Карл Нильсеннің соңғы симфониясы – «Sinfonia semplice». Глокеншпильдің әуені, скрипкалар мен үрмелі аспаптардың ерекше мелодиясы. Музыка, симфония, Нильсен.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Карл Нильсеннің 1925 жылғы симфониясы №6 "Sinfonia semplice" (опус нөмірі жоқ), FS 116, даниялық композитор Карл Нильсеннің соңғы симфониясы еді.
1925 symphony by Carl Nielsen
Symphony No. 6 "Sinfonia semplice" (no opus number), FS 116, was Danish composer Carl Nielsen's last symphony.
Бірінші қимыл
Симфонияны глокеншпильдің үні ашады, одан кейін скрипкалар октаваларда орындайтын мелодия естіледі. Бұған жауап ретінде жел аспаптарындағы белсенді және ерекше үлгілер пайда болады. Бесінші симфониядағыдай, симфония аяқталар B-bemol тональдығының алғашқы меңзеуі бар, себебі жел аспаптарының жауабы G-dur өткелінде B-bemol нотасын үнемі қосып-өшіріп тұрады. Симфонияның басындағы көңіл-күй фугалық аласұруға жол береді, содан кейін екі хаотикалық және мазасыз шабуыл (Симпсон бұл Нильсеннің жүрек шабуына ұқсас екенін айтады, бірақ шығарма бағдарламалық емес екенін мойындамайды), қайтадан тынышталып, A-bemol тональдығындағы жеңіл, бірақ мазасыз аяқталады.
The chiming of a glockenspiel opens the symphony, followed by a melody in octaves played by the violins. This is followed in turn by active and very characteristic figures in the winds. As in the fifth symphony there is an early hint of the key B flat in which the symphony will eventually close, since the wind response hits that B flat as an on and off note in an otherwise G major passage. The mood of the opening gives way to fugal unrest and, eventually, two chaotic and disturbing outbursts (Simpson believes these reflect Nielsen's heart attacks, in a manner of speaking, though he does not claim that the piece is programmatic), before again quieting, to a lightly scored but unsettled close in A flat.
Екінші бөлім
"Хумореске" тек жел аспаптары мен соққылы аспаптар үшін жазылған. Симфонияның тұңғыш орындалуына арналған жазбаларында Нильсен "қозғалыстағы жел және соққылы аспаптар әрқайсысы өз талғамы мен бейімділігіне берілген, дауласып жатыр" деді; Нильсен бұл жағдайды сол кездегі музыка әлемімен салыстырды.
The Humoreske is for winds and percussion alone. In the notes Nielsen wrote for the symphony's premiere, he said that wind and percussion in the movement "quarrel, each sticking to his own tastes and inclinations"; Nielsen went on to liken this to the musical world of the time.
Үшінші бөлім
Жауапты ұсыныс. Симпсонды қайтадан еске салсақ, осы бөлімдегі бірнеше тұсқа дейін жыландардың құйрықтарын қуып, дөңгеленіп жүргендей көрінеді.
Proposta seria. To paraphrase Simpson, again, several passages in this movement circle around as though snakes chasing for the moment lost tails.
Соңғы
Фанфар, тақырып және вариациялар, фанфардың қайталануы және кода, В♭ тонындағы шамалы тұрақсыз тақырыпта. Тоғызыншы вариация, фанфарлық қайталану мен кодаға дейін, «Гумореска» сияқты дыбыс пен әсерге ие. Симпсон оны күлімсіреп тұрған қаңқамен салыстырады; көптеген вариациялар жинағындағыдай, оған минор тоналды вариация (параллель минор вариациясы) келеді, бірақ ол настолько созылған, соңғы минор каденциясы келгенде, оны бір вариация ретінде түсіну қиын. Сынаушы Роберт Лейтон мұны ақтау деп сипаттады. Туындының соңғы нотасы – екі фаготпен күшті орындалатын төменгі В♭.
Fanfare, theme and variations, fanfare reprise and coda, on a fairly unstable theme in B flat. The ninth variation, just before the fanfare reprise and coda, has a sound and affect like that of the Humoreske — Simpson likens it to a grinning skeleton; as in many sets of variations, it is preceded by a minor key variation (a variation in the parallel minor), but one that is so protracted that when its last minor cadence arrives it is difficult to grasp as one whole variation. The critic Robert Layton has described this as a lament. The last note of the piece is a sustained low B flat played loudly on two bassoons.