Льюис Торнтон Поуэлл: Линкольнге жасалған қастандық пен құпия қызметкер
Lewis Powell (conspirator)
Льюис Пауэлл (1844-1865): АҚШ солдаты, Линкольнге жасалған қастандыққа қатысқан. Севардты өлтіруге тырысып, қамауға алынды. Тарихы мен рөлі туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық солдат және заговоршы (1844–1865)
American soldier and conspirator (1844–1865)
Льюис Торнтон Пауэлл (22 сәуір 1844 – 7 шілде 1865) – Линкольнді өлтіру жоспарының бір бөлігі ретінде Уильям Генри Сьюардты өлтіруге тырысқан американдық Конфедерация солдаты. Геттисбург шайқасында жараланған ол кейін Мосбидің рейнджерлерінде қызмет етті, содан кейін Мэриленд штатында Конфедерацияның құпия қызметінде жұмыс істеді. Джон Уилкс Бут оны Линкольнді ұрлап, президентті Конфедерацияға тапсыру үшін тартты, бірақ кейін Линкольнді, Сьюардты және вице-президент Эндрю Джонсонды өлтіруге шешім қабылдады және Пауэллге Сьюардты өлтіру міндетін жүктеді. Заговорлес Дэвид Херольд Пауэллді Сьюардтың үйіне жеткізіп, қашуға көмектесуі керек еді, бірақ Пауэлл Сьюардтың үйінен шығар алмай тұрып қашып кетті. Ол үш күннен кейін полиция тінтіп тексеру жүргізіп жатқанда, заговорлес Джон Сурраттың анасы Мэри Сурратт басқаратын пансионатқа келді және тұтқынға алынды. Пауэлл, Мэри Сурратт, Херольд және Джордж Атзеродт әскери трибуналдың шешімімен өлім жазасына кесіліп, Вашингтон Арсеналында дарға асылды.
Lewis Thornton Powell (April 22, 1844 – July 7, 1865) was an American Confederate soldier who attempted to assassinate William Henry Seward as part of the Lincoln assassination plot. Wounded at the Battle of Gettysburg, he later served in Mosby's Rangers before working with the Confederate Secret Service in Maryland. John Wilkes Booth recruited him into a plot to kidnap Lincoln and turn the president over to the Confederacy, but then decided to assassinate Lincoln, Seward, and Vice President Andrew Johnson instead, and assigned Powell the task to kill Seward. Co conspirator David Herold was to guide Powell to Seward's home, then help him escape, but fled before Powell was able to exit the Seward home. He arrived at the boarding house run by Mary Surratt, mother of co conspirator John Surratt, three days later while the police were there conducting a search, and was arrested. Powell, Mary Surratt, Herold, and George Atzerodt were sentenced to death by a military tribunal, and executed at the Washington Arsenal.
Ерте өмір
Льюис Пауэлл 1844 жылдың 22 сәуірінде Алабама штатының Рэндольф округінде Джордж Кейдер мен Пейшенс Кэролайн Пауэлл отбасында дүниеге келді. Ол сегіз баланың ең кішісі еді. Пауэллдің әкесі 1847 жылы баптист пасторы болып тағайындалды, ал 1848 жылы отбасы Стюарт округіне (Джорджия штаты) көшіп келді, онда оның әкесі Грин-Хилл ауылындағы Беула шіркеуінің пасторы қызметін атқарды. Осы шамада Пауэллдің әкесі өзіне тиесілі үш құлды босатып жіберді. Пауэлл мен оның туыстарының барлығын жергілікті мектеп мұғалімі болған әкесі оқытты. Жастайынан Пауэлл тыныш, іштен тыйылушыл және басқалармен жақсы қарым-қатынаста болған деп еске алынады. Ол ағаштан ойып жасауды, балық аулауды, ән айтуды, оқуды және зерттеуді ұнатты. Сонымен қатар, ол шіркеуге, жексенбілік мектепке және дұға жиналыстарына қатынуды жақсы көретін. Ол жиі ауру және қаңғыбас жануарларды емдеп, күтім жасады, сондықтан әпкелері оны "Док" деп лақап қойды. Пауэллдің мінезі қатты болған, ал отбасының бәрі ыстыққандығымен белгілі болды. Пауэлл 13 жасқа келгенде, қаңғыбас тепкенінен жақ сүйегі сынды, сол жақ жағы көбірек көзге түсетін болды. 1859 жылы Пауэллдер шаруашылығын сатуға мәжбүр болды және Флорида штатының Гамильтон округіне қарасты Беллвилл ауылына көшіп барды. Келесі жылы Джордж Пауэлл Оранж және Семинол округтерінің шекарасындағы Апопка қаласында шіркеу ашты, ал отбасы Суонни округінің Лайв Оук станциясының жанындағы шаруашылыққа көшіп келді.
Lewis Powell was born in Randolph County, Alabama, on April 22, 1844, to George Cader and Patience Caroline Powell. He was the youngest son in a family of eight children. Powell's father was ordained a Baptist minister in 1847, and in 1848, the family moved to Stewart County, Georgia, where his father had received an appointment as pastor of Beulah Church in the village of Green Hill. About this time, Powell's father freed the three slaves he owned. Powell and his siblings were all educated by their father, who was the local schoolmaster. In his early years, Powell was described as quiet and introverted, and well liked by others. He enjoyed carving, fishing, singing, reading, and studying. He also loved attending church, Sunday school, and prayer meetings. He often nursed and cared for sick and stray animals, earning the nickname "Doc" from his sisters. Powell could also be immensely stubborn, and the entire family was well known for their hot tempers. When Powell was 13, his jaw was broken by a mule kick, leaving the left side of his jaw more prominent. In 1859 the Powells were forced to sell their farm and they moved to the village of Bellville in Hamilton County, Florida. The following year, George Powell established a church in Apopka, a town on the border between Orange and Seminole County, and the family moved to a farm outside Live Oak Station in Suwannee County.
2-ші Флорида пехотасы және тұтқындау
1861 жылдың 12-13 маусымдарында Льюис Пауэлл үйден шығып, Флорида штатының Джаспер қаласына сапар шекті, онда ол Флориданың 2-ші жаяу әскерінің I ротасына қатарына қосылды. Ол жасы туралы жалған мәлімдеме жасап, 19-да екенін айтқандықтан қабылданып алынды. Пауэллдің бөлімшесі 1862 жылдың наурыз және сәуір айларында Жарым аралдағы науқанда шайқасты. Пауэлл соғысқа шыныққан, тиімді әскерге айналды. Ол жоғары дәрежелі командирлерінен мақтау алды және мылтығынан атар кезде өлтіру үшін атар екенін, ешқашан жаралау үшін емес екенін айтты. Оның әскери кезеңінде одақтың әскерінің бас сүйегін алып жүргендігі және оны пепел сақтағыш ретінде пайдаланғандығы туралы айтылады. Бір жылдық қызмет мерзімі бітіп, Пауэлл екі айлық демалысқа шықты, осы уақытта ол үйіне қайтып отбасын көріп қайтты. 1862 жылдың 8 мамырында Джасперде қайтадан әскери қызметке жазылды. 1862 жылдың қараша айында Пауэлл ауырып, Ричмонд, Вирджиния штатындағы №1 әскери госпитальге жатқызылды. Бірнеше аптадан кейін ол қайтадан қатарға оралып, Фредериксбург шайқасында шайқасты. Содан кейін оның бөлімшесі 1863 жылдың басында құрылған Солтүстік Вирджиния армиясының Үшінші корпусына бекітілді. Үшінші корпус Геттисбург шайқасында алғашқы рет шайқасқа түсті. Пауэлл 2 шілдеде оң білегінен жараланды. Ол тұтқынға алынып, Пенсильвания колледжіндегі әскери тұтқын ауруханасына жіберілді. 6 шілдеде Геттисбургтің солтүстік-шығысында орналасқан, кең аумақты Леттерман лагеріне ауыстырылды. Пауэлл лагерде және Пенсильвания колледжінде медбике болып қызмет етті, 1 қыркүйекке дейін осы қызметін атқарып, одан кейін ол әскери қадағалаушыға тапсырылды. Ол пойызбен Балтимор, Мэрилендке жеткізіліп, әлі де тұтқын ретінде 2 қыркүйекте Вест-Билдингс ауруханасында жұмыс істеуге кірісті. Балтиморда Пауэлл Маргарет "Мэгги" Брэнсон атты әйелмен танысты, ол медбике болып ерікті түрде жұмыс істеді. Брэнсон Льюиске 7 қыркүйекте ауруханадан қашуға көмектескен деген болжам бар. Кейбір тарихшылар оның оған одақтың әскери формасын бергенін айтады.
On June 12,13, 1861, Lewis Powell left home and traveled to Jasper, Florida, where he enlisted in Company I of the 2nd Florida Infantry. He was accepted because he lied about his age – he claimed to be 19. Powell's unit fought in March and April 1862, in the Peninsula Campaign. Powell became a battle hardened and effective soldier. He won praise from his commanding officers, and claimed that when he shot his rifle he did so to kill – never to wound. He was alleged to have carried the skull of a Union soldier with him, which he used as an ashtray. His one year enlistment having expired, Powell received a two month furlough, during which time he returned home to visit his family. He re enlisted at Jasper on May 8, 1862. In November 1862, Powell fell ill and was hospitalized at General Hospital No. 11 in Richmond, Virginia. He returned to active duty within a few weeks, and fought in the Battle of Fredericksburg. His unit was then assigned to Third Corps, Army of Northern Virginia, which was organized at the beginning of 1863. Third Corps finally went into combat at the Battle of Gettysburg. Powell was shot in the right wrist on July 2. He was captured, and sent to a prisoner of war hospital at Pennsylvania College. Transferred to Camp Letterman, the vast medical field hospital northeast of Gettysburg, on July 6, Powell worked as a nurse in the camp and at Pennsylvania College until September 1, when he was turned over to the Provost Marshal. He was taken by train to Baltimore, Maryland, and—still a POW—began working on September 2, at West Buildings Hospital. In Baltimore, Powell met and developed a relationship with a woman named Margaret "Maggie" Branson, who was volunteering as a nurse. It is believed that Branson assisted Lewis in escaping from the hospital on September 7. Some historians contend that she actually provided him with a Union Army uniform.
Қашу және Мосбидің рейнджерлері
Маргарет Брэнсон Пауэллді Балтимордағы 16 Солтүстік Юта көшесіндегі анасының пансионатына алып барды. Мэриленд Азамат соғысы кезінде екіге бөлінді. Атлантикалық құлау сызығының батысындағы штаттың орталық және батыс бөліктері 18-ші ғасырда Пенсильваниядан және басқа солтүстік штаттардан келген немістермен қоныстанғандықтан, көбінесе Одақты қолдады. Бұл губернатор Томас Холлидей Хикстің Мэриленд штатының Бас ассамблеясын Фредерикке көшіру арқылы сепаратизмді тоқтату жоспарында көрінді. 1861 жылдың 29 сәуірінде Фредерикте сепаратизмге қарсы 53–13 дауыспен дауыс берілді, бұл Мэрилендке әскери жағдай енгізілгенге дейін болды. Құлау сызығының шығысында Балтимор қаласы және Мейсон-Диксон сызығы мен Потомак және Шығыс жағалау арасындағы жерлер көбінесе Конфедерацияға жақын тұрған адамдармен қоныстанды, олар Конфедерацияға тікелей немесе жанама түрде көмектесті. Бұл ережеден Август Брэдфорд – Хикстің ізбасары, оның Солтүстік Балтимордағы үйі 1864 жылы Фредериктің тумасы, Конфедерация генералы Брэдли Т. Джонсон және оның Мэриленд әскерлері тарапынан толығымен өртеліп жанып кетті. Джонсон президент Линкольнді әскерлер үйіне келгенде ұрлау идеясын бірінші болып ойлап тапты, бірақ Бут пен Пауэллдің арасында тікелей байланыс бар-жоқ белгісіз. Брэнсон пансионаты Конфедерацияның қауіпсіз үйі және Конфедерацияның құпия қызметінің мүшелері жиі кездесетін орны болды. Пауэлл оңтүстікке сапар шегуге дейін Брэнсон пансионатында екі аптаға дейін болған болуы мүмкін. Мэрилендте жүргенде ол Гарри Гилмор және оның "Гилмордың рейдтері" – Екінші корпустан бөлінген конфедерациялық атқыштар тобы туралы білді және олармен бірнеше күн өткізді. Ол Вирджинияға өтіп, 30 қыркүйекте Уоррентоннан 6 шақырым жерде орналасқан Гранвилл трактында тұратын танымал дәрігер және Конфедерацияға жақын тұрған Джон Скотт Пэйннің үйіне келді. Осы уақытқа дейін Пауэлл конфедерациялық киім киіп жүрді, ал Пэйн оны үйге қонаққа шақырды. Олар полковник Джон С. Мосбидің Мосби рейнджерлерінің – Уоррентонда орналасқан партизандардың үлкен бөлімі туралы әңгімелесті. Пауэлл келесі күні Мосбиге қосылды. Пауэлл бір жылдан астам Мосбидің қол астында қызмет етті. Мосби Пауэллді ең тиімді сарбаздарының бірі деп есептеді, ал Пауэлл жауынгерлік қатыгездігі мен кісі өлтірушілігі үшін "Құтырған Льюис" деген лақап атқа ие болды. Ол Пэйнмен азаматтық өмір сүрді, тек партизандық рейдтерге қатысқанда ғана киім киіп, әскери іс-шараларға қатысты. Пауэлл бірқатар іс-қимылдарға қатысты, соның ішінде 1863 жылғы қазан және қараша айларындағы Вагондық рейдтер; 1864 жылғы 10 қаңтардағы Лаудун биіктіктеріндегі шайқас; 20 ақпандағы Екінші Дрансвилл шайқасы; 3 және 6 шілдедегі Сион тауындағы шіркеудегі шайқас; 13 тамыздағы Берривилл Вагондық рейді; қыркүйектегі Мерриттің атқыштар дивизиясына жасалған рейд; 3 қазандағы Мансассас Гап теміржолына жасалған рейд; 14 қазандағы Гринбек рейді; 25 қазандағы Доңғала Пайк рейді; 17 қарашадағы Блейзер командасының жолы. Бұл соңғы рейд Пауэлл үшін шешуші нүкте болды. Одақ армиясының лейтенанты Ричард Р. Блейзер Мосби рейнджерлерін жоюға жіберілген белгілі американдық туынды жауынгер болды. Оның орнына Блейзердің жасағы жеңіліп, Блейзер тұтқынға алынды. Қараша айының соңында Пауэлл мен тағы үш адамға Блейзерді Вирджиния штатының Ричмонд қаласындағы түрмеге алып бару құрметі берілді. Пауэллдің Ричмондқа сапары оны өзгертті. Ол Уоррентонға қайтып келді. Тарихшы Майкл В. Кауфман Пауэллдің Ричмондта Балтиморлық танысымен кездескенін және оның ойы 1863 жылдың қыркүйегінде Маргарет Брэнсон мен оның қарындасы Мэриді Брэнсон пансионатында өткізген уақытына оралғанын айтады. Пауэллдің өмірбаянын жазған Бетти Оунсби оның Ричмонд сапары Конфедерацияның ісі жоғалғанын көрсеткенін және оның депрессиясы соғыстан шығуға деген құштарлығынан туындағанын айтады. Басқа бірнеше тарихшылар Конфедерацияның құпия қызметі оны өткен жылы өз қатарына шақырғанын – Мосбидің келісімімен – және Пауэллдің көңіл-күйінің себебі Авраам Линкольнге қарсы ұрлау жоспарларына көмектесу үшін солтүстікке жіберілуді ойлағандағы моральдық күмән болғанын мәлімдейді.
Margaret Branson took Powell to her mother's boarding house at 16 North Eutaw Street in Baltimore. Maryland was split during the Civil War. West of the Atlantic Fall Line the central and western parts of the state largely being settled by Germans from Pennsylvania and other Northerners during the 18th Century, tended to support the Union, as evidenced by Governor Thomas Holliday Hicks' plan to stop secession by moving the Maryland General Assembly to Frederick, where on April 29, 1861, secession had been voted down 53–13, this taking place before Maryland was placed under martial law. East of the Fall line, the city of Baltimore and all of the land between the Mason Dixon Line and the Potomac and the Eastern Shore for the most part was peopled by Confederate sympathizers, who either directly or indirectly aided the Confederacy. The few exceptions to this rule included Hicks' successor, Augustus Bradford, who had his home in North Baltimore burned to the ground in 1864 by Frederick native Confederate General Bradley T Johnson and his Maryland troops. Johnson was the first to concoct the idea of kidnapping President Lincoln while he was visiting the soldiers home, but whether there were any direct connections to Booth and Powell is unknown. The Branson boarding house was a well known Confederate safe house and frequent rendezvous point for members of the Confederate Secret Service – the Confederacy's spy agency. Powell may have spent up to two weeks at the Branson house before heading south. While still in Maryland, he learned the location of Harry Gilmor and his "Gilmor's Raiders"—a unit of Confederate cavalry detached from Second Corps—and spent a few days with them. He crossed into Virginia and on September 30, he ended up at the home of John Scott Payne, a prominent doctor and Confederate sympathizer who lived at Granville Tract, a plantation about 4 mile (6 km) from Warrenton. By now, Powell was wearing a ragged Confederate uniform, and Payne welcomed him into the home for a meal and a night's stay. They discussed the exploits of Colonel John S. Mosby's Mosby's Rangers, a large detached unit of partisans based in Warrenton. Powell joined Mosby the following day. For more than a year, Powell served under Mosby. Mosby considered Powell to be one of his most effective soldiers, and Powell earned the nickname "Lewis the Terrible" for his ferocity and murderousness in combat. He lived as a civilian with the Paynes, putting on his uniform and participating in military activities only when conducting a partisan raid. Powell participated in a number of actions, including the Wagon Raids of October and November 1863; the Battle of Loudoun Heights on January 10, 1864; the battle of Second Dranesville on February 20–21; the action at Mount Zion Church on July 3 and 6; the Berryville Wagon Raid on August 13; the Raid on Merritt's Cavalry Division in September; the Mansassas Gap Railroad Raid on October 3–7; the Greenback Raid on October 14; the Valley Pike Raid on October 25; and the Rout of Blazer's Command on November 17. This last raid proved to be a turning point for Powell. Union Army Lieutenant Richard R. Blazer was a noted Native American fighter who had been sent to destroy Mosby's Rangers. Instead, Blazer's unit was routed and Blazer captured. Powell and three others were given the privilege of taking Blazer to prison in Richmond, Virginia, in late November. Powell's visit to Richmond changed him. He returned to Warrenton morose and introspective. Historian Michael W. Kauffman argues that Powell saw a Baltimore acquaintance in Richmond, and that turned his thoughts back to the time he had spent in September 1863, romancing Margaret Branson and her sister, Mary, at the Branson boarding house. Powell biographer Betty Ownsbey, however, argues that his Richmond trip made him aware that the Confederate cause was lost, and his depression was caused by his desire to get out of the fighting. Several other historians claim that the Confederate Secret Service had already recruited him into its ranks during the previous year—with Mosby's consent—and that Powell's moodiness came from moral misgivings he had as he contemplated being sent north to assist with various kidnap plots against Abraham Lincoln.
Жұмысқа қабылдау
Пауэлл 1865 жылғы 1 қаңтарда дезертир болғаны белгілі. Ол Ричмондқа барып, атын сатып, Александрияға баратын пойызға билет алды. 13 қаңтарда Александрияда Одақ әскерінің қатарына кіріп, өзін азаматтық босқын деп мәлімдеді және «Льюис Пэйн» деген атпен АҚШ-қа адалдық серт берді. 14 қаңтарда Пауэлл Балтиморға келді және Миллер қонақ үйіне орналасты. Ол Брэнсондармен байланыс жасап, көп ұзамай олардың пансионатына қайта қоныстанды. Ол «Льюис Пэйн» есімін пайдаланды, ал Брэнсондар оны Дэвид Престон Паррмен таныстырды, оның қытай дүкені кездесулер өткізуге, хаттарды жіберуге және Конфедерация агенттері мен тыңшылары үшін қауіпсіз үй ретінде қолданылды. Келесі бірнеше аптада Пауэлл Конфедерацияның құпия қызметінің агенты Паррмен жиі кездесті. Пауэлл Балтиморға келген күні Джон Сурратт пен Луис Вейхман Мэриленд штатының Чарльз округіндегі Порт Тобакодан қайық сатып алды. Сурратт, ал Вейхман одан әлдеқайда аз дәрежеде Джон Уилкс Бут басқарған, президент Авраам Линкольнды ұрлап, Вирджинияға алып кетуді жоспарлаған топтың мүшелері болды, онда оны Конфедерацияның әскери билігіне тапсыруға болар еді. Қайық Линкольнды Потомак өзенінен өткізу үшін қажет болды. Екеуі де 21 қаңтарда Балтиморға сапарлады. 1865 жылғы маусымда сотта куәлік беру кезінде Вейхманн Сурраттың Балтимордағы бір адамға беруі керек 300 доллар (~$) болғанын айтты. Сурратт сол адамның атын ешқашан ашпаса да, Пауэллдің 1865 жылғы сотында айыптау осы адамның Льюис Пауэлл екенін көрсетуге тырысты. Тарихшы Эдвард Стирс-младший Сурраттың осы кезде Пауэллмен кездескен болуы мүмкін екендігімен келіседі, ал тарихшылар Дэвид Гриффин Чандлер мен Элизабет Триндал олардың Паррдың қытай дүкенінде өткен кездесуін факт ретінде көрсетеді. 1865 жылғы қаңтардың соңында немесе ақпан айының басында Пауэлл Балтимордағы Барнум қонақ үйінің сыртында Джон Уилкс Бутпен кездесті. Бут Пауэллді қонақ үйде тамақтандырып, Линкольнды ұрлау жоспарына қатыстырды. Пауэлл Бутқа берілген жақтас болды, ал Бут Пауэллге толық сенім артты. Конспирацияға бұрыннан қатысқан басқалар болғанымен, Пауэлл Джон Сурраттан кейін сюжеттегі екінші маңызды тұлғаға айналды. Бут Пауэллдің Вашингтонға барған сайын «Реверенд Льюис Пэйн» деген атпен Херндон Хаус пансионатында тұруын ұйымдастырды. Осы кезеңде Пауэлл «Льюис Пэйн» есімінен өзге де көптеген жалған есімдерді қолданды, олардың ішінде Холл, Кенслер, Мосби, Пэйн және Вуд тегі де болды.
It is known that Powell deserted on January 1, 1865. He made his way to Richmond, where he sold his horse and purchased a ticket on a train headed for Alexandria. On January 13, he entered the Union Army's lines at Alexandria, claimed to be a civilian refugee, and—under the name "Lewis Payne"—took an oath of allegiance to the United States. On January 14, Powell arrived in Baltimore and checked into Miller's Hotel. He made contact with the Bransons, and soon took up residence in their boarding house again. He used the name "Lewis Payne", and the Bransons introduced him to David Preston Parr, a merchant whose china shop was used for meetings, as a mail drop, and as a safe house for Confederate agents and spies. Over the next few weeks, Powell met frequently with Parr, a Confederate Secret Service agent. The same day that Powell arrived in Baltimore, John Surratt and Louis J. Weichmann purchased a boat at Port Tobacco in Charles County, Maryland. Surratt, and to a much lesser degree Weichmann, were members of a group led by John Wilkes Booth which planned to kidnap President Abraham Lincoln and spirit him into Virginia, where he could be turned over to Confederate military authorities. The boat was needed to ferry Lincoln across the Potomac River. The two men then traveled to Baltimore on January 21. In testimony for the prosecution in June 1865, Weichmann said that Surratt had $300 (~$ in ) which he needed to give to a man in Baltimore. Although Surratt never revealed the man's name, the prosecution at Powell's 1865 trial attempted to show that this man was Lewis Powell. Historian Edward Steers Jr. agrees that it is likely that Surratt met Powell at this time, while historians David Griffin Chandler and Elizabeth Trindal present their meeting at Parr's China Hall store as fact. Either in late January or early February 1865, Powell encountered John Wilkes Booth outside Barnum's Hotel in Baltimore. Booth treated Powell to lunch at the hotel, and recruited him into the plot to kidnap Lincoln. Powell became a fervent believer in Booth, and Booth came to trust Powell implicitly. Although several others had been part of the conspiracy for some time, Powell swiftly became the second most important person in the plot – next to John Surratt. Booth made arrangements for Powell to stay at Herndon House boarding house under the name "Reverend Lewis Payne" whenever he traveled to Washington, D. C. During this time, Powell used a variety of aliases in addition to "Lewis Payne", including use of the last names Hall, Kensler, Mosby, Paine, and Wood.
Сурраттың пансионатында ұрлау туралы сөз айтылды
Ақпан айының басында Пауэлл, "Мистер Вуд" деген лақап атымен, Вашингтондағы Мэри Сурраттың пансионатына келді. Мэри Джонның анасы еді, ол 1864 жылдың күзінде Мэриленд штатының Сурратсвилл қаласындағы мейрамханасын Колумбия округінің бұрынғы полиция қызметкері Джон М. Ллойдқа жалға бергеннен кейін пансионатта тұрып қалды. Пауэлл үйде жоқ Джон Сурратты сұрады. Содан кейін ол тамақ және тұруға орын сұрады, ал Мэри ұлы үйге оралғаннан кейін екеуін де берді және "Мистер Вудқа" кепілдік берді. Пауэлл үйде тұрып жатқан Луис Вейхманға "Вуд" Балтимордағы Паррдың қытай дүкенінде кеңсе қызметкері екенін айтты. Пауэлл келесі күні кетіп қалды. Пауэллдің бұл жоспардағы рөлі 1865 жылдың 12 наурызында Брэнсон пансионатында қара нәресте қызды ұрып-соққанда дерлік аяқталды. Ол оны тұтқындатып, Конфедерация тыңшысы деп айыптады. Бұл өте ауыр айып еді: Мэриленд штатында әскери жағдай орнаған еді, ал Одақ армиясының провист-маршалы мұндай жағдайларды бақылайтын. "Льюис Пэйн" деген есімді пайдаланып, Пауэлл Вирджиния штатының Фаукье округінен екенін және соғыс туралы ештеңе білмейтінін ант етті. Өзінің 18 жаста екенін айтып, ақымақ болып, ағылшын тілін жақсы түсінбейтінін көрсетті. Оның тыңшы екеніне дәлел болмағандықтан, 14 наурызда провист-маршал Пауэллді босатты. Пауэлл АҚШ-қа адалдық ант берді, ал провист-маршал адалдық формасына "Льюис Пэйн" соғыс аяқталғанша Филадельфияның солтүстігінде тұруы керек деп жазды. Пауэлл босатылғанға бір күн қалғанда Джон Сурратт Балтимордағы Паррға телеграмма жіберіп, Пауэллді дереу Вашингтонға жіберуді тапсырды. Пауэлл кешкі сағат 6-ға астанаға баратын пойызға отыруға үлкерді. Пауэлл Сурратт пансионатына келіп, өзін баптист уағыздаушысы "пастор Льюис Пэйн" деп таныстырды. Пансионаттың тұрғындары оны бірнеше апта бұрынғы "Мистер Вуд" деп танығанда, Пауэлл оны білетінін және олар шатасып қалғанын түсіндірді. Жаңа костюм киіп, әдемі және мәдениетті мінез-құлқы – бұрынғы қыңыр мінезіне мүлдем ұқсамайтын – үй ішіндегілер оның түсіндірмесін қабылдады. Бірақ "Пастор Пэйн" Джон Сурраттпен кездескенде, ол оны танымайтынын мәлімдеді, тіпті бұрынғы сапарында Джонның досы екенін айтқан. Вайхман үшін бұл өте күдікті әрекет болды, бірақ Мэри "пастор Пэйннің" түсіндірмелеріне риза болды. Пауэлл үш күн қалып, содан кейін кетіп қалды. Пауэлл қалаға келген жалғыз қастандықшы емес еді. Бут бүкіл командасын жинады, оның құрамында Джон Сурратт, Льюис Пауэлл, Сэмюэл Арнольд, Джордж Атзеродт, Дэвид Херольд және Майкл О'Лафлен болды, өйткені ол ер адамдар Линкольнді келесі рет Форд театрында спектакльге келгенде ұрлауды жоспарлауын қалаған. Бут 15 наурызда театрдағы Президенттік ложаны жалға алды және Пауэлл мен Сурратқа билеттер берді, сонда олар театрдың орналасуымен танысып, ложаға қалай кіруге болатынын білсін. Екі қыз Мэридің екі әйел қонағының серігінде жоспарланғандай театрға барды. Содан кейін топ кешкі уақытта 252 Пенсильвания даңғылындағы Готье мейрамханасында жоспарлы кездесу өткізді. Бұл Арнольд пен О'Лафленнің басқалармен алғашқы кездесуі болды, және Буттың Линкольнді Форд театрынан ұрлау жоспарын алғаш рет ашқаны. Бут Пауэллге – ол Мосби деп атаған – президенттік ложадан сахнаға түсіріліп жатқанда, қолға бұғауланған Линкольнді ұстап алуды тапсырды. Арнольд Пауэллдің ең күштісі Линкольнді ұстап алу үшін емес, оны қолға ұстап, қолқап қою керектігін айтты. Еркектер дауласқанда, Бут өзінің жоспарын және Пауэллдің рөлін өзгертіп отырды. Кездесу барысында Арнольд пен О'Лафлен Бутқа ашуын білдірді. Олар Линкольнді ел ішінде ұрлаудың жоспарына қосылғанын айтты, онда президент күзетсіз болар еді және әскери патрульмен кездесу мүмкіндігі аз еді. Енді Бут бұл жоспарды айтарлықтай өзгертті, оларға бұл ұнамады. Кездесу таңғы сағат 5-те аяқталды, өйткені Арнольд Линкольнді қаланың ортасындағы театрдан ұрлап әкетуге тырысу өзін-өзі өлтіруге тең деп мәлімдеді. 17 наурыз күні таңертең Бут президент Линкольннің солдаттар үйінде кешкі театралды қойылымға қатысуға шақырылғанын білді. Солдаттар үйі Колумбия округінің ауылдық бөлігінде қала шекарасынан 2 км қашықтықта орналасқан (сол кезде Флорида даңғылы), және Линкольн әдетте бұл үйге күзетсіз келетін. Топ Буттың нұсқауларын алу үшін сағат 14:00-де Сурратт пансионатының алдында жиналды. Бут Херрольдты жабдықпен Сурратт мейрамханасына жіберіп, басқаларға ол аймақты барлау үшін солдат үйіне шыққанша жергілікті салонда күту керектігін айтты. Бут солдат үйіне келгенде Линкольнның Индиана штатының солдаттар тобына қаланың ортасындағы қонақүйінде сөз сөйлейтін болып шешім қабылдағанын білді. Пауэлл және басқа қастандықшылар мейрамханадан ешқайда шықпады. Пауэлл сол кешкі Брэнсон пансионатына қайтып келді, содан кейін наурыздың 21-і күні Бутпен Нью-Йорк қаласына сапарлады. Пауэлл сәнді қонақүй Ревере Хауста тұрды, кейін пансионатқа көшті. Дәлелдерге сүйенсек, Бут пен Пауэлл Конфедерациялық қызметтің маңызды орталығы болған Канаданың Жоғарғы бөлігіндегі Торонто қаласына сапарлаған. Конфедерация тыңшысы Ричард Монтгомери Пауэллдің Торонтода Джейкоб Томпсон мен Клемент Клейборн Клеймен кездескенін айтты, олар Конфедерацияның құпия қызметінің басшылары еді. Наурыздың 23-і күні Бут Луис Вейхманға кодталған телеграмма жіберді, оны Джон Сурратт Вашингтонға қайтып келгеннен кейін Пауэллдің Херндон Хауста тұруын білдіретін хабар ретінде түсінді. Пауэлл наурыздың 27-і күні түні астанаға оралды және "Кенслер" деген лақап атымен Херндон Хауста тіркелді. Пауэлл сол түні Бутқа қосылып, Форд театрында "La Forza del Destino" операсының қойылымын тамашалады. Сәуірдің 11-і күні президент Линкольн Ақ үйдің солтүстік жағындағы балконнан халыққа сөз сөйледі. Ол бұрынғы штаттарды Одаққа қайта қабылдау жоспарларын талқылады және Луизиананы бірінші болып қабылдағысы келетін штат ретінде атап көрсетті. Линкольн афроамерикандықтарға дауыс беру құқығын беруді қалайтынын жариялады. Бут пен Пауэлл Ақ үйдің газонында тұрып, сөзді тыңдап отырды. Бут қара нәрестелерге саяси билік беру идеясына ашуланып, Пауэллге: "Бұл негр азаматтығын білдіреді. Енді, құдайға ант етеймін, мен оны жоқ етемін. Бұл оның соңғы сөзі болады", - деді.
In early February, Powell, using the alias "Mr. Wood", appeared at Mary Surratt's boarding house in Washington. Mary was John's mother, and she had taken up residence in the boarding house in the fall of 1864 after renting out her tavern in Surrattsville, Maryland, to former District of Columbia police officer John M. Lloyd. Powell asked for John Surratt, who was not at home. He then requested something to eat and a place to stay, and Mary granted both requests after her son returned home and vouched for "Mr. Wood". Powell told Louis J. Weichmann, who was a boarder in the house, that "Wood" was a clerk in Parr's china shop in Baltimore. Powell left the next day. Powell's role in the plot almost came to an end when, on March 12, 1865, he beat a black maid at the Branson boarding house. She had him arrested and accused him of being a Confederate spy. It was a serious charge: Maryland was under martial law, and the Union Army's Provost Marshal had supervision over such cases. Using the name "Lewis Paine", Powell swore he was from Fauquier County, Virginia, and knew nothing about the war. Declaring he was only 18 years old, he pretended to be stupid and not understand the English language too well. Lacking evidence that he was a spy, the Provost Marshal released Powell on March 14. Powell took an oath of allegiance to the United States, and the Provost Marshal wrote on his allegiance form that "Lewis Paine" was to live north of Philadelphia, Pennsylvania, for the duration of the war. The day before Powell was released, John Surratt sent a telegram to Parr in Baltimore, telling him to send Powell immediately to Washington. Powell was freed just in time to take the 6:00 p. m. train to the capital. Powell arrived at the Surratt boarding house and identified himself as "Reverend Lewis Payne", a Baptist preacher. When members of the boarding house recognized him as Mr. Wood from several weeks earlier, Powell explained that he knew a Mr. Wood and that they had been confused. In a new suit, his demeanor suave and cultured—quite unlike his previous surly attitude—the members of the household accepted his explanation. But when "Reverend Payne" met with John Surratt, he claimed not to know him – even though on his previous visit he claimed to be a friend of John's. To Weichmann, this was highly suspicious behavior, but Mary said she was happy with "Reverend Payne's" explanations. Powell stayed for three days, then left. Powell was not the only conspirator to have arrived in the city. Booth had assembled his entire team—which consisted of John Surratt, Lewis Powell, Samuel Arnold, George Atzerodt, David Herold, and Michael O'Laughlen—because he wanted the men to plan to kidnap Lincoln the next time he attended a play at Ford's Theatre. Booth rented the President's Box at the theater on March 15, and he provided tickets to Powell and Surratt so that they could familiarize themselves with the layout of the theater and how to gain access to the box. The two attended the theater as planned – in the company of two of Mary's female boarders. The group then had a late night planning meeting at Gautier's Restaurant at 252 Pennsylvania Avenue. It was the first time that Arnold and O'Laughlen met the others, and it was the first time Booth revealed his plan to kidnap Lincoln from Ford's Theatre. Booth assigned Powell—whom he called Mosby—the job of catching a handcuffed Lincoln as he was lowered from the president's box onto the stage. Arnold said that Powell, the strongest of the men, should be the one to subdue and handcuff Lincoln, not catch him from below. As the men argued, Booth kept altering his plan and Powell's role in it. Throughout the meeting, Arnold and O'Laughlen expressed their anger at Booth. They said they had joined a plot to kidnap Lincoln in the country, where the president would be unguarded and there was little chance of encountering a military patrol. Now Booth was changing that plan significantly, and they did not like it. The meeting broke up at 5:00 a. m. after Arnold said trying to kidnap Lincoln from a theater full of people in the middle of the city was suicidal. On the morning of March 17, Booth learned that President Lincoln had been invited to attend a matinee theatrical performance at the Soldiers' Home. The Soldiers' Home was in a rural part of the District of Columbia about 1 mile (2 km) from the city limits (at that time Florida Avenue), and Lincoln usually visited the facility without an escort. The group met in front of the Surratt boarding house at 2:00 p. m., to receive instructions from Booth. Booth sent Herold out to the Surratt tavern with equipment, and informed the others that they should wait at a local saloon while he rode out to the Soldier's Home to scout the area. When Booth arrived at the Soldier's Home, he learned that Lincoln had decided to address a group of Indiana soldiers at a downtown hotel instead. Powell and the other conspirators never left the tavern. Powell returned to the Branson boarding house that evening, then traveled to New York City with Booth on March 21. Powell stayed at the Revere House, a fashionable hotel, and later moved to a boarding house. There is evidence that Booth and Powell then traveled to Toronto, Upper Canada, a major center of Confederate activity. Richard Montgomery, a Confederate spy, said that he saw Powell meet with Jacob Thompson and Clement Claiborne Clay, the two heads of the Confederate Secret Service, in Toronto. On March 23, Booth sent a coded telegram to Louis Weichmann, which John Surratt understood to mean that Powell should stay at the Herndon House after he returned to Washington. Powell returned to the capital on the night of March 27, and checked into the Herndon House using the alias "Kensler". Powell joined Booth that night to watch a performance of the opera La Forza del Destino at Ford's Theatre. On April 11, President Lincoln addressed a crowd from the balcony on the north side of the White House. In this speech, Lincoln discussed his plans for accepting the rebellious states back into the Union, and singled out Louisiana as the first he would like to see do so. Lincoln announced that he also wanted to see African Americans given the right to vote. Booth and Powell stood on the White House lawn listening to the speech. Booth seethed at the idea of giving blacks political power, and told Powell, "That means nigger citizenship. Now, by God, I will put him through. That will be the last speech he will ever make."
Линкольнді өлтіру жоспары
Пауэллдің ұрлау жоспары кісі өлтіруге айналғандығын қашан білгені белгісіз. Мемлекеттік хатшыны күтіп жүрген медбике Пауэллдің 13 сәуірде Сьюардты өлтірудегі рөлін білгенін мәлімдеді. Пауэллдің сипаттамасына сәйкес келетін адам сол күні Севардтар үйіне келіп, министрдің денсаулығы туралы білуге тырысты. Пауэллдің өзі де қарама-қайшылыққа толы болды. Бірде ол 14 сәуір, жұма күні таңертең Сьюардты өлтіру керектігін білгенін айтты, бірақ кейіннен 14 сәуірдің кешінде ғана білгенін мәлімдеді. 14 сәуір күні түстен кейін Бут Линкольннің сол күні кешке Форд театрында қойылымды тамашалайтынын білді. Бут Линкольнді өлтіру уақыты жеткенін шешті. Бут Дэвид Херрольдты Пауэллге жаңалықты жеткізуге жіберді. Бут пен Пауэлл түстен кейін және кешкісін Пенсильвания даңғылындағы Кентербери музыка залында болған болуы мүмкін, онда Пауэлл сол жерде өнер көрсететін Мэри Гарднермен кездесіп, мүмкін, жақын қарым-қатынаста болды. Сол түні сағат 20:45-те Бут, Атзеродт, Херрольд және Пауэлл Вашингтондағы Херндон үйіндегі Пауэллдің бөлмесінде кездесті, онда Бут рөлдерді бөліп берді. Олар сол түні шабуылға өтеді, деді Бут. Пауэлл (Херрольдпен бірге) Мемлекеттік хатшы Уильям Х. Сьюардтың үйіне барып, оны өлтіруі керек еді. Атзеродт вице-президент Эндрю Джонсонды өлтіруді жоспарлаған. Бут Форд театрында Линкольнді өлтіруі керек еді.
It is unclear just when Powell learned that the kidnap plot had turned to an assassination. There is testimony from the nurse attending the Secretary of State indicating that Powell may have learned of his role to assassinate Seward on Thursday, April 13. A man fitting Powell's description appeared at the Seward home that day to inquire about the Secretary's health. Powell himself was inconsistent. He once said he learned he was to kill Seward on the morning of Friday, April 14, but later claimed he did not know until the evening of April 14. On the afternoon of April 14, Booth learned that Abraham Lincoln would be attending a play at Ford's Theatre that night. Booth decided that the time had come to kill Lincoln. Booth sent David Herold to tell Powell the news. Booth and Powell probably spent the afternoon and early evening at the Canterbury Music Hall on Pennsylvania Avenue, where Powell met and possibly had a tryst with Mary Gardner, a performer there. At 8:45 p. m. that night, Booth, Atzerodt, Herold, and Powell met in Powell's room at the Herndon House in Washington, D. C., where Booth assigned roles. They would strike that very night, Booth said. Powell (accompanied by Herold) was to go to the home of Secretary of State William H. Seward and kill him. Atzerodt was to assassinate Vice President Andrew Johnson. Booth was to murder Lincoln at Ford's Theatre.
Сьюардқа шабуыл
Сағат 22:10 шамасында Бут Форд театрындағы күзетсіз президенттік ложаға бет алғанда, Пауэллді Дэвид Херольд Ақ үйдің жанындағы Лафайетт алаңындағы Севардтың үйіне алып барды. 5 сәуірде Севард аттан түсіп жарақат алған, соққыға шалдыққан, жақ сүйегі сынған, оң қолы сынған және көптеген ауыр көгалдар алған. Жергілікті газеттер Севардтың үйде жазылып жатқанын хабарлағандықтан, Пауэлл мен Херольд оны қайда табуға болатынын білген. Пауэлл Уитни револьверімен және үлкен пышақпен қаруланған, қара шалбар, ұзын пальто, сұр жилет, сұр пиджак және кең қалпақ киген. Херольд Пауэллдің атын ұстап, сыртта күтіп тұрды. Пауэлл есік қағып, қоңырау шалды, есікті Севардтың афроамерикандық метрдотелі Уильям Белл ашты. Кішкентай бөтелке ұстап, Пауэлл Севардтың дәрігері Т. С. Верди үйге дәрі жібергенін айтты. Белл күдіктенді, себебі Верди үйден бір сағат бұрын шығып кетіп, Севардты мазаламауды ескерткен. Белл Пауэллді күтуге өтінді, бірақ Пауэлл оны итеріп өтіп, екінші қабаттағы жатын бөлмелеріне қарай бет алды. Севардтың ұлы Фредерик Севард баспалдақ басында тұрды. Пауэлл екінші қабатқа жеткенде Фредерикке дәрі-дәрмек әкеліп жатқанын айтты, бірақ Фредерик Пауэллдің өтінішін қабылдамады. Льюис Пауэлл мен Фредерик дәрі туралы пікірталас кезінде Севардтың қызы Фанни Севард әкесі ұйықтап жатқанын ескертіп, есіктен шықты. Содан кейін ол жатын бөлмеге қайтып кірді. Фанни әкесінің бөлмесіне кірген соң, Фредерик Пауэллді кетіп қалуға өтінді. Пауэлл бірнеше қадам басуға асығып, револьверін шығарып, тапаншаның тұмсығын Фредериктің басына тигізіп, оқты атты. Револьвер оқ атпады, Пауэлл Фредерикті тапаншамен ұрып, оны еденге құлатты. Белл үйден қашып шығып, "Қиянат! Қиянат!" деп айқайлап, Кристофер Огурдың кеңсесіне көмек сұрап жүгірді. Пауэлл пышағын алып, Севардтың бөлме есігін бұзып кірді. Ішінде Севардтың әскери медбикесі, сержант Джордж Ф. Робинсон және Фанни Севард болды. Пауэлл Робинсонды қолға пышақтап, солдат құлап түсті; Пауэлл Фанниді ығыстырып, төсекке секірді. Ол ашкөздікпен Севардтың беті мен мойнына пышақтап кірісті. Алайда Севардтың жағында металл және матадан жасалған шина болғандықтан, Пауэллдің көптеген соққылары бұрылып кетті. Дегенмен Пауэлл Севардтың оң жақ жағын және мойнының оң жағын кесіп, көп қан ағуға себеп болды. Севардты өлген деп ойлап, Пауэлл күдіктенді. Осы уақытта Фаннидің "Қиянат!" деген айқайынан қорқып, Херольд өз атымен қашып кетіп, Льюис Пауэллді Севардтың үйінен қашуға жалғыз қалдырды. Джон Уилкс Бут Форд театрында президент Линкольнді өлтірген сәтте, Севардтың екінші ұлы, Огастус Генри Севард бөлмеге кірді. Пауэлл Огастусты еденге сүйреп түсіргеннен кейін оны бірнеше рет пышақтады. Робинсон мен Огастус Севард күшті, жарақат алмаған Пауэллмен күресті. Пауэлл Робинсонды иығынан пышақтап, Огастустың басынан терінің бір бөлігін кесіп алды. Пауэлл Мемлекеттік департамент хабаршысы Эмерик "Бад" Ханселлмен дәлізде кездесті. Ханселл үйге бірнеше минут бұрын келген және кіреберіс есіктің ашық екенін көрген. Ханселл қашып кетпек болғанда, Пауэлл оның арқасына пышақ салды. Пауэлл үйден қашып шығып, "Мен ашуға толымын! Мен ашуға толымын!" деп айқайлады. Содан ол пышағын көшедегі арыққа лақтырып, күтіп тұрған атына мініп, түнде жоғалып кетті.
At about 10:10 p. m., the same time Booth made his way to the unguarded presidential box at Ford's Theater, Powell was escorted to the Seward residence on Lafayette Square near the White House by David Herold. Seward had been injured in a carriage accident on April 5, and suffered a concussion, broken jaw, broken right arm, and many serious bruises. Local newspapers reported that Seward was at home convalescing, so Powell and Herold knew where to find him. Powell was armed with a Whitney revolver and large knife, and wore black pants, a long overcoat, a grey vest, a grey dress coat, and a hat with a wide brim. Herold waited outside, holding Powell's horse. Powell knocked and rang the bell, and the door was answered by William Bell, Seward's African American maitre d'. Holding up a small bottle, Powell claimed that Seward's physician, T. S. Verdi, had sent some medicine to the house. Bell was suspicious, as Verdi had departed the home only an hour earlier and left instructions for Seward not to be disturbed. Bell asked Powell to wait, but Powell pushed past him and began mounting the stairs to the second floor bedrooms. Seward's son, Frederick W. Seward, appeared at the top of the steps. When Powell reached the second floor, he told Frederick that he was delivering medicine, but Frederick refused Powell's request. As Lewis Powell and Frederick bickered over the medicine story, Seward's daughter, Fanny Seward, stuck her head out of her father's bedroom door and warned the men that Seward was sleeping. She then returned to the bedroom. Once Fanny went into her father's bedroom, Frederick asked Powell to leave. Powell was about to take a few steps, but he pulled out his revolver and pulled the trigger with the barrel of the gun against Frederick's head. The revolver misfired, and Powell pistol whipped Frederick, knocking him to the floor. Bell fled the house, screaming "Murder! Murder! ", and raced to the office of General Christopher C. Augur next door for help. Powell drew out his knife and burst through Seward's bedroom door. Inside were Seward's Army nurse, Sergeant George F. Robinson, and Fanny Seward. Powell slashed Robinson on the forearm, and the soldier fell; Powell pushed Fanny aside and leapt onto the bed. He savagely began knifing Seward in the face and throat. Seward, however, was wearing a metal and canvas splint on his jaw, which deflected most of Powell's blows. Powell nonetheless managed to cut through Seward's right cheek and along the right side of his throat, causing a large amount of blood flow. Believing Seward to be dead, Powell hesitated. Meanwhile, terrified by Fanny's screams of “Murder!”, Herold fled on his own steed, leaving Lewis Powell on his own to escape from Seward's mansion. Just as John Wilkes Booth mortally wounded President Lincoln at Ford's Theatre, Seward's other son, Augustus Henry Seward, burst into the room. Powell stabbed him several times after Augustus dragged Powell onto the floor. Robinson and Augustus Seward wrestled with the strong, uninjured Powell. Powell stabbed Robinson in the shoulder and slashed a portion of Augustus' scalp from his head. Powell was confronted by State Department messenger Emerick "Bud" Hansell in the hallway. Hansell had just arrived at the house moments earlier and found the front door ajar. As Hansell turned to flee, Powell stabbed him in the back. Powell ran out of the house, yelling “I'm mad! I'm mad!” Then he threw his knife in the gutter of the street, got onto his waiting horse, and disappeared through the night.
Ұшу және тұтқындау
Пауэлл енді Дэвид Херольд оны тастап кеткенін түсінді. Пауэлл Вашингтон қаласының көшелерін жақсы білмейтін, ал Херольдсыз ол қашу жолы үшін қажетті көшелерді таба алмайтын еді. Ол жылқысына мініп, 15-ші көшеде солтүстікке салыстырмалы түрде баяу жылдамдықпен жүре бастады. Пауэллдің 15-ші көшеде шапшаң жүргенінен бастап, үш күннен кейін Суррат пансионатына келгенге дейінгі нақты қимылдары белгісіз. Ол Форт Банкер Хилл маңындағы Колумбия округінің солтүстік-шығыс бөлігіне (жылқымен немесе жаяу) жеткені белгілі, онда ол пальтосын тастады. Пальтоның қалталарында Пауэллдің атқа міну қолғаптары, жалған миық, және Мэри Гарднердің аты мен қонақ үй бөлмесінің нөмірі жазылған қағаз болды. Оқиға туралы мәліметтер мүлдем әртүрлі. Тарихшы Эрнест Б. Фургурсон Пауэллдің жылқысы Линкольн ауруханасының (қазіргі Линкольн паркі) жанында, АҚШ Капитолийінен бір шақырым шығысқа қарай, Шығыс Капитолий көшесінде шаршап қалғанын айтады. Содан кейін ол "бір зиратта" (қай зират екенін нақты айтпайды) жасырынған. Оунсби Пауэллдің үш күн бойы ағашқа тығылып отырғанын айтады. Тарихшылар Уильям С. Эдвардс және Эдвард Стирс-младший Пауэллдің Форт Банкер Хиллге және Конгресс зиратына (18-ші және E көшелері, Оңтүстік-Шығыс) жеткенін мәлімдейді, ал Ральф Гэри Пауэллдің Конгресс зиратындағы мәрмәрден жасалған қабірде жасырынғанын айтады. Бірақ Эндрю Джамполер Пауэллдің қала көшелерінде адасқан ғана екенін айтады. Пауэлл жылқысын тастап кетті ме, жылқыдан құлап түсті ме, әлде екеуі де болды ма, белгісіз, және Пауэлл оқиға туралы ешқандай ресми мәлімдеме жасаған жоқ. Пауэлл көмек іздеу үшін Суррат пансионатына қайта оралуға шешім қабылдады. Оның киімдері Сьюард үйіне жасалған шабуыл кезінде қанға боялған, ал шапанын Сьюард үйіне түсіріп кеткен. Виктория дәуірінде кез келген ер адамның (тіпті қара жұмысшының да) шапқысыз жұрт алдында көрінуі жөнсіз саналды, және Пауэлл шапқысыз қалаға кіруге тырысса, оған күдікпен қаралатын еді. Пауэлл іш киімінің жеңін жыртып, оны басына киіп, адамдар оны шұлық деп ойлайды деп үміттенді. Ол қарапайым жұмысшы кейпін толықтыру үшін фермадан балта ұрлады. Содан кейін Пауэлл Сурратқа бет алды. Колумбия округінің полиция департаментінің қызметкерлері Джон Сурратты Линкольнның өлтірілуіне қатысқан деп күдіктенді және шабуылдан кейін төрт сағаттан аз уақыт өткен 15 сәуірде таңғы сағат 2:00-де Суррат пансионатына алғаш рет келді. Кінәлі ештеңе табылған жоқ. Федералды билік екінші рет келуді шешті. Әскери тергеушілер 17 сәуірде сағат 23:00-де Сурратты және басқаларды сұраққа алу үшін келді. Олар сағат 23:45-те кетіп бара жатқанда, Пауэлл есіктің алдында пайда болды. Пауэлл өзін сол күні таңертең мисс Сурратпен көшеде арық қазуға жалдаған қарапайым жұмысшы деп таныстырды. Ол үйге келгенін таңертең жұмысты қай уақытта бастау керектігін білу үшін келгенін түсіндірді. Оның киімдері күдік тудырды, өйткені ол өте сапалы ботинка, шалбар, көйлек, жилет және пальто киген еді. Оның балтысы қолданылмаған сияқты көрінді, ал қолы (жалпы жұмысшының қолынан айырмашылығы) тегіс және күтімді болды. Мэри оны танымайтынын айтты. Кейіннен ол өзінің нашар көру қабілеті мен бөлменің қараңғылығы Пауэллді тануға кедергі келтіргенін мәлімдеді. Пауэлл одан бір метрдей жерде жарық шамның астында тұрғанда ол оны танымайтынын айтты. Пауэлл қамауға алынды, оның қалталарынан пистолет патрондарының қорабы, компас, шашқа жағатын май, щетка мен тарақ, екі жақсы қолжазғыш және адалдыққа берген сертінің көшірмесі ("L. Paine" деген қолтаңбасымен) табылды. Бұл қарапайым жұмысшының мүлкі емес еді. Пауэлл өзін ақшасы жоқ адам деп айтса да, оның әмианында 25 доллар болды. 18 сәуірде таңғы сағат 3-те Уильям Белл Пауэллді Сьюардқа шабуыл жасаған адам деп таныды. Пауэлл ресми түрде тұтқындалды және "Сагус" атты Союз мониторына қамауға алынды, ол сол кезде Вашингтон әскери-теңіз базасындағы Анакостиа өзенінде тұрған еді. 18 сәуірде таңертең ортасында Аугуст Сьюард "Сагусты" аралап, Пауэллді өзіне және әкесіне шабуыл жасаған адам деп анықтаған кезде екінші рет сәйкестік расталды.
Powell now realized that David Herold had abandoned him. Powell had almost no knowledge of the streets of Washington, D. C., and without Herold he had no way of locating the streets he was to use for his escape route. He mounted his horse, and began riding at a relatively slow pace north on 15th Street. Powell's exact movements from the time he was seen cantering up 15th Street until the time he appeared at the Surratt boarding house three days later are not clear. It is well established that he ended up (by riding or walking) in the far northeast part of the District of Columbia near Fort Bunker Hill, where he discarded his overcoat. In the overcoat pockets were Powell's riding gloves, a false mustache, and a piece of paper with Mary Gardner's name and hotel room number on it. Sources differ widely on what happened. Historian Ernest B. Furgurson says Powell's horse gave out near Lincoln Hospital (now Lincoln Park), a mile east of the United States Capitol on East Capitol Street. He then hid in "a cemetery" (without specifying which). Ownsbey says Powell hid in a tree for three days. Historians William C. Edwards and Edward Steers Jr. claim Powell made it to both Fort Bunker Hill and Congressional Cemetery (at 18th and E Streets SE), while Ralph Gary claims that Powell hid out in a marble burial vault at Congressional Cemetery. Andrew Jampoler, however, says Powell just wandered the streets of the city. Whether Powell abandoned his horse, was thrown by it, or both is unclear, and Powell never gave a public or formal statement about what happened. Powell decided to return to Surratt's boarding house to seek help. His clothes were somewhat bloody from the attack at Seward's home, and he dropped his hat at the Seward home. During much of the Victorian era, it was considered unseemly for any man (even a menial laborer) to be seen in public without a hat, and Powell would have been viewed with suspicion had he tried to enter the city without one. Ripping the sleeve from his undershirt, Powell placed the sleeve on his head in the hope that people would think it was a stocking cap. To complete his disguise as a common laborer, he then stole a pickaxe from a farmyard. Powell then headed for Surratt's. Members of the Metropolitan Police Department of the District of Columbia already suspected John Surratt of complicity in Lincoln's murder, and had visited the Surratt boarding house for the first time as early as 2:00 a. m. on April 15, less than four hours after the attacks. Nothing incriminating was found. Federal authorities decided to make a second visit. Military investigators arrived at about 11:00 p. m. on Monday, April 17, to bring Mrs. Surratt and others in for questioning. As they were about to depart at 11:45 p. m., Powell showed up on the doorstep. Powell claimed to be a menial laborer who had been hired that morning by Mrs. Surratt to dig a gutter in the street. He explained his arrival at the house by saying that he wanted to know what time he should begin work in the morning. His clothes aroused intense suspicion, as he wore rather good quality boots, pants, dress shirt, vest, and coat. His pickaxe seemed unused, and his hands were uncalloused and well manicured (unlike those of a common laborer). Mary denied knowing him. She would later claim that her extremely poor eyesight and the darkness of the room prevented her from recognizing Powell. Powell stood under a bright lamp just five feet from her when she made her denial. Taken into custody, Powell was discovered to have a box of pistol cartridges, a compass, hair pomade, a brush and comb, two fine handkerchiefs, and a copy of his oath of allegiance (signed "L. Paine") in his pockets. These were not the possessions of a menial laborer. Although he claimed he was a poor man who barely earned a dollar a day for ditch digging, Powell's wallet contained $25. About 3:00 a. m. on April 18, William Bell identified Powell as the man who assaulted Seward. Powell was formally arrested, and imprisoned aboard the Saugus, a Union monitor then at anchor in the Anacostia River at the Washington Navy Yard. A second identification was made around mid morning on April 18 when Augustus Seward visited the Saugus and positively identified Powell as the man who attacked him and his father.
Сот
Федералды үкімет Линкольнді өлтірудегі рөлі үшін көптеген адамдарды тұтқындады. Тұтқындалғандардың арасында Форд театрының иесі Джон Т. Форд; Фордтың бауырлары Джеймс және Гарри Клей Форд; Джон "Нутс" Берроуз, Форд театрының артындағы аллеяда Буттың атын білмей ұстаған афроамерикандық бала; Мэри Сурраттың ағасы Джон Задок "Зад" Дженкинс; Сурраттың пансионері, 15 жасар Хонора Фицпатрик; және тағы да басқалар. Кейбіреулері, мысалы, Джадсон Джарбо, тек қана басты заговоршылардың біреуінің өтіп бара жатқанын көрген. Барлығы босатылды, бірақ көптегендері 40 күн немесе одан да көп уақытқа қамалды. Ең маңызды тұтқындар қашып кетуге және оларды босатуға тырысудың алдын алу үшін мониторлармен бірге ұсталды. Пауэллмен бірге "Саугус" кемесінде Майкл О'Лауглен, Сэмюэл Арнольд, Эдман Спанглер және Джордж Атзеродттың туысы Хартманн Рихтер болды – ол Атзеродтты төрт күн бойы бағындырған. "Монтаук" кемесінде Дэвид Херольд, Джордж Атзерод – ол кейін "Саугусқа" көшірілді – және Джон Уилкс Буттың денесі болды. Сэмюэл Мадд пен Мэри Суррат ескі Капитолий түрмесінде ұсталды, қазір ол жерде АҚШ Жоғарғы сотының ғимараты орналасқан.
The federal government arrested a great many people for their role in the Lincoln assassination. Arrests included John T. Ford, owner of Ford's Theatre; Ford's brothers, James and Harry Clay Ford; John "Peanuts" Burroughs, the African American boy who unwittingly held Booth's horse in the alley behind Ford's Theatre; Mary Surratt's brother, John Zadoc "Zad" Jenkins; Surratt's boarder, 15 year old Honora Fitzpatrick; and many others. Some, like Judson Jarboe, had merely seen one of the key conspirators walk by. All were released, although many were incarcerated for up to 40 days or more. The most important prisoners were kept aboard monitors, to prevent escape as well as any effort to free them. Along with Powell on the Saugus were Michael O'Laughlen, Samuel Arnold, Edman Spangler, and George Atzerodt's cousin, Hartmann Richter – who had harbored Atzerodt for four days. Aboard the Montauk were David Herold, George Atzerodt—he was later moved to the Saugus—and the body of John Wilkes Booth. Samuel Mudd and Mary Surratt were held at the Old Capitol Prison – now the site of the United States Supreme Court Building.
Қалпына келтіру
Журналистерге тұтқындарға кіруге рұқсат берілмеді, бірақ фотограф Александр Гарднерге рұқсат берілді. 27 сәуірде Гарднер үкімет желісіне түскендердің суретін түсіре бастады. Бір-бірден тұтқындарды палубаға алып келіп, бірнеше позда суретке түсірді. Гарднер Пауэллдің суреттерін басқалардан гөрі көбірек түсірді. Пауэлл Гарднерге отырып, тұрып, қолдары байланған және байланбаған күйінде поздауға, сондай-ақ Сьюард шабуылы түнінде киген пальто мен шляпасын көрсетуге келісті. Суреттердің ең танымалдарының бірінде Пауэлл "Сагус" кемесінің қарулы мұнарасының алдында отырып, заманауи, тыныш және тікелей камераға қарайды. Пауэллдің қамауда болуы оңай болған жоқ. Ол үнемі "лилия темірлері" деп аталатын қолдарына кигізілетін шынжырлармен байланған, олар әр білегінде екі бөлек темір лентадан тұратын, білектің бүгілуіне немесе қолдардың дербес қолданылуына жол бермейтін. Барлық ер адамдар сияқты, оның бір аяғына 6 футтық (2 метрлік) шынжырдың соңына ауыр темір шар байланған. Пауэллдің аяқтары қатты ісіп кетті, себебі тізе жоғарғы буындары шынжырмен байланған. Ол да басқа тұтқындар сияқты тек қана сабан төсеніште отырып немесе жатып, бір ғана жамылғымен жылуды сақтады. Тамақ күніне төрт рет берілетін: кофе немесе су, нан, тұздалған шошқа еті және сиыр еті немесе сиыр еті сорпасы. 29 сәуірде мониторлардағы және Ескі Капитолий түрмесіндегі барлық тұтқындар Вашингтон Арсеналында жаңа салынған камераларға көшірілді. 4 мамырға дейін тұтқындарға жуынуға немесе тазаруға рұқсат берілмеді, содан кейін барлық байлаулар мен киімдер алынып, сарбаздың қатысуымен суық суға шомылуға рұқсат берілді. Мамыр айының басында тұтқындарды бақылайтын арнайы провист-маршал генерал Джон Ф. Хартранфт тұру жағдайларын жақсартуға кірісті. Пауэлл және басқа тұтқындар жиірек жаңа киімдерді, оның ішінде ішкі киімдерді, көбірек тамақ және жазу құралдарын ала бастады. Пауэллдің темір шарды басына көтергенін көрген Хартранфт, оның өзін-өзі өлтіруді ойлап отырған болуы мүмкін деп қорқып, 2 маусымда шарды алып тастады. 18 маусымда тұру жағдайлары жақсарды, себебі тұтқындарға отыруға қорап берілді, күн сайын ашық ауада жаттығулар жасауға және тамақтан кейін оқу материалдары мен темекі желді берілді. 22 сәуірде Пауэлл "Сагустағы" камерасының темір қабырғасына бірнеше рет басын соқты. Бұл оның өзін-өзі өлтіруге талпынысы ма, жоқ па, түрме қызметкерлері ойлағандай, бұл әскери шенеуніктерді қатты алаңдатты. Оның аузы мен мұрыны үшін ғана ойық бар, матадан жасалған қап жасалды. Пауэлл және барлық басқа тұтқындар мониторларда өзін-өзі өлтіруге талпынудың алдын алу үшін оны тәулігіне 24 сағат, аптасына жеті күн киюге мәжбүр болды. Тек Мэри Суррат пен Мадд қана қап киюден босатылды. Пауэлл қап киген кезде жылады. Қаптар ыстық, клаустрофобиялық және ыңғайсыз болды, ал Вашингтонның жазғы ылғалды ауасында тұтқындар қатты қиналды. 6 маусымда Хартранфт Пауэллден басқаларын алып тастауға бұйрық берді. Өзін-өзі өлтіруге талпыныс түрме шенеуніктерін тағы бір себеппен алаңдатты. Пауэлл қай штаттан немесе елден туғанын, немесе жасын есіне түсіре алмады. Әскери қызметкерлер оның ақылдан адасқанын немесе қамауда болғандықтан ақылдан адасқанын ойлап уайымдады. Оның ақыл-саулығын анықтау үшін үш дәрігер шақырылды, ал 17 маусымда майор Томас Акариот пен Джон Т. Грей онымен үш сағат 40 минут сұхбаттасты. Кейін әскери трибунал оның ақыл-сау екенін анықтады. Бут өлгеннен кейін және Джон Суррат әлі де қашқаннан кейін, Пауэлл заговор туралы ең көп білетін адам болды, сондықтан үкімет шенеуніктері одан ақпарат алуға тырысты. Майор Томас Т. Эккерт Пауэллмен оны өлімге кесіп тастағанға дейін бірнеше апта бойы, оны сөйлеуге көндіру үшін көп уақыт өткізді.
Reporters were denied access to the prisoners, but photographer Alexander Gardner received clearance. On April 27, Gardner began taking photographs of those who were caught up in the government's dragnet. One by one, each prisoner was brought on deck and photographed in a few positions. Gardner took far more photographs of Powell than anyone else. Powell obliged Gardner by posing seated, standing, with and without restraints, and modeling the overcoat and hat that he had worn the night of the Seward attacks. Among the most famous of the photographs is one in which Powell sits against the gun turret of the Saugus, staring into the camera in a modern fashion, relaxed and direct. Powell's confinement was not easy. He was constantly shackled with a form of manacles known as "lily irons", a riveted handcuff that had two separate iron bands on each wrist that prevented bending of the wrist or use of the hands independently. Like all the male prisoners, a heavy iron ball at the end of a 6 feet (2 m) long chain was manacled to one of his legs. Shackles were riveted closed about the ankles, which caused Powell's feet to swell considerably. Like all the prisoners, he had only a straw pallet on which to sit or lie and a single blanket for warmth. The same meal was served four times a day: coffee or water, bread, salted pork, and beef or beef soup. On April 29, all the prisoners aboard the monitors and at the Old Capitol Prison were moved to newly constructed cells at the Washington Arsenal. The prisoners were not permitted to bathe or wash until May 4, when all bindings and clothes were removed and they were permitted to bathe in cold water in the presence of a soldier. In early May, General John F. Hartranft, special provost marshal overseeing the prisoners, began improving the living conditions. Powell and the other prisoners began to receive fresh clothing—including undergarments—more frequently, more food, and writing instruments. When Powell was observed raising the iron ball to his head, Hartranft feared Powell might be contemplating suicide, and had the ball removed on June 2. Living conditions improved again on June 18, when the prisoners were given a box to sit on, outdoor exercise time each day, and reading material and chewing tobacco after each meal. On April 22, Powell repeatedly banged his head into the iron walls of his cell aboard the Saugus. Whether it was a suicide attempt, as his jailers believed, or not, it deeply alarmed military officials. A canvas padded hood, with only a slit for the mouth and nostrils, was fashioned. Powell and all the other prisoners aboard the monitors were forced to wear them 24 hours a day, seven days a week, to prevent any further suicide attempts. Only Mary Surratt and Mudd were not required to wear the hoods. Powell cried when the hood was placed on him. The hoods were hot, claustrophobic, and uncomfortable, and in the humid confines of the monitors in the steaming Washington summer, the prisoners suffered immensely. On June 6, Hartranft ordered them removed except for Powell's. The apparent suicide attempt worried prison officials for another reason. Powell allegedly could not remember what state or country he had been born in or his age. Military personnel became concerned that he was insane or was being driven mad by his confinement. Three physicians were called in to determine his sanity, and on June 17, he was interviewed for three hours and 40 minutes by Major Thomas Akaryote and John T. Gray. The military tribunal later ruled him sane. With Booth dead and John Surratt still at large, Powell was the individual who knew most about the conspiracy, and government officials pressed him for information. Major Thomas T. Eckert spent hours with Powell over the weeks until his execution, trying to get him to talk.
Сот
9 мамырда сот отырысы басталды. Айыптау органы ретінде әскери сот таңдалды, азаматтық сот емес, себебі үкімет шенеуніктері оның дәлелдерді қабылдау ережелерінің жеңілдігі сотқа сол кезде көпшілік тарапынан кең көлемді қастандық деп есептелген жағдайдың мән-жайын анықтауға мүмкіндік береді деп ойлады. Әскери трибунал қазылар алқасының шешімін жою мүмкіндігін де болдырмады, себебі федералды шенеуніктер Колумбия округінің оңтүстікке бейім тұрғындарынан құрылған қазылар алқасы тұтқындарды босатуы мүмкін деп қорқыды. Барлық сегіз күдікті бірдей сотталуға алынды. Бас прокурорлық қызметін судья-адвокат генерал-бригадир генерал Джозеф Холт басқарды, оған судья-адвокат генерал-полковник Генри Лоуренс Бернетт және судья-адвокат майор Джон Бингем көмектесті. Айыпталушылардың үстінен сот төреліктері жасау үшін тоғыз судьядан тұратын алқа, барлығы әскери шенеуніктер отырды. Айыптау үшін судьялардың қарапайым көпшілігі қажет болды, ал өлім жазасын тағайындау үшін үштен екі көпшілік қажет болды. Тек АҚШ Президентіне тікелей шағымдануға болады. Арсеналдың үшінші қабатындағы солтүстік-шығыс бұрышындағы бөлме сот залы ретінде пайдаланылды. Тұтқындар ұзын орындықтарға бірігіп отырды, қолы-аяғын киіздермен байлап, әрқайсысының екі жағынан қарулы күзетшілер тұрды. Бірақ Сурратқа бұл талап қойылмады, ол орындыққа отырып, байлаусыз болды. Сот барысында Суррат пен Пауэллге баспасөз ең көп назар бөлді. Пауэлл сот процесінің үшінші күніне дейін заңгерлік көмекке ие болған жоқ. Марқұм Жоғарғы Соттың Бас судьясы Роджер Б. Тэнидің күйеуі Джеймс Мейсон Кэмпбелл оны қорғаудан бас тартты. Екінші күні Бернет полковник Уильям Э. Достерден Пауэллдің қорғанысын қабылдауын өтінді. Джон Атзеродт Достерді сот кезінде ағасы Джордж Атзеродтты қорғау үшін жалдаған. Бір клиентімен айналысып жүргендіктен Достер мақұл болды, бірақ Пауэлл апталар бойы Достермен сөйлесуден бас тартты. Прокуратура 13 мамырда Пауэллға қарсы ісін ашты. Вайхман Пауэллді Линкольнге қарсы Бут бастаған қастандықтармен байланыстырды. Бірте-бірте көпшілік "Льюис Пэйн" деп аталатын адамның, қастандық, адам өлтіруге талпыныс және адам өлтіру қылмыстарымен ресми айыпталған адамның, шын мәнінде Льюис Пауэлл екенін түсінді. Сот куәлігі Пауэллға қарсы іс қайта басталғанға дейін бір апта бойы басқа мәселелерге ауысты. Сьюардтың үй қызметшісі Уильям Белл, оның ұлы Огастус Сьюард және сержант Джордж Ф. Робинсон Мемлекеттік хатшыға жасалған шабуыл туралы куәлік берді және Пауэллді шабуыл жасаған адам деп таныды. Герндон үйінің иесі Пауэллден бөлме жалдағанын, ал екі полицей Пауэллдің тұтқындалуын талқылады. Тағы да көптеген куәгерлер Пауэллдің пышағының арықтан табылуы және оның тастап кеткен атының табылуы сияқты ұсақ-түйек дәлелдер туралы куәлік берді. Беллдің куәлігі шешуші нүкте болды. Пауэлл тізгінінен босатылып, шапқышы мен пальтосын киюге міндеттелді. Ол қолын Беллге тигізіп, оны итеруге тырысты. Беллдің бұл әрекеті сот залында, тіпті Пауэллдің өзінен де күлкі тудырды. Алайда Пауэлл куәліктен қорқып, Достермен өзі және ісі туралы сөйлесуге келісті. Пауэлл Фредерик Сьюардты ренжіткені үшін өкініш білдірді, бірақ оның әңгімесінің көп бөлігі байланыссыз және мағынасыз болды, және ол өзінің жасын немесе туған жерін есіне түсіре алмады. Достер Пауэллдің ақыл-есі кем екеніне сенімді болды. Пауэлл өзінің нақты есімін, әкесінің атын және ата-анасының қайда тұрғанын айтса да, Пауэллдің көптеген жалғандығы Достерді осы фактілерге сенбеуге және оларға сүйенбеуге мәжбүр етті. Достер Флоридадағы Джордж Пауэллге бір айға жуық уақыт өткен соң ғана хат жазды. Қорғау тарапы 21 маусымда өз ісін ашты. Достер Пауэллді қорғап, оның өмірін сақтап қалуды өтінді. Пауэллға қарсы дәлелдердің салмағы соншалықты зор болды, Достер оның кінәсін жоққа шығаруға тырыспады. Оның орнына Достер Пауэллдің әрекеттерін "корпус емес, бөлім басшылығына бағытталған" солдаттың әрекеттері ретінде сипаттады. 2 маусымда Достер сотқа Пауэллдің ақылдан адасқан екенін айтты. Ақыл-есі дұрыс емес ауруханасының бастығы доктор Чарльз Генри Николс Пауэллдің ақылсыз екеніне сенетінін айтты, сондай-ақ Пауэллді күзеткен екі күзетші де солай куәлік берді. Алайда, бірнеше дәрігерлердің қосымша тексерулеріне қарамастан, олардың ешқайсысы Пауэллдің ақыл-есі дұрыс емес деп таппады. Көптеген адамдар оны ақымақ немесе ақылы төмен деп есептеді, бірақ ешкім оны ақылсыз деп таппады. Достер Пауэллдің өмірін құтқару үшін соңғы рет Пауэлл Линкольн мен Сьюардты өлтірмегенін және оның өмірін сақтау керек екенін айтты. Достер сол кездегі қастандық заңдарын ескермеді, ол бірлескен жауапкершілік тұжырымын қамтыды, яғни Пауэлл Линкольнды өлтіргені үшін жауапты болды, тіпті егер бастапқы қастандық ұрлау болса да, тіпті егер Бут Пауэллдің біліміне немесе келісіміне қарамастан өлтіруге әрекет етсе де.
The trial of the alleged conspirators began on May 9. A military tribunal, rather than a civilian court, was chosen as the prosecutorial venue because government officials thought that its more lenient rules of evidence would enable the court to get to the bottom of what was then perceived by the public as a vast conspiracy. A military tribunal also avoided the possibility of jury nullification since federal officials worried that a jury drawn from the pro Southern populace of the District of Columbia might free the prisoners. All eight alleged conspirators were tried simultaneously. The prosecution was led by Judge Advocate General Brigadier General Joseph Holt, assisted by Assistant Judge Advocate General Colonel Henry Lawrence Burnett, and Judge Advocate Major John Bingham. A panel of nine judges, all military officers, sat in judgment over the accused. Conviction required a simple majority of judges, while imposition of the death sentence required a two thirds majority. The only appeal was directly to the President of the United States. A room on the northeast corner of the third floor of the Arsenal was used as a courtroom. The prisoners sat together on long benches wearing wrist and ankle manacles and an armed guard on either side of each of them. The exception was Surratt, who sat in a chair unmanacled. Surratt and Powell received the most press attention during the trial. Powell did not have legal representation until the third day of the trial. James Mason Campbell, son in law of late Supreme Court Chief Justice Roger B. Taney, declined to represent him. On the second day, Burnett asked Colonel William E. Doster to assume Powell's defense. John Atzerodt had hired Doster to represent his brother, George Atzerodt, during the trial. Although reluctant since he had his hands full with one client, Doster agreed, but for weeks, Powell refused to speak to Doster. The prosecution opened its case against Powell on May 13. Weichmann tied Powell strongly to the Booth led conspiracies against Lincoln. Slowly, the public realized that "Lewis Payne," the name used to formally charge the individual with conspiracy, attempted murder, and murder, was really someone named Lewis Powell. Court testimony turned to other issues for a week before the prosecution's case against Powell resumed. Seward's butler, William Bell, his son Augustus Seward, and Sergeant George F. Robinson testified about the attack on the Secretary of State and identified Powell as the assailant. The Herndon House landlady testified that Powell rented a room from her, while two police officers discussed Powell's arrest. A long list of other witnesses testified about minor pieces of evidence – such as the discovery of Powell's knife in the gutter and the recovery of his abandoned horse. Bell's testimony proved to be a turning point. Powell was freed from his restraints and was obliged to put on his hat and overcoat. He placed his hands on Bell as if to shove him aside. Bell's reaction provoked much laughter in the courtroom, even from Powell. However, Powell was rattled by the testimony and finally agreed to speak with Doster about himself and his case. Powell expressed remorse for hurting Frederick Seward, but most of his discussion was disjointed and rambling, and he still could not remember his age or place of birth. Doster became convinced that Powell was half witted. Although Powell revealed his real name, the name of his father, and where his parents lived, Powell's many fabrications left Doster too distrustful of those facts to act on them. Doster did not write to George Powell in Florida until nearly a month had passed. The defense opened its case on June 21. Doster's defense of Powell was essentially a plea for his life. The weight of evidence against Powell was so overwhelming that Doster never attempted to disprove his guilt. Rather, Doster characterized Powell's actions as those of a soldier who "aimed at the head of a department instead of a corps". On June 2, Doster suggested to the court that Powell was insane. Dr. Charles Henry Nichols, superintendent of the Government Hospital for the Insane, testified as to his belief that Powell was insane, as did the two guards who watched over Powell. However, despite additional examinations by a number of physicians, none of them found Powell insane. Many claimed he was stupid or slow witted, but none found him insane. Doster made one last bid to save Powell's life by arguing that Powell had not killed Lincoln or Seward and so his life should be spared. Doster ignored the conspiracy laws of the day, which incorporated the concept of vicarious liability, which meant that Powell was responsible for Lincoln's murder even if the original conspiracy were to kidnap, rather than kill, and even if Booth had acted to kill without Powell's knowledge or consent.
Өлім жазасының күні
Әскери трибуналдың тоғыз судьясы 29 маусымда қастандық жасағандардың кінәсін қарастырып, оларға жаза тағайындауды бастады. Әрбір күдіктінің кінәсін қарастыруға шамамен бір сағат уақыт кетті. 30 маусымда трибунал әрбір адамға тағылған айыптар бойынша дауыс беруге кірісті. Олар Пауэллдің кінәсін қарастырмас бұрын, Херолд пен Атзеродттың ісін аяқтады. Ол Эдман Спенглермен жасасқан екі айыптаудан басқа, барлық айыптаулар бойынша кінәлі деп танылды. Трибунал Пауэллді өлім жазасына кесті. Президент Джонсон 5 шілдедегі сұраныстан кейін үкімдерді және жазаларды бекітті. 6 шілдеде үкімдер жарияланды. Генерал Винфилд Скотт Хэнкок пен генерал Хартранфт сол күні түскі уақытта тұтқындарға жазаларын жеткізе бастады. Пауэллге бірінші болып кінәлі деп танылып, өлім жазасына кесілгені айтылды, ол тағдырына мойынсұнып, аяусыздық танытпады. Пауэлл екі дін қызметкерін кездесуге шақырды: Балтимордағы Сент-Барнаба шіркеуінің епископальдық пасторы және Конфедерацияның жақтасы рев. Август П. Стрикер, сондай-ақ Вашингтондағы Бірінші баптист шіркеуінің адал одақтасы және пасторы доктор Абрам Данн Жилет. Пауэлл 1865 жылғы ақпанда Балтиморда уағыз айтқан Жилетпен бірнеше сағат сөйлесті. Пауэлл Жилетке өзінің өмірі, қастандыққа қалай қатысқаны және іс-әрекеттеріне қаншалықты өкініш білдіргені туралы айтты, бірақ оны әлі де сарбаздық міндеті деп ақтады. Пауэлл сұхбатының бір бөлігінде көп жылады және Конфедерация басшыларын өзінің жағдайы үшін кінәлады. Пауэлл Мэри Сурратты ақтауға талпынды. Бір дерек бойынша, Пауэлл Жилеттен капитан Кристиан Ратты шақыруын өтінді. Рат келді, Пауэлл Сурраттың қастандық туралы ештеңе білмейтінін және кінәсіз екенін мәлімдеді. Рат Эккертпен кеңесіп, бір сағат ішінде Пауэллдің мәлімдемесін президент Джонсонның қарауына жіберді. Бірақ басқа деректе сол күні кешке Пауэллге келген және Сурратты кінәсіз деп жариялаған мәлімдемені жасаған Мэри Сурратты жұбатқан екі католик дін қызметкері – отец Джейкоб Уолтер мен отец Б. Ф. Вигет, сондай-ақ Сурраттың қызы Анна болғандығы айтылады. Нұсқаның қайсысы дұрыс болса да (мүмкін екеуі де), Пауэллдің мәлімдемесі Сурратты өлім жазасынан сақтап қалу үшін билігі бар ешкімге әсер етпеді. Пауэлл Сурратты ақтаған мәлімдеме жасаған қастандық жасағандардың жалғызы болды. Жилет түнді Пауэллмен бірге өткізді, ол кезекпен дұға етіп, жылады; таңға жақын ол үш сағат ұйықтады. Рев. Стрикер Вашингтонға жол тартқан еді, бірақ Пауэллмен келесі күні түскі сағат 12-ге дейін кездесуге рұқсат алмады.
The nine judges of the military tribunal began considering the guilt and sentencing of the co conspirators on June 29. About an hour was spent considering each defendant's guilt. On June 30, the tribunal began voting on the charges facing each individual. They disposed of the Herold and Atzerodt cases before considering Powell's guilt. He was found guilty of all charges, except the two counts of conspiracy with Edman Spangler. The tribunal sentenced Powell to death. President Johnson affirmed the verdicts and sentences on July 5, following an inevitable appeal. On July 6, the verdicts were made public. General Winfield Scott Hancock and General Hartranft began informing the prisoners of their sentences at noon the same day. Powell was the first to be told that he was found guilty and sentenced to die, and he accepted his fate stoically. Powell asked to see two ministers: Reverend Augustus P. Stryker, an Episcopalian minister at St. Barnabas Church in Baltimore and a Confederate sympathizer, and the Reverend Doctor Abram Dunn Gillette, a loyal Unionist and pastor at the First Baptist Church in Washington, D. C. Gillette arrived shortly after Powell made his request. Powell spent several hours with Gillette, whom he had seen preach in Baltimore in February 1865. Powell told Gillette about his background, how he came to be involved in the conspiracy, and how much he regretted his actions, which he still justified as those of a soldier. Powell wept profusely during portions of their interview, and blamed Confederate leaders for his predicament. Powell strenuously attempted to exonerate Mary Surratt. According to one source, Powell asked Gillette to bring Captain Christian Rath to him. Rath came, and Powell declared that Surratt knew nothing of the conspiracy and was innocent. Rath conferred with Eckert, and within an hour had taken down Powell's statement for consideration by President Johnson. Another source, however, says that it was the two Roman Catholic priests who were consoling Mary Surratt, Father Jacob Walter and Father B. F. Wiget, and Surratt's daughter, Anna, who visited Powell that evening and elicited the statement declaring Mrs. Surratt innocent. Whichever version is true (perhaps both), Powell's statement had no effect on anyone with authority to prevent Surratt's execution. Powell was the only one of the conspirators to make a statement exonerating Surratt. Gillette spent the night with Powell, who alternately prayed and wept; near dawn he fell asleep for three hours. Reverend Stryker was on his way to Washington, but would not receive permission to see Powell until noon the following day.
Атқару
Арсенал ауласында төрт адамды бірден асып өлтіруге жеткілікті, 4 метр биіктіктегі дарғазыл жасалды. Пауэлл генерал Хартранфтты кездесуге шақырды және оған Мэри Сурраттың кінәсіздігін тағы да бір рет жеткізді. Хартранфт президент Джонсонға Пауэллдің мәлімдемесін баяндап, Пауэллдің шындықты айтып отырғанына сенетінін жазған меморандум жіберді. Содан кейін Пауэлл Ацердотты ақтаған мәлімдеме жасады және Буттың бұйрығына қарамастан, Ацердот вице-президент Джонсонды өлтіруден бас тартқанын мәлімдеді. 1865 жылғы 7 шілдеде сағат 13:15-те тұтқындар аула арқылы дарғазылдың баспақыштарына дейін алып келінді. Әр тұтқының білегі мен аяқтарын кісендеп байлады. Арсенал ауласынан және оның қабырғаларынан 1000-нан астам адам, оның ішінде үкімет шенеуніктері, АҚШ қарулы күштерінің өкілдері, сотталғандардың туыстары мен достары, ресми куәгерлер және тілшілер бақылады. Екі ай бұрын Пауэлл мен басқаларын суретке түсірген Александр Гарднер үкімет үшін осы атқышуды суретке түсірді. Хартранфт жазаға кесілгендерді орындыққа отырғызып, өлім жазасы туралы жарлықты оқыды. Ақ матамен олардың қолдарын денелеріне, ал аяқтары мен сандарына байлады. Пауэллдің атынан Гиллетт түрме қызметкерлеріне көрсеткен мейірімділіктері үшін алғыс айтты және Пауэллдің жаны үшін дұға етті; Пауэллдің көзіне жас келді. Пауэлл: «Суррат ханым кінәсіз. Ол бізбен бірге өлуге лайық емес», – деді. Тұтқындар тұрып, дарғазылға бірнеше қадам жылжуға рұқсат етілді. Дарғазылға ілгеннен кейін, әр тұтқының басына ақ қап кигізілді. Пауэлл Ратқа қаптың ішінде: «Рақмет, қош сау бол», – деді. Рат қол соғып, сарбаздар дарғазылдың астынан тіреуді алып тастады. Суррат пен Ацердот тез қайтыс болды. Ал Херон мен Пауэлл шамамен бес минут бойы күресті. Пауэллдің денесі қатты қимылдады, бірнеше рет аяқтары жоғары көтеріліп, ол отыруға айналды.
A gallows was constructed in the Arsenal courtyard 12 feet (4 m) high and large enough for all four condemned to be hanged at once. Powell asked to see General Hartranft and impressed upon him once more Mary Surratt's innocence. Hartranft wrote a memorandum to President Johnson outlining Powell's statement, adding that he believed Powell to be telling the truth. Powell then made a statement exonerating Atzerodt and declared that Atzerodt refused to kill Vice President Johnson even though Booth had ordered him to do so. At 1:15 p. m., July 7, 1865, the prisoners were taken through the courtyard and up the steps of the gallows. Each prisoner's ankles and wrists were manacled. More than 1,000 people, including government officials, members of the US armed forces, friends and family of the condemned, official witnesses, and reporters, watched from the Arsenal courtyard and the tops of its walls. Alexander Gardner, who had photographed Powell and the others two months before, photographed the execution for the government. Hartranft read the execution order as the condemned sat in chairs. White cloth was used to bind their arms to their sides, and to tie their ankles and thighs together. On Powell's behalf Gillette thanked the prison officials for their kindness, and said a prayer for Powell's soul; Powell's eyes filled with tears. Powell said, "Mrs. Surratt is innocent. She doesn't deserve to die with the rest of us". The prisoners were asked to stand and move forward a few feet to the nooses. After the noose was put in place, a white bag was placed over the head of each prisoner. Powell said to Rath through his hood, "I thank you, goodbye." Rath clapped his hands, and soldiers knocked the supports from under the drops. Surratt and Atzerodt seemed to die quickly. By contrast, Herold and Powell struggled for nearly five minutes. Powell's body swung about wildly, and once or twice his legs came up so that he was almost in a sitting position.
Жерлеу
Мәйіттерді шамамен 30 минут іліп қоюға рұқсат етілді, содан кейін түсіріліп, ағаштан жасалған қару қораптарына салынды. Әрбір қаза тапқан адамның аты бір қағазға жазылып, шыны құтыға салынған күйінде қорапқа қойылды. Олар Бутпен бірге түрме ауласының шығыс жағына жерленді. 1867 жылы табыттар Арсеналдың басқа жеріне қайта жерленді. 1869 жылдың ақпан айында Буттар мен Сурраттардың көптеген өтініштерінен кейін президент Джонсон денелерді отбасыларына беруге келісті. Бұдан кейін не болғаны туралы пікір таластар бар. Тарихшы Бетти Оунсби Пауэллдің отбасының қалдықтарды қайтарып алуға ниет білдіргенімен, іс жүзінде олай істемегенін айтады. Тарихшы Ричард Бак Пауэллдің қалдықтары Вашингтондағы Грейсленд зиратында жерленгенін санайды. Пауэллдің қалдықтары эксгумацияланып, Холмидтің жерлеу орнында қайта жерленді. Пауэлл отбасының әңгімесіне сәйкес, Бактың айтуынша, отбасы 1871 жылы Льюис Пауэллдің қалдықтарын алу үшін Вашингтонға барған, бірақ бас сүйегі табылмайды. Флоридаға қайтып келе жатқанда Джордж Пауэлл ауырып қалды, ал Льюис Пауэллдің қалдықтары жақын жердегі шаруа қожалығында уақытша жерленді. 1879 жылы қалдықтар табылып, бассыз дене Флорида штатының Женева қаласында жерленді. Бетти Оунсби бұл тек қиялға берілген әңгіме дейді. Оның пікірінше, оқиғалар отбасы мүшелері айтқандай болмаған, өйткені Вашингтон қаласы эксгумацияға рұқсат беру туралы бұйрық шығарған және денеге түбіртек берген болар еді, бірақ екеуі де орын алмаған. Отбасылық әңгіменің дұрыс емес екеніне сенуге тағы да себептер бар. Грейсленд зираты (негізінен афроамерикалықтарға арналған жерлеу орны) 1872 жылға дейін ашылмаған, бірақ Пауэлл одан бұрын қайта жерленген. Грейсленд 1894 жылы жабылды, бұл Бак немесе Оунсби айтқан Холмидтегі жерлеу күнімен сәйкес келмейді. Басқа құжаттар оқиғалардың басқа бір тізбегін сипаттайды. Бұл нұсқа бойынша Пауэллдің отбасы денеге ие болудан бас тартқан, содан кейін Пауэлл 1869 жылдың маусым айында немесе 1870 жылдың ақпан айында Холмидтің жерлеу орнына жерленген. "Гаулер" желіханасының қызметкері А.Х. Гаулер қайта жерлеу жұмыстарын жүргізген. Жерлеу орны белгіленбеген, және тек Гаулер мен бірнеше әскер қызметкерлері Пауэллдің Холмидте қайда жерленгенін білген. Холмидтің жерлеу орнын зерттеген тарихшы Уэсли Пиппенгер Пауэллдің қалдықтары Грейсленд зиратында жерленгенін мәлімдейді. Грейслендтегі ақ нәсілділердің қалдықтары Рок-Крик зиратындағы жаппай қабірге көшірілгендіктен, Пауэллдің қалдықтары сонда болуы мүмкін. Пауэллдің өмірбаянын жазған Бетти Оунсби оқиғалардың үшінші нұсқасын ұсынады. Оның пікірінше, Пауэлл Грейсленд зиратында жерленген, бірақ оның қалдықтары 1870 мен 1884 жылдар аралығында эксгумацияланып, Холмидтің жерлеу орнына көшірілген. Пауэллдің қалдықтары 1884 жылы эксгумацияланып, Рок-Крик зиратындағы K секциясының 23-қабіріндегі жаппай қабірге қойылды.
The bodies were allowed to hang for about 30 minutes before being cut down and placed in wooden gun boxes. The name of each deceased was written on a piece of paper and placed in the box in a glass vial. They were buried, along with Booth, against the east wall of the prison yard. In 1867, the coffins were reburied elsewhere within the Arsenal. In February 1869, after much pleading from the Booths and Surratts, President Johnson agreed to turn the bodies over to their families. There is some dispute about what happened next. Historian Betty Ownsbey says that Powell's family expressed a wish to reclaim the remains, but did not do so. Historian Richard Bak believes Powell's remains were interred at Graceland Cemetery in Washington, D. C. Powell's remains were disinterred and reburied at Holmead's Burying Ground. According to Powell family legend, Bak says, the family went to Washington in 1871 to retrieve Lewis' remains; the skull was missing. On the return trip to Florida, George Powell fell ill, and Lewis Powell's remains were temporarily interred on a nearby farm. In 1879, the remains were retrieved and the headless corpse was buried in Geneva, Florida. Betty Ownsbey says this is nothing more than a fanciful story. She argues that the events could not have occurred as related by family members, for the city of Washington, D. C., would have issued a disinterment order as well as issued a receipt for the body—neither of which occurred. There are also other reasons to believe the family legend is inaccurate. Graceland Cemetery (a burial ground primarily for African Americans) did not open until 1872, but Powell was reburied before that. Graceland closed in 1894, a date which does not fit with the date of the Holmead's burial as related by Bak or Ownsbey. Other documents describe an alternative series of events. According to this version, Powell's family declined to retrieve the body, at which point Powell was buried at Holmead's Burying Ground in either June 1869 or February 1870. A. H. Gawler of Gawler's Funeral Home handled the reburial. The burial site was unmarked, and only Gawler and a few Army personnel knew where Powell was interred at Holmead's. Wesley Pippenger, a historian who has studied Holmead's Burying Ground, asserts that Powell's remains were buried at Graceland Cemetery. With unclaimed white remains at Graceland moved to mass graves at Rock Creek Cemetery, Powell's remains may lie there. Powell biographer Betty Ownsbey suggests a third sequence of events. She argues Powell was interred at Graceland Cemetery, but that his remains were disinterred some time between 1870 and 1884, and moved to Holmead's Burying Ground. Powell's remains were disinterred in 1884, and buried in a mass grave in Section K, Lot 23, at Rock Creek Cemetery.
Пауэллдің бас сүйегін табу және жерлеу
1991 жылы Смитсондар институтының зерттеушісі Пауэллдің бас сүйегін мұражайдың американдық бас сүйектері жинағынан тапты. Көптеген зерттеулерден кейін Смитсонов және АҚШ армиясының тергеушілері А. Г. Гоулердің 1869/1870 жылдары жерленген кезде бас сүйегін алып кеткеніне сенді. 1885 жылы бас сүйегі Армияның медициналық мұражайына тапсырылды. Ол кезде оған 2244 нөмірі және үлкен әріп "П" жазылған. Мұражайдың құжаттарында бұл бас сүйек аспанға ілініп өлтірілген қылмыскер "Пейнге" тиесілі екені көрсетілген. Армия 1898 жылдың 7 мамырында бас сүйегін Смитсоновқа берді, бірақ ол бір жолмен американдықтардың ежелгі жинағымен араласып кетті. Смитсонов Пауэллдің ең жақын туысы, оның 70 жастағы шөбере қызы Хелен Алдерманмен байланысқа шықты, ол бас сүйегін өзіне беруді сұрады. Пауэлл "Timeless" телесериалының бірінші маусымының екінші эпизодында пайда болды және оны Курт Остлунд сомдады. Эпизодта ол Уильям Сьюордты өлтіруге тырысады, бірақ Уайат Логан (Мэт Лантер) оны тоқтатып, өлтіреді.
In 1991, a Smithsonian Institution researcher discovered Powell's skull in the museum's Native American skull collection. After extensive research, Smithsonian and U. S. Army investigators came to believe that A. H. Gawler removed the skull at the time of its 1869/1870 interment. The skull was then donated in 1885 to the Army Medical Museum. At that time, it was stenciled with the accession number 2244 and the capital letter "P". The museum's documentation shows that the skull came from "Payne", a criminal who had been executed by hanging. The Army gave the skull to the Smithsonian on May 7, 1898, and somehow it became mixed with the Native American collection. The Smithsonian contacted Powell's nearest living relative, his 70 year old great niece Helen Alderman, who requested that the skull be turned over to her. Powell appeared in the second episode of the first season of Timeless and was portrayed by Kurt Ostlund. In the episode, he goes to kill William Seward, but is stopped and killed by Wyatt Logan (Matt Lanter).