Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық туған венгр әскері Ричард де Бофре графы де Гюйон (1813 – 12 қазан 1856) – британдық туған венгр әскері, венгр революциялық армиясының генералы және Османлы пашасы (Куршид паша).
British born Hungarian soldier
Richard de Beaufré comte de Guyon (1813 – 12 October 1856) was a British born Hungarian soldier, general in the Hungarian revolutionary army and Ottoman pasha (Kurshid Pasha).
Ерте өмір
Ол Сомерсет графтығының Бат қаласына жақын, Уолкотта дүниеге келді. Ол командир Джон Гюйонның (1767-1844) ұлы, ол Кларенс герцогының (кейін Ұлыбританияның Вильгельм IV) кемедес серігі және досы болған. Англияда әскери білім алғаннан кейін Гюйон Португалиядағы Либералды соғыстарда Дом Мигельге қарсы күресті. 1832 жылы Гюйон Австрия қызметіне қабылданып, венгр гусарларының қатарына қосылды; және Маренго шайқасында қатысқан, венгр аристократиясының жеке күзетшілерінің бас капитаны және Венгрияның туын ұстаушы болған генерал-барон Игнац Спленьидің (1772-1840) жанындағы көмекші болып тағайындалды. Гюйон 1838 жылдың 22 қарашасында барон Спленьидің қызы, баронша Мариге үйленді. Олардың екі ұлы мен бір қызы болды: Виктор, Эдгар және Мари Энн. Венгрия революциясы басталарға дейін Гүйон Комаром маңындағы иеліктерінде шаруа өмірін кешті.
He was born at Walcot, near Bath, Somerset, the son of Commander John Guyon RN (1767 1844), a shipmate and friend of the Duke of Clarence (later William IV of Britain), and descended from a French noble family. After receiving a military education in England, Guyon fought against Dom Miguel in the Liberal Wars in Portugal. In 1832 Guyon entered the Austrian service joining the Hungarian Hussars; and was attached as aide de camp to General Baron Ignác Splényi (1772 1840), who had served at the Battle of Marengo and was captain in chief of the Hungarian noble bodyguard, and Standard Bearer of Hungary. Guyon married Baron Splényi's daughter, Baroness Marie, on 22 November 1838. They had two sons and a daughter together: Victor, Edgar and Marie Anne. Until the outbreak of the Hungarian Revolution, Guyon led the life of a country gentleman on his estates near Komárom.
Венгрия революциясы
Венгрия революциясы басталған кезде Гюйон ұлттық үкіметке өзінің қызметін Венгрия Корольдік армиясының офицері ретінде ұсынғандардың бірі болды және 1848 жылғы Венгрия революциясы кезінде тәуелсіздік үшін күресте көрнекті рөл атқарды. Ол Пакозд шайқасында (1848 жылдың 29 қыркүйегі) және Швехат шайқасында (30 қазан) үлкен есімдерге қол жеткізді, ал Каполна шайқасынан кейін (1849 жылдың 26 және 27 ақпаны) генерал атағын алды. 1848–1849 жылдардың қысында Артур Гёргей әскерінің шегінуі кезінде Гюйон 1849 жылдың 5 ақпанында Бранишко тау асуын басып өтті және осы батыл әрекетімен Дебрецендегі үкіметпен, сондай-ақ бірнеше венгр әскер корпустарымен байланысты қайта жаңартты. 1849 жылдың сәуір айында қоршауға алынған Комаром бекінісінің гарнизонына ұлттық армияның жеңіске жетуі туралы хабарлау үшін Гюйон гусарлар жасағымен жаудың қатарын бұзып өтіп, жақындап келе жатқан көмек туралы хабарлады. 1849 жылдың 14 шілдесінде Гюйон Жосип Желачич басқарған император әскерін Гегеш шайқасында жеңді, бұл азаттық соғысының соңғы венгрлік жеңістерінің бірі болды және төңкерілген Венгрияның оңтүстігін революциялық армия үшін сақтап, революция жетекшілерінің Осман империясына қашуына жол ашты. Қанды Сзёрег шайқасы (1849 жылдың 5 тамызы) генерал Генрик Дембинскиге, Гюйонның құрбандыққа баруға дайын он батальонымен қорғалған Темішварға шегінуге мүмкіндік берді, онда Темішвар шайқасы, науқандағы соңғы шайқас, 9 тамызда өтіп, жеңіліске ұшырады. Гюйон Түркияға қашып кетті. Будапештте граф Гюйонның есімімен аталатын екі көше бар: Гюйон Рихард Утчасы және Гюйон Кёз. Гюйонның гусар формасы Буда төбесіндегі Әскери тарих мұражайында сақталып, көрмеге қойылған.
At the outbreak of the Hungarian Revolution, Guyon was among the first to offer his services to the national government as an officer of the Royal Hungarian Army, and played a prominent part in the struggle for independence during the Hungarian Revolution of 1848. He won great distinction in the Battle of Pákozd (29 September 1848) and the Battle of Schwechat (30 October) and after the Battle of Kapolna (26 and 27 February 1849) was made a general. During the retreat of Artúr Görgey's army in the winter of 1848–1849, Guyon carried the mountain pass of Branyiszkó on 5 February 1849, and by that daring feat of his re established the communication with the government at Debrecen, as also with the several other Hungarian army corps. When, in April 1849, the garrison of the besieged Fortress of Komárom was to be apprised of the victorious approach of the national army, Guyon, with a detachment of hussars, cut his way through the enemy's lines, and announced the approaching relief. On 14 July 1849, Guyon defeated the imperial army led by Josip Jelačić in the Battle of Hegyes, one of the last Hungarian victories of the freedom war, which assured Southern Hungary for the revolutionary army keeping the road open for the leaders of the revolution to escape in the Ottoman Empire. The bloody Battle of Szőreg (5 August 1849) allowed General Henryk Dembiński, protected by the self sacrificing ten battalions of Guyon, to retire to Temesvár, where the Battle of Temesvár, the last in the campaign, was fought and lost on 9 August. Guyon escaped to Turkey. Two streets in Budapest are named after Count Guyon: Guyon Richárd Utca, and Guyon Kőz. Guyon's Hussar uniform is preserved on display at the Museum of Military History in the Buda Castle Quarter.
Осман империясы
1852 жылы Гюйон дінін өзгертпестен-ақ, сұлтанның қызметіне қабылданды. Куршид паша атымен, дивизия генералы болып, Дамаск облысының әкімі болды, ал Қырым соғысының басында Карс армиясын ұйымдастыруға зор үлес қосты. Гюйон 1856 жылы Скутариде холерадан қайтыс болды.
In 1852 Guyon entered the service of the Sultan without being required to change his faith. Under the name of Kourshid Pasha, he, as a general of division, was Governor of Damascus, and at the beginning of the Crimean war, did much to organise the army of Kars. Guyon died of cholera at Scutari in 1856.