Көпшілік билігін шектеу және әртүрлі топтардың келісімі
Concurrent majority
Біржақты көпшілік билік шектеуі: әртүрлі топтардың келісімімен маңызды саяси шешімдер қабылданады. Кіші топтардың билігінен қорғау мақсатында пайда болған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Демократиялық қағида көпшілік билігін шектеу
Democratic provision limiting majority rule
Бір мезгілдегі көпшілік – түрлі топтардың ішіндегі көпшіліктерден құралған көпшілік. Үкімет жүйесі ретінде, бұл "маңызды мемлекеттік саясат шешімдері тікелей әсер ететін үстем мүдделі топтардың мақұлдауымен қабылдалуы керек, және қатысатын әрбір топ өз келісімін беруі тиіс" дегенді білдіреді. Әсер ететін әрбір топтың ішінде бір мезгілде көпшілік қолдау болуы қажет. Бір мезгілдегі көпшілік, шексіз демократияда тууы мүмкін деп саналған көпшіліктің зорлық-зомбылығын болдырмау мақсатымен, қоғамдағы қақтығыстағы мүдделердің әрқайсысына бір түрлі вето құқығын беру арқылы құрылды.
A concurrent majority is a majority composed of majorities within various subgroups. As a system of government, it means that "major government policy decisions must be approved by the dominant interest groups directly affected each group involved must give its consent". There must be majority support within each affected group concurrently. The concurrent majority was intended to prevent the tyranny of the majority that proponents feared might arise in an unlimited democracy by granting some form of veto power to each of the conflicting interests in society.
Өмірбаян
Америка революциясына дейін көптеген үкіметтерді биліктегі аз ғана топтар бақылап отырды. Халықтың көп бөлігі тіпті Швейцария сияқты елдерде де сайлау құқығынан толығымен айырылған, олардың үкіметтері (жергілікті, аймақтық және федералды) қазіргі стандарттар бойынша демократиялық болып саналды. АҚШ-тың Ұлыбританиядан бөлінуі кезінде қалыптасқан үкімет туралы түсінік, мұндай бақылаудан кеңірек сайлау құқығына қарай жасалған қадам болды. Тирания мәселесі содан кейін көпшіліктің билігін шектеу мәселесіне айналды.
Prior to the American Revolution, most governments were controlled by small minorities of ruling elites. Most of the population was completely disfranchised, even in countries like Switzerland whose governments (local, regional, and federal) were democratic by contemporary standards. The conception of government that materialized during the separation of the United States from Great Britain marked a movement away from such control toward wider suffrage. The problem of tyranny then became a problem of limiting the majority's power.
АҚШ Конституциясы
Дегенмен, сайлау құқығының кеңеюі алаңдаушылық тудырды. Америка Құрама Штаттары Конституциясын жасағандар, тіпті халықтың ұлттық егемендікке ие екенін қайта-қайта айтқандарымен, сайлаушылардың қарапайым көпшілігі халықтың қалған бөлігінің бостандығына тиіспеуін қамтамасыз етуге тырысты. Мұндай қорғаудың бірі – биліктердің бөлінуі, мысалы, АҚШ Конгресіндегі екі палаталы жүйе және ұлттық үкіметтің үш тармағы: заң шығарушы, атқарушы және сот. Екі палатаның болуы белгілі бір топтарға қауіп төндіретін халықтық қозғалыстарға тосқауыл ретінде қызмет етуді көздеді, АҚШ Өкілдер палатасы қарапайым халықты, ал АҚШ Сенаты штаттардың үкіметтерінің мүдделерін қорғайтын еді. Өкілдер палатасы халықтың тікелей дауысымен сайланатын, ал Сенат штаттардың заң шығарушы органдарымен сайланатын болды. Атқарушы биліктің ветосы және кейіннен АҚШ Жоғарғы Соты нақтылайтын соттың қарауындағы кеңейтілген билік, абсолютті көпшілік билікке қосымша кедергілер туғызды. 1960 жылдары Уоррен Сотының күшеюімен және «бір адам – бір дауыс» принципінің орнатылуымен, сот қарауы мұндай шараларды конституцияға қайшы деп жариялап, абсолютті көпшілік билікке кедергі келтіретін көптеген нәрсені жою үшін қолданылды. Сонымен қатар, «Үштен екі бөлік» келісімі, сол кезде «федералдық қатынас» деп белгілі болған, құлдарды өкілдік ету және салық салу мақсатында еркін адамдардың үштен екі бөлігі ретінде есептеуге мүмкіндік берді. Бұл келісім Конституцияны ратификациялау үшін оңтүстік штаттарының дауысын қамтамасыз етті және Конституцияның алғашқы 50 жылында оңтүстікке артық ықпал етуге мүмкіндік берді. Бұл, дауыс беретін азшылықты көпшіліктің тираниясынан қорғаудың бір жолын ұсынды. Калхун өмірінде күшін жою тұжырымын қызу қолдаушысы болды, оны 1828 жылғы Оңтүстік Каролинаның «Түсіндірмесі мен наразылығында» ең айқын жеткізді. Бұл құжат, ол вице-президент болған кезде жасырын түрде жарияланды, 1828 жылғы протекционистік тарифке, сондай-ақ «Жамандықтар Тарифы» деп аталған, жауап ретінде жазылған. Джефферсонның келісім теориясының туындысы болған күшін жою, кез келген штаттың Конституцияның егемендік тарапы ретінде, егер заңды конституцияға қайшы деп санаса, белгілі бір федералды заңдарды өз территориясында жарамсыз деп жариялау құқығы бар екенін білдірді. Сондықтан, Калхунның схемасы бойынша, заңға екі түрлі көпшілік қажет болды: федералдық заң шығарушы органның көпшілігі және әр штаттың заң шығарушы органдарының біріккен көпшілігі. Осы билікке сүйене отырып, 1832 жылы Оңтүстік Каролина 1828 жылғы тарифті күштен шығару туралы қаулыны және оның орнын басушысы, 1832 жылғы тарифті қабылдады, осылайша күшін жою дағдарысы басталды. Эндрю Джексон «Күш туралы заңмен» жауап берді, бірақ 1833 жылғы тариф қабылданғаннан кейін қарулы қақтығыстан аулақ болды, бұл келісімнің көп бөлігі Калхунның еңбегі болды.
Even so, the widening of the franchise caused concern. The framers of the United States Constitution, even while they reiterated that the people held national sovereignty, worked to ensure that a simple majority of voters could not infringe upon the liberty of the rest of the people. One protection was separation of powers, such as bicameralism in the United States Congress and the three branches of the national government: legislative, executive, and judicial. Having two houses was intended to serve as a brake on popular movements that might threaten particular groups, with the United States House of Representatives representing the common people and the United States Senate defending the interests of the state governments. The House was to be elected by popular vote, and the Senate was to be chosen by state legislatures. The executive veto and the implied power of judicial review, which was later made explicit by the Supreme Court of the United States, created further obstacles to absolute majority rule; with the rise of the Warren Court in the 1960s and its establishment of a precedent of one man, one vote, judicial review was used to strike down most of the obstacles to absolute majority rule by declaring such measures unconstitutional. Furthermore, the Three Fifths Compromise, more familiarly known at the time as the "federal ratio," allowed slaves to count as three fifths of free men for the purposes of representation and taxation. The compromise secured Southern votes for ratification of the Constitution and ensured disproportionate influence to Southerners for the first 50 years of the Constitution's history. argued a method for protecting voting minorities from the tyranny of the majority. In life, Calhoun had been a leading proponent of the concept of nullification, as he most forcefully articulated in the 1828 South Carolina Exposition and Protest, which was published anonymously while he was vice president, in response to the protectionist Tariff of 1828, also called the "Tariff of Abominations." Nullification, an outgrowth of Jeffersonian compact theory, held that any state, as part of its rights as sovereign parties to the Constitution, had the power to declare specific federal laws void within its borders if it considered the law to be unconstitutional. Therefore, under Calhoun's schema, a law required two forms of majorities: a majority of the federal legislature and a concurrent majority of the legislatures of each state. It was on that authority in 1832 that South Carolina passed the Ordinance of Nullification on the Tariff of 1828 and its successor, the Tariff of 1832, thus beginning the Nullification Crisis. Andrew Jackson responded with the Force Bill, but armed conflict was avoided after the Tariff of 1833 was passed, the compromise being largely the work of Calhoun.