Эдвард Джон Литтелтон: 19 ғасыр британ саяхатшысы

Кіріспе

Британдық саясаткер (1791–1863) XIX ғасырдағы саясаткер.

Эдвард Джон Литтлтон, 1-ші Барон Хатертон ПК, ФРС (18 наурыз 1791 – 4 мамыр 1863), Литтлтон/Литтелтон әулетінен шыққан британдық саясаткер, бастапқыда Каннингтік торилер, кейін Уигтер партияларында болды. Ол қырық жыл бойы парламенттің екі палатасында да белсенді саяси мансапқа ие болды. Ол бірнеше маңызды реформаларға тікелей қатысты, әсіресе католиктердің құқықтарын кеңейтуге, 1831 жылғы тасымал туралы заңға, 1832 жылғы парламенттік округтер туралы заңға және 1835 жылғы муниципалитеттер туралы заңға. Мансабы бойы Ирландия мәселесіне белсенді араласып, 1833-1834 жылдары Ирландияның бас хатшысы қызметін атқарды. Хатертон сонымен қатар Стаффордширдегі ірі жер иесі, фермер және кәсіпкер болды. Екі отбасылық мүліктің мұрагері ретінде ол ауыл шаруашылығы және тұрғын үйлер, көмір шахталары, тас карьерлері және кірпіш зауыттарында үлкен үлеске ие болды, олар негізінен Пенкридж, Каннок және Уолсолл аймақтарында орналасқан.

Өмірбаян және білім

Литтлтон Эдвард Уолхаус есімімен дүниеге келді және Регбиде, содан кейін Оксфорд университетінің Брассенос колледжінде білім алды. 1812 жылы ол үлкен ағасы, сэр Эдвард Литтлтонның, Теддсли Холлдың (Пэнкридж, Стаффордшир маңында) иесі, Литтлтон барондығының 4-ші және соңғы өкілінің үлкен жер иелігін мұраға алу үшін Литтлтон есімін қабылдады. 1835 жылы ол өзінің ағасы Эдвард Уолхаустан Уолсолл және Каннок қалаларындағы ірі минералдық және өндірістік кәсіпорындарына иелік ету құқығын мұра етті.

Саяси мансап, 18121833

Литтлтон сонымен қатар өзінің үлкен ағасының парламенттік орындығын иеленді. 1812 жылдан 1832 жылға дейін ол Стаффордширден парламент мүшесі болды, содан кейін 1835 жылға дейін сол графтықтың оңтүстік бөлігін өкілдік етті. Бұл мақсат, парадоксалды түрде, ирланд сайлаушыларының мүліктік талаптарын арттыру болды. Алайда, оның түпкі мақсаты – ерекше ирландтық еркін иелену нысанының теріс пайдалануын тоқтату болды, оны бастапқы жер иесіне төлем жасау арқылы жаңарту қажет болды, бұл ірі жер иелеріне көптеген сайлаушыларды жасауға мүмкіндік берді. Көмек және франшиза заңдары екеуі де сәтсіз аяқталды. 1827 жылы Литтлтон палатаның еденін кесіп, вигтерге қосылды, содан кейін 1829 жылы заңға айналған католиктердің эмансипациясы туралы заңға дауыс берді. Осы сәттен бастап оның сөздерінің стилі мен мазмұны толығымен өзгерді. Шамамен жиырма жыл бойы ол көбінесе қысқа сөздер айтуға және палатада ойластырылған пікірлерін немесе өзгерген көзқарастарын (өйткені ол кейде талқылау барысында бастапқы ұстанымын өзгертетін) бірнеше естен шығарылмайтын сөздермен жеткізіп отырды. 1830 жылдан бастап ол маңызды реформалар бойынша комитет жұмысына белсенді қатысты. Оның пікірлері радикалданған сайын, ол жиі ұзақ, дәлелді мәлімдемелер жасап, көптеген фактілермен толы, күшті стильді қабылдады. Мысалы, 1831 жылдың қыркүйек айында ол палатада әртүрлі ұзындықтағы сегіз сөз сөйледі. Бұл стиль мен назардың өзгеруіне ықпал еткен маңызды факторлардың бірі – Стаффордширдің өсіп келе жатқан қалаларындағы (Стоук-он-Трент, Вулверхэмптон және Уолсалл) орта және жұмысшы табының пікірлерімен тығыз байланысы болды. Ол жиі петициялар ұсынды және осы азаматтардан тікелей алынған аргументтер мен есептерді пайдаланды. Оның сөздеріне күштілік пен сот-медициналық сипат қосылғандықтан, ол тек виг емес, радикал ретінде қарастырыла бастады. 1830 жылғы жалпы сайлау торилердің үстемдігін аяқтады және Эрл Грей басшылығымен азшылық виг үкіметін құрды, содан кейін Литтлтон жүк көлігі жүйесіне қарсы күресті бастады. Бұл – қызметкерлердің ақысын немесе аванстың орнына тауар түрінде алуға мәжбүр етілуі, көбінесе компанияның дүкеніне тәуелді болуы. Бірінші кезекте ол Стаффордшир және Глостершир жұмысшыларынан жүйеге қарсы көптеген петициялар ұсынды. Ол жыл соңында жүк көлігі жүйесіне қарсы заң жобасын енгізуге рұқсат сұрады және алды. 1831 жылғы жалпы сайлау сайлау ландшафтын толығымен өзгертті, Грей басшылығымен реформалық виг министрлігін құрды және Литтлтонға өз заң жобасын сәтті қабылдауға мүмкіндік берді. 1831 жылдың қыркүйегінде заң жобасына дауыс беруді ұсынған ол "жұмысшы табының барлықтары осы жек көрінішті жүйені жоюға тырысуды жақтағаны белгілі" деп атап өтті. Ол оның басты мақсатын "жұмыскерлерге ақша төлеу керек" деп түйіндеді. Бұл мәселе бойынша бұрынғы көптеген заңдарды консолидациялап, кеңейткен 1831 жылғы жүк көлігі туралы заң (немесе жалақыны ақшалай төлеу туралы заң) – маңызды әлеуметтік заңнама болды, ол 2003 жылға дейін парламентте маңызды болып саналды. Жүк көлігі туралы заң үшін күрес Литтлтонның мінезіндегі маңызды кемшілікті көрсетті, бұл оның мансабы үшін үлкен салдарға әкелді. Реформаны қабылдау үшін ол Ирландияны уақытша одан шығарып тастауға келісім берді. Бір кезде ол Ирландияны ешкімсіз деп айтқан. Бұл сөзді Уотерфордтан депутат Лорд Джордж Бересфорд естіген, оны радикалдар мен ирландтықтар жек көреді, содан кейін ол осы сөзді таратты. Литтлтон парламентте бұл мәселені көтеріп, оның сөзінің дұрыс екенін мойындады, бірақ оның контекстін толық ескермегенін атап өтті. Оның эмансипацияны ынталы түрде қолдағаны белгілі болды. Алайда, зиян келтірілді. Жүк көлігі туралы заң қабылданғаннан кейін Литтлтон Ұлы реформа туралы заң жобасы бойынша егжей-тегжейлі жұмыстарға тартылды, бұл заң парламенттік өкілдіктің жаңа жүйесін құруға бағытталған. Реформаның екі негізгі бағыты болды: франшиза талаптарын жеңілдету және шіріген және қалталық округтерді жою үшін сайлау округтерінің шекараларын толығымен қайта құру. Литтлтон соңғы міндетті орындау үшін ақысыз комиссар болып тағайындалды. Мұнда оның егжей-тегжейлілікке және сот-медициналық дағдыларға қойған талабы толыққанды қанағаттандырылды, өйткені реформа мұқият зерттеуді, қағидаларды белгілеуді және оларды жүздеген әртүрлі жергілікті жағдайларға қолдануды қажет етті. Ол реформаның елді мекендердің дәстүрлі мәртебесіне емес, халық саны туралы соңғы деректерге негізделуі керек деп шешті. Ол өте жақсы хабардар болды және талқылау кезінде көбінесе сарказмды қолданды, көбінесе реформаға қарсы ирландтық тори Джон Уилсон Крокермен келіспеді. Комитеттегі алғашқы маңызды сөзінде ол Крокердің білместігіне жауап ретінде былай деді: "Оның құрметті досы Стаффорд графтығы туралы білімі жеткіліксіз екенін көрсетті, ол Билстон ауылы туралы айтқанда. Оның құрметті досы оны әдемі түрде ауыл деп атады, Билстон ауылының халқы 14 000 немесе 15 000 адамнан кем емес". Ол Вулверхэмптон, Уолсалл және Стоуктың маңыздылығын қорғау үшін де осындай сөздер айтты, сайлау округтері саяси немесе экономикалық мүдделерге емес, қауымдастықтар мен халыққа сәйкес болуы керек деген қағиданы үнемі қорғады. Ол үнемі қағидалар мен фактілерге сілтеме жасады, елдің кез келген айманына қызығушылық танытты, мысалы: "Гуддерсфилдтің жаңа округінің шекараларын белгілеуге міндеттелген комиссарлардың бірі ретінде, осы міндетті орындағанда округ ішіндегі кез келген адамның мүлкінің көлемін немесе оның саяси көзқарастарын ескеретінімді түсінбедім". Ақырында, бастапқыда жоспарланған реформа заң жобасы тым ауыр болды және шекара реформасы, оның көптеген егжей-тегжейліліктері мен көптеген қосымшаларымен екінші заң жобасына бөлінді. Сондықтан "1932 жылғы реформа заңы" – екі жеке заң: 1932 жылғы халық өкілдігі туралы заң және 1932 жылғы парламенттік шекаралар туралы заң, оның тиімділігіне Литтлтонның үлкен үлесі болды. Оның парламенттік радикалдар тарапынан құрметтелгенін көрсететін бір факт – 1833 жылғы қаңтардағы спикер сайлауында, тіпті оның қалауына қарсы, шотландық депутат Джозеф Хьюм оны реформаланған палатаның спикері болуға ұсынды. Оны Даниэль О’Коннелл қолдады. Литтлтон өзінің ұсынымына қарсы сөйледі, қазіргі спикер Чарльз Маннерс Саттонға сенім білдірді, оның "теңдесіз төзімділігі мен әдептілігін" мақтады. Литтлтон 1817 жылдан бері Маннерс Саттонға үнемі дауыс берген. Ол өзінің ұсынымының саяси наразылық екенін дұрыс анықтады және спикерлікті партиялық мәселе деп санамады. О’Коннелл торизмді айыптаған ұзақ сөзбен жауап берді, реформа заңының жеңіске жеткенін жариялауды талап етті және ұсынысты қайтарудан бас тартты. Ол Маннерс Саттонды "қазіргі әкімшіліктің ежелгі жауына жасаған кешірімділіктің тағы бір мысалы ретінде қарастырды, бұл олардың шағымдарына жиі себеп болды". Лорд Алторп, радикалдық көзқарастас, Литтлтонның партиялық емес көзқарасын қолдады, бірақ Уильям Коббетт ащы партиялық сөз сөйледі, Маннерс Саттонның сайлануы "Англия халқына ашық соғыс жариялау" болады деп мәлімдеді. Көбінесе спикерге үлкен зейнетақы төлеу туралы ұсыныстан туындаған ашу-ыза. Алайда, Маннерс Саттон зейнетақы идеясын қабылдаудан бас тартты. Литтлтонды төрағалыққа орнату туралы ұсынысқа дауыс берілді және ол 241 дауысқа қарсы 31 дауыспен жеңіліске ұшырады: Литтлтон өзіне дауыс бермеді.

Littleton also took over his great uncle's parliamentary seat. From 1812 to 1832, he was Member of Parliament for Staffordshire and then was the MP for the southern division of that county until 1835. The objective of this was, paradoxically, to raise the property qualification for Irish voters. However, its underlying aim was to end abuse of a distinctively Irish form of freehold, which had to be renewed by payment to the original landlord, and so allowed large landowners to create large numbers of compliant voters. Both the Relief and the Franchise Bills failed. After crossing the floor of the House to join the Whigs in 1827, Littleton voted for the Catholic Emancipation Bill that finally became law in 1829. From this point, the style and content of his contributions changed completely. For almost twenty years he had been content generally to make short contributions, usually delivering himself of his considered opinions or changed notions (for he sometimes altered his initial stance during debate) in the chamber of the house in a few unmemorable phrases. From 1830 he became closely involved in committee work on important reforms. As his opinions became more radical, he adopted an increasingly trenchant and discursive style, speaking frequently in long, argued statements, laden with factual detail. On one day in September 1831, for example, he made eight speeches of varying length in the House. One of the important factors in this change of style and focus seems to have been his increasingly close contact with middle and working class opinion in the growing Staffordshire towns – Stoke on Trent, Wolverhampton and Walsall. He frequently presented petitions and deployed arguments and reports drawn directly from these disfranchised towns and people. As he became more combative and forensic in his contributions, he was increasingly regarded as a Radical rather than merely a Whig. After the 1830 General Election ended Tory domination, and brought in a minority Whig government under Earl Grey, Littleton took up the campaign against the truck system. This was the practice by which employees were forced to accept payment or advances in kind, often becoming effectively enslaved to the company store. First he presented numerous petitions against the system from workers in Staffordshire and Gloucestershire. He asked and obtained leave to introduce a bill against the truck system at the end of the year. The 1831 general election completely changed the electoral landscape, ushering in a reforming Whig ministry under Grey, and allowing Littleton to proceed with his bill with a fair certainty of success. Moving the vote on the bill in September 1831, he pointed out that "it was notorious that the universal feeling of the working classes was in favour of some attempt to put down this odious system." He summarised its main purpose simply as that "the workmen must be paid in money." Consolidating and extending numerous earlier acts on the subject, the Truck Act 1831 (actually the Money Payment of Wages Act) was a landmark piece of social legislation, which was invoked as still relevant in Parliament as recently as 2003. The campaign for the Truck Act had revealed an important weakness in Littleton's character that was to have major consequences for his career. To get the reform through, he had made the concession that Ireland be excluded from it for the time being. At one point he had let slip the unguarded comment that he did not care about Ireland. This was overheard by one of the members for Waterford – presumably Lord George Beresford, who was hated by the Radicals and Irish Repealers, and who proceeded to broadcast the remark. Littleton took up the challenge in Parliament and, accepting that the report of his comment was accurate, pointed out that it was reported entirely out of context. In fact, it was well known that he had been a strong proponent of Emancipation. However, the damage was done. As the Truck Act passed into Law, Littleton was drafted into detailed work on the Great Reform Bill, intended to create an entirely new system of parliamentary representation. The reform had two main thrusts: a simplification of the Franchise qualification and a complete redrawing of the Constituency boundaries to abolish the rotten boroughs and pocket boroughs. Littleton was appointed as an unpaid Commissioner on the latter task. Here his command of detail and forensic skills found a perfect outlet, as the reform involved careful research, the establishment of principles and their application to hundreds of varying local situations. He was determined that the reform should be based on the latest data about population sizes, not on the traditional status of settlements. He was formidably well informed and often sarcastic in debate, often tangling with John Wilson Croker, a bitterly anti Reform Irish Tory who sat for the rotten borough of Aldeburgh. In his first major contribution in Committee, he said in reply to an ill informed remark by Croker that: "his right hon. friend had displayed his want of acquaintance with the county of Stafford when he spoke of the village of Bilston. The village of Bilston, as his right hon. friend was facetiously pleased to style it, contained a population of not less than 14,000 or 15,000 souls.". He made similar contributions to uphold the importance of Wolverhampton, Walsall and Stoke, continually insisting on the principle that constituencies should represent communities and populations, not political or economic interests. He consistently appealed simultaneously to principles and facts, showing a ferocious interest in every region of the country, for example: "as one of the Commissioners upon whom was devolved the duty of fixing the limits of the new borough of Huddersfield, he felt himself called upon to state that, in performing that duty, he did not conceive himself bound to consider the extent of property which any individual might possess within the borough, or his political opinions." Ultimately, the Reform Bill as originally conceived proved unwieldy, and the boundary reform, with its mass of detail and numerous schedules was divided off into a second bill. Hence the "Reform Act 1832" is really two separate acts: a Representation of the People Act 1832 and the Parliamentary Boundaries Act 1832, which owed much of its effectiveness to Littleton's work. It is some measure of the regard in which he was held by parliamentary Radicals that in the Speaker election of January 1833, against his own wish, he was nominated by the Scottish MP Joseph Hume to become Speaker of the first reformed House of Commons. He was seconded by Daniel O'Connell himself. Littleton spoke against his own nomination, expressing his confidence in the existing Speaker, Charles Manners Sutton, a Tory member, and praising his "unexampled patience and urbanity". Littleton had voted for Manners Sutton consistently since 1817. He correctly diagnosed his own nomination as a political protest and he did not consider the Speakership a party matter. O'Connell countered with a long speech denouncing Toryism, demanding a triumphal vindication of the Reform Act and refusing to withdraw the nomination. He regarded the nomination of Manners Sutton "as another instance of that paltry truckling on the part of the present Administration towards their ancient enemies, which had already afforded such frequent subjects of complaint." Lord Althorp, a fellow Radical, supported Littleton's non partisan view but William Cobbett gave a bitterly partisan speech, claiming that the election of Manners Sutton would be "an open declaration of war against the people of England." Much of the venom derived from an accompanying proposal to pay the Speaker a large pension. However, Manners Sutton himself rose to reject the idea of a pension. A division was held on the proposal install Littleton in the Chair and it was defeated by 241 votes to 31: Littleton did not vote for himself. Littleton's nomination, though rejected by himself, had initiated an important constitutional debate, which established permanently in the reformed parliament the non partisan character of the Speaker.

Әскери қызмет 18141833

1814 жылғы 11 шілдеде ол штаб-майор дәрежесінде Стаффордшир атты әскеріне (жарым күштік) тағайындалды және 1819 жылғы 27 қыркүйекте подполковник болып жоғарылатылды. 1829 жылғы 17 желтоқсанда ол подполковник-командир болып тағайындалды, бірақ 1833 жылғы тамызда Ирландияның бас хатшысы болғаннан кейін командирліктен бас тартты.

Ирландияның бас хатшысы, 18331834

1833 жылдың мамыр айында Литтлтон Ирландияның Лорд-лейтенантының бас хатшысы болды. Тағайындаулар Дэниел О’Коннеллдің келісімімен жасалды. Дегенмен Литтлтон вигтер мен радикалдардың тұрақсыз коалициясының құрамында болды. Вигтер радикалдарға қарағанда мүліктік құқықтарды және орнаған шіркеудің мәртебесін қорғаумен көбірек айналысты, ал радикалдар әділетсіздік сезсе, екеуін де құрбан етуге дайын болды. Ол көбінесе саяси сезіміне қайшы келетін ұстанымдар қабылдауға мәжбүр болды және еркін тілінің өзін қосымша қиындыққа салуына да мүмкіндік берді. Басты дау-дамай Ирландиядағы ондықтар мәселесі болды. Ирландия протестант шіркеуіне ондық төлеуді талап ететін заңға наразы болған қайта жаратушылар, негізінен католик (немесе пресвитериан) шаруалар арасында төлеуден бас тарту науқанын бастады. Бұл ондық соғысында кез-келген уақытта зорлық-зомбылыққа ұласты. Литтлтон вигтермен одақтас болғандықтан, ондықтарды төлеу шарттарындағы кейбір жеңілдіктерді көздейтін, бірақ Ирландияға ондықтарды төлеуді күніне дейін сақтауға бейімділігін растайтын ондық қарызы (Ирландия) заң жобасын енгізуге мәжбүр болды. Оған Ирландиядағы азаматтық құқықтарды ауылдық зорлық-зомбылықты басу үшін ішінара тоқтататын көптеген ирландиялық мәжбүрлеу заңдарының бірі қосылды. Бастапқыда Литтлтон келіссөздерде сәттілікпен келіскен сияқты көрінді. Бір жағынан ол ондықтарды өндіріп алуды қажеттілік ретінде көрсетті, ал полицияның негізсіз және кейде заңсыз зорлық-зомбылығын айыптады. Бірақ бұл ұзаққа созылмады. 10 шілдеде Литтлтон Ирландияның қайта жаратушыларын Ақырғы палатада ашуға мәжбүр етті. Ирландиялық партияның ең радикалдыларының бірі Фейргус О’Коннор 1800 жылғы Одақ актілерін жоюды талап ететін петиция ұсынды. Литтлтон: «Бұл ұсыныс соншалықты ақылға сыймайтындықтан, оны алға тартқанда, ең қатал қарсылыққа ұшырайтынын айтудың қажеті жоқ. Ол мұндай күшті тілді қолданудың қажеті жоқ, өйткені бұл ұсыныс өте абсурдты болды, ол ағылшындар мен ирландтардың сезімдері мен мүдделеріне қайшы келді, сондықтан оны жеңіліске ұшырату үшін ешқандай күш салудың қажеті жоқ». Бұл О’Коннордан бас тарту үшін қажеттінің өте көп болды. Алайда, сол кезде күшін жоюға нақты мүмкіндік болмады. Ол жаңа мәжбүрлеу актісінде ескі актіге кіретін кейбір репрессивті баптар болмайды деген болжаммен О’Коннеллмен асығыс келісім жасады. Бірақ бұл баптар енгізілді; О’Коннелл Литтлтонды алдаумен айыптады; және 1834 жылдың шілдесінде Грей, виконт Альторп және ирланд хатшысы отставкаға кетті. Соңғы екеуі жаңа премьер-министр лорд Мелбурнның басшылығында қызмет етуге мәжбүр болды және Мелбурн 1834 жылдың қарашасында қызметтен босатылғанға дейін қызметте болды. 1838 жылы Ирландия үшін ұқсас шара ұсынылғанда, Хатертон оны Лордтарда қатаң қорғады, әсіресе франшизаға қол сұғу әрекеттеріне ерекше назар аударды. Ол демографиялық және қаржылық мәліметтерді жинап, сөздік аргументтерді басып тастаудың ескі тактикасын қолданды. Ол сыбайлас жемқорлықты байқағанда, оның тізіміне енгізді. Мысалы, 1837 жылы Оксбридж колледждерінің жарғыларын шұғыл түрде тексеруді қалаған алты радикалды Лордтардың қатарында оның есімін табамыз, себебі колледждер «өте көне негізге ие болды және олардың көптеген жарғылары қазіргі уақыттан мүлдем өзгеше қоғамдық жағдайды қарастырды және қазіргі уақытта мүлдем қолданылмайды және оларды сақтау мүмкін емес». Тағы бір себеп - католиктер мен протестанттардың да наразылығын тудырған, ағылшын шіркеулерінің шіркеулерін күтіп ұстауға арналған міндетті алым - шіркеу ставкасына қарсы күрес. Шіркеу ставкасы агитациясы 1837 жылы туылғандардың, некеге тұрғандардың және қайтыс болғандардың тіркелуіне монополиясын бұзған шіркеудің мәртебесін реформалау жөніндегі кең ауқымды науқанның бөлігі болды, бірақ кедейлер ставкалары 1868 жылға дейін, Хатертонның өлімінен бес жыл өткенге дейін міндетті емес еді. Шын мәнінде, бұл көңілі толмағаннан кейін, әсіресе 1840-шы жылдардың басында Роберт Пилді билікке әкелген тори үстемдігінің кезеңінде, Хатертонның үлесі бір уақытқа азайды. Ол үгіттейтін мемлекеттік реформалардың нақты бағдарламасы болмағандықтан, ол моральдық тұрғыдан қарама-қайшылықты немесе екіұштылықты білдірді. Хатертон әрқашан Иеміздің күнін құрметтеуді ынтамен қолдады, бұл іс барлық шіркеулерді біріктірді. Хатертон мен оның діни одақтастары жұмысшылардың сағаттары мен жағдайларына, сондай-ақ құлшыныс күнінде дұрыс әдепке ортақ көңіл бөлді. Хатертон 1830-шы жылдарда осы мәселе бойынша көптеген петицияларды ұсынды және 1840 жылы ол арналар мен теміржолдарда жексенбілік трафикты тоқтату туралы заңға талап етуге назар аударды. Хатертон арналарда үлкен экономикалық мүддеге ие болды және Хатертон арнасы оның Стаффордширдегі шахталары мен карьерлеріне қызмет ететін желінің бір бөлігі ғана болды. Ол жұмысшыларына демалыс беруге келіспейтін арна иелеріне шешім қабылдауға мәжбүрлейтін заңнама іздеді. Бұл мәселе келесі екі жыл бойы оны мазалады, біртіндеп жұмыс жағдайлары туралы аргументтерге ұласты. Хатертон 1842 жылғы Шахталар және Көмір шахталары заңына дейінгі кезеңде бірқатар маңызды сөздер жасады. Көмір иесі ретінде оның экономикалық мүдделері арналарға қарағанда тікелей байланысты болды. Оның экономикалық либерализмі оның әлеуметтік реформаға деген ынтасымен қақтығысқа келді. Лорд Энтони Эшли Купердің төрағалығымен құрылған комиссия шахталардағы жағдайды зерттеді және реформаға қатысты ұсыныстарына жер астындағы әйелдер мен балалар еңбегіне тыйым салу кірді. Хатертон өзін осыдан бұрынғысынан да беймәлім және ыңғайсыз жағдайда тапты, сол себепті ол Нортумберленд пен Даремнің шахталық аймақтарында жек көрілетін Торидің үлкен тұлғасы Чарльз Вейн, 3-ші Лондондери маркгравымен бірге статус-квоны қорғады. Алайда Хатертон Орталық Англиядағы көмір шахталарының жағдайы солтүстікке қарағанда жақсырақ екенін және шахтерлерді «еңбек аристократиясы» ретінде бейнеледі, ал бала еңбекшілерін «оқушылар» деп атады. Оның кедергісінің арқасында, жер астында жұмыс істеуге рұхсат етілген балалардың ең төменгі жасы он жасқа белгіленді. Екінші жағынан, Хатертон шахталарда әйелдердің жұмысына тыйым салуды құптады және оны жеңілдетуге жасалған барлық әрекеттерге қарсы тұрды. 1840-шы жылдардағы теміржол маниясы Литтлтонды жаңару қарқынымен күресуге тырыстырды. 1845 жылдың басында ол Стаффордшир және Уорчестер арнасы компаниясынан келген петицияны қолдап, ұзақ сөйледі, теміржолдардың бағаны төмендетуіне шабуыл жасады. Біршама уақыттан кейін ол теміржол құрылысынан зардап шеккен адамдарды бірлескен мүдделерін қорғау үшін корпоративтік органдарда бірігуге шақырып, жағалау саудасындағы көмірді қорғады. Бірақ келесі жылы ол өте жағымды көзқарас танытып, теміржол құрылысын қарапайымдау жүйеге қолдау көрсетті. Шын мәнінде, ол кең габариттің болашақ екенін айтуға жеткілікті білім алды. 1831 жылғы ойын заңына енгізілген өзгерістер де оған өзін заманауи және жақсартатын жер иесі ретінде көрсетуге мүмкіндік берді. Ол қоянды ойын статусынан алып тастауды ұсынды, сонда түскендер олардан жерлерін тазартуға мүмкіндік алады және өзінің меншігіндегі қоян мен қоянды жоқ етуге жеткенін мақтанды: «ол өзіне де, түскендеріне де осыдан туған қанағатты асыра бағалай алмайды». Алайда, ирланд мәселесі тағы да дебаттарды басып ала бастады және ол Хатертон үшін үнемі маңызды мәселе болды. 1930-шы жылдарда ол ирланд мәселелері туралы жиі сөйледі, қиын жолмен жүрді. Бір жағынан ол теңдікке қатысты көптеген себептерді қолдады...

In May 1833 Littleton became chief secretary to the Lord Lieutenant of Ireland in the ministry of Earl Grey, with Richard Wellesley, 1st Marquess Wellesley, Littleton's father in law, as Lord Lieutenant. The appointments met with the approval of Daniel O'Connell. However, Littleton was part of a shaky coalition of Whigs and Radicals. The Whigs were much more concerned with defending property rights and the position of the established church than the Radicals, who were prepared to sacrifice both if they perceived injustice. He was often forced to take positions which might normally have gone against his political instincts, and he also allowed his loose tongue to get him into further trouble. The main point of conflict was the issue of Irish Tithes. Incensed by the legal requirement to pay tithes to the Protestant Church of Ireland, the Repealers had launched a campaign of refusal to pay among the mainly Catholic (otherwise Presbyterian) peasantry. This sporadically flared into violence in the Tithe War. Littleton was compelled by the alliance with Whigs to bring in a Tithe Arrears (Ireland) Bill, which set out some concessions in the payment terms but reaffirmed the government's determination to impose tithes on Ireland for the foreseeable future. It was accompanied by one of the many Irish Coercion bills which partially suspended civil rights in Ireland to suppress rural violence. Initially, Littleton seemed to be steering a compromise course fairly successfully. On the one hand he portrayed the recovery of tithes as a painful necessity, while denouncing unwarranted and sometimes illegal police violence. However, this could not last. As early as 10 July, Littleton upset the Irish Repealers in the Commons. Feargus O'Connor, one of the most radical of the Irish party, brought forward a petition demanding the repeal of the Acts of Union 1800. Littleton responded that: "That was a proposition so utterly devoid of commonsense, that it was scarcely necessary for him to say, that when it was brought forward, it would be met by the most strenuous opposition. He need scarcely use such strong language, for the proposition was so extremely absurd — so opposed to the feelings and interests of both Englishmen and Irishmen, that any strenuous exertion would be totally unnecessary, in order to ensure it a signal defeat." This was clearly far beyond what was necessary to dissociate himself from O'Connor. However, there was no real chance of repeal going through at that point. Rather hastily he made a compact with O'Connell on the assumption that the new coercion act could not contain certain repressive clauses which were part of the old act. The clauses, however, were inserted; O'Connell charged Littleton with deception; and in July 1834 Grey, Viscount Althorp and the Irish secretary resigned. The two latter were induced to serve under the new premier, Lord Melbourne, and they remained in office until Melbourne was dismissed in November 1834. When a similar measure was proposed for Ireland in 1838, Hatherton defended it trenchantly in the Lords, taking particular exception to attempts to tamper with the franchise. In a substantial, detailed speech he used his old tactic of marshalling demographic and financial detail to swamp rhetorical argument. Everywhere he perceived possible corruption, he entered his name in the lists against it. So in 1837, for example, we find his name among the six radical Lords wanting to pursue an urgent enquiry into the statutes of the Oxbridge colleges, on the grounds, among others, that the colleges were "of very ancient foundation, and many of their statutes, contemplating a state of society very different from the present, and a religion other than that now established, are totally inapplicable to the present times, and impossible to be observed." Another cause was the struggle against the Church Rate, the compulsory levy for maintenance of Anglican parish churches that so offended both Catholic and Protestant Dissenters. The Church Rate agitation was part of a wider campaign for reforms of position of the established Church, which broke its monopoly over the recording of births, marriages and deaths in 1837, but poor rates were not made voluntary until 1868, five years after Hatherton's death. In fact, after this disappointment, and especially in the early 1840s, a period of Tory dominance that brought Robert Peel to power, Hatherton's contributions slackened for a time in number and in focus. Without a clear programme of government reforms to promote, he tended to moralise or equivocate. Hatherton was always a zealous promoter of Lord's Day observance, a cause which united almost all the churches. Both Hatherton and his ecclesiastical allies were at least as concerned with the hours and conditions of the workers as with due decorum on a day of worship. Hatherton presented many petitions on the subject in the 1830s and in 1840 he focussed his attention on the demand for a law to stop Sunday traffic on the canals and railways. Hatherton had a major economic interest in canals, and the Hatherton Canal was only part of the network that served his mines and quarries in Staffordshire. He sought legislation to impose a solution on the canal owners, who would not agree among themselves to a holiday for their workers. This issue preoccupied him for the next two years, gradually shading into arguments about working conditions more generally. Hatherton made a number of important speeches in the period leading up to Mines and Collieries Act 1842. As a coal owner, his economic interests were even more closely involved than in the case of the canals. His economic liberalism was thus brought into conflict with his zeal for social reform. A Commission, headed by Lord Anthony Ashley Cooper, 7th Earl of Shaftesbury, had investigated conditions in the mines and its proposals for reform included prohibitions on female and child labour underground. Hatherton found himself in the unusual and uncomfortable position of defending the status quo alongside Charles Vane, 3rd Marquess of Londonderry, a Tory grandee hated in the mining areas of Northumberland and Durham. However, Hatherton claimed that conditions in the Midland coal mining areas were much better than in the north and portrayed the miners as an aristocracy of labour, with the child labourers as "apprentices". Partly through his intransigence, the age lower limit for boys to work underground was set at ten. On the other hand, Hatherton welcomed a ban on women working in the mines and defended against all attempts to dilute it. The Railway Mania of the 1840s saw Littleton trying to get to grips with the pace of modernisation. Early in 1845 he spoke at length in support of a petition from the Staffordshire and Worcestershire Canal Company, attacking predatory pricing by railways. A little later he encouraged people affected by railway development to group together in corporate bodies to defend their joint interests. and speaking in defence of the coastal trade in coal. The following year, however, he was showing a very positive attitude and was advocating a streamlined system for dealing with railway development. In fact, he had informed himself sufficiently to hazard the opinion that broad gauge was the future. Proposed changes to the Game Act 1831 also gave him a chance to advertise himself as a modern and improving landlord. He proposed removing hares from the status of game, so that tenants might eliminate them from their land and boasted of his near extermination of hares and rabbits on his own estates: "he could scarcely exaggerate the satisfaction which had resulted from that course, both to himself and to his tenants." However, the Irish Question was again coming to dominated debate and it had never ceased to be one of Hatherton's major concerns. During the 1830s he had spoken often on Irish matters, steering a tortuous path. On the one hand he supported most of the causes of equality and social reform dear to Irish nationalists. In 1836, for example, we find him defending the suppression of Orange lodges and denouncing the poor representation of Catholics on public bodies. However, he also supported coercive Government measures to suppress disorder, often taking a hardline position. In 1844 Hatherton promoted a reform popular with Irish Catholics: the Charitable Bequests (Ireland) Act, which created a corporate body to accept bequests in favour of the Irish clergy. In so doing, he seized the opportunity to attack the poor provision for Catholic clerical education. This helped stoke the agitation that led to the Maynooth Grant of 1845, with its disastrously divisive consequences for the Tory party. However, the disaster of the Great Famine soon pushed even these important issues to the periphery. Peel recognised that the famine could not be ended while the Corn Laws, major protective tariffs on food imports, continued in force. Although it had never dominated Hatherton's radicalism, he had long been loyal to the anti Corn Law cause and had spoken most effectively on the subject when he presented no less than six petitions from Wolverhampton in 1839 There was never any doubt of his support for the repeal of the laws in 1846, a volte face for the Tory party that split it more disastrously and more permanently than Maynooth and brought down Peel's government. The minority Whig government of John Russell, 1st Earl Russell dealt with the famine, as closely as possible according to laissez faire principles, through the administrator Charles Trevelyan. He was so preoccupied with a market solution that he restricted relief through public works and forced millions to starve or emigrate. From August 1846, Parliament was continuously prorogued and the government avoided facing its critics. As 1847 began, the government was forced to think again, and decided to bring in soup kitchens and outdoor relief. Parliament was reconvened on 19 January and the government's revised strategy sketchily outlined to in Speech from the Throne that gave Ireland prominence but wandered across such topics as the marriage of the Spanish Infanta, and problems in Poland and Argentina. As a senior Whig peer, Hatherton rose to make a formal Address in Answer. He immediately stated that the condition of Ireland was topic of "all absorbing importance" and went on to give a long speech in which all other matters were relegated to a formal mention at the end. He stressed the vast scale of famine and the inadequacy of government attempts to tackle it. He welcomed public works programmes but declared that if they were now pointless or impractical, other means of relieving the famine had to be found. Hatherton stated that his purpose was to "implore their Lordships, in considering this question, to make the case of Ireland their own" and demanded the government treat it exactly as if it had happened in England. He asked the peers to consider what would have been their response if some pest had destroyed England's cotton imports: would they leave Manchester to its own devices? He demanded abolition of all residual restrictions on food imports. The government was proposing to finance relief from future taxes on Ireland. Hatherton rejected this explicitly. What would be the response to a famine in England: would Parliament really expect English landlords to pay thee entire cost of relief. Hatherton made clear that he was not speaking on the government's behalf:

His speech, which had departed far from the usual formal paean to the monarch's words and criticised the central pillar of government policy, elicited considerable outrage. It was the peak of his career as a working peer. From this point, his contributions became briefer and less frequent. This roughly corresponds to the onset of important family bereavements. Hyacinth Anne, his daughter had died in July 1847 after a long struggle against tuberculosis. His wife, Hyacinthe Mary, too became seriously ill, dying at the beginning of 1849. Hatherton served as Lord Lieutenant of Staffordshire between 1854 and 1863an honorific local post with considerable ceremonial duties that perhaps filled his time as he himself became less able to travel. His last contribution to debate, in 1852, was characteristically trenchant attack on the arrogance of the telegraph companies who inconvenienced residents without notice, and a demand that they pay compensation.

Жаңа Зеландиялық компания

1825 жылы Литтлтон Жаңа Зеландия компаниясының директоры болды, бұл компанияны бай Джон Джордж Лэмбтон, виг партиясынан парламент депутаты (кейіннен 1-ші Дурхам графы) басқарды және Жаңа Зеландияны отарлауға алғашқы талпыныс жасады.

Отбасы

Лорд Хатертон 1812 жылғы қазан айында Ричард Уэлслидің, 1-ші маркиз Уэлсли мен Габриэль Роландтың заңды емес үлкен қызы Гьясинте Мэри Уэлслиге үйленді. Олардың балаларына тәрбиеші болған әйелдердің бірі (1821-1825) Анна Брауннелл Джеймсон, кейіннен жазушы және өнер тарихшысы болды. Леди Хатертон ұзақ аурудан кейін 1849 жылғы 6 қаңтарда қайтыс болды. Оның қызы Хайасинт-Анн 1847 жылы қайтыс болған еді. 1852 жылы Хатертон Дербиширдегі Уирксворттен Кэролайн Давенпортқа (1810-1897), бұрынғы Hurt отбасынан шыққан, үйленді. Ол 1863 жылғы мамыр айында 72 жасында Стаффордширдегі Теддсли Холл резиденциясында қайтыс болды. Ол бірінші әйелі мен қызымен бірге Пенкридж шіркеуіне жерленді. Барондық титулын оның ұлы Эдуард мұраға алды.