Густав Эдуард фон Хиндерсин: Пруссиялық генералдың өмірбаяны

Кіріспе

Гюстав Эдуард фон Хиндерсин (18 шілде 1804 – 23 қаңтар 1872) – Вернигероде қаласынан (қазіргі Саксония-Анхальт штаты) шыққан прус генералы. 1864 жылға дейін, ақсүйек титулы алғанға дейін, оның аты Густав Эдуард Хиндерсин болған.

Өмір

Хиндерсин лютеран пастырының ұлы болған және жақсы білім алған, бірақ оның жас өмірі үлкен кедейлікте өтті, ал тіршілік күресі оған темірдей мінез қалыптастырды. 1820 жылы Пруссия артиллериясына қабылданып, 1825 жылы офицер болды. 1830 жылдан 1837 жылға дейін Берлиндегі Пруссия әскери академиясында оқыды, ал 1841 жылы, әлі де кіші офицер болып тұрғанда, Ұлы Бас штабқа жіберілді, онда кейіннен топографиялық бөлімді басқарды. 1849 жылы Хиндерсин генерал Пейкер штабында майор шенімен қызмет етті, ол Баден көтерілісін басу үшін федералды корпустың басшысы болды. Ладенбург шайқасында көтерілісшілердің қолына түсіп, Раштатт түскенге дейін босатылды. 1864 жылғы Екінші Шлезвиг соғысында Хиндерсин, қазір генерал-лейтенант, Дюппель бекіністеріне қарсы артиллерия операциясын басқарды және көрсеткен қызметі үшін король Вильгельм I оған дворян титулын берді. Одан кейін ол артиллерияның бас инспекторы болды. Дюппельдегі тәжірибесі Хиндерсинді гладкоствол қарудың заманы өтіп кеткеніне көндірді, енді ол Пруссия артиллериясын қайта жарақтандыру және қайта ұйымдастыруға толассыз күш салды. Қолда бар қаражат аз болды және парламент оны ықылымсыз бекітті. Сонымен қатар, гладкоствол қару әлі де қарсыласынан тактикалық жағынан басым екендігі туралы күшті пікір болды. Далалық және бекініс артиллерия бөлімдерінде соғысқа дайындық жоқ еді. Соңғысы Фридрих Ұлы заманынан бері көтерілмеген еді, ал Хиндерсин тағайындалғанға дейін жыл сайын сол бастионда бірдей қарумен жаттығулар жасады. Бәрі өзгертілді, жаяу артиллерия толығымен қайта ұйымдастырылды, маневрлер енгізілді және гладкоствол қарулар, арық қорғанысын қоспағанда, Пруссия бекіністерінің қарулануынан алынып тасталды. Бірақ одан да маңыздысы оның далалық және атты батареялармен байланысты жұмысы болды. 1864 жылы әр төрт батареяның тек біреуі ғана нарезной қарумен жарақтандырылған, бірақ Хиндерсиннің талмай еңбегінің арқасында бір жарым жылдан кейін басталған австро-пруссиялық соғысқа дейін пруссиялықтардың әр он алты батареясының он біреуі жаңа қарумен жарақтандырылды. 1866 жылғы шайқастар нарезной қарудың басымдығымен қатар, Пруссия артиллериясының тактикалық тиімділігінің жетіспеушілігін көрсетті, ол көбінесе жаудың артиллериясынан кем түсті. Хиндерсин оқ ату мектебін құруды уақытында да, уақытынан тыс та талап етті, және қаржының жетіспеушілігіне қарамастан, мұндай мектеп бұрыннан құрылған еді. Алайда 1866 жылдан кейін көбірек қолдау алынды, ал 1866 және 1870 жылдар аралығында Пруссияның далалық артиллериясының жақсаруы ерекше болды, тіпті мектептің жұмысына уақыт болмағанымен, бүкіл қаруды өзгертуге үлкерді. Шындығында, неміс артиллериясы Франко-пруссия соғысындағы жеңістерде ең маңызды рөл атқарды. Хиндерсин король штабында артиллерия бастығы ретінде 1866 жылы болғандай, корольдің штабына ілесіп, Гравелотте, Седан және Париж қоршауында болды. Бірақ ол аяқтаған жұмысы оның дене күшін сарқып, 1872 жылы Берлинде қайтыс болды.

Hindersin was the son of a Lutheran minister and received a good education, but his early life was spent in great poverty, and the struggle for existence developed in him an iron strength of character. Entering the Prussian artillery in 1820, he became an officer in 1825. From 1830 to 1837 he attended the Prussian Military Academy at Berlin, and in 1841, while still a subaltern, he was posted to the great General Staff, in which he afterwards directed the topographical section. In 1849 Hindersin served with the rank of major on the staff of General Peucker, who commanded a federal corps in the suppression of the Baden insurrection. He fell into the hands of the insurgents at the action of Ladenburg, but was released just before the fall of Rastatt. In the Second Schleswig War of 1864, Hindersin, now a lieutenant general, directed the artillery operations against the lines of Düppel, and for his services was ennobled by King William I. Soon afterwards he became inspector general of artillery. Hindersin's experience at Düppel had convinced him that the days of the smooth bore gun were past, and he now devoted himself with unremitting zeal to the rearmament and reorganization of the Prussian artillery. The available funds were small, and grudgingly voted by the parliament. There was a strong feeling moreover that the smooth bore was still tactically superior to its rival. There was no practical training for war in either the field or the fortress artillery units. The latter had made scarcely any progress since the days of Frederick the Great, and before Hindersin's appointment had practised with the same guns in the same bastion year after year. All this was altered, the whole foot artillery was reorganized, manoeuvres were instituted, and the smooth bores were, except for ditch defence, eliminated from the armament of the Prussian fortresses. But far more important was his work in connection with the field and horse batteries. In 1864 only one battery in four had rifled guns, but by the unrelenting energy of Hindersin the outbreak of the Austro Prussian War one and a half years later found the Prussians with ten in every sixteen batteries armed with the new weapon. The battles of 1866 showed, besides the superiority of the rifled gun, a very marked absence of tactical efficiency in the Prussian artillery, which was almost always outmatched by that of the enemy. Hindersin had pleaded, in season and out of season, for the establishment of a school of gunnery; and in spite of want of funds, such a school had already been established. After 1866, however, more support was obtained, and the improvement in the Prussian field artillery between 1866 and 1870 was extraordinary, even though there had not been time for the work of the school, to leaven the whole arm. Indeed, the German artillery played by far the most important part in the victories of the Franco Prussian War. Hindersin accompanied the king's headquarters as chief of artillery, as he had done in 1866, and was present at Gravelotte, Sedan and the siege of Paris. But his work, which was now accomplished, had worn out his physical powers, and he died in 1872 at Berlin.