Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ирландияда туған Виктория дәуірінің журналисі Сэмюэл Картер Холл (9 мамыр 1800 – 11 наурыз 1889) – «The Art Journal» журналын басқарғанымен және көп сатираға түскен тұлғасымен әйгілі болған ирландиялық журналист.
Irish born Victorian journalist
Samuel Carter Hall (9 May 1800 – 11 March 1889) was an Irish born Victorian journalist who is best known for his editorship of The Art Journal and for his much satirised personality.
Алғашқы жылдар
Холл Ирландияның Уотерфорд қаласындағы Женева казармасында дүниеге келген. Оның Лондонда туған әкесі Роберт Холл (1753 – 10 қаңтар 1836) армия офицері болған. Ирландияда жүргенде ол мыс кендерін игерумен айналысып, осының салдарынан құлдырап қалды. Оның анасы Корк қаласындағы жеке кәсібінің есебінен 12 баласының отбасын асырады. 1790 жылдың 6 сәуірінде Топшемде Энн Кентке (ту. 1765, Отерри Сент-Мэри, Девон) үйленді. Холл төртінші ұлы болды. 1821 жылы ол Ирландияны тастап Лондонға кетті. 1824 жылы Инер Темплде құқық тануды оқыды, бірақ ешқашан практикалық жұмыс істемеді, алайда 1841 жылы адвокаттыққа қол жеткізді. Оның орнына ол тілші және редактор болып жұмыс істеді, соның ішінде: Бұл еңбек Ұлы ашаршылыққа дейін бір жылдағы Ирландияның ауылдық өмірін көрнекті бейнелейді.
Hall was born at the Geneva Barracks in Waterford, Ireland. His London born father was Robert Hall (1753 – 10 January 1836), an army officer and, while in Ireland, engaged in working copper mines which ruined him. His mother supported the family of 12 children with her own business in Cork. He married Ann Kent (b. 1765, Ottery St. Mary, Devon) at Topsham, 6 April 1790. Hall was the fourth son. In 1821, he left Ireland and went to London. He entered law studies at the Inner Temple in 1824, but never practised, though he was finally called to the bar in 1841. Instead, he became a reporter and editor, including: It is notable for its description of life in rural Ireland in the year directly preceding the Great Famine.
Көркем әдебиет журналы жылдары
1839 жылы «Ходжсон және Грейвс» баспасы Холлды жаңа басылымын – «Art Union Monthly Journal» журналын редакциялауға шақырды. Біраз уақыттан кейін Холл журналдың басты үлесін сатып алды. 1843 жылы ол қымбатқа түсетін, пайдасыз жаңалық – мүсін гравиюраларын жасауды бастады. 1848 жылы Холл әлі де табыс таба алмағандықтан, лондондық баспагер Джордж Виртью «Art Union Monthly Journal» журналын сатып алды, бірақ Холлды редактор қызметінде қалдырды. 1849 жылы Виртью журналды «The Art Journal» деп атады. 1851 жылы Холл патшайым мен принц Альберттің жеке коллекциясынан 150 суретті гравировкалады, ал олар журналдың Ұлы көрмеге арналған санында жарияланды. Бұл сан өте танымал болғанымен, журнал табысты бола алмады, сондықтан Холл «The Art Journal» журналындағы үлесін Виртьюге сатуға мәжбүр болды, бірақ редактор болып қалды. Редактор ретінде Холл ескі шеберлерді импорттау арқылы кеден үйлерінің қандай пайда көріп отырғанын ашты және Англияда суреттердің қалай жасалатынын көрсетті. «The Art Journal» көркем өнерді шыншыл бейнелеуімен көзге түссе де, Холлдың әрекеттерінің салдарынан Рафаэль немесе Тициан сияқты ескі шеберлердің туындыларын сату қиын болды. Джулиан Хоторн жазғандай:
In 1839, Hodgson & Graves, print publishers, employed Hall to edit their new publication, Art Union Monthly Journal. Not long after, Hall purchased a chief share of the periodical. By 1843, he started giving an expensive, unprofitable novelty, sculpture engravings. In 1848, with Hall still unable to turn a profit, the London publisher George Virtue purchased into the Art Union Monthly Journal, retaining Hall as editor. Virtue renamed the periodical The Art Journal in 1849. In 1851, Hall engraved 150 pictures from the private collection of the Queen and Prince Albert, and the engravings were featured in the journal's Great Exhibition edition. Though this edition was quite popular, the journal remained unprofitable, forcing Hall to sell his share of The Art Journal to Virtue, but staying on as editor. As editor, Hall exposed the profits that custom houses were earning by importing Old Masters, and showed how paintings are manufactured in England. While The Art Journal became notable for its honest portrayal of fine arts, the consequence of Hall's actions was the almost unsaleability of old masters such as a Raphael or a Titian. As Julian Hawthorne wrote,
Холл – нағыз комедиялық кейіпкер еді. Мұндай майлы, сөзге шешен, жасанды ізгілікке сатиралық драмада көрсету үшін ешқандай өзгерту қажет емес еді. Оны алдамшы, өтірікші, шындықты айтушы деуге болады, өйткені оның мінезіндегі бұл қасиеттер оның бойында туа біткен, емес, кейіннен қалыптасқан. Соңғы сарында Диккенс кейіпкердің кейбір жақтарын байқамады; Холл өзінің жеке ойларында басқаларға көрсеткендей, моральдық кемелділіктің жарқыраған нысаны болғанына күмән жоқ. Оның бұзықтығы әрпінде емес, рухында болды, сондықтан ол оны өзі сезіне алмады. Оның әдепсіздігі мен жалғандығы оның жанында болды, бірақ санасында емес, сондықтан ол өзіне қарама-қарсы нәрсені талап еткенде оларды көрсетіп жүрді. Холл – сенімді спиритуалист еді. 1874 жылы ол Британдық спиритуалистердің ұлттық қауымдастығының төрағасы болды.
Hall was a genuine comedy figure. Such oily and voluble sanctimoniousness needed no modification to be fitted to appear before the footlights in satirical drama. He might be called an ingenuous hypocrite, an artless humbug, a veracious liar, so obviously were the traits indicated innate and organic in him rather than acquired. Dickens, after all, missed some of the finer shades of the character; there can be little doubt that Hall was in his own private contemplation as shining an object of moral perfection as he portrayed himself before others. His perversity was of the spirit, not of the letter, and thus escaped his own recognition. His indecency and falsehood were in his soul, but not in his consciousness; so that he paraded them at the very moment that he was claiming for himself all that was their opposite. Hall was a convinced spiritualist. He was the chairman for the British National Association of Spiritualists, in 1874.