АҚШ Коммунистік партиясы және афроамерикандықтардың құқықтары үшін күрес
Communist Party USA and African Americans
АҚШ Коммунистік партиясының 1930-40 жылдардағы афроамерикандықтар құқықтарын қорғаудағы рөлі. Оңтүстіктен солтүстікке көшу, дискіминация, еңбек күресі туралы мақала.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ Коммунистік партиясы, идеологиялық тұрғыдан АҚШ-та социалистік революцияны ілгерілетуге міндеттенген, 1930 және 1940 жылдардағы ең беделді кезеңінде афроамерикандықтардың азаматтық құқықтарын қорғауда маңызды рөл атқарды. Ол кезде афроамерикандықтар негізінен Оңтүстікте шоғырланған, сайлау құқығынан айырылып, саяси жүйеден мүлдем шеттетіліп, Джим Кроу заңдарымен қысымға ұшыраған. 1940 жылға қарай, шамамен 1,5 миллион афроамерикандық Оңтүстіктен солтүстік және орталық-батыс қалаларына көшіп, қалалық тұрғындарға айналды, бірақ олар көбінесе кемсітушілікке ұшырады, әсіресе жұмысшы табындағы этникалық ақ адамдардың арасында, олармен жұмыс және тұрғын үй үшін бәсекелестік туды. Еңбек күресі жалғасты, көптеген кәсіподақтар қара нәсілділерге қатысты кемсітушілікке жол берді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде және одан кейін Оңтүстіктен тағы 5 миллион афроамерикандық көшіп кетті, олардың көпшілігі Батыс жағалау қалаларына барып, қорғаныс өнеркәсібінің қарқынды дамуының арқасында жұмыс таба алды.
The Communist Party USA, ideologically committed to foster a socialist revolution in the United States, played a significant role in defending the civil rights of African Americans during its most influential years of the 1930s and 1940s. In that period, the African American population was still concentrated in the South, where it was largely disenfranchised, excluded from the political system, and oppressed under Jim Crow laws. By 1940, nearly 1.5 million African Americans had migrated out of the South to northern and midwestern cities and become urbanized, but they were often met with discrimination, especially among working class ethnic whites with whom they competed for jobs and housing. The labor struggle continued, and many unions discriminated against black people. Additional migration of another 5 million African Americans out of the South continued during and after World War II, with many going to West Coast cities, where the defense industry had expanded dramatically and offered jobs.
1919-1928: алғашқы жылдары
АҚШ-та Коммунистік партия құрылған кезде онда қара нәсілді мүшелерге орын жоқ дерлік еді. Коммунистік партияның мүшелерінің көп бөлігін еуропалық иммигранттар мен Америка Социалистік партиясымен бұрын байланысқан түрлі шетел тілдері федерациялары құрады; осы жұмысшылардың көпшілігі ағылшын тілін жақсы білмейтін, қара американдықтармен байланысы аз немесе жұмыс және тұрғын үй үшін олармен бәсекелес болған. Коммунистік партия құрылғанға дейінгі жылдары Социалистік партия көптеген афроамерикандық мүшелерді тартқан жоқ. Оның ең белгілі басшылары, оның ішінде Юджин В. Дебс, нәсілдік сегрегацияға қарсы болғанмен, Социалистік партияның көптеген мүшелері нәсілшілдік мәселесіне салқын қарады. Олар қара жұмысшыларға қатысты кемсітуді капиталистік жұмысшыларды қанаудың бір түрі деп есептеді. Бұған қоса, партияның азшылық жұмысшыларын кемсітетін кәсіподақтармен байланысы расизмге тікелей қарсы тұруға деген ынтасын төмендетті; ол афроамерикандық мүшелерді іздемеді және олар тұратын жерлерде мүшелікке алу науқандарын өткізбеді. Социалистік көзқарастарға наразы болған кейбір афроамерикандықтар Коммунистік партияға қосылды, ал басқалары Африка Қан Бауырластығына (АҚБ) қосылды – саяси философиясы негізінен марксистік болған және көптеген ямайкалық эмигранттар жетекші құрамында болған әлеуметтік топ. Коммунистік партия бастапқыда Социалистік партияның экономикалық ұстанымын қайталады. Әлемдік революцияны жүзеге асыруға міндеттенген партия отаршылдыққа қарсы және ұлттық азаттық қозғалыстарына жан-жақты қолдау көрсетті. Оның қара жұмысшылардың күресі және қаралардың азаматтық құқықтары туралы көзқарасы отаршылдыққа қарсы кең ауқымды ұстанымға негізделген. АҚШ-тағы алғашқы жылдары партия афроамерикандық мүшелерді қабылдады, бірақ нәтижелер әртүрлі болды. Кейбір афроамерикандықтар АҚБ сияқты бәсекелес топтарды артық көреді. Партияның алғашқы күндері интернационалистік көзқарасты қара жұмысшылар арасында ең көп танылды. 1920 жылдан бастап ол афроамерикандықтарды мүшелікке белсенді түрде тарта бастады. Осы кездегі Коммунистік партияның ең белгілі қара нәсілді мүшелері көбінесе Батыс Үндістаннан келген иммигранттар еді, олар қара жұмысшылардың күресін капитализм мен империализмге қарсы кең ауқымды науқанның бір бөлігі деп қарады. Партияның қара нәсілділердің қолдауын тартуға бағытталған алғашқы маңызды қадамы – АҚБ-ның және «The Crusader» журналының негізін қалаушы Сирил Бриггспен байланысу болды. Партия 1921 жылдың басынан бастап «Крестоносецті» насихаттай бастады. 1922 жылы Коминтерннің төртінші съезінде ямайкалық ақын Клод Маккей және Суринамда туған Отто Хьюсууд Коминтернді отаршылдықпен күресетін қара нәсілділердің барлық қозғалыстарын біріктіруге тырысатын көпұлттық негр комиссиясын құруға көндірді. Гарри Хейвуд, АҚБ қатарынан шыққан американдық коммунист, де жетекші рөл атқарды. Маккей 1920 жылдардың басында Бауырластықтың негізін қалаушыларын Коммунистік партияға қосылуға көндірді. Африка Қан Бауырластығы 3500-ге жуық мүшесі бар екенін мәлімдеді, бірақ олардың салыстырмалы түрде аз бөлігі партияға қосылды. Төртінші Коминтерн Конгресі «Негр мәселесі туралы тезистер» жинағын қабылдады, ол партияның нәсілдік мәселелердегі ұстанымын анықтады, азаматтық құқықтар үшін африкалық американдықтардың күресін халықаралық деңгейде өсіп келе жатқан отаршылдыққа қарсы қозғалыстың бір бөлігі ретінде қарастырды және қара азаматтардың азаматтық құқықтарын немесе азаттық күресін капитализмге қарсы күреспен байланыстыру қажеттігін атап өтті. Бұл тезистерге Маккей мен Хьюсуудтың араласуы әсер етті. Олар Лениннің ұлтшылдыққа қатысты көзқарастарын келтірді, ол «езгілеуші ұлттардың» (оларға қарсы тұру керек) және «езгілеуші ұлттардың» (оларды қолдау керек) ұлтшылдығын ажыратты және ұлттық азаттық қозғалыстары мен АҚШ-тағы нәсілдік сегрегацияға қарсы күрес арасындағы параллельдіктерді көрсетті. Алайда, тезистер американдық партияның жетекші фракциясы, оның басшысы С. Э. Рутенберг, құлшыныспен қабылдамады, ол Коминтернге хат жазып, олардың АҚШ үшін пайдасыз екенін айтты. Ол сондай-ақ, АҚБ-нің қара нәсілділерді оңтүстіктен кетуге шақырып, соққыға итермелеп жатқанын мәлімдеді, ал партияның орталық комитеті Бриггс пен Хьюсуудтың партияның нәсілдік мәселелер жөніндегі жұмысына араласпауы керектігін көздейтін қаулы қабылдады. Алайда, партияның ішінде Коминтерн бағытын қолдау болды: Роберт Минор, партияның Негр комитетін басқаруға тағайындалған, тезистердегі талдауға сәйкес келетін «The Liberator» партия журналында бірқатар мақалалар жариялады.
When the Communist Party USA was founded in the United States, it had almost no black members. The Communist Party had attracted most of its members from European immigrants and the various foreign language federations formerly associated with the Socialist Party of America; those workers, many of whom were not fluent English speakers, often had little contact with black Americans or competed with them for jobs and housing. The Socialist Party had not attracted many African American members during the years before the split when the Communist Party was founded. While its most prominent leaders, including Eugene V. Debs, were committed opponents of racial segregation, many in the Socialist Party were often lukewarm on the issue of racism. They considered discrimination against black workers to be an extreme form of capitalist worker exploitation. In addition, the party's allegiance with unions that discriminated against minority workers compromised its willingness to attack racism directly; it did not seek out African American members, nor did it hold recruitment drives where they lived. Some African Americans disaffected by Socialist attitudes joined the Communist Party; others went to the African Blood Brotherhood (ABB), a socialist group with a large number of Jamaican émigrés in its leadership, whose political philosophy was essentially Marxist in nature. The Communist Party at first repeated the economic position of the Socialist Party. Committed from the outset to bringing about world revolution, the party sympathized with anti colonial and national liberation movements around the globe. Its view of the black worker struggle and on civil rights for blacks were based in the broader terms of anti colonialism. From its early years in the U. S., the party recruited African American members, with mixed results. Some African Americans preferred competing groups such as the ABB. In its early days, the party had the greatest appeal among black workers with an internationalist bent. From 1920 it began to intensively recruit African Americans as members. The most prominent black Communist Party members at this time were largely immigrants from the West Indies, who viewed a black worker struggle as being part of the broader campaigns against capitalism and imperialism. The party's first significant move to attract black support was its outreach to Cyril Briggs, founder of both the ABB and the magazine The Crusader. The party had begun to promote The Crusader from early 1921. At the 1922 Fourth Congress of the Comintern, Claude McKay, a Jamaican poet, and Otto Huiswoud, born in Suriname, persuaded the Comintern to set up a multinational Negro Commission that sought to unite all movements of blacks fighting colonialism. Harry Haywood, an American communist drawn out of the ranks of the ABB, also played a leading role. McKay persuaded the founders of the Brotherhood to affiliate with the Communist Party in the early 1920s. The African Blood Brotherhood claimed to have almost 3,500 members; relatively few of them, however, joined the party. The Fourth Comintern Congress passed a set of "Theses on the Negro Question", which guided the party's stance on race issues, contextualizing the African American struggle for civil rights as part a broader wave of wave of anti colonial activity which was growing internationally, and stressing the need to link the black civil rights or liberation struggle to the fight against capitalism. The theses were influenced by the interventions of McKay and Huiswoud, who cited Lenin's views on nationalism, which distinguished between the nationalism of "oppressor nations" (which should be opposed) and that of "oppressed nations" (which should be supported), and drew parallels between national liberation movements and the fight against racial segregation in the United States. However, the theses were not received enthusiastically by the American party's leading faction, led by C. E. Ruthenberg, who wrote to the Comintern to argue that they were unhelpful in the United States. He also claimed that the ABB was fomenting scabbing by encouraging blacks to leave the South, and the party's central committee passed a resolution stipulating that neither Briggs nor Huiswold should be involved in the party's work on race issues. However, there was support for the Comintern line within the party: Robert Minor, who had been appointed to lead the party's Negro Committee, wrote a series of articles in the party magazine The Liberator which were consistent with the analysis contained in the theses.
Скотсборо жігіттері және Халықаралық еңбек қорғау
Партияның Оңтүстікте ең көп таралған жұмысы – Халықаралық еңбек қорғау (ILD) арқылы «Скотсборо жігіттері» деп аталған тоғыз қара жігітті қорғау болды. Олар 1931 жылы Алабама штатының Скотсборо қаласында ақ жігіттермен төбелескеннен кейін тұтқындалды. Олар бір пойыз вагонында екі ақ әйелді зорлағаны үшін айыпталып, өлім жазасына кесілді. Айыпталушылардың ешқайсысы да зорлауға қатысты деп айыпталған әйелдермен бір вагонда болған жоқ. Халықаралық еңбек қорғау ұйымы көмекке бірінші болып ұсыныс жасады. Коммунистік партияға қосылу үшін табысты тәжірибесінен бас тарған қара нәсілді адвокат Уильям Л. Паттерсон, ILD-ді басқару үшін Кеңес Одағында оқудан оралды. NAACP-пен болған қатаң даулардан кейін, ILD тоғыз адамды босату үшін кең ауқымды саяси науқан жүргізуді көздеді, ал NAACP заңдық стратегияны ұстанды. Нәтижесінде, ILD айыпталушылардың шағымдарын бақылауға алды. ILD бұл іске ұлттық баспасөздің назарын аударды және аймақтағы нәсілдік теңсіздікті көрсетті. ILD АҚШ Жоғарғы Сотына шағымданып, «Пауэлл против Алабама» ісінде штаттың қылмыстық істе айыпталушыға адвокат ұсынбауының, Конституцияның 14-ші түзетуіне сәйкес олардың құқықтарын бұзғанын дәлелдеді, соның нәтижесінде жігіттердің айыптаулары жоққа шығарылды. ІЛД-ның NAACP-мен араздасуы істер қайта қаралу үшін Алабамаға қайтарылғанда да жалғасты. NAACP басты айыпталушының қайта сотталып, өлім жазасына кесілгені үшін ILD-ді кінәлады. Басқа қара нәсілді ұйымдар мен NAACP-тің бірқатар бөлімшелері осы позициясы үшін оған шабуыл жасағаннан кейін NAACP кейіннен ILD-мен бірігіп тоғыз адамды қорғауға келісті, бірақ шиеленіс толыққанды түрде сейілмеді. ILD апелляцияның екінші кезеңін бақылауда ұстады. «Норрис против Алабама» ісінде қара нәсілді адамдарды қазылар құрамынан шығарудың айыпталушылардың конституциялық құқықтарын бұзғаны туралы сот шешімімен бұл айыптаулар жоққа шығарылды. Үшінші қайта сотта барлық айыпталушылар кінәлі деп танылды. Скотсборо ісі бойынша қорғау ILD-нің сол кезде Оңтүстіктегі көптеген істерінің бірі болды: ол сондай-ақ Коммунистік партияның белсендісі Анджело Херндонды қорғады, ол Оңтүстік АҚШ-тағы қара нәсілділердің ұлттық өзін-өзі анықтауын қолдағандығы үшін Джорджия штатында өлтіруге үкім шығарды. ILD сонымен қатар штаттық үкіметтерден линчелеу құрбандарының отбасыларына, қара нәсілділерді қорғамағаны үшін өтемақы төлеуді талап етті. Ол қылмыстық істер бойынша айыпталушыларға заңмен қамтамасыз етілген процедураны сақтауды талап етті. 1930 жылдардың басында және ортасында ILD Оңтүстікте қара нәсілділердің азаматтық құқықтарын қорғауда ең белсенді ұйым болды; ол афроамерикандықтар арасында ең танымал партиялық ұйым еді. 1930 жылы құрылған Негр құқықтары үшін күрес лигасы, АНЛК-нің мұрагері ретінде, Скотсборо ісі бойынша айыпталушыларға қолдау көрсетуді ұйымдастыруда ерекше белсенділік танытты. Сонымен қатар ол Оңтүстікте қара нәсілділердің жеке мемлекет құруын, полицияның қатыгездігіне және Джим Кроу заңдарына қарсы болды. Бұған қоса, ол халықаралық фашизмге қарсы тұрып, Кеңес Одағына қолдау көрсету саясатын ұстанып, оны жақтады.
The party's most widely reported work in the South was its defense, through the International Labor Defense (ILD), of the "Scottsboro Boys", nine black men arrested in 1931 in Scottsboro, Alabama after a fight with some white men also riding the rails. They were convicted and sentenced to death for allegedly raping two white women on the same train. None of the defendants had shared the same boxcar as either of the women they were charged with raping. The International Labor Defense was the first to offer its assistance. William L. Patterson, a black attorney who had left a successful practice to join the Communist Party, returned from training in the Soviet Union to run the ILD. After fierce disputes with the NAACP, with the ILD seeking to mount a broad based political campaign to free the nine while the NAACP followed a more legalistic strategy, the ILD took control of the defendants' appeals. The ILD attracted national press attention to the case, and highlighted the racial injustices in the region. The ILD overturned the men's convictions on appeal to the United States Supreme Court, which held in Powell v. Alabama, that the State's failure to provide the defendants with counsel in a capital case violated their rights under the Fourteenth Amendment. The ILD's battles with the NAACP continued when the cases returned to Alabama for retrial. The NAACP blamed the ILD for the lead defendant's being convicted and sentenced to death in the retrial. The NAACP later agreed to join with the ILD in defending the nine after other black organizations and a number of NAACP branches attacked it for that position, so the tensions never disappeared. The ILD retained control of the second round of appeals. It won reversals of these convictions in Norris v. Alabama, , on the ground that the exclusion of blacks from the jury pool had violated the defendants' constitutional rights. In a third retrial, all of the defendants were convicted. The Scottsboro defense was one of the ILD's many cases in the South at that time: it also defended Angelo Herndon, a Communist Party activist sentenced to death by the State of Georgia for treason due to his advocacy of national self determination for blacks in the Southern United States. The ILD also demanded retribution from state governments for the families of lynching victims, for their failure to protect blacks. It pushed for due process for criminal defendants. For a period of time in the early and mid 1930s, the ILD was the most active defender of blacks' civil rights in the South; it was the most popular party organization among African Americans. The League of Struggle for Negro Rights, founded in 1930 as the successor to the ANLC, was particularly active in organizing support for the Scottsboro defendants. It also campaigned for a separate black nation in the South and against police brutality and Jim Crow laws. In addition, it advocated a more general policy of opposition to international fascism and support for the Soviet Union.
Солтүстік аймақтағы ұйым
Партия сондай-ақ Оңтүстікке дейінгі афроамерикандықтарға қатысты мәселелерде де белсенді түрде үгіл-насихат жұмыстарын жүргізді. CPUSA үшінші кезеңде ұйымдастырған тәуелсіз кәсіподақтарда да, шабуылдаған Америка Еңбек Федерациясында да нәсілдік сегрегацияға қарсы күресті мақсат тұтты. Партия өз қатарындағы расизмнің барлық көріністерін жоюға күш салды, Харлемдегі шетел тілдері федерациясының фин мүшесіне қарсы, афроамерикандықтарға қатысты сезімсіздік танытқандығы үшін жария түрде сот процесі өткізді. CPUSA Солтүстіктегі афроамерикандықтар арасында жергілікті мәселелер бойынша ұйымдастырды; мысалы, ол үйден шығару, жұмыссыздық көмегі және полицияның зорлық-зомбылығына қарсы науқандарда алғашқы немесе ең белсенді ұйымдардың бірі болды. Чикагода жұмыссыздар кеңестерін құрды. Олар үйден қууға қарсы күресті, сондықтан үйден қуу туралы хабарлама алған ана балаларына: «Жылдам қашып, «қызылдарды» табыңдар!» деп айтуы жиі кездесетін жағдай еді. Осы кезеңде Коммунистік партия «Еңбейтін жерде саудалама» ұранымен Гарлемде афроамерикандық жұмысшыларды жұмысқа алмауға қарсы басталған экономикалық бойкот сияқты қолданыстағы науқандарға да қосылды. Партияның афроамерикандық қауымдағы басқа топтармен қарым-қатынасы осы кезеңде тұрақсыз болды. Үшінші кезеңнің басында Коминтерн диктат еткен қатаң коммунистік догма партияны нәсілдік кемсітушілікке қарсы шыққан басқа, умеренді ұйымдарға шабуыл жасауға мәжбүр етті. 1920 жылдардың соңында CPUSA NAACP және Түйе көлігіндегі қызметкерлердің бауырластығын «сынып жауы» немесе «сыныптық әріптес» деп айыптады. Жергілікті басшылар осы қатал саясатты іс жүзінде жұмсартуға тырысқанмен, фракциялық таластар мен шеттен келген директивалар тәжірибеде де, басқа топтармен қарым-қатынаста да қол жеткізілген нәтижелерді жиі жоққа шығарды. Мысалы, ұлттық партия Харлемде үйден қууға қарсы күресте атқарған жұмыстың көп бөлігін жоққа шығарды, өйткені бұл жұмыстың ең белсенді ұйымдастырушысы Джей Лавстоунмен бірге партиядан қуылды. Ол Бухариннің Иосиф Сталинмен болған қақтығысында оның жағына шықты, бұл мәселе Гарлем тұрғындарының көпшілігіне қызығушылық тудырмады.
The party was also active in campaigning on issues concerning black Americans outside of the South. The CPUSA made a point of campaigning against racial segregation, both in the independent unions they were organizing during the Third Period and in the American Federation of Labor unions they were attacking. The party also made a concerted effort to weed out all forms of racism within its own membership, conducting a well publicized trial of a Finnish member of a foreign language federation in Harlem, who had acted insensitively toward blacks. The CPUSA organized among African Americans in the North on their local issues; it was, for example, either the first or one of the most active organizations in campaigning against evictions of tenants, for unemployment benefits, and against police brutality. In Chicago, they formed neighborhood Unemployed Councils. These were leaders against evictions, so that it was not uncommon for a mother receiving an eviction notice to call to her children, "Run quick and find the Reds!" In other instances during this period, the Communist Party joined in existing campaigns, such as the economic boycott, under the slogan of "Don't Buy Where You Can't Work," launched against Jewish and Italian businesses in Harlem that refused to hire African American workers. The party's relations with other groups in the black community was volatile during this period. At the outset of the Third Period, the rigid communist orthodoxy dictated by the Comintern required the party to attack other, more moderate organizations which also opposed racial discrimination. During the late 1920s, the CPUSA denounced the NAACP and the Brotherhood of Sleeping Car Porters as "class enemies" or "class collaborators". Although local leaders worked to modify this hard line in practice, factional infighting and changes dictated from abroad often undid what progress had been made, both in practical work and in relations with other groups. For example, the national party repudiated much of the work done in Harlem in opposing evictions because the party leader most associated with that work had been expelled, along with Jay Lovestone. The latter ha sided with Bukharin in his conflict with Joseph Stalin, an issue that few residents of Harlem cared about.
1935-1939: халық майданы
1935 жылы Коминтерн үшінші кезеңнің радикализмін тастап, Халық майданы саясатын қабылдады. Бұл саясат антифашизм ісіне бірлескен социалистік және социалистік емес ұйымдарды біріктіруді көздеді. Осылайша, партия саясаты нақтыланды. Партия, кем дегенде уақытша, NAACP сияқты ұйымдармен қарым-қатынасын жақсартты және әсіресе солтүстікте шіркеулермен байланыс орнатты. Рузвельт әкімшілігіне қарсы сын-ескертпелерін жұмсарту арқылы партия «Жаңа саясатты» қолдауға көш бастады, бұл ең ауыр экономикалық қиындықтарды жеңілдетуге бағытталған шараларды іске қосты. Жаңа бағытының белгісі ретінде, КПУА Негрлердің құқықтары үшін күрес лигасының қызметін тоқтатты және басқа коммунистік емес ұйымдармен бірігіп, Ұлттық негрлер конгресін құрды. Социалистік партияның көп жылдық мүшесі А. Филип Рэндольф оның төрағасы болды. Ұлттық негрлер конгресі негрлік бауырластықтар, шіркеулер мен азаматтық ұйымдарды біріктіретін шатыр ұйым ретінде жұмыс істеді. Ол болат, автомобиль, темекі және ет өңдеу өнеркәсіптерінде ұйымдастыру жөніндегі CIO-ның күш-жігерін қолдады. NAACP Ұлттық негрлер конгресінен қашықтық сақтады, оның басшылары ұйымды жұмысшы табының мүдделерін назарға алмайды деп айыптады. КПУА АҚШ-тағы қара нәсілділерге арналған жеке мемлекет құруды қолдаудан бас тартты. Жаңа платформасының бөлігі ретінде «Коммунизм – 20 ғасырдың американдық идеологиясы» деп мәлімдеп, нәсілдік дискриминацияны жою үшін күресті. 1935 жылы Харлемдегі қара нәсілді тұрғындар дүкен ұрлығы үшін ұсталған жасөспірімнің полиция тарапынан өлтірілгені туралы жалған хабардан кейін көтеріліс ұйымдастырды. Коммунистік партия белсенділері мэр Фиорелло ЛаГуардия мен NAACP басшысы Уолтер Уайтпен бірге одан әрі зорлық-зомбылықтың алдын алуға тырысты. Партия қара жұмысшылардың мәселелеріне баса назар аудара берді. Линчтеу және қара нәсілділерге қарсы басқа да зорлық-зомбылық әрекеттері де айыпталды. Коммунистер еңбек және азаматтық құқықтар ұйымдарымен бірігіп, Оңтүстік Адамдардың әл-ауқатын қорғау конференциясын құрды, ол азаматтық құқықтар мен социализмді қолдады. Нью-Йорк қаласының мектеп мұғалімі және партия мүшесі Абель Мирополь Оңтүстіктегі линчтеудің қорқыныштылығын бейнелейтін «Құпия жеміс» әнін жазды, ол ғасыр басындағы ең жоғары деңгейге жеткен еді. Партия фашизмге қарсы біріккен күрестің науқанын қара қауымға ұсыну үшін бейімдеді, мысалы, 1935 жылы Италияның Эфиопияға басып кіруіне қарсылық көрсетуі. Қара мүшелер Испания азамат соғысында күресу үшін Испанияға барды. Линкольн бригадасы – американдықтардың арасындағы бірінші әскери күш болды, онда қара және ақ нәсілділер тең құқықтармен біріктірілді және қара офицерлер ақ солдаттарға басшылық етті.
In 1935, the Comintern abandoned the militancy of the Third Period in favor of a Popular Front, which sought to unite socialist and non socialist organizations of similar politics around the common cause of anti fascism. This confirmed its policy. The party had mended its relations, at least temporarily, with groups such as the NAACP and had developed relations with church groups, particularly in the North. The party had also started edging toward support of the New Deal by moderating its attacks on the Roosevelt administration, which had promoted programs alleviating the most severe economic problems. As a sign of its new approach, the CPUSA folded up the League of Struggle for Negro Rights and joined with other non communist groups to create a new organization, the National Negro Congress. A. Philip Randolph, a longtime member of the Socialist Party, served as its head. The NNC functioned as an umbrella organization, bringing together black fraternal, church and civic groups. It supported the efforts of the CIO to organize in the steel, automobile, tobacco and meat packinghouse industries. The NAACP kept its distance from the NNC, whose leaders accused the organization of ignoring the interests of working class blacks. The CPUSA dropped its support for a separate black state within the United States. As part of its new platform that "Communism is twentieth century Americanism", it campaigned for the end of racial discrimination. When black residents of Harlem rioted in 1935 after false reports that a youth arrested for shoplifting had been killed by the police, Communist Party activists joined with Mayor Fiorello LaGuardia and NAACP leader Walter White to try to avert further violence. On the other hand, the party continued to emphasize issues pertaining to black workers. It also denounced lynching and similar violent acts directed at blacks. Communists joined with labor and civil rights groups to form the Southern Conference for Human Welfare, which campaigned for civil rights and socialism. A New York City school teacher and party member, Abel Meeropol, wrote the song "Strange Fruit" to dramatize the horrors of lynching in the South, which had reached a peak around the turn of the century. The party tailored its campaign for unity against fascism to appeal to the black community, as in the case of its opposition to the Italian invasion of Ethiopia in 1935. Black members went to Spain to fight in the Spanish Civil War; the Lincoln Brigade was the first military force of Americans to include blacks and whites integrated on an equal basis and black officers commanding white troops.
Қара жұмысшыларды ұйымдастыру
Коммунистік партия 1920-жылдардың басынан бастап жұмысшы қозғалысының ішіндегі расизмге және одан тыс жердегі Джим Кроу заңдарына қарсы күресті өзінің тұрақты қағидаларының біріне айналдырды. Партия ақ үстемдікке қарсы тұрғанмен, 1928 жылы өзінің Ұлттық тау-кеншілер одағы басқарған Пенсильвания штатының батысындағы ереуілдерде қараша шахтерлерді ұйымдастыруға ерекше күш салды. Сонымен қатар, 1929 жылы Каролина және Джорджия штаттарында (көптеген) ақ тоқыма жұмысшыларының және 1931 жылы Кентукки штатының Харлан округіндегі қараша шахтерлердің ереуілдерін ұйымдастырды. Жергілікті билік бұл мәселені және партияның «құдайсыз коммунизмді» және Кеңес Одағын қолдауын ереуіл басшылығы мен ақ жұмысшылар арасында араздық тудыру үшін пайдаланды. Партия жаңа келісім дәуірінде афроамерикандық жұмысшыларды ұйымдастыруда үлкен жетістіктерге жетті, әсіресе оған байланысты одақтар арқылы, мысалы, Алабамадағы қараша шахтерлерді ұйымдастырған Шахта, диірмен және балқытушы жұмысшылар одағы, Чикаго мен басқа жерлерде ет өңдеу зауыттарында нәсілдер аралық коалиция құрған Пакингхаус жұмысшыларын ұйымдастыру комитеті және Солтүстік Каролина мен Кентуккиде нәсілдер аралық басшылықты біріктірген Тамақ және темекі жұмысшылары. Бұл одақтар сол салалардағы қара жұмысшылар арасында терең тамырлар жасай білді, олар партияның өзі 1940-жылдардың соңы мен 1950-жылдары танымалдылығын жоғалтқан кезде де өз одақтарының солшыл басшылығын қолдады. Біріккен автокөлік жұмысшыларында, онда CPUSA бір кезде басшылық үшін күрескен, партия мен оның қарсыластары Уолтер Рётер бастаған, қара жұмысшылардың талаптары үшін және африкалық американдықтармен жұмыс істеуге қарсы шыққан ақ жұмысшылардың «нафрат ереуілдеріне» және нәсілдік тәртіпсіздіктерге қарсы науқан жүргізді, бірақ одақ қалай жауап беру керектігі туралы келіспеді. Партия белсенділері мен ұйымдастырушылары басқа одақтардағы қара жұмысшыларды ұйымдастыруда маңызды рөл атқарды, мысалы, Болат жұмысшыларын ұйымдастыру комитеті, онда CPUSA-ның рөлі болды, бірақ басшылығы жоқ. Алайда партия өзінің одақтық ұйымдастыру күш-жігері арқылы қараша мүшелерді тартуда тұрақты жетістіктерге қол жеткізе алмады. Мысалы, SWOC-да партияның ұйымдастырушылары өздерінің коммунистер екендерін және өздерінің саясатының көп бөлігін, науқанды ұйымдастырған Филип Мюрреймен және оны қаржыландырған Өнеркәсіптік ұйымдар конгресімен саяси келіспеушіліктерден аулақ болу үшін жасырды. Бұл ұйымдастырушылар, кез келген жағдайда, бір аймақта ұзақ уақыт тұра алмады, бұл оларға жеке жұмысшыларды партияға тартуға мүмкіндік беретін қарым-қатынастарды дамытуға мүмкіндік бермеді. Қаралар жұмыстан шығарылған немесе жұмыс күшінің аз бөлігін құраған басқа салаларда CPUSA басқаратын одақтардың нәтижелері әртүрлі болды. Американың көлік жұмысшылары одағы, ол сегрегацияны айыптады, бірақ алғашқы жылдары оған қарсы тұру үшін тек шектеулі күш-жігер жұмсады, 1940-жылдардың басында Адам Клейтон Пауэлл-младший, NAACP және Негро Ұлттық Конгресімен бірлесіп, кәсіптік сегрегацияны жою және Нью-Йорк қаласының қоғамдық көлігінде амбициялық оң іс-қимыл мақсаттарын талап ету үшін одақ құрды. ТЭО сонымен қатар 1944 жылы Филадельфиядағы қоғамдық көлікте жұмыс дискриминациясына қарсы күресті, бұл кезде федералды үкімет жеке көлік компаниясына жұмыс күшін бөлінуді бұйырды, бұл одақтың жаңадан ұйымдастырылған көптеген мүшелерінің жауыз ереуілін тудырды, ол Франклин Д. Рузвельт әкімшілігі жүйеге күзет жасағын жіберіп, ереуілдің жетекшілерін тұтқындағаннан кейін ғана аяқталды. Ал басқа солшыл одақтардың жағдайы бұлай жақсы емес. Халықаралық жағалау және қойма одағы, жұмыс орнында өзінің жалдау залы арқылы билігін жүзеге асырып, қара жұмыс істеуге ресми кедергілерді жойды, бірақ кездейсоқ жұмыс институты арқылы бейресми бөліну деңгейі қайта оралды. Американың электр, радио және машина жасау жұмыскерлері (немесе UE) өз саласындағы мәселеге қарсы тұру үшін партиялық нұсқауларды елемеді, өйткені қара жұмысшыларға оң іс-қимыл шараларын қолдану арқылы ағалық қағидатына кез-келген қарсылық ақ жұмысшылар арасында өте танымал емес екенін есептеді.
The Communist Party made the fight against racism within the labor movement and Jim Crow outside it one of its consistent principles from the early 1920s forward. While maintaining a position against white supremacy, the Party made special efforts to organize black miners in the strikes its National Miners Union led in western Pennsylvania in 1928 at the same time as leading strikes of (nearly exclusively) white textile workers in the Carolinas and Georgia in 1929 and coal miners in Harlan County, Kentucky in 1931. Local authorities used this issue and the Party's support for "godless communism" and the Soviet Union to drive a wedge between the strike leadership and white workers. The Party made more progress in organizing African American workers in the New Deal era, particularly through unions associated with it, such as Mine, Mill and Smelter Workers Union, which organized black miners in Alabama, the Packinghouse Workers Organizing Committee, which created interracial coalitions in the meatpacking plants in Chicago and elsewhere, and the Food and Tobacco Workers, who established integrated unions with interracial leadership in North Carolina and Kentucky. Those unions established deep roots among the black workers in those industries, who remained supportive of the left leadership of their unions even as the party itself became increasingly unpopular in the late 1940s and the 1950s. In the United Auto Workers, in which the CPUSA once vied for leadership, both the party and its opponents led by Walter Reuther campaigned for the demands of black workers and against "hate strikes" and race riots led by white workers opposed to working with African Americans, but disagreed as to how the union should respond. Party activists and organizers also played a significant role in organizing black workers in other unions, such as the Steel Workers Organizing Committee, in which the CPUSA had a role, but not leadership. The party did not, however, make any consistent progress in recruiting black members through its union organizing efforts. In the SWOC, for example, the Party's organizers suppressed their identity as communists and much of their politics in order to avoid political differences with Philip Murray, who headed the organizing the campaign, and the Congress of Industrial Organizations, which was financing it. Those organizers rarely were able, in any case, to stay in an area long enough to allow them to cultivate the relationships that would have allowed them to bring individual workers into the party. In other industries from which blacks were excluded or made up a small part of the workforce, CPUSA led unions had a mixed record. The Transport Workers Union of America, which denounced segregation but took only halting efforts to oppose it during its early years, formed coalitions with Adam Clayton Powell Jr., the NAACP and the Negro National Congress in the early 1940s to eliminate occupational segregation and to require ambitious affirmative action goals in New York City public transit. The TWU also fought against employment discrimination in public transit in Philadelphia in 1944, during which time the federal government ordered the private transit company to desegregate its workforce, provoking a wildcat strike of many of the union's newly organized members that was ended only when the Franklin D. Roosevelt administration sent troops to guard the system and arrested the strike's ringleaders. On the other hand, the record of other left unions was not as positive. The International Longshore and Warehouse Union, with its power over the workplace exercised through its hiring hall, eliminated formal barriers to black employment, although a degree of informal segregation returned through the institution of casual employment. The United Electrical, Radio and Machine Workers of America (or UE) ignored party directives to confront the issue in its industry, calculating that any challenge to the principle of seniority by pursuing affirmative action remedies for black workers would prove immensely unpopular among white workers.
Коммунистер мен қара мәдениет
Халықтық фронт дәуірінде партия афроамерикалық әдебиеттегі ең талантты жазушылардың көптеген өкілдерінен қолдау алды, соның ішінде Лэнгстон Хьюз, Ричард Райт, Ральф Эллисон, Честер Хаймс. Олардың кейбірі партияға қосылды, бірақ кейіннен одан бас тарды. Кеңес Одағын жақтаған Пол Робсон партияға мүше болмаған, бірақ Бенджамин Дж. Дэвис кішісі сияқты, оның бірнеше мүшесіне адал болды. Бұл Бенджамин Дж. Дэвис кішісі Смит заңы бойынша түрмеге қамалған еді. Коммунистік партия сондай-ақ маңызды мәселелерді де қолға алды. Партияның газеті "The Daily Worker" 1930 жылдардың ортасында кәсіби бейсболды біріктіруді жақтады. Партия өз билері мен басқа да қоғамдық шараларын біріктіруге ұмтылып, "ақ нәсілшілдік" айыбымен күдікталған мүшелерін оқшаулап, партиядан шығарды.
During the Popular Front era the party attracted support from a number of the brightest lights in African American literature, including Langston Hughes, Richard Wright, Ralph Ellison, Chester Himes, some of whom joined the party, only to break with it in later years. Paul Robeson, a vocal defender of the Soviet Union, apparently never joined the party, but was loyal to at least a few of its members including Benjamin J. Davis Jr. who was jailed under The Smith Act. The Communist Party also took up benign issues. The party's newspaper, The Daily Worker, started agitating for integration of major league baseball in the mid 1930s. The party also made a point of integrating its dances and other social events and continued to ostracize and expel members accused of "white chauvinism".
1939-1945: Екінші дүниежүзілік соғыс
Молотов-Риббентроп келісімінің жасалуы партияның афроамерикалық қауымдастықтағы беделіне ауыр соққы берді. А. Филип Рэндольф наразылық тұрғысынан Негро Ұлттық Конгресінен кетіп, Солтүстіктегі қара баспасөз партияны тез арадағы ұстаным өзгертуі үшін сынады. АКП қарсыластарын соғысқа жалтақтар деп айыптады. Адольф Гитлердің әскерлері Кеңес Одағына басып кірген кезде партия толығымен соғысқа қолдау көрсетуге көшті. Олар Рэндольф ұсынған, әскери өнеркәсіптегі жұмысқа қатысты кемсітуге қарсы Вашингтонға жорыққа қарсы шығып, оның өндіріске зиян келтіруі мүмкін екенін мәлімдеді. Бірақ АКП қорғаныс өнеркәсіптерінің интеграциялануын талап етіп, Детройттегі "жек көрушілік науқандарға" және ақ нәсілділер ұйымдастырған нәсілдік тәртіпсіздіктерге қарсы күреске қадамдар жасады.
The signing of the Molotov–Ribbentrop Pact damaged the party significantly in the black community. A. Philip Randolph resigned from the Negro National Congress in protest and black newspapers throughout the North condemned the party for its rapid volte face. The CPUSA attacked its opponents as warmongers. When Adolf Hitler's forces invaded the Soviet Union, the party switched to an all out support for the war effort. It denounced Randolph's proposed March on Washington against employment discrimination in war industries, arguing that it might harm production. But the CPUSA still demanded that defense contractors integrate and took steps to combat "hate strikes" and white led race riots in Detroit.
1946-1959: Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі кезең
1946 жылы НҚК және ИҚҰ бірігіп Азаматтық құқықтар конгресін (АҚК) құрды. АҚК коммунистік партияға қарсы соғыстан кейінгі шабуылдардың күшею кезеңінде де қызметін жалғастырды, сот жүйесіндегі дискриминацияны, бөлек тұрғын үйлерді және қара нәсілділерге солтүстік пен оңтүстікте жасалған басқа да дискриминация түрлерін айыптады. Партия соғыстан кейінгі кезеңде американ саясатының бағытында қалуға үміттенді. Бенджамин Дж. Дэвис кіші 1945 жылы Нью-Йорк қалалық кеңесіне сайлауға түсіп, жеңіске жетті, өзінің коммунистік партия мүшесі екенін жариялады және ақ және қара нәсілділердің қолдауын алды. Бірақ бұл кезең ұзаққа созылмады. Дэвис сайланғаннан кейін Нью-Йорк қалалық кеңесінің мүшелерін сайлау ережелерін өзгертті. 1949 жылы Дэвис келесі сайлауда коммунизмге қарсы кандидатқа үлкен айырмамен жеңіліске ұшырады. Ол АҚШ үкіметін құлатуға шақырды деген айып тағылды, бұл оның үміткерлігіне көмектеспеді. Бұл жаңа жағдайда АҚК оқшауланды, өйткені бұрынғы одақтастары одан қашып, байланысты жоққа шығарды. Уильям Паттерсон мен Пол Робсонның өкілдігімен 1949 жылы Біріккен Ұлттар Ұйымына «Біз геноцид жасалды деп айыптаймыз» деген петицияны ұсынуға тырысты, онда АҚШ-тағы қара нәсілді азаматтарға қатысты жасалған қатілдіктер айыпталды. Паттерсон бір жылдан кейін Смит заңының бұзылуы үшін сотталды; 1954 жылы Бас прокурор Герберт Брауннелл кіші АҚК-ны субверсивті ұйым деп жариялады. АҚК әсіресе оңтүстіктегі мемлекеттік органдар тарапынан жаулыққа ұшырады, онда оған және оған байланысты ұйымдарға жиі тінту жүргізіліп, тыйым салынды. АҚК 1956 жылы таратылды, дәл сол кезде оңтүстіктегі азаматтық құқықтар қозғалысы жаппай қозғалысқа айналуға дайын тұрды. Сонымен қатар, суық соғыс салдарынан туған ішкі дағдарыс, Смит заңы бойынша қудалау және Эрл Браудердің қызметтен алынуы ішкі тартысқа әкелді. Партия «ақ шовинизм» көрсеткені айыпталған бірнеше мүшелерін партиядан шығарды. 1949 және 1950 жылдардың қиын күндерінде, КПК-ны CIO және АҚШ еңбек қозғалысының көп бөлігінен қууға дайын тұрғанда, көптеген CPUSA жетекшілері ақ жұмысшы табындағы жұмыстарын сәтсіздік деп, ал қара жұмысшы табын «революцияның алғы шебі» деп қарастыра бастады. Партия CPUSA басшылығындағы кәсіподақтарға қара жұмысшыларға сегрегациялық жұмыс орындарынан шығуды қиындататын еңбек өтілі жүйесін қолдануды тоқтатуға шақырды. Олар қара жұмысшыларға «жоғары өтіл» беруді ұсынды, бұл жиырма жылдан кейін «тең мүмкіндік» деп аталатын шаралардың алғашқы үлгісі болды. Көптеген солшыл кәсіподақтар, мысалы, UE партияның бұл талабын елемеді.
In 1946, the NNC and the ILD merged to form the Civil Rights Congress. The CRC continued its activities during the height of postwar attacks on the Communist Party, denouncing discrimination in the judicial system, segregated housing, and other forms of discrimination that blacks faced in both the North and the South. The party had hopes of remaining in the mainstream of American politics in the postwar era. Benjamin J. Davis Jr. ran for and won a seat on the City Council in New York City in 1945, advertising his membership in the Communist Party and drawing on both black and white support. That era did not last. New York City changed the rules for electing members of the City Council after Davis' election. Davis lost the next race in 1949 by a landslide to an anti communist candidate. He was under indictment for advocating the overthrow of the United States government, and this did not help his candidacy. The CRC became increasingly isolated in this new climate as former allies refused to have anything to do with it. Represented by William Patterson and Paul Robeson, it attempted to file a petition entitled "We Charge Genocide" with the United Nations in 1949 that condemned the treatment of black citizens in the United States. Patterson was convicted a year later of violating the Smith Act; in 1954 the Attorney General Herbert Brownell Jr. declared the CRC to be a subversive organization. The CRC received especially hostile attention from state authorities in the South, where it and related organizations were often raided or banned. The CRC dissolved in 1956, just as the civil rights movement in the South was about to become a mass movement. At the same time the internal turmoil brought on by the Cold War, the Smith Act prosecutions, and the ouster of Earl Browder, led to an internal battle. The Party expelled a number of members who were accused of displaying "white chauvinism". In the grim days of 1949 and 1950, as the CP was about to be driven out of the CIO and much of the U. S. labor movement, many CPUSA leaders began to view their work among the white working class as a failure and the black working class as the "vanguard of the revolution". The Party directed those unions with CPUSA leadership to take a stance against continued use of seniority systems in those workplaces in which seniority made it more difficult for black workers to break out of segregated job classifications. It advocated "superseniority" for black workers, an early version of the type of measures that came to be known as "affirmative action" twenty years later. Many left led unions, such as the UE, simply ignored the Party's directive.
1960-1970 жылдар: Жаңа солшылдық және одан кейінгі кезең
Коммунистік партия, тіпті бөліністер мен дезертирлер оны 1960 жылдары кішірейткеннен кейін де өз қызметін жалғастырды. Ол студенттер арасында өзін қайтадан орнықтыру үшін В.Е.Б. Дю Бойс клубы арқылы күш салды, ол NAACP-тің алғашқы негізін қалаушыларының біріне, 1961 жылы КПАҚ-қа (CPUSA) қосылған адамға арналған. Лос-Анджелестегі Че Лумумба клубы сияқты басқа жастар ұйымдары да біраз уақыт бойы дамып, кейін жоғалып кетті. Партияның үміттері 1960 жылдардың соңында Анжела Дэвис сияқты партия мүшелерінің Қара күш қозғалысының ең радикалды қанатымен байланысы болған кезде қысқа ғана уақытқа қайта жанданғандай болды. Дегенмен, партия бұл қысқа мерзімді жаңарудан ұзақ мерзімді пайда таппады: 1970 жылдардың басында жойылған Қара пантералар партиясымен тұрақты қарым-қатынас орнатпады, сондай-ақ осы ұйымдардан көптеген мүшелерді қабылдамады немесе оларды өз саясатына көндіре алмады. Партия өзінің бұрынғы одақтастары арқылы, оның ішінде 1970 жылдары сайланған Детройт қаласының мэрі Кольман Янг және Калифорния штатының Беркли қаласындағы Гас Ньюпорт арқылы қара қоғамдастығындағы беделін сақтап қалды.
The Communist Party continued, even after splits and defections left it much smaller, into the 1960s. It made efforts to reestablish itself among students through the W. E. B. Du Bois Clubs, named after one of the original founders of the NAACP, who joined the CPUSA in 1961. Other youth organizations, such as the Che Lumumba Club in Los Angeles, flourished for a time, then disappeared. The parties’ fortunes appeared to revive for a while in the late 1960s, when party members such as Angela Davis became associated with the most militant wing of the Black Power movement. The party did not, however, reap any long term benefits from this brief period of renewed exposure: it did not establish any lasting relations with the Black Panther Party, which was largely destroyed by the early 1970s, and did not recruit any significant number of members from those organizations or win them to its politics. The party maintained some standing in the black community through its former allies, including Coleman Young of Detroit and Gus Newport in Berkeley, California, who were elected to office in the 1970s.
Мұрағаттар мен бұйымдар
Гленн, Сюзан. "Біз геноцид деп айыптаймыз". 20 ғасырдағы американдық қозғалыстарды карталау, Вашингтон университеті. Африкалық американдықтар және коммунизм тақырыбындағы зерттеу материалдары 1919–1993 (көбінесе 1919–1939). Марк Соломон жасаған. Тамимент кітапханасы/Роберт Ф. Вагнер еңбек мұрағаты. 4,25 сызықтық фут (4 қорап). Сілтеме сөзі: Tamiment 218. 2005 жылдың 10 сәуірінде алынған мұрағаттың онлайн анықтамасы.
Glenn, Susan. "We Charge Genocide." Mapping American Movements Through the 20th Century, University of Washington. Research files on African Americans and communism 1919–1993, (Bulk 1919–1939). Created by Mark Solomon. Tamiment Library/Robert F. Wagner Labor Archives. 4.25 linear feet (4 boxes). Call Phrase: Tamiment 218. online guide to the archive retrieved April 10, 2005.