Бермудадағы бұрынғы АҚШ Әуе күштері базасы

Кіріспе

Бермудадағы АҚШ Әуе күштерінің бұрынғы базасы

Киндли Әуе күштері базасы 1948–1970 жылдар аралығында Бермудадағы АҚШ Әуе күштерінің базасы болды, ал 1943–1948 жылдар аралығында АҚШ Әскери Әуе күштері оны Киндли Майдан деп пайдаланды.

Екінші дүниежүзілік соғыс

Америка Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысу алдында, Ұлыбритания мен АҚШ үкіметтері, премьер-министр Уинстон Черчилль мен президент Рузвельт басшылығымен, келісімге келді. Олар көптеген ескірген, бұрынғы АҚШ Әскери-теңіз күштерінің эсминецтерін, Британ империясының Батыс Үндістан аймақтарында 99 жылдық база құқықтарына айырбастау туралы келісті. Бермуд және Ньюфаундлендке де базалар берілді, бірақ Ұлыбритания оларға алмасу үшін қарыз алған жоқ. Бұл «жойғыштар базаға» деген келісім ретінде белгілі болды. Бермуда үкіметі келісімге қатыспағандықтан, 1941 жылы АҚШ инженерлерінің келуі Бермудадағы көптеген адамдар үшін күтпеген жағдайға айналды. АҚШ инженерлері аралдың батыс бөлігінің көп бөлігін алып жатуға ниеттенген әуежай құрылысы үшін колонияны зерттеуді бастады. Губернатор мен жергілікті саясаткерлердің Лондонға жасаған қарсылығы нәтижесінде жоспарлар қайта қарастырылды. АҚШ армиясы Касл-Харбордың солтүстігінде әуежай салды. АҚШ Әскери-теңіз күштері Вест-Эндте ұшақтарға қону-қону станциясын құрды. Әуежай АҚШ Әскери-әуе күштері мен Ұлыбритания Корольдік әуе күштерінің бірлескен базасы болуы тиіс болды, негізінен Атлант мұхиты арқылы ұшақтармен ұшу үшін транзиттік пункт ретінде пайдаланылатын еді. АҚШ армиясы аймақты басып алған кезде Форт Белл құрылды, ал ішінде Кендли алаңы (Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Ұлыбритания Корольдік әуе күштерінде қызмет еткен американдық ұшқыш Филд Е. Киндлидің құрметіне аталған) орналасқан. Екінші дүниежүзілік соғыс басталған кезде Бермудада екі әуе станциясы жұмыс істеді: Даррелл аралындағы азаматтық әуежай, ол соғысқа дейін Корольдік әуе күштеріне берілді, және Боаз аралындағы Бермудадағы Корольдік әскери-теңіз әуе станциясы. Екеуі де ұшақтармен ғана жұмыс істеуге шектелді, өйткені Бермуданың шектеулі және бейімді емес жері әуежайға қолайлы орынды ұсынбады. АҚШ армиясы кішкентай аралдарды тегістеп, арадағы су жолдарын толтыру арқылы әуежай салуға қол жеткізді (Вест-Эндте АҚШ Әскери-теңіз күштері өзінің әскери-теңіз әуе станциясын салу үшін сондай-ақ әдістерді қолданды, ол британдық базалар сияқты су ұшақтарымен ғана пайдалануға шектелді). АҚШ армиясы Лонгбэрд аралын және Касл-Харбордың солтүстігіндегі кішкентай аралдарды тегістеп, су жолдарын және жартылай порты толтырып, Сент-Дэвид аралымен және Купер аралымен жалғасқан жерді жасады. Бұл Бермуданың құрлық ауданына қосылды, базаның жалпы ауданына үлкен үлес қосты. Бұл аймақты британдық армия ғасырлар бойы пайдаланған, Касл-Харбордың оңтүстік жағалауындағы аралдар, соның ішінде Купер аралы, ескірген жағалаудағы нығайтылған батареяларды (АҚШ армиясы Купер аралына заманауи жағалау артиллериялық батареясын орналастырды, бірақ ол Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін алынып тасталды), Купер аралындағы оқ ату полигоны және Сент-Дэвид аралындағы жаяу әскерге қарауылдық Сент-Дэвид батареясының жанындағы шатырлы лагерь, жердің бөлігі Форт Белл құрамына кірген кезде батареяға жақын жерге көшірілді. Әуежай 1943 жылы аяқталды және Бірінші дүниежүзілік соғыстың авиаторы Филд Е. Киндлидің құрметіне Киндли алаңы деп аталды. Базаның көп бөлігін АҚШ Әскери-әуе күштері иеленді. Әуежайдың солтүстік жағында, тас жолға жақын жерде Ұлыбритания Корольдік әуе күштері мен Корольдік әскери-теңіз күштерінің әуе күштері орналасқан. Әуежайдан алғашқы ұшқан ұшақтар 773 Fleet Requirements Unit, FAA-ның Блэкберн Рок мақсатты буксирлері болды, ол 1940 жылдың 3 маусымында RNAS Бермудада құрылған. Бұл монопландар әдетте кеме палубаларынан жұмыс істеуге арналған және кері тартылатын шассиге ие болған. RNAS Бермудада жұмыс істеу үшін, олар тек ұшақтар мен гидропландарды қабылдай алатындықтан, олар гидропландармен жабдықталды, бірақ 1943 жылдың соңында алғашқы ұшу-қону жолағы пайдалануға берілгеннен кейін олар гидропландарынан айырылып, Киндли алаңына көшірілді. Олар Бермудада жаттығулар жасап жатқан одақтас кемелердің авиацияға қарсы оқ ату жаттығулары үшін нысаналарды сүйреп тартты, сондай-ақ соғыс кезінде Уорвик округіндегі жағалауда орналасқан АҚШ Әскери-теңіз күштерінің авиацияға қарсы оқ ату оқу орталығы үшін нысаналарды сүйреп тартты. RAF Транспорттық командасы, бұрын Даррелл аралында орналасқан, жер үсті әуе базасына көшірілді, Даррелл аралында тек RAF Ferry командасы қалды.

Prior to American entry into the Second World War, the governments of the United Kingdom and the US led by Prime Minister Winston Churchill and President Roosevelt came to an agreement exchanging a number of obsolete ex US Naval destroyers for 99 year base rights in a number of British Empire West Indian territories. Bases were also granted in Bermuda and Newfoundland, though Britain received no loans in exchange for these. This was known as the destroyers for bases deal. As the government of Bermuda had not been party to the agreement, the arrival of US engineers in 1941 came as rather a surprise to many in Bermuda. The US engineers began surveying the colony for the construction of an airfield that was envisioned as taking over most of the West End of the Island. Frantic protests to London by the Governor and local politicians led to those plans being revised. The US Army would build an airfield at the north of Castle Harbour. The US Navy would build a flying boat station at the West End

The airfield was intended to be a joint US Army Air Forces/Royal Air Force facility, to be used by both primarily as a staging point for trans Atlantic flights by landplanes. When the US Army occupied the area, it created Fort Bell, with Kindley Field (named in honour of an American pilot, Field E. Kindley, who had served with the Royal Flying Corps during World War I), being the airfield within it. There were two air stations operating in Bermuda at the start of the Second World War, the civil airport on Darrell's Island, which was taken over by the Royal Air Force for the duration, and the Royal Naval Air Station on Royal Naval Air Station Bermuda on Boaz Island. Both were limited to operating flying boats, as Bermuda's limited and hilly landmass offered no obvious site for an airfield. The US Army succeeded in building the airfield by levelling small islands and infilling the waterways between (at the West End, the U. S. Navy used the same methods to create its Naval Air Station, which—like the British bases—was restricted to use by seaplanes). The US Army levelled Longbird Island, and smaller islands at the north of Castle Harbour, infilling waterways and part of the harbour to make a land mass contiguous with St. David's Island and Cooper's Island. This added to Bermuda's land mass, bringing the total area of the base to The area had already been in use for centuries by the British Army, with islands across the southern mouth of Castle Harbour, including Cooper's Island, housing obsolete fortified coastal batteries (the US Army placed a modern coastal artillery battery on Cooper's Island, though this was removed at the end of the Second World War), a rifle range on Cooper's Island, and a tent camp on St. David's Island for the infantry guarding nearby St David's Battery was relocated nearer the battery as the underlying land became part of Fort Bell. The airfield was completed in 1943, and known as Kindley Field after World War I aviator Field E. Kindley. Most of the base was taken up by the US Army Air Forces. The northern end of the airfield, near the causeway, was taken up by the Royal Air Force and Royal Navy Fleet Air Arm. The first aircraft to operate from the airfield were Blackburn Roc target tugs of 773 Fleet Requirements Unit, FAA, which had been formed at RNAS Bermuda on the 3 June 1940. These monoplanes were normally meant to operate from carrier decks, and had retractable undercarriage. To operate from RNAS Bermuda, which was only able to handle flyingboats and floatplanes, they had been fitted with floats, but they were stripped of their floats and moved to Kindley Field as soon as the first runway became operational later in 1943. They towed targets for anti aircraft gunnery practice by Allied vessels working up at Bermuda, as well as for a United States Navy anti aircraft gunnery training centre operating on shore at Warwick Parish for the duration of the war. RAF Transport Command, formerly based at Darrell's Island, re located to the landplane base, leaving only RAF Ferry Command operating on Darrell's.

Соғыстан кейінгі қолданылуы

АҚШ армиясы базадағы жалғыз әскери мекеме ретінде қалды, өйткені RAF мекемелері (Киндли Филд және Даррелл аралы) соғыстың соңында таратылды (кейіннен Корольдік теңіз кемежайының көп бөлігі жабылып, 1950 жылдары соңғы британдық армия бөлімі де таратылды), бірақ RAF (және Корольдік теңіз-әуе күштері) Бермуда үкіметінің азаматтық авиация департаменті (соғыс кезінде RAF командирі, қанатты командир Мо Уэр басқарған) азаматтық авиация терминалына айналдырған алаңның бір бөлігін Атлантика арқылығы ұшулар үшін аялдама ретінде пайдалануды жалғастырды. АҚШ армиясы соғыстың қалған бөлігінде Бермудада жер күштерімен, оның ішінде Форт Беллмен гарнизон құрды. Достық қарым-қатынастар аяқталғаннан кейін, оның жер күштері 1946 жылдың 1 қаңтарында АҚШ армиясының әуе көлігі басқармасы базаның толық бақылауын алғанда, Форт Беллді қорғауға қажеттілерден басқа, кері тартылды. Әуеайлақ база база ішінде ерекшеленбей қалды, өйткені Форт Белл атауы тоқтатылды және Киндли Филд бүкіл нысанға қолданыла бастады. 1947 жылы АҚШ армиясының Әуе күштері АҚШ армиясынан бөлініп, жеке әуе қызметі – АҚШ Әуе күштері (АҚӘК) құрылды. Форт Белл сол кезде Киндли Филдтен ерекшелігін жоғалтты және бүкіл база Киндли Әуе күштері базасы деп қайта аталды (кейбір азаматтар оны әлі де Киндли Филд деп атайды). Әуе күштері негізінен әскери әуе көлігі қызметі (MATS) және Стратегиялық әуе командасы (SAC) ұшақтары үшін Атлантика арқылығы ұшулар үшін жанармай құю станциясы ретінде базаны пайдалануды жалғастырды. Кубалық зымыран дағдарысы кезінде база сонымен қатар Атлантикадағы совет кемелер трафигін бақылайтын АҚШ теңіз флотының P-2 Neptune және P-3A Orion барлау ұшуларын жүргізу үшін де пайдаланылды. 1960 жылдары көлік ұшақтарының қашықтығы артқандықтан, Киндли Филдтің АҚӘК үшін пайдалылығы тез төмендеді. Сол кезде АҚШ теңіз флоты әлі де NAS Bermuda-дан Вест-Эндте P5M/SP-5B Marlin дирижабльдерімен су астына қарсы патрульдерді жүргізіп жатты. Екінші дүниежүзілік соғыстағы әуе патрульдері Атлантикадағы сауда кемелерін қорғаса, суық соғыстағы патрульдер ядролық оқтұмсықтармен жабдықталған совет су асты кемелерінен АҚШ қалаларын қорғауға бағытталған. 1950 жылдан бері теңіз флоты қолданған Мартин дирижабльдері алынып, олардың орнына құрлықтағы ұшақтар қойылды. 1965 жылы АҚШ теңіз флоты әуе операцияларын Киндли алаңына көшірді, SP-2H Neptune және P-3 Orion ұшақтарын ұшырды. Әуеайлақ теңіз операциялары үшін маңызды болғандықтан, ол 1970 жылы АҚШ теңіз күштерінің қарамағына берілді және 1995 жылға дейін Бермудадағы АҚШ теңіз әуе станциясы ретінде жұмыс істеді. Суық соғыстың соңғы кезеңдерінде АҚШ теңіз флоты әдетте тоғыз P-3C Orion ұшағынан тұратын толық патрульдік эскадрильяны алты айлық кезеңдермен NAS Jacksonville, Флорида немесе NAS Brunswick, Мэндегі үй базаларынан орналастыратын. Бұл эскадрильялар жиі шығыс АҚШ-тағы әртүрлі базалардан шыққан Әскери-әуе резервінің P-3A немесе P-3B ұшақтарымен, сондай-ақ НАТО/одақтастардың қолдауынан – Корольдік әуе күштерінің Hawker Siddeley Nimrod MR2, Канада Қарулы күштерінің CP-140 Aurora және басқа НАТО елдерінің ұқсас теңіз патрульдік және барлау ұшақтарымен толықтырылатын. 1985 жылы АҚШ жағалауында совет теңіз су асты кемелерінің өте жоғары белсенділігі байқалған бір кезеңде, NAS Brunswick және NAS Jacksonville-ден қосымша P-3C ұшақтары, сондай-ақ бірнеше АҚШ теңіз флотының S-3 Viking ұшақтары, соңғысы әдетте Джексонвиллдің жанындағы бұрынғы NAS Cecil Field базасы бар ASW платформасы, алға орналастырылған P-3C эскадрильясын күшейту үшін Бермудаға уақытша орналастырылды. Бұрынғы NAS Бермуда NAS Қосымшасы деп қайта аталды және негізінен АҚШ теңіз кемелерін тоқтатуға арналған док аймағы ретінде және жақын маңдағы Бермуда әскери-теңіз базасының (NAVFAC) қолдау нысаны ретінде қызмет етті. Екі база да 1995 жылы жабылып, бұрынғы Киндли алаңы қазіргі Бермуда халықаралық әуежайына айналды. 1962 жылдан бері Киндлиден бірнеше зымырандар ұшырылды және Ұлттық аэронавтика және ғарыш басқармасы 1960 жылдардан бері бұрынғы Әскери-теңіз әуе станциясының шығыс шетіндегі Купер аралындағы ұшу операцияларын қолдау үшін бақылау және телеметрия станциясын пайдаланып келеді.

The US Army was left as the only military establishment on the base after both RAF establishments (at Kindley Field and Darrell's Island) were withdrawn at the end of the war (followed by the closure of most of the Royal Naval Dockyard and withdrawal of the last regular British Army unit in the 1950s), although the RAF (and the Royal Navy Fleet Air Arm) has continued to use its end of the field, converted to a Civil Aviation Terminal by the Civil Aviation department of the Bermuda Government (headed by wartime RAF commander Wing Commander Mo Ware), as a staging post for trans Atlantic flights. The United States Army garrisoned Bermuda with ground forces for the remainder of the war, including Fort Bell. Following the end of hostilities, its ground forces were withdrawn, other than those required for the defence of Fort Bell, on 1 January 1946, when US Army Air Transport Command took control of the entire base. The airfield ceased to be distinguished within the base as the name Fort Bell was discontinued and Kindley Field came to be applied to the entire facility. In 1947, it was decided to separate the U. S. Army Air Forces from the U. S. Army to create a separate air service, the United States Air Force (USAF). Fort Bell lost its distinction from Kindley Field at that time and the entire base was renamed Kindley Air Force Base (although some civilians still refer to it as Kindley Field). The USAF continued to operate the base, primarily as a refuelling station for trans Atlantic flights by Military Air Transport Service (MATS) and Strategic Air Command (SAC) aircraft. During the Cuban Missile Crisis, the base was also used to operate land based U. S. Navy P 2 Neptune and P 3A Orion reconnaissance flights by aeroplanes tracking Soviet shipping in the Atlantic. By the 1960s, with the increase in ranges of transport aircraft, Kindley Field's usefulness to the USAF had rapidly diminished. At the same time, the U. S. Navy was still operating anti submarine air patrols with P5M/SP 5B Marlin seaplanes from NAS Bermuda at the West End. Whereas the Second World War air patrols had protected merchant shipping in the Atlantic, the Cold War patrols aimed to guard US cities from Soviet submarines armed with ballistic missiles with nuclear warheads. The Martin flying boats the Navy had used since the 1950s were withdrawn and replaced by landplanes. In 1965, the US Navy moved its air operations to Kindley Field, flying land based SP 2H Neptune and P 3 Orion aircraft. With the airfield having attained vastly greater importance to naval operations, it was permanently transferred to custody of the U. S. Navy in 1970, operating until 1995 as U. S. Naval Air Station Bermuda. During the latter stages of the Cold War, the U. S. Navy would normally station an entire patrol squadron consisting of nine P 3C Orion aircraft on six month rotations from their home bases at either NAS Jacksonville, Florida, or NAS Brunswick, Maine. These squadrons were frequently augmented by Naval Air Reserve P 3A or P 3B aircraft from various bases in the eastern United States, as well as NATO/Allied support consisting of Royal Air Force Hawker Siddeley Nimrod MR2s, Canadian Armed Forces CP 140 Auroras and other similar maritime patrol and reconnaissance aircraft from other NATO nations. During one period in 1985 that was characterized by exceptionally heavy Soviet Navy submarine activity off the United States, additional P 3C aircraft from NAS Brunswick and NAS Jacksonville, as well as several U. S. Navy S 3 Viking aircraft, the latter normally a carrier based ASW platform with a home base of the former NAS Cecil Field near Jacksonville, Florida, were also temporarily deployed to Bermuda in order to augment the forward deployed P 3C squadron. The previous NAS Bermuda was renamed the NAS Annex and served primarily as a dock area for visiting U. S. naval vessels and as a support facility for the nearby Naval Facility (NAVFAC) Bermuda that supported the Sound Surveillance System (SOSUS) activity. Both bases closed in 1995 and the former Kindley Field became the present Bermuda International Airport. Since 1962, several sounding rockets were launched from Kindley and the National Aeronautics and Space Administration has operated a tracking and telemetry station on Cooper's Island, at the eastern edge of the former Naval Air Station since the 1960s in support of crewed space flight operations.