Бернхард Рудольф Конрад фон Лангенбек: Неміс хирург және хирургиялық мектептің негізін қалаушысы
Bernhard von Langenbeck
Бернхард Лангенбек (1810-1887) – неміс хирург, Лангенбек ампутациясын жасаған және «Хирургия архиві Лангенбека» журналын құрған тұлға. Медицина тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Неміс хирургы (1810–1887)
German surgeon (1810–1887)
Бернхард Рудольф Конрад фон Лангенбек (9 қараша 1810 – 29 қыркүйек 1887) – неміс хирургы, Лангенбек ампутациясын жасаған және «Лангенбек хирургиясының архиві» журналын құрған адам.
Bernhard Rudolf Konrad von Langenbeck (9 November 181029 September 1887) was a German surgeon known as the developer of Langenbeck's amputation and founder of Langenbeck's Archives of Surgery.
Өмір
Ол Падингбюттелде дүниеге келді және медицина білімін Геттингенде алды, онда оның ұстаздарының бірі оның ағасы Конрад Иоганн Мартин Лангенбек болды. Ол 1835 жылы тор қабығының құрылымы туралы диссертация қорғап, докторлық дәрежесін алды. Франция мен Англияға сапардан кейін Геттингенге приват-доцент ретінде оралды, ал 1842 жылы Кильдегі Фридрих ауруханасының хирургия профессоры және директоры болды. Алты жылдан кейін ол Иоганн Фридрих Диффенбахтың (1794–1847) орнын басып, Берлиндегі Charité клиникалық хирургия және офтальмология институтының директоры болды және 1882 жылға дейін сол қызметте болды, содан кейін денсаулығы нашарлағандықтан зейнеткерлікке шығуға мәжбүр болды. Лангенбек батыл және шебер хирург болды, бірақ басқа емдеу тәсілдері табысқа жету мүмкіндігін ұсынғанда операция жасаудан аулақ болды. Ол әскери хирургия саласында маманданған және оқ жарақатын емдеудегі сарапшы ретінде танымал болды. Ол 1848 жылы Бірінші Шлезвиг соғысында армияның бас далалық хирургы болып қызмет етті және 1864 жылы Екінші Шлезвиг соғысында белсенді қатысты, осы қызметтері үшін абыройлы атаққа ие болды. Ол 1866 жылы Аустрия-Пруссия соғысында және 1870–71 жылдардағы Франко-Пруссия соғысында да қызмет етті. 1870 жылдың соңында пруссиялықтар қалаға басып кіргеннен кейін Орлеанда болды, хирург немесе кеңесші ретінде барлық қоғамдық ғимараттарда жарақат алған жауынгерлерге көмек көрсетті. Ол осы мүмкіндікті білім беру үшін де пайдаланды, және бірнеше ай бойы аптасына екі рет жиналатын әскери дәрігерлер қоғамы, қаланың барлық хирургтарының, ұлтына қарамастан, қатысуымен өтті, бұл қоғамның құрылуына оның энергиясы мен ынтасы зор үлес қосты. Ол 1887 жылдың қыркүйегінде Висбаденде қайтыс болды.
He was born at Padingbüttel, and received his medical education at Göttingen, where one of his teachers was his uncle Konrad Johann Martin Langenbeck. He took his doctorate in 1835 with a thesis on the structure of the retina. After a visit to France and England, he returned to Göttingen as Privatdozent, and in 1842 became Professor of Surgery and Director of the Friedrichs Hospital at Kiel. Six years later he succeeded Johann Friedrich Dieffenbach (1794–1847) as Director of the Clinical Institute for Surgery and Ophthalmology at the Charité in Berlin, and remained there till 1882, when failing health forced him to retire. Langenbeck was a bold and skillful surgeon, but preferred not to operate while other means afforded a prospect of success. He specialised in military surgery and became an authority on the treatment of gunshot wounds. He served as general field surgeon of the army in the First Schleswig War in 1848 and saw active service in the Second Schleswig War in 1864, being ennobled for his services. He also served in the Austro Prussian War in 1866, and the Franco Prussian War of 1870–71. He was in Orléans at the end of 1870 after the city had been taken by the Prussians and in his capacity as surgeon or as consultant tended to the wounded men with whom every public building was packed. He also utilized the opportunities for instruction that thus arose, and the Militär ärztliche Gesellschaft, which met twice a week for some months, and in the discussions of which every surgeon in the city, irrespective of nationality, was invited to take part, was mainly formed by his energy and enthusiasm. He died at Wiesbaden in September 1887.
Лангенбек қазіргі таңда "хирургиялық интернатураның әкесі" ретінде танымал. Берлиндегі Charité-де оның жетекшілігімен, жаңа медицина бітірушілері ауруханада тұрып, хирургиялық пациенттерді күту және қадағалауда күннен-күнге үлкен жауапкершілік алатын жүйе құрылды. Оның ең белгілі "үй штаттарының" ішінде Биллрот және Эмиль Теодор Кохер сияқты хирургтар болды. Оның үй штаттары моделінің үлкен жетістігін сэр Уильям Ослер мен Уильям Холстед мойындады, олар 19 ғасырдың соңында Джонс Хопкинс университетінің ауруханасындағы Медицина және Хирургия кафедраларының оқыту жүйесіне оның концепциясын енгізді.
von Langenbeck is perhaps best known today as the "father of the surgical residency". Under his tutelage at the Charite in Berlin, he conceived and developed a system whereby new medical graduates would live at the hospital as they gradually assumed a greater role in the day to day care and supervision of surgical patients. Among his most well known "house staff" were such surgeons as Billroth and Emil Theodor Kocher. The great achievement of his house staff model was acknowledged by no less than Sir William Osler and William Halsted, who quickly co opted his concept into the teaching system of the Departments of Medicine and Surgery, respectively, at the Johns Hopkins University Hospital in the late 19th century.