Кабо-Верде ақыны Эужениу де Паула Тавареш

Кіріспе

Кабо-Верде ақыны Эухенио де Паула Таварес (18 қазан 1867 жылы Брава аралында туған; 1 маусым 1930 жылы Вила-Нова-Синтрада қайтыс болған) – Кабо-Верде ақыны. Ол негізінен Брава креол тілінде жазылған әйгілі өлеңдерімен (морна) белгілі.

Өмірбаян

Эухенио де Паула Таварес 1867 жылдың қазанында Брава аралында Франсиско де Паула Таварес пен Эухения Ройз Ноццолини Таварес отбасында дүниеге келді. Оның отбасы негізінен Португалияның Сантарем қаласынан шыққан. Ол Бравадағы Иоанн Баптист (Сан-Жоао-Баптиста) шіркеуінде крещениеден өтті. Бірнеше жыл өткен соң, әкесі аштықтан қайтыс болды, және оны Хосе мен Эухения Мартинс де Вера Круз тәрбиелеп алды. Хосе Мартинс де Вера Круз – дәрігер және хирург, сонымен қатар Боа-Виста мен Салдың (Сал 1930 жылға дейін жеке муниципалитет болған жоқ) мэрі болды, кейіннен Браваның да мэрі болды. Оның алыс туысы Жоао Хосе де Сена аралдың мэрі қызметін атқарды. 1876 жылы ол Нова Синтрадағы бастауыш мектепке (Escola Primária) қатысты. Көптеген уақыттарында ол мектепке бармады, басқа бір Кабо-Верде ақыны Хосе Лопес сияқты, өзіндік білім алды. Миндело қаласы Бравенс баласына үлкен әсер етті, кейін ол Таррафаль де Сантьягодағы мемлекеттік шаруашылыққа барып жұмыс істеді. 15 жасында ол "Almanaque de lembranças Luso Brasileiro" атты антология жазды, ол өмірінің соңына дейін жазып, қалған бөлімдері 1932 жылы қайтыс болғаннан кейін жарияланды. 1890 жылы ол туған аралына оралды, алдымен жеке шаруашылығын алды және Д. Гуамар Лесаға үйленді. Серпа Пинто колониялық губернатор болған кезде, ол ақынды құттықтады. Ол бірнеше "морна" өлеңдерін жариялады, олардың жаңа тақырыптары махаббат, арал, теңіз, әйелдер, эмигранттар және денсаулық болды. Таварес сол кездегі ең ұлы португал жазушыларының бірі Луис де Камоес пен Жоао де Деустан әсер алды. 1890-1900 жылдар аралығында Таварес Кабо-Верденің "дельфині" болды. Оның бір туындысы 1996 жылы ғана Кабо-Вердеде жарық көрді, ол "Hino de Brava" ("Брава гимні") болды, ол аралдың ресми әнұранына айналды. Аштық арал мен архипелагтың халқын қиын жағдайға түсіргендіктен, Таварес 1900-1910 жылдар аралығында Америка Құрама Штаттарының Массачусетс штатындағы Нью-Бедфорд қаласында тұрды, онда ол АҚШ-тағы эмигрант португал тіліндегі газет "A Alvorada" үшін мақалалар жазды. Португалия империясымен бірге республика болғаннан кейін, ол колониялардағы сынды қолдады. Содан кейін ол Кабо-Вердеге қайтып келді. Оралғаннан кейін бір жыл өткен соң, ол 1916 жылға дейін сол кездегі ең танымал газеттердің бірі – "A Voz de Cabo Verde" (Кабо-Верде дауысы) газетін шығарды. 1922 жылы ол туған аралына оралды, көп ұзамай аралдағы алғашқы гимназияны, яғни орта мектепті ашты. Кейіннен ол өз есімімен аталған бақта гүлдер отырғызды, ол қазір қалалық алаң болып табылады. 1929 жылы ол Federação Espírita Portuguesa (Португалияның рухани федерациясы) ұйымдастырған "Spiritual Review" журналында әртүрлі мақалалармен ынтымақтастық етті.

Eugénio de Paula Tavares was born on the island of Brava in October 1867 to Francisco de Paula Tavares and Eugénia Roiz Nozzolini Tavares. His family is mainly descended from Santarém, Portugal. He was baptized at the Saint John the Baptist (São João Baptista) church in Brava. A few years later, his father starved to death and he was adopted by José and Eugénia Martins de Vera Cruz. José Martins de Vera Cruz, a physician and surgeon who was also mayor of Boa Vista and Sal (Sal was not its own municipality until the 1930s) and later of Brava after he moved. One of his distant relatives João José de Sena was mayor of the island. In 1876, he attended Nova Sintra's primary school (Escola Primária). Most of his times, he never attended school, along with another Cape Verdean poet José Lopes, he was self taught. The city of Mindelo largely marked the Bravense child, later he went to the public farm in Tarrafal de Santiago. At age 15, he made an anthology known as the Almanaque de lembranças Luso Brasileiro, an almanac which he wrote until his death, the remaining were posthumously published in 1932. He returned to his native island in 1890, first he received his own farm and married D. Guiomar Leça. When Serpa Pinto was colonial governor, he congratulated the poet. He published several "morna" poems, his new themes included love, island, sea, women, emigrant and health. Tavares was influenced by one of the greatest Portuguese writers of the time including Luís de Camões and João de Deus. Between 1890 and 1900, Tavares was the "dolphin" of Cape Verde". One of his works did not appear until 1996 in Cape Verde and was "Hino de Brava" ("Hymn of Brava") which became the island's official anthem. As hunger affected the island along with the archipelago, Tavares lived in New Bedford, Massachusetts in the United States of America between 1900 and 1910, there he wrote articles for A Alvorada, a Portuguese language exiled newspaper in the US. When Portugal along with its empire became a republic, it promoted criticism in the colonies. He came back to Cape Verde afterwards. A year after his return, he published one of the most newspapers at the time, A Voz de Cabo Verde (Voice of Cape Verde) up to 1916. In 1922, he returned to his native island, not long after, he opened the island's first gymnasium, or high school. He later planted flowers in the garden named after him which is now a town square. In 1929, he collaborated with different articles in "Spiritual Review" done by Federação Espírita Portuguesa (the Portuguese Spiritual Federation).

Жеке өмір

Оның сондай-ақ Рауль де Пина есімді жақын досы болған, ол Брава аралының тумасы және белгілі скрипкашы еді.