Жапон анархист федерациясы (1946-1968) – жапондық анархистік ұйым. Соғыстан кейінгі кезеңде құрылып, коммунистер мен синдикалистер арасындағы дауларға тап болды. Түнгі соғысқа қарсылық, наразылықтар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жапон анархистік федерациясы (日本アナキスト連盟) – 1946 жылдан 1968 жылға дейін Жапонияда болған анархистік ұйым. 1946 жылдың мамыр айында, Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін құрылған JAF, анархокоммунистер мен анархосиндикалистер арасындағы келіспеушіліктерге ұшырады. Бұл бөліністер 1950 жылдың қазан айында оның таратылуына әкелді. 1956 жылға қарай анархосиндикалистер Анархистік федерацияны қайта құрды, ал анархокоммунистер өздерінің Жапония анархистік клубын құрды. JAF түрлі формадағы тікелей әрекеттерге қатысты, оның ішінде Корея соғысы мен Вьетнам соғысына қарсы науқандар, сондай-ақ 1960 жылғы Жапония-АҚШ қауіпсіздік шарты мен 1965 жылғы Жапония-Оңтүстік Корея шартына қарсы наразылықтарды ұйымдастырды. 1960 жылдары анархизм Зенгакурен және Зенкёто студенттік топтарында қолдау тапқанмен, Жапон анархистік федерациясы аз ықпалы бар, шағын ұйым болып қалып, 1968 жылы өзін таратуға шешім қабылдады. 1988 жылдың қазан айында өзін Анархистік федерация деп атаған тағы бір топ құрылды.
The Japanese Anarchist Federation (日本アナキスト連盟) was an anarchist organisation that existed in Japan from 1946 to 1968. Formed in May 1946, shortly following the Second World War, the JAF was plagued by disputes between anarcho communists and anarcho syndicalists. These divisions culminated in its dissolution in October 1950. By 1956, anarcho syndicalists reconstituted the Anarchist Federation, while anarcho communists formed their own Japan Anarchist Club. The JAF was involved in direct action in numerous forms, including anti war agitation against the Korean War and Vietnam War, and protests against the 1960 Japan US Security Treaty and the 1965 Japan South Korea Treaty. While anarchism gained support within the Zengakuren and Zenkyoto student groups during the 1960s, the Japanese Anarchist Federation remained a small organisation with little direct influence, and resolved to dissolve itself in 1968. Another group calling itself the Anarchist Federation formed in October 1988.
Контекст
Жапониядағы анархизмнің ұзақ тарихы бар, оның тамырлары Такугава дәуіріндегі кейбір қауымдық ауылдардың теңдік құрылымында жатыр деуге болады. Дегенмен, оның қазіргі түрі 20-ғасырдың басында либертариандық социалистік «Хеймин Шинбун» газетін басқарған анархист Котоку Шусуидің саяси қызметінен бастау алды. Ол анархокоммунист жазушы Питер Кропоткиннің өңдемелерін жапон тіліне аударуға рұқсат алып, бұл жаңа туған анархистік қозғалысты коммунистік бағытқа бұруға көмектесті. Анархистік қозғалыстағы басқалары анархо-синдикализмге ұмтылды. Олардың қатарында Санширо Ишикава да болды, ол Еуропада француз кәсіподақтарынан синдикалистік ұйымдастыру тәсілдерін үйренген. Ал Сакутаро Иваса сияқты анархокоммунизмнің жақтастары Кропоткиннің қолдаған қауымдық ынтымақ пен өзара көмек принциптеріне ерекше мән берді. Олардың назары және анархизмге қайшы деп есептеген идеяларды қабылдамауы, анархо-синдикалистерді өз идеологияларын «таза анархизм» деп атауға итерді. «Таза анархистер» синдикалистік әдістерді қатаң сынап, тіпті кәсіподақтар билікті қолға алған жағдайда да капитализмнің қанаушылық табиғаты сақталады деп мәлімдеді, олардың пікірінше, Кеңес Одағында осылай болған. 1928 жылы анархистік қозғалыста осы екі фракция арасында жарылыс болды, бұл олардың арадағы айырмашылықты бекітті. Жапон мемлекетінің әскериленуімен қатар, анархизм сияқты саяси қозғалыстарға қарсы қысым күшейді, әсіресе 1931 жылғы Маньчжурия оқиғасынан кейін, және 1945 жылы Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғанға дейін ұйымдасқан анархистік белсенділік іс жүзінде мүмкін болмады.
Anarchism in Japan has a long history, arguably having roots in the egalitarian structure of some communal villages during the Tokugawa era. Its modern form, however, originated in the political activities of Kōtoku Shūsui, an anarchist who edited the libertarian socialist newspaper Heimin Shinbun in the early 20th century. He gained the permission of anarcho communist writer Peter Kropotkin to translate his works into Japanese, which helped to steer the nascent anarchist movement in a communist direction. Others in the anarchist movement gravitated towards anarcho syndicalism. Amongst these was Sanshirō Ishikawa, who had learned syndicalist organising methods from French unions while in Europe. In contrast, advocates of anarcho communism such as Sakutarō Iwasa were strongly focused on the principles of communal solidarity and mutual aid espoused by Kropotkin. Their focus, and rejection of ideas they perceived to be antithetical to anarchism, led to anarcho syndicalists giving their ideology the label of 'pure anarchism'. 'Pure anarchists' sharply criticised syndicalist methods and argued that even if unions seized power, the fundamentally exploitative nature of capitalism would remain, as they argued had happened in the Soviet Union. In 1928, there was a split in the anarchist movement between these two factions, cementing their divide. As the Japanese state became more militaristic, repression of political movements such as anarchism intensified, particularly after the Manchurian Incident in 1931, and organised anarchist activism essentially became impossible until the end of the Second World War in 1945.
Құрылтай және бөліну
Соғыстан кейін, американ әскерлерінің Жапонияны оккупациялауынан соң, 1946 жылдың мамыр айында анархистер жаңа Жапон анархистер федерациясын құрды. Анархокоммунистер мен анархосиндикалистер екеуі де соғысқа дейінгі араздықты жазып түзеуді мақсат етіп, оған қосылды. Көптеген жетекші тұлғалар соғысқа дейінгідей болды, Санширо Ишикава мен Сакутаро Иваса да қатысты. Иваса Федерацияның Ұлттық комитетінің төрағасы болып сайланды, бұл басты назарда ұйымдастырушылық рөл еді. 1946 жылдың маусымында олар Котоку Шусуидің журналы үлгісінде «Хеймин Шинбун» атты журнал шығара бастады. Дегенмен, ұйым көптеген факторларға байланысты халықтан көп қолдау ала алмады. Американдықтар басқаратын одақтас оккупациялық күштерінің антикоммунистік саясатынан анархистер кемсітілді, сонымен қатар Жапон Коммунистік партиясы мен оның күшті кәсіподақтарының қарсылығына тап болды. Соғыстан кейін жүзеге асырылған жер реформасы соғысқа дейінгі анархистік қозғалыстың негізгі ядросын құраған шаруалар класын тиімді түрде жойды. Жапон анархистер федерациясының ішіндегі анархистер де саяси стратегиялары бойынша екіге бөлініп, жиі дауласып отырды. «Хеймин Шинбун» халықтың нақты қажеттіліктерінен гөрі идеализмге көбірек назар аударды, бұл олардың халықтың қолдауын жинау мүмкіндігін шектеді. «Таза» және синдикалистік анархистер арасындағы шиеленіс олардың жетістіксіздігіне байланысты қайтадан туды. 1950 жылдың мамырында «Анархосиндикалистік топ» (Анаруко Санджикарисуто Гурупу) деп аталатын жаңа ұйым құрылды. 1950 жылдың қазанына қарай ұйым толығымен бөлініп, таратылды. 1951 жылдың маусымында анархокоммунистер «Жапон анархистік клубын» (Нихон Анакисуто Курабу) құрды. Сакутаро Ивасаның коммунистерге қосылуы Федерацияны маңызды тұлғадан айырды, ал Клубқа орталық фигураны әкелді.
Following the war, and the subsequent occupation of Japan by American forces, anarchists coalesced into a new Japanese Anarchist Federation in May 1946. Both anarcho communists and anarcho syndicalists joined, conscious of trying to mend their pre war division. Many of the leading figures were the same as before the war, with both Sanshirō Ishikawa and Sakutarō Iwasa participating. Iwasa was elected chairman of the National Committee of the Federation, a chiefly organisational role. In June 1946, they began to publish a journal, named Heimin Shinbun after Kōtoku Shūsui's magazine. The organisation nonetheless failed to gain much support from the general public, due to a number of factors. Anarchists were discriminated against due to a policy of anti communism pursued by the American led Allied occupation force, and anarchists also faced opposition from the Japanese Communist Party and its strong trade union presence. Land reform instituted after the war also effectively eliminated the class of tenant farmers that had formed the core base of the pre war anarchist movement. The anarchists within the JAF were also divided over their political strategy, quarrelling amongst themselves frequently. Idealism, rather than the practical considerations of the populace, became the focus of Heimin Shinbun, and this hindered their capacity to muster public support. Tensions between the 'pure' and syndicalist anarchists resurfaced due to their lack of success. In May 1950, a splitting organisation, the 'Anarcho Syndicalist Group' (Anaruko Sanjikarisuto Gurūpu) formed. By October 1950, the organisation had firmly split, and was dissolved. In June 1951 the anarcho communists created a 'Japan Anarchist Club' (Nihon Anakisuto Kurabu). Significantly, Sakutarō Iwasa followed the communists in joining the Club, depriving the Federation of a central figure.
Қайта құру
1956 жылы Жапон анархистер федерациясы қайта құрылды, бірақ коммунистік фракциямен бірігуге қол жеткізбеді. Сол жылы JAF жаңа журнал – «Курохата» («Қара Ту») шығаруды бастады, кейіннен ол «Джию Ренго» («Либертариандық федерация») деп аталды. Осы федерация ішінде Осава Масамичи есімді жаңа анархистік теоретик белгілі бола бастады. Ол саяси емес, әлеуметтік және мәдени өзгерістерге баса назар аудара отырып, кезең-кезеңімен революция жасауды жақтады. Оның идеялары қырқыс пікірталас тудырды, кейбіреулер оны «ревизионист» деп сынады, бірақ ол анархистік қозғалыс ішінде реформалық бағытты нығайтуға септігін тигізді.
By 1956, the Japanese Anarchist Federation had been reformed, albeit without reuniting with the communist faction. In that year, the JAF started publishing a new journal, Kurohata ('Black Flag'), which was later renamed Jiyu Rengo ('Libertarian Federation'). Within the latter, a new anarchist theorist named Ōsawa Masamichi began to rise to prominence. He advocated a more gradual revolution, focusing on the social and cultural rather than the political. His ideas were controversial, decried by some as 'revisionist', but he firmly established a more reformist strand within the anarchist movement.
Тікелей іс-қимыл
Анархистік қозғалыс ретінде Федерация өмірі бойы бірнеше рет тікелей әрекеттерді қолдады. Олардың ең маңыздысы 1960 жылы Жапония мен АҚШ арасындағы қауіпсіздік шартына қарсы ұлттық оппозиция болды. Ірі қалаларды үлкен демонстрациялар шарлады, ал Сохё кәсіподағы және басқалары шамамен 4-6 миллион жұмысшыны жұмыс тастауға шығарды. Дегенмен, үкімет шарты қабылдады. Конституциялық саясатқа деген көңілі тоқпауы Зенгакурен студенттік қозғалысының «Бағытты» тобын Жапон әскери күштерімен (JAF) бірлесіп, наразылық нысаны ретінде саяси зорлық-зомбылықты талап етуге итерді. 1965 жылы Оңтүстік Кореямен жасалған шартқа қарсы да ұқсас наразылық болды, нәтижесі де сол болды. Осава Jiyu Rengo басылымында үкіметтің әрекетін «атаусыздық» деп бағалап, мұның бұрын да бірнеше рет болғанын, ал журналистер «парламенттік демократияға қауіп төндірілді» деп айтқан сайын, екі партиялық саясатшылар лагері бір-бірінің іс-әрекетіне наразылық білдіріп, кейін бітімге келіп, мәселені елемейтінін атап өтті. Осы көңілі тоқпауынан анархизм наразылық қозғалысында, соның ішінде Вьетнам соғысына қарсы наразылықтар кезінде құрылған Зенкёто студенттік күшінде кеңінен тарады. Наразылық топтарының өркендеуі Жапон анархистерінің федерациясын 1968 жылы «Тікелей әрекет дәуірінің ашылуы» деп жариялауға итерді. Бұл 1968 жылы анархист студенттерінің бірнеше ай бойы Токио университетін басып алуымен аяқталды. Алайда, бұл студенттердің анархизмі JAF-тің анархизмінен ерекшеленді. Университеттегі «Бірлескен күрес кеңесі» өздерін «аристократтық анархистер» деп жариялап, жұмысшы үшін емес, өздері үшін күресіп, саяси күрес арқылы өздерінің аристократиялық ерекшеліктерінен бас тартуға тырысты. Мысалы, Осава зорлық-зомбылық тактикасын қолдауға келіссе де, оның бұқаралық халықтан тым алыстап кеткенінен қорқып, тіпті сәттілік болса да, «жаңа сталинизмге ұласады» деп мәлімдеді.
As an anarchist movement, the Federation supported direct action on multiple occasions through its lifespan. One of the most significant of these was the national opposition to the Japan US Security Treaty in 1960. Huge demonstrations swept major cities, and the Sōhyō union and others staged strikes of around 4 to 6 million workers. Nonetheless, the treaty was accepted by the government. Disillusionment with constitutional politics led the 'Mainstream' faction of the Zengakuren student movement to join with the JAF in calling for political violence as a form of protest. A similar protest broke out in 1965 against the treaty with South Korea, with a similar result. Ōsawa commented in Jiyu Rengo that the government's action was an 'outrage', but that this had happened repeatedly and that each time a 'threat to parliamentary democracy' was talked about by journalists, two camps of party politicians furiously decried the other's action, but then proceeded to make a truce and ignore the problem. Out of this disillusionment, anarchism gained ground within the protest movement, including the Zenkyoto student power movement created during anti Vietnam War protests. The rise of protest groups encouraged the Japanese Anarchist Federation to declare 'The Opening of the Era of Direct Action' in 1968. This culminated in the occupation of Tokyo University by anarchist students for several months in 1968. The anarchism espoused by these students was not that of the JAF, however. The 'Council of United Struggle' at the university declared that they were "aristocratic anarchists", struggling not on behalf of the worker but for themselves, attempting to deny their own aristocratic attributes by engaging in political struggle. Ōsawa, for example, approved of the use of violent tactics, but feared that it was too separated from the masses, claiming that "it would come to a new Stalinism" even if it did succeed.
Мұра
Жапон анархистер федерациясының қазіргі заманғы саяси наразылықтардан алшақтауы ұйымның әлсіздігін көрсетті. 1968 жылы ұйым толығымен таратылды. Жаңа ұйымдастыру нысандарын іздеу мақсатында "шығармашылық таратуға" келісім берді және 1969 жылдың 1 қаңтарында "Дзию Ренго" басылымында ресми түрде таратылу жарияланды. Оның анархокоммунистік бәсекелесі – Жапония анархистік клубы 1980 жылдың наурызына дейін қызметін жалғастырды. 1988 жылдың қазан айында өзін Жапон анархистер федерациясы деп атаған тағы бір топ құрылды.
The separation of the Japanese Anarchist Federation from the contemporary political protests demonstrated the weakness of the organisation. In 1968, the organisation was finally disbanded. It resolved "creatively to dissolve" in an attempt to formulate new forms of organisation, and announced its dissolution formally in Jiyu Rengo on the 1st January 1969. Its anarcho communist rival, the Japan Anarchist Club, remained active until March 1980. Another group calling itself the Japanese Anarchist Federation was formed in October 1988.