Шотландияның таулық пони тұқылы – Highland Pony. Бұл мықты, күшті, күтімге қарапайым жылқы, жүруге, саяхаттауға және шаруашылыққа қолайлы. Тарихы 1880 жылға дейін жетеді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Жылқы тұқымы
Breed of horse
Таулық пони – Шотландияның табиғи пони тұқымы және Британ аралдарындағы тау және сортаңдық пони тұқымдарының ең ірілерінің бірі. Оның тегі 1880 жылдарға дейін жетеді. Бұрын Шотландияның құрлық бөлігінде және аралдарында жұмысшы ат ретінде пайдаланылған, бірақ қазір көлікке, саяхатқа және жалпы атпен жүруге қолданылады. Олар күшті және төзімді, сирек аяқ тағуды қажет етеді және оларды ұстау арзанға түседі.
The Highland Pony is a native Scottish pony, and is one of the largest of the mountain and moorland pony breeds of the British Isles. Its pedigree dates back to the 1880s. It was once a workhorse in the Scottish mainland and islands, but today is used for driving, trekking and general riding. They are hardy and tough, they rarely require shoeing, and are economical to keep.
Тұқымның ерекшеліктері
Шотландияның таулы жерлері мен аралдарының үш түқымының бірі – Highland Pony, қалғандары – Шетланд понисі мен Эрискей понисі. Көптеген ғасырлар бойы бұл түқым Шотландияның өзгермелі және көбінесе қатал климаттық және экологиялық жағдайларына бейімделген. Қысқы түгі – жұмсақ, тығыз астыңғы түк қабатының үстіндегі мықты, барс сияқты түктерден тұрады, бұл понидің кез келген ауа-райында сыртта өмір сүруіне мүмкіндік береді. Бұл түк көктемде жазғы, тегіс түкке ауысады. Бұл қажетті күштілік мейірімді мінез бен тепе-тең темпераментпен үйлесімді. Highland Pony-дің бойы… Басы жақсы ұсталып, еңкейген, мейірімді көзі, кең тұмсығы және терең жауыры бар. Мойынның ұзындығы орташа, иықтары жақсы қисық, ал алдыңғы аяқтары дұрыс орналасқан. Понилердің денесі тепе-тең, ықшам, көкірегі терең, қабырғалары дөңгелек, қуатты жамбасы, жақсы дамыған сан жамбасы, мықты тізе буындары және таза, тегіс тобықтары болуы керек. Қажетті қасиеттеріне – тегіс, мықты сүйек, кең тізелер, қысқа тобық сүйектері, көлбеу тобық буындары, жақсы пішінделген, кең, қара түсті егіздер де жатады. Олар сұр, тұмша қоңыр, қара және кейде көк немесе бауыр кестенінің түсімен, зығыр жұлыны мен құйрығымен де болуы мүмкін. Түқымның тарихын зерттеу қиындықтар туғызады. Үйге жақындатылған түқымның дамуының алғашқы кезеңінде екі түрі болған: Батыс аралдарының кішкентай және жеңіл понилері және құрлықтағы ірі, ауыр түқым. Ірі жануарларды көбінесе гаррон деп атаған, бірақ бұл термин дұрыс емес деп есептеледі. Екі түрі де қазір біріктірілген, сондықтан Highland Pony түқымындағы типтер арасында айырмашылық азайған. Дегенмен, кіші типтің фенотипі сирек кездесетін Эрискей понисінде сақталған. 16 ғасырда француз және испан жылқылары, соның ішінде Першерон, Шотландияның таулы жеріне әкелінді. 19 ғасырда Хакни түрі, Фелл понисі және Дейлс понисі қосылды. Бұл түқым бастапқыда Шотландияның шағын шаруашылықтарында жұмыс істеу үшін өсірілген, ағаш және аңдарды тасымалдау, сондай-ақ егін орау үшін қолданылған. Олар әлі де осындай жұмыстар үшін қолданылады, бірақ көбінесе тыныш, төзімді және салмақ көтеру қабілетіне байланысты секіру және жаяу жүруге жарамды, жан-жақты понилер ретінде танымал. Бүгінде әлемде шамамен 5500 Highland Pony бар, олардың көп бөлігі Еуропада. Кейбіреулері әлі де күштілігі мен төзімділігі үшін өсірілсе, қазір көбінесе атқа мінуге және айдауға жарамды понилер өсіруге басымдық берілуде. Бұл түқымды жақсы жарыс аттарын алу үшін тұтас қанды жылқылармен шағылыстыру да жиі кездеседі. Көбейіп бара жатқан танымалдығына қарамастан, түқым әлі де Rare Breeds Survival Trust ұйымы бойынша "қауіп астында" саналатын 4-ші санатқа жатады.
The Highland Pony is one of the three native breeds of the Scottish Highlands and Islands, the others are the Shetland Pony and the Eriskay Pony. Over many centuries, the breed has adapted to the variable and often severe climatic and environmental conditions of Scotland. The winter coat consists of a layer of strong, badger like hair over a soft, dense undercoat, which enables this breed of pony to live out in all types of weather. This coat is shed in the spring to reveal a smooth summer coat. This essential hardiness is combined with a kindly nature and even temperament. The height of a Highland Pony is The head is well carried and alert, with a kindly eye, broad muzzle, and deep jowl. A reasonable length of neck goes from the withers with a good sloping shoulder, and well placed forearms are desired. Ponies are to have a well balanced and compact body with a deep chest, well sprung ribs, powerful quarters with a well developed thigh, strong gaskin, and clean, flat hocks. Desired traits also include flat hard bone, broad knees, short cannon bones, oblique pasterns, and well shaped, broad, dark hooves. They also may be grey, seal brown, black, and occasionally bay or a shade of liver chestnut with a flaxen mane and tail.]] Tracing the history of the breed presents difficulties. In the earliest period of development of the domesticated breed, the two types were the small and light pony of the Western Isles, and the larger and heavier mainland bred type. The larger animals were commonly called garrons, though the term is considered incorrect. Both types have integrated now, thus generally less distinction exists between the types within the Highland Pony breed. However, the phenotype of the smaller type survives in the rare Eriskay Pony. In the 16th century, French and Spanish horses, including the Percheron, were taken to the Scottish Highlands. In the 19th century, a Hackney type and the Fell Pony and Dales Pony were added. The breed was originally bred to work on the small farms of Scotland, hauling timber and game, as well as ploughing. They are still used for such work, but are usually enjoyed as all round ponies, good for jumping and trekking, due to their quietness, stamina, and ability to carry weight. An estimated 5500 Highland Ponies remain in the world today, with most in Europe. Although some are still bred for their substance and stamina, the trend is to breed for a pony more suited for riding and driving. The breed is also commonly crossed with Thoroughbreds to produce good eventing horses. Despite increasing popularity, the breed is still categorised as category 4, "at risk", by the Rare Breeds Survival Trust.