі кештерге қатысып, бір-бірімен ләззат алуға ұмтылды. Мур 1999 жылдың ақпан айында Джейсон Пристлидің тойында Франчиттиді актриса Эшли Джаддпен таныстырды. Джадд пен Франчитти сол жылы никелесіп, 2001 жылдың 12 желтоқсанында Шотландиядағы Дорнох қаласының жанындағы Скибо қамалында үйленді. Олардың балалары болған жоқ; Франчитти мен Джадд 2013 жылы ажырасып, достық қарым-қатынаста қалды. Кейін ол хедж-фонд директоры Элеонора Роббқа үйленді, олардың екі баласы бар.

Марапаттар мен мойындау

Дарио Франчитти 1993 жылы «Автоспорт» британдық клуб жүргізушісінің жылдық сыйлығын, ал 1998 және 2010 жылдары «Автоспорт» британдық жарыс жүргізушісінің жылдық сыйлығын жеңіп алды. 2001 жылы ол Грег Мур есімімен аталған сыйлықты «трассадағы ерекше дарынымен және жанкүйерлермен, БАҚ-пен және CART қауымдастығындағы сергектік мінезімен Мурдың мұрасын ең жақсы бейнелейтін жүргізуші» ретінде алды. Алты жыл өткен соң Франчитти BBC Scotland Sports Personality of the Year, Грегор Грант сыйлығы, Джеки Стюарт медалі және Калландс трофейімен марапатталды. 2011 жылдан бері Шотландия Ұлттық галереясында Дэвид Лившин түсірген Франчиттидің 2010 жылғы фотосуреті ілулі тұр. Франчитти 2014 жылы туған күніне орай «мотор спортына қосқан үлесі үшін» Британ империясы орденінің мүшесі (MBE) атағымен марапатталды. Франчитти 2014 жылы Лонг-Бич Моторспорт Даңқына, 2017 жылы Индианаполис Мотор Спидвей Даңқына, 2019 жылы Америка Моторспорт Даңқының «Ашық дөңгелек» санатына және 2022 жылы Шотландия Спорт Даңқына енгізілді.

ARCA жарыстар сериясы

(key) (Жарыс жолынан бастау орны – біліктілік уақыты бойынша беріледі. Курсив – жарыс жолынан бастау орны ұпайлар тізімі немесе жаттығу уақыты бойынша іске асырылды. * – Көптеген кезеңдерде көшбасшы болды.) ARCA Racing Series нәтижелері Жыл Команда No. (Машина нөмірі) Марка 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 ARSC (ARCA Racing Series Classification) Ұпай (Pts) Сілтеме (Ref) 2007 Chip Ganassi Racing 42 Dodge DAY USA NSH SLM KAN WIN KEN TOL IOW POC MCH BLN KEN POC NSH ISF MIL GTW DSF CHI SLM TAL TOL 135-орын 145 2008 40 DAY SLM IOW KEN CAR KEN TOL POC MCH CAY KEN BLN POC NSH ISF DSF CHI SLM NJE TAL TOL 102-орын 180