Дэвид Боуи – Heathen альбомы — Мақалалармен ағылшынша

Кіріспе

2002 жылы шыққан Дэвид Боуидің Heathen студиялық альбомы (uǝɥʇɐǝɥ) – ағылшын музыканты Дэвид Боуидің 23-ші студиялық альбомы, ол 2002 жылдың 10 маусымында Еуропада, ал келесі күні Америкада жарық көрді. Ол өзінің ISO лейблі арқылы шыққан алғашқы альбомы, және Боуиді продюсер Тони Висконтимен 1980 жылдан бергі алғашқы толыққанды альбомдық ынтымақтастыққа қайта қосты. Жазу жұмысы 2001 жылдың тамызынан 2002 жылдың қаңтарына дейін Нью-Йорк студияларында өтті, және Дэйв Грол мен Пит Тауншенд сияқты қонақ музыканттар қатысты. "Afraid" және "Slip Away" атты екі трек Боуидің бұрынғы "Toy" жобасынан дамыған, ал үш ән – Pixies, Нил Янг және The Legendary Stardust Cowboy әндерінің кавер-нұсқалары болды. Музыкалық тұрғыдан алғанда, Heathen Боуидің 1970-ші жылдардағы туындыларын еске түсіретін арт-рок және арт-поп дыбысын ұсынады. Альбомның көркемдік безендірісіндегі және қаптамасындағы рухани лирика, оның қорқыныш сезіміне, қартаю туралы ойларына және жаңа туған қызының жарқын болашағына деген үмітіне негізделген. Көптеген сыншылар "Sunday" және "Slow Burn" сияқты тректерді 11 қыркүйектегі теракттарға жауап ретінде қарастырды, бірақ Боуи бұл оқиғаның әсерін жоққа шығарды. Ауқымды маркетингтік кампания мен насихаттау арқасында Heathen Ұлыбританияда бесінші орынға, ал АҚШ-та 1984 жылдан бергі ең жоғары көрсеткіш – 14-ші орынға ие болды. "Everyone Says 'Hi" синглы Ұлыбританияда 20-шы орынды иеленді. Боуи 2002 жылдың ортасында Heathen Tour турнесінде альбомды насихаттап, бірнеше концертте Heathen альбомын толығымен орындады. Heathen Боуи үшін 1990-шы жылдардағы тәжірибелерден кейін шығармашылық және коммерциялық жаңаруды білдірді. Бұл оның соңғы жылдардағы ең жақсы қабылданатын альбомы болды, формаға оралу және Scary Monsters альбомынан бергі ең жақсы туындысы деп мақталып жүр. Оның өмірбаянын жазғандар Боуидің ескі дыбысын заманауи стильде жаңарту қабілетін жоғары бағалады және оны оның мансабының ең үздік туындыларының бірі деп санайды.

Бастапқы және жазу

2000 жылы Дэвид Боуи «Toy» атты жинағын жазды, ол 1960 жылдары жазған әндерінің қайта жазылған нұсқаларынан және бірнеше жаңа туындылардан тұрды. Бастапқыда 2001 жылдың наурыз айында шығару жоспарланған бұл жоба, EMI/Virgin компаниясының қаржылық қиындықтарына байланысты тоқтатылды. Осы уақыт аралығында Боуи бұрынғы продюсері Тони Висконтимен жаңа альбомды жасауға кірісті, бұл дуэттің «Scary Monsters (and Super Creeps)» (1980) альбомынан бергі алғашқы толыққанды ынтымақтастығы болды. Шамамен 20 жыл бойы бір-бірімен сөйлеспеген екеуі 1998 жылы татуласып, толық альбомды жазуға кіріспес бұрын бірнеше жеке жобалармен айналысты. Екеуі де қайтадан бірге жұмыс істеуге асыққан, Висконти былай деді: «Ол қайтадан байланысқа түскен соңғы жылдары ғана, мен оны қаншалықты сағынғанымды түсіндім. Екеуміз де өсіп, өзгердік, сондықтан қарым-қатынасты жаңадан бастауға уақыт келді». Боуи 2001 жылдың көктемін Нью-Йорк қаласындағы Looking Glass студиясында композициялар жазумен өткізді. Бүкіл өмірінде қолданған ән жазу техникаларын пайдалануды көздеген ол, «орындауға арналған маңызды әндер» жинағын және «жеке, мәдени жаңғыртуды» жасауды мақсат етті. Висконти Боуидің мелодиялық және гармониялық құрылымдар туралы кең біліміне таң қалды. Бұл жазу жұмысы 1993 жылғы «The Buddha of Suburbia» альбомынан бергі оның бірінші дербес альбомына әкелді. Боуи өміріндегі жеке оқиғалар, соның ішінде 2000 жылдың тамызында қызы Александрияның дүниеге келуі, ал 2001 жылдың сәуірінде анасы Маргарет пен мамырында досы Фредди Бурреттидің қайтыс болуы оған терең әсер етті және жаңа материалға ықпал етті. Маусым айында Боуи Висконтидің Нью-Йорк штатының Вест-Ньяк қаласындағы үйіне көшіп, екеуі Pro Tools бағдарламасын қолдана отырып әндермен жұмыс істеді.

Алғашқы сессиялар

Гитарист Дэвид Торнның ұсынысымен Боуи мен Висконти Нью-Йорктегі Шокан қаласындағы Allaire студиясын таңдады. Глен Тонче иелігінде, Кэтскилл тауларындағы Тонче тауының үстінде орналасқан студияның төбесі 40 фут биіктікте болды және Ашокан суқоймасының әсем көрінісі ашылды. Боуи Нью-Йорк немесе Берлин сияқты қалалық аймандарды артық ұнатса да, осы орынның уақтап оқшауланғандығы "Жексенбі" және "Бұтпарастар (Желбезек)" әндеріне әсер етті. Ол Interview журналына берген сұхбатында былай деді:

"Есікке адым аттағанда, менің альбомымның мәні мен мақсаты бірден анықталды. Сол сәтте оны сөзбен жеткізе алмасам да, әндердің мәтінін білдім. Олар бірден санама жиналды. Бұл – "Дамаск жолындағы" тәжірибе сияқты болды, білесіз бе? Менің аяқтарым жерден көтерілгендей сезілдім. Жазу жұмысы 2001 жылдың тамызында басталып, қыркүйекке дейін жалғасты. Топқа Боуи, Висконти және студияны қарап шығу кезінде танысқан барабаншы Мэтт Чемберлен кірді; Торн қыркүйек айында гитарамен үлесін қосты. Үштік екі апта ішінде 19 әнді аяқтады, олардың бірі – "Uncle Floyd" әнінің жаңа өңделуі, қазір "Slip Away" деп аталады. Боуи Time Out журналына бұрын өзі де, Висконти да жұмыс істемеген музыканттармен жұмыс істеуге қатты ұмтылғанын айтты. Боуи "Heathen" альбомында "Diamond Dogs [1974] немесе Low [1977]" альбомдарына қарағанда көбірек аспаптарды пайдаланды; ол гитара, саксофон, стилофон, пернетақта, барабан және Low альбомында қолданған EMS AKS синтезаторында ойнады. Висконти сондай-ақ "Heroes" (1977) әнінде қолданылған вокалды эффектті "Жексенбі" және "I Would Be Your Slave" әндері үшін қайта қолданды, онда әншіге қатысты әртүрлі қашықтықта үш микрофон орнатылды, олардың әрқайсысы Боуи тиісті күшпен ән салғанда іске қосылды.

Үстіне түсіру және араластыру

Боуи Allaire студиясына бірнеше музыканттарды дубляжға қатысуға шақырды. Олардың ішінде Toy тобының гитарисі Джерри Леонард, Висконтинің әншісі Кристен Янг және клавишник Джордан Рудесс болды, олар Боуи мен Висконтимен Toy сессиялары кезінде жұмыс істеген. Рудесс сол кезде: «Боуи көптеген нұсқаларды ұнатпайды. Ол соңғы нәтиже қалай дыбысталуын жақсы біледі, сондықтан оның демо-жазбасындағы нәрселер оның қалаған нәрсесіне жақын». 1995 жылғы Outside Tour турнесінде соңғы рет көрінген Боуидің бұрынғы гитарисі Карлос Аломар қазан айының ортасында дубляжға үлес қосты. Сонымен қатар, Foo Fighters тобының вокалисі Дейв Гроль Нил Янгтың «I've Been Waiting for You» әнінің каверінде ойнады, ол Боуимен 1997 жылдың қаңтар айында өткен 50 жылдық мерейтойлық концертте бірге өнер көрсеткен, ал The Who тобының Пит Тауншенд «Slow Burn» әніне бөліктер орындады. Тауншенд кейінірек жанкүйерлеріне Heathen альбомының «музыкалық және көркемдік тұрғыдан таң қалдыратын, әсерлі және поэтикалық» екенін айтты. Heathen альбомының микстеу жұмыстары 2001 жылдың қазанында Looking Glass студиясында басталды. Мұнда Висконти Марк Плати өндірген «Afraid» әнін жаңа материалға сәйкес ету үшін қайта өңдеді. Ол, Боуи және Аломар «Everyone Says 'Hi» әніне вокал мен гитара жазды, ол Лондонның Sub Urban Studios студиясында Брайан Роулинг пен Гэри Миллердің өндірісімен аяқталды. Миллер негізінен вокалмен жұмыс істегенін айтты: «Бұл ремикс сияқты басталды, бірақ толыққанды өндіріс ретінде аяқталды». Дубляж 2002 жылдың қаңтарына дейін үздіксіз жалғасты. Висконти 2000 жылдың ақпан айында Тибет үйінің қайырымдылық концертінде Боуимен бірге ойнаған Scorchio Quartet (Грег Китзис, Мег Окура, Марта Мук, Мэри Вутэн) және Never Let Me Down (1987) альбомында соңғы рет пайда болған Borneo Horns (Ленни Пикетт, Стэн Харрисон, Стив Элсон) тобының үлесін қосты. Heathen альбомына басқа да қатысқан музыканттардың ішінде барабаншы Стерлинг Кэмпбелл және King Crimson тобының бассисі Тони Левин бар. Сессиялардан қалған әндердің ішінде «Wood Jackson», «When the Boys Came Marching Home», «Fly» және 1998 жылы The Rugrats Movie фильмі үшін Боуи мен Висконти жазған, бірақ ақырында фильмнен алынып тасталған «Safe» әнінің жаңа нұсқасы болды. Кейінірек Боуи «соңғы альбомға қайсы әндерді қоспау керектігін білу қиын болды» деп мәлімдеді.

Bowie invited several musicians to Allaire to contribute overdubs. They included Toy guitarist Gerry Leonard, Visconti associate singer Kristeen Young and keyboardist Jordan Rudess, who had worked with Bowie and Visconti during their pre Toy sessions. Rudess revealed at the time: "Bowie doesn't like a lot of options. He has a good idea of how he wants the end result to sound, so practically what's on his demo is close to what he wants." Bowie's former guitarist Carlos Alomar, last seen on the 1995 Outside Tour, contributed overdubs in mid October. Additionally, Foo Fighters frontman Dave Grohl guested on a cover of Neil Young's "I've Been Waiting for You", having performed with Bowie at his 50th birthday concert in January 1997, while the Who's Pete Townshend played parts for "Slow Burn". Townshend, who guested on "Because You're Young" from Scary Monsters, later told fans that Heathen was "surprising, moving, poetic, in a musical and visionary sense." Mixing for Heathen began at Looking Glass in October 2001. Here, Visconti reworked the Mark Plati produced Toy track "Afraid" to have it match the new material. He, Bowie and Alomar also recorded vocals and guitars for "Everyone Says 'Hi", which was completed at Sub Urban Studios in London with production by Brian Rawling and Gary Miller. Miller said that he primarily worked off the vocals: "It started off like a remix, but ended up as a fully fledged production." Overdubbing continued on and off until January 2002. Visconti added contributions from the Scorchio Quartet (Greg Kitzis, Meg Okura, Martha Mooke, Mary Wooten), who previously played with Bowie at the Tibet House Benefit Concert in February 2000, and the Borneo Horns (Lenny Pickett, Stan Harrison, Steve Elson), last seen on Never Let Me Down (1987). Other credited players on Heathen include drummer Sterling Campbell and bassist Tony Levin of King Crimson. Outtakes from the sessions included "Wood Jackson", "When the Boys Came Marching Home", "Fly" and a new version of "Safe", a track Bowie and Visconti recorded for The Rugrats Movie in 1998, but ultimately cut from the film. Bowie later remarked that "the hard part was knowing which songs not to include [on the final album]".

Музыка және әндер

Heathen стандартты басылымында 12 ән бар, оның тоғызы – түпнұсқа, ал үшеуі – кавер. Екі кавер бастапқыда Боуидің 1973 жылғы Pin Ups альбомының жоспарланған, бірақ іске аспаған жалғасы үшін арналған: Янгтың 1969 жылғы дебюттік альбомынан алынған "Мен сені күтіп жүрмін" әні және Норман Одам, немесе Легендарлы Жұлдыздық Каубойге (Legendary Stardust Cowboy) жататын "Мен Джемини ғарыш кемесінде саяхат жасадым" әні. Боуи 1972 жылы осы каубойден Зигги Стардаст (Ziggy Stardust) есімін алған. Ал үшінші кавер – Pixies тобының 1988 жылғы Surfer Rosa дебюттік альбомынан алынған "Cactus" әні. Дэвид Бакли өзінің "Strange Fascination" кітабында альбомның музыкалық алуандылығын талқылайды: "Scary Monsters" альбомынан ("Cactus") "өткір рок", техно ("Мен Джемини ғарыш кемесінде саяхат жасадым"), американдық панк ("Мен сені күтіп жүрмін"), drum and bass балладасы ("Мен сенің құлың боламын"), риф-рок ("Afraid"), квази-регги ("5.15 The Angels Have Gone") және 1971 жылғы поп ("Әркім сәлем айтады"). Басқа рецензенттер Heathen альбомын арт-рок және арт-поп деп жіктеді. Алдыңғы альбомдармен салыстырғанда, бұл әндерде мелодиялардың, гармониялардың және аранжировкалардың байланысы байқалады, әсіресе "Sunday", "Slip Away" және "Afraid" әндерінде. Боуи Боб Диланның Time Out of Mind (1997) альбомының көңіл-күйін бейнелеуді көздегенін айтты және "Sunday", "Heathen (The Rays)", "I Would Be Your Slave" және "5.15 The Angels Have Gone" әндерін Рихард Штраустың (Richard Strauss) "Төрт соңғы ән" (Four Last Songs) шығармаларының негізінде жазды. Тематикалық тұрғыдан Heathen альбомы Outside (1995), Earthling (1997) және Hours (1999) альбомдарының рухани ізденісін жалғастырады. Құдайсыз әлемді бейнелейтін бұл альбом Боуидің қартаю туралы ойларына да толы. Ол Interview журналына берген сұхбатында, белгілі бір жасқа жеткенде "өсу тоқтағанын", "дененің күші азайғанын" түсінесің де, соны білгеннен кейін "оны қабылдау керек" дейді. Heathen және Hours альбомдарын салыстыратын автор Дэйв Томпсон (Dave Thompson) екеуінде де ұқсас көңіл-күй, ойлар және "терең, жеке сұлулық" бар екенін айтады. Алайда, Hours альбомын жайлаған меланхолиялық ностальгиямен салыстырғанда, биограф Николас Пегг (Nicholas Pegg) Heathen альбомының экзистенциалдық үрей сезімдеріне, әсіресе "Sunday", "Afraid" және "Heathen (The Rays)" әндерінде назар аударатынын айтады. Пегг сонымен қатар уайым сезімін талдап, Diamond Dogs және Station to Station (1976) альбомдарынан айырмашылығы, Heathen альбомындағы уайым "өлімнің көріністерімен санасуға тырысқан бақытты, толыққанды сананың" уайымы екенін мәлімдейді. Боуи Interview журналында: "Бұл өмірге деген құштарлық пен барлық нәрсенің соңғылығы арасындағы қайшылық". Ол сондай-ақ альбомның басты кейіпкерін 21-ғасырдың адасқан адамы деп сипаттады.

The standard edition of Heathen contains 12 songs, of which nine are originals and three are covers. Two of the covers were originally slated for an abandoned sequel to Bowie's 1973 covers album Pin Ups: Young's "I've Been Waiting for You", taken from his 1969 eponymous debut album, and "I Took a Trip on a Gemini Spaceship" by Norman Odam, or the Legendary Stardust Cowboy, from whom Bowie lifted part of his Ziggy Stardust moniker in 1972. The final cover is "Cactus" by the Pixies, taken from their debut album Surfer Rosa (1988). In his book Strange Fascination, David Buckley discusses the album's musically diversity, from the "edgy rock" of Scary Monsters ("Cactus"), techno ("I Took a Trip on a Gemini Spaceship"), American punk ("I've Been Waiting For You"), drum and bass ballad ("I Would Be Your Slave"), riff rock ("Afraid"), quasi reggae ("5.15 The Angels Have Gone") and 1971 era pop ("Everyone Says 'Hi). Other reviewers have classified Heathen as art rock and art pop. Compared to previous albums, the songs feature ties between the melodies, harmonies and arrangements, predominantly on "Sunday", "Slip Away" and "Afraid". Bowie said he wanted to capture the mood of Bob Dylan's Time Out of Mind (1997), and based "Sunday", "Heathen (The Rays)", "I Would Be Your Slave" and "5.15 The Angels Have Gone" off of Richard Strauss's Four Last Songs. Thematically, Heathen continues the spirituality of Outside (1995), Earthling (1997) and Hours (1999). Depicting a godless world, the record also presents Bowie's reflections on ageing. He told Interview that once you reach a certain age, you realise "you're not growing anymore", "your body's strength is diminishing" and once aware, "you've got to let it go". Comparing Heathen and Hours, author Dave Thompson says that both share similar moods, reflections and "deep, personal beauty". However, compared to the melancholic nostalgia that pervaded Hours, biographer Nicholas Pegg says that Heathen focuses on feelings of existential dread, particularly on "Sunday", "Afraid" and "Heathen (The Rays)". Pegg also analyses the feeling of anxiety, stating that unlike Diamond Dogs and Station to Station (1976), throughout Heathen the anxiety is of "a happy, fulfilled mind struggling to come to terms with imitations of mortality." Bowie elaborated in Interview: "It's a head spinning dichotomy of the lust for life against the finality of everything." He also defined the album's protagonist as a lost 21st century man.

9/11 оқиғасымен байланысы

Тақырыбы, түсірілім орны және шығарылу уақыты бойынша сол кездегі комментаторлар Heathen-ті 11 қыркүйек шабуылдарына жауап ретінде қарастырды. Автор Джеймс Э. Перон өзінің "Дэвид Боуидің сөздері мен музыкасы" атты кітабында альбомды "шабуыл кезіндегі Нью-Йорк қаласын суреттейді" деп, "Slip Away", "Slow Burn" және "A Better Future" әндерін 9/11-ден кейінгі атмосфераны бейнелейтіндей етіп сипаттады. Алайда Боуи шабуылдармен байланысы жоқ екенін, барлық әндер бұрын жазылғанын және Америкада тұрғанда жинаған жалпы алаңдаушылық сезімін көрсететінін мәлімдеді. Пегг оны шикі, тығыз өндірілген гараж рок репертуары деп санайды. "Slip Away" - "Space Oddity" (1969) және "Life on Mars?" (1971) әндерін еске түсіретін баллада. Бұл ән "Uncle Floyd" трекінен қайта жазылып, қайта жасалған, мәтіні жоғалған бақыт пен сағыныш туралы ойлармен толы. Ондағы екі қуыршақ "The Uncle Floyd Show" балалар телехикаясынан алынған. Боуи 2002 жылы "Slip Away" әнін Heathen альбомына қосу себебін, "албомда жақсы уақытты еске түсіретін нәрсе болғанын қалағаным, тіпті ол шындық болмаса да" деп түсіндірді. "Slow Burn" музыкалық тұрғыдан оның 1970-ші жылдардағы жұмыстарымен, әсіресе саксофонмен байланысты; Пегг оны "Heroes" және "Teenage Wildlife" (1980) R&B стильдерінің жаңартылған нұсқасы деп санайды. Әннің мәтіні Боуидің алаңдаушылық сезімдерін көрсетеді, бірақ "Here are we, at the centre of it all" сияқты сөздерімен 11 қыркүйекке сілтеме жасайды. "Afraid" әні Toy альбомы үшін жазылған түпнұсқалық трекке негізделген, бірақ Висконтидің жаңа өндірісімен жаңартылған. Музыкалық жағынан көтеріңкі және 1970-ші жылдардағы жаңа толқыннан шабыттанған, оның кейіпкері 1997 жылы қайта жазылған "I Can't Read" әніне ұқсас, болашаққа қатысты сенімсіздік пен қорқыныш сезімін көрсетеді. Боуидің "I've Been Waiting for You" әнін орындауы салыстырмалы түрде қарапайым, Пегг оны альбомның үш каверінің арасында "ең маңызсыз" деп санайды. Биограф Крис О'Лири Боуидің өзінің нұсқасы үшін Пиксиздің 1990 жылғы каверін үлгі ретінде қолданғанын айтады. "I Would Be Your Slave" - бұл басқа альбом тректеріне қарағанда авангардтық және минималистік, ол скрипкалар мен барабан циклдерінің тізбектеріне негізделген. Әннің мәтінінде жан дүниесін қиындатқан кейіпкер мен басқа бір тұлға арасындағы түсініксіз диалог бар, оны өмірбаяндар ғашық немесе Құдай деп талдаған. Перон оны "өлімейтін адалдыққа арналған ән" деп атайды. О'Лири Боуидің "I Took a Trip on a Gemini Spaceship" әнін Зиггиге шабыттанғандық үшін Одамды сыйақысыз қалдырғаны үшін "өтеу жасау" мақсатымен орындағанын айтады. Ғарышта жалғыздық сезімімен байланысты музыка тұтас емес, Space: 1999-дан Star Trek-ке дейінгі ғылыми фантастика бағдарламаларына сілтеме жасайтын аспаптардың абразивті "жедел фанк фоны" бар. "5.15 The Angels Have Gone" - бұл Боуидің бүкіл мансабындағы "Can't Help Thinking About Me" (1965) -дан "Move On" (1979) дейінгі тақырыпты жалғастыра отырып, оқшауланған сезімдегі үмітсіз адам туралы қараңғы ән. Перон періштелер туралы сілтемелерді Hours альбомымен, ал пойыздардың өмір салтын өзгерту туралы нұсқаларын "Station to Station" (1976) әнімен теңейді. Музыкалық жағынан, ән қайталанатын гитаралық фразалармен бірге салқын перкуссиялық қолдауды ұсынады. "Everyone Says 'Hi' әні қайғы мен қабылдамау туралы ойларға арналған әдемі және сезімтал аранжировкаға ие. Алдыңғы трек сияқты, әннің кейіпкері жақсы мүмкіндіктер үшін үйден кетуге ниет білдіреді. Перон бұл тректің альбомдағы "жалпы көңіл күйсіздік пен байланыссыздық сезімін" сақтайтынын айтады. "A Better Future" - Боуидің Құдайға қызының қауіпсіз өсетін жарқын әлемді тілеуі. Перон әннің мәтіні 9/11 оқиғасынан кейін Нью-Йорктегі қайғы-қасірет сезімімен және жеке қарым-қатынас жағдайында "нағыз" екенін айтады. Музыкалық жағынан, тректе текстуралы өндіріс және қарапайым мелодия бар, электронды минимализм Берлин трилогиясына ұқсас және "Dead Against It" (1993) әнінің "жақсы синтезатор поп" стиліне ие, ол суретшінің келесі студиялық альбомы Reality (2003) әндерінің алдын ала көрінісі болып табылады. Музыкалық жағынан "Heathen (The Rays)" әні альбом стильдерінің кульминациясын ұсынады, "Sunday" және "Slip Away" әндерін біртіндеп өсіп келе жатқан аранжировкамен еске түсіреді және бүкіл альбомда кездесетін көп қабатты қосалқы вокалмен мақтанады. Боуи бұл тақырып туралы былай деп түсіндірді: "'Бұтпарастар' дегеніміз - өліп жатқаныңды білу. Бұл - өмірге арнап жазылған ән, онда мен өмірге досым немесе сүйіктім ретінде сөйлеп отырмын". Бакли оның "Варшава" стиліндегі аяқталуы тыңдаушыны "көңілсіз немесе кеңессіз қалдырады" деп санайды.

Due to its subject matter, recording location and timing of its release, commentators at the time suggested that Heathen was partly a response to the September 11 attacks. Author James E. Perone even stated in his book The Words and Music of David Bowie that the album "chronicles New York City at the time of the attacks", identifying "Slip Away", "Slow Burn" and "A Better Future" as reflecting a post 9/11 atmosphere. However, Bowie denied any connections to the attacks, stating that all the songs were written beforehand and reflected a general feeling of anxiety that he had accumulated living in America, Pegg considers the rendition a raw, tightly produced piece of garage rock that pays homage to T. Rex's "The Groover" (1973). "Slip Away" is a ballad reminiscent of "Space Oddity" (1969) and "Life on Mars?" (1971). Rewritten and remade from the Toy track "Uncle Floyd", the lyrics meditate on lost happiness and yearning expressed through the views of two puppets from the obscure low budget children's television series The Uncle Floyd Show. Bowie said in 2002 that he placed "Slip Away" on Heathen because he "wanted something on the album that pointed to a nicer time even if it wasn't necessarily true." "Slow Burn" musically harkens back to his 1970s works, particularly with saxophone playing; Pegg finds it a modernised update of the R&B styles of "Heroes" and "Teenage Wildlife" (1980). The lyrics expressed Bowie's accumulated feelings of anxiety but suggested a 9/11 influence with lyrics such as "Here are we, at the centre of it all". "Afraid" is set to the original backing track recorded for Toy, but with new production from Visconti. Musically upbeat and inspired by 1970s new wave, its character is insecure and fearful for the future, similar to the 1997 re recording of "I Can't Read". Bowie's cover of "I've Been Waiting for You" is a relatively straightforward rendition that Pegg believes stands as the "least essential" of the album's three covers. According to biographer Chris O'Leary, Bowie used the Pixies' 1990 cover as a template for his version. "I Would Be Your Slave" is more avant garde and minimalist compared to other album tracks, based around sequences of strings and drum loops. The lyrics feature ambiguous dialogue between a disturbed protagonist and another figure, analysed by biographers as either a lover or God. Perone calls it a "song of undying devotion". According to O'Leary, Bowie covered "I Took a Trip on a Gemini Spaceship" as a way to "make amends" for not compensating Odam when he used him as an influence for Ziggy. Concerning a character who is lonely out in space, the music is incohesive, featuring an abrasive "speed funk backdrop" of instruments that reference science fiction programs from Space: 1999 to Star Trek. "5.15 The Angels Have Gone" is a somber number that concerns a hopeless man who feels isolated and packs up to leave town, continuing a theme present throughout Bowie's entire career, from "Can't Help Thinking About Me" (1965) to "Move On" (1979). Perone likens its angels references to Hours and the use of trains representing a change in lifestyle to "Station to Station" (1976). Musically, it sets an icy percussion backing with repetitive guitar phrase. "Everyone Says 'Hi boasts a lush and sentimental arrangement to present a meditation on bereavement and denial. Like the previous track, the song's character desires to leave home for better opportunities. Perone opines that the track upholds "the general sense of disillusionment and disconnection" that runs throughout the album. "A Better Future" is Bowie's plea to God for a brighter world where his daughter can grow up safe. Perone says that the lyrics "ring true" to the context of both a personal relationship and the feeling of bereavement in New York City after 9/11. Musically, the track displays textured production and a simple melody, with electronic minimalism akin to the Berlin Trilogy and the "catchy synthesiser pop" of "Dead Against It" (1993), foreshadowing the songs on the artist's next studio album Reality (2003). Musically, "Heathen (The Rays)" offers a culmination of the album's styles, evoking "Sunday" and "Slip Away" with a gradually growing arrangement, and boasting the multi layered backing vocals found throughout the entire album. Regarding the subject, Bowie explained: "'Heathen' is about knowing you're dying. [ ] It's a song to life, where I'm talking to life as a friend or lover." Buckley opines that its "Warszawa" type ending leaves the listener "seemingly without hope or consultation".

Тікелей өнер көрсетулер

Боуи 2002 жылдың 10 мамырынан 23 қазанына дейін Heathen турнесінде альбомды қолдады. "Hours Tour" турнесінен кейін, Боуи Heathen турнесі үшін "азырақ – жақсырақ" тәсілін таңдады, "тур мен үшін бұрынғыдан да қиынға соғып жатыр" деп мәлімдеді. Тур құрамына бұрынғы музыканттар – Эрл Слик, Гейл Энн Дорси, Плати, Гарсон, Кэмпбелл, Леонард және Кэтрин Расселл қайта оралды. Алдымен фестивальдерде және теледидарда өнер көрсеткеннен кейін, Боуи мен тобы маусым айында Low және Heathen альбомдарын толығымен орындады. Ол былай деді: "Бұл екі альбом бір-біріне жақын туыстар сияқты. Олардың дыбыстық ұқсастығы бар". Ұлыбританиядағы Meltdown фестивалінде бас рольде орындағаннан кейін, концерттік тізімге өзгерістер енгізілді. "A Better Future", "Slow Burn" және "I Took a Trip on a Gemini Spaceship" әндеріне орнына "Stay" (1976) және "Life on Mars?" сияқты көрерменге көбірек ұнайтын әндер қосылды; Low және Heathen альбомдарының көп бөлігі келесі концерттерде де орындалды. 2002 жылдың шілде айының соңында Боуи музыкант Мобиге оның 12 күндік Area: 2 фестивальдік турнесінде қосылды, ол оның жаңа 18-ші альбомын насихаттау мақсатында өткізілді. Боуидің Area: 2-дегі өнерлеуі көптеген сыншылар тарапынан шоудың жұлдызы деп бағаланды. Қыркүйек айында ол "Everyone Says 'Hi" синглын насихаттау үшін түрлі телешоуларға қатысты. Еуропалық тур 2002 жылдың 22 қыркүйегінде Берлиндегі концертпен басталды және 2 қазанда Лондонның Хаммерсмит Одеонында аяқталды – Боуи 1973 жылы Зигги Стардусты осы сахнада мәңгілікке аттандырған орын. Содан кейін тур Нью-Йорктегі бірнеше қосымша концерттермен ұзартылды, онда Heathen тректері мен "Rebel Rebel" сияқты ескі әндер орындалды. Нәтижесінде тур 36 концерттен тұрады, олардың арасында демалыс күндері де болды. Боуи бастапқыда отбасылық жағдайларға байланысты әлемдік турнеге шығу мүмкіндігін жоққа шығарды. Алайда, Heathen турнесінің сәттілігі және тур тобына деген құрметі оның үлкен турлерге деген құштарлығын қайта оятып, келесі жылы дүниежүзілік A Reality Tour-ға бастап әкелді.

Мұра

"Heathen" Боуидің коммерциялық және шығармашылық жаңаруын білдірді. Бакли 2002 жылы, 1990-шы жылдармен салыстырғанда, оны сыншылар «жанрдан жанрға өту» деп есептеген кезде, Боуи ақыры өз даусын тапқанын айтады. «Heathen» ескі тақырыптарды заманауи ортаға енгізу арқылы, жұртшылық оны «бір буыннан» кейін бірінші рет байқады. 2003 жылдың соңына қарай альбом әлем бойынша бір миллион дана сатылды. Боуидің Tin Machine тобымен бірге шығарған екі альбомын ескере отырып, Consequence of Sound журналы 2018 жылы жасаған тізімде «Heathen» альбомын 19-орынға қойды, ал Блейк Гобл оны «Боуидің 1970-ші жылдардағы тыраныштардың атмосфералық қалдығы, бірақ коммерциялық тұрғыдан жылтыраған және тұрақты әлемде жасалған» деп сипаттады. Боуидің өмірбаяушылары «Heathen» альбомын жақсы қабылдады. Кейбіреулері оны алдыңғы альбомдардан жақсы деп тапты: Бакли оған «Жерлік» альбомының оптимизмі жетіспейді дейді, ал Пегг ән жазу өнерін «Сағаттар» альбомынан жақсы деп бағалады. Пегг Висконтидің продюсерлік жұмысын «Боуидің соңғы жылдардағы ең бай және күшті дыбысы» деп атады, әсіресе «Afraid» және «I Would Be Your Slave» әндеріндегі жұмысын бөліп көрсетті. Боуидің вокалдық өнеріне қатысты Пегг оны «Батырлар» және «Қорқынышты монстрлар» секілді альбомдармен салыстырды, ал Тринка оны 1982 жылғы «Baal» альбомынан бергі ең жақсысы деп санайды. Ал альбомның жалпы тұжырымы бойынша Бакли оның 1970-ші жылдардағы шығармашылығының деңгейіне жете алмағанын айтса да, ол жеке алғанда «құнды және кейде тамаша туынды» екенін мойындайды. Пегг үш кавер-версияның тым көп екенін және әуеннің жетіспеуін атап өтті, бірақ «Боуи жазған ең жақсы және терең мәнді өлеңдермен, сонымен қатар тамаша орындаулардың нәтижесінде, бұл оңтайлы жеңіс» деді. Ол сондай-ақ, он жылдық тәжірибеден кейін «Heathen» альбомы осы кезеңдегі әріптестерінен «классикалық Боуидің еске түсіретін, бірақ сонымен бірге стиль, мақсат және орындалу тұрғысынан заманауи әндер жинағы» ретінде пайда болғанын қосты.