Америкалық азат афроамерикандықтарды Африкаға қайта оралымға ұйымдастыру қоғамы

Кіріспе

19 ғасырдағы Америкадағы ұйым

19th century group in the United States

The American Colonization Society (ACS), initially the Society for the Colonization of Free People of Color of America, was an American organization founded in 1816 by Robert Finley to encourage and support the repatriation of freeborn people of color and emancipated slaves to the continent of Africa. It was modeled on an earlier British colonization in Africa, which had sought to resettle London's "black poor". The American Colonization Society was established in 1816 to address the prevailing view that free people of color could not integrate into U. S. society; their population had grown steadily following the American Revolutionary War, from 60,000 in 1790 to 300,000 by 1830. The African American community and the abolitionist movement overwhelmingly opposed the project. According to "the colored citizens of Syracuse," headed by Rev. Jermain Loguen,

We recognize in it ["the scheme of African Colonization"] the most intense hatred of the colored race, clad in the garb of pretended philanthropy; and we regard the revival of colonization societies as manifestations of a passion fit only for demons to indulge in. In most cases, African American families had lived in the United States for generations, and their prevailing sentiment was that they were no more African than white Americans were British. Contrary to claims that their emigration was voluntary, many African Americans, both free and enslaved, were pressured into emigrating. sometimes freed their slaves on condition that the freedmen leave the country immediately. According to historian Marc Leepson, "Colonization proved to be a giant failure, doing nothing to stem the forces that brought the nation to Civil War." Between 1821 and 1847, only a few thousand African Americans, out of millions, emigrated to what would become Liberia, while the increase in Black population in the U. S. during those same years was about 500,000. By 1833, the Society had transported only 2,769 individuals out of the U. S. According to Zephaniah Kingsley, the cost of transporting the Black population of the United States to Africa would exceed the annual revenues of the country. Moreover, the provisioning and transportation of requisite tools and supplies proved very expensive. Starting in the 1830s, the society was met with great hostility from white abolitionists, led by Gerrit Smith, who had supported the society financially, and William Lloyd Garrison, author of Thoughts on African Colonization (1832), in which he proclaimed the society a fraud. According to Garrison and his many followers, the society was not a solution to the problem of American slavery—it actually was helping, and was intended to help, to preserve it.

Америка колонизациялау қоғамы (ACS), бастапқыда Американың бос түсті адамдарды және бостандық алған құлдарды қоныстандыру қоғамы, 1816 жылы Роберт Финли құрған, Африка құрлығына бос туған түсті адамдар мен бостандық алған құлдардың қайта оралуын ынталандыру және қолдау үшін құрылған американдық ұйым. Ол Лондонның "қара кедейлерін" қоныстандыруға тырысқан Африкадағы бұрынғы британдық отарлау үлгісінде құрылды. Америка колонизациялау қоғамы 1816 жылы түсті бос адамдардың АҚШ қоғамына енгізіле алмайды деген басым көзқарасқа қарсы тұру үшін құрылды; олардың саны Америка төңкерісінен кейін тұрақты түрде өсті, 1790 жылы 60 000-нан 1830 жылға қарай 300 000-ға дейін. Африка-американдық қауымдастығы мен құлдықты жою қозғалысы жобаға күшті қарсылық көрсетті. Сиракузаның түсті азаматтарының айтуынша, пастор Джермен Логуен басшылық еткен, Біз оны ["Африка колонизациясының схемасы"] қара нәсілге деген ең терең жеккөрушілік деп мойындаймыз, ол сырттан көрінетін қайырымдылық киімімен жамылған; және біз колонизациялық қоғамдардың қайта жаңғыруын тек демонға лайықты құштарлықтың көрінісі деп санаймыз. Көп жағдайда афроамерикандық отбасылар Америка Құрама Штаттарында ұрпақтан-ұрпаққа өмір сүрді, олардың басым сезімі – ақ американдықтар британдықтардан артық африкалық емес екендігі. Олардың көшіп кетуі ерікті болды деген мәлімдемеге қарамастан, көптеген африкалық американдықтар, бос және құлдар, көшіп кетуге қысым көрсетті, кейде құлдарын елден бірден кету шартымен босатты. Тарихшы Марк Липсонның айтуынша, "Колонизациялау үлкен сәтсіздікке ұшырады, ол елді Азамат соғысына жеткізген күштерді тоқтатуға ештеңе істемеді". 1821 және 1847 жылдар аралығында миллиондаған афроамерикандықтардың тек бірнеше мыңы ғана болашақта Либерия боларлық жерге көшіп кетті, ал сол жылдарда АҚШ-тағы қара нәсілділердің саны шамамен 500 000-ға өсті. 1833 жылға қарай Қоғам АҚШ-тан тек 2769 адамды ғана шығарды. Зефания Кингслидің сөзіне сүйенсек, Америка Құрама Штаттарының қара нәсілді халқын Африкаға тасымалдау құны елдің жылдық кірісінен асып түсер еді. Сонымен қатар, қажетті құрал-жабдықтар мен жабдықты жеткізу өте қымбатқа түсті. 1830 жылдардан бастап қоғам Геррит Смит бастаған ақ аболиционистердің, ол қоғамды қаржылық тұрғыдан қолдаған, және Уильям Ллойд Гаррисонның, "Африка колонизациясы туралы ойлар" (1832) авторының күшті қарсылығына тап болды, онда ол қоғамды алаяқтық деп жариялады. Гаррисон мен оның көптеген жақтастарының пікірінше, қоғам американдық құлдықтың мәселесін шешпейді – ол оны сақтауға көмектесті және көмектесуге ниеттенді.

Оңтүстікте құлдықтың өсуі

1790 жылдары мақта тазартатын машинаның ойлап табылуынан кейін мақта өсіру және экспорттау өте табысты кәсіпке айналды. Осы кәсіптің негізгі бөлігі – құлдар еңбек еткен плантациялар құру болды. Сұраныстың артуына байланысты, 1808 жылы заңды түрде құл импортына тыйым салынғанға дейін африкалық құлдардың импорты өсті. Содан кейін Мэриленд және Вирджиния штаттары құлдарды ашық түрде көбейтіп, "Оңтүстікке" сату үшін балаларды "франклин және Армфилд" сияқты делдалдар арқылы плантация иелеріне "өндірді". Бұл шамамен бір миллион құлдың Оңтүстікке күштеп көшірілуіне әкелді. Африкалықтар мен афроамерикандықтар жақсы қалыптасып, балалары болды, ал 19 ғасырдың ортасына қарай құлдардың жалпы саны төрт миллионға жетті.

Еркін қара нәсілділердің санының өсуі

Революциялық идеялар, протестант дін қызметкерлері мен құлдыққа қарсы қозғалыс тудырған азат ету күш-жігерінің нәтижесінде, азат қара нәсілділердің саны артты, олардың көпшілігі азат туылған. Құлдық жойылған Солтүстікте де, азат қара нәсілділерге қатысты кемсіту кең таралған және көбінесе заңмен қорғалған. 1860 жылдарға дейін азаттыққа ие қара нәсілділерге азаматтық құқықтарды берген штаттар санаулы болды, ал құл иелерінің ықпалымен бақыланатын Федералдық үкімет нәсілдік жағдайды өзгертуге ешқандай ниет танытпады. Солтүстікте де азат қара нәсілділер көбінесе қосылғысы келмейтін иммигранттар ретінде қарастырылып, арзан жұмыс істеуге дайын болғандықтан жұмыс орындарынан айырылғандардың себебі деп есептелді.

Африкадағы британдық "қара кедейлер" отарлауы

1786 жылы британдық ұйым, Қара кедейлерді көмек жөніндегі комитет, Лондонның "қара кедейлері" үшін Батыс Африкада Сьерра-Леоне бостандық провинциясын – жаңа колония құруға кірісті. Бұл жоба британ үкіметінің қолдауын алды, сондай-ақ Нова-Скотияға қоныс аударған және қатал ауа-райы мен кейбір ақ тұрғындардың кемсітуіне ұшыраған қара лоялистерге де қоныс аудару мүмкіндігін ұсынды. 1807 жылы Ұлыбритания Атлант мұхитындағы құл саудасын тоқтатқаннан кейін Корольдік теңіз флоты босатқан бұрынғы құлдармен бірге Ямайка марондары да британдық колонияға жер аударылды.

Пол Кафф

Пол Куффи немесе Куффи (1759–1817) Бостон қаласындағы сәтті квакер кеме иесі және қоғамдық белсенді болған. Оның ата-анасы ашанти (африкалық) және вампаног (жергілікті американдық) тегінен шыққан. Ол босатылған американдық құлдарды Африкаға қоныстандыруды жақтады және британ үкіметінен, АҚШ-тағы азат афроамерикандық көшбасшылардан және Конгресс мүшелерінен иммигранттарды Ұлыбританияның Сьерра-Леоне колониясына жеткізуге қолдау алды. 1815 жылы ол сапарды өз қаражатымен қаржылады. Келесі жылы Куффи 38 американдық афроамериканды алып, Сьерра-Леонедегі Фритаунға барды. Ол басқа сапарларды жасамас бұрын 1817 жылы қайтыс болды. Куффи Американы отарлау қоғамын құруға негіз салды.

Негізін қалау

ACS 1816 жылы құрылды, Вирджиния Бас Ассамблеясының федералистік мүшесі Чарльз Фентон Мерсер Габриэль Проссердің бүлігінен кейін қара нәсілділерді отарлау туралы бұрынғы заңнамалық пікірталастарды анықтағанда. Мерсер мемлекетті бұл идеяны қолдауға итермеледі. Оның Вашингтон қаласындағы саяси байланыстарының бірі Джон Колдуэлл өз кезегінде оның қайын інісі, пресвитериан дін қызметкері Роберт Финлимен байланысқа түсті, ол жоспарды мақұлдады. 1816 жылдың 21 желтоқсанында қоғам Вашингтондағы Дэвис қонақ үйінде ресми түрде құрылды. Қоғамның қолдаушыларының арасында Чарльз Фентон Мерсер (Вирджиниядан), Генри Клей (Кентукки), Джон Рэндольф (Вирджиния), Ричард Блэнд Ли (Вирджиния), Фрэнсис Скотт Кей (Вашингтон, округ Колумбия және Мэриленд) және Бушрод Вашингтон (Вирджиния) болды. 1820 және 1830 жылдары Вирджиния Пьемонт аймағындағы құл иелері оның ең көрнекті мүшелерінің көп бөлігін құрады; құл иеленген АҚШ президенттері Томас Джефферсон, Джеймс Монро және Джеймс Мэдисон оның қолдаушылары болды. Мэдисон 1830 жылдардың басында Қоғамның президенті болды. Қоғамның құрылтай жиналысында Роберт Финли Америка Құрама Штаттарынан босатылған түсті адамдарды, көбінесе туғаннан бос болғандарды Африкаға отарлауды ұсынды. Финли "біздің елімізде, Африкада немесе Конгресс тиімді деп санаған басқа жерде тұратын түсті бос адамдарды олардың келісімімен отарлауды" көздеді. Ұйым АҚШ-тың көптеген оңтүстік штаттарында филиалдар құрды. Ол Либерия колониясын құруда маңызды рөл атқарды. ACS құлдық мәселесінде бір-біріне қарама-қарсы тұрған топтар құрды. Мэриленд филиалында және басқа жерлердегі құл иелері, репатриация деп аталатын нәрсе құл қоғамдарынан босатылған қара нәсілділерді алып тастау және құл көтерілістерін болдырмаудың жолы деп сенді. Көптеген ұрпақтар бойы Америка Құрама Штаттарында өмір сүрген босатылған қара нәсілділер де құлдарды қашуға көмектесіп, олардың құнын төмендетті. ("Оңтүстіктің колонизациялық қоғамға көмектесуге, Африкаға босатылған қара нәсілділерді жіберуге жасаған әрбір әрекеті сол жерде қалған құлдың құнын арттырады.") Қоғам қарама-қайшы идеяларды ұстануға тырысты: босатылған қара нәсілділер Америкаға пайда әкелмейтіндіктен, оларды алып тастау керек; екінші жағынан, босатылған қара нәсілділер басқа жерде өздерінің басшылығымен өркендеп, гүлденеді. Бір жағынан, евангелистер, квакерлер, қайырымдылықпен айналысушылар және құлдықты жоюшылардан тұратын коалиция құлдықты жоюды қолдады. Тағы бір сенім - афроамерикандықтар ақтарға қарағанда ақыл-ойы жағынан төмен деп саналғандықтан, білім ала алмайды немесе азамат бола алмайды, сондықтан азаматтыққа жарамсыз. Расистік автор Томас Диксон кіші былай деді: "Негр - адам есегі. Оны үйретуге болады, бірақ оны жылқыға айналдыруға болмайды". Қоғамның кейбір мүшелері ашық түрде нәсілшіл болды және босатылған қара нәсілділер Америка Құрама Штаттарының ақ нәсілділер қоғамына сіңіп кете алмайды деп жиі айтты. Вирджиния саясаткері және ірі құл иесі Джон Рэндольф босатылған қара нәсілділердің "жамандықтардың қозғаушылары" екенін айтты. Ұсынылған шешім - АҚШ-тан "Африкаға" босатылған қара нәсілділерді депортациялау болды. Екі қарама-қарсы топ "репатриация" деп аталатын мәселеде ортақ тіл тапты.

The ACS had its origins in 1816, when Charles Fenton Mercer, a Federalist member of the Virginia General Assembly, discovered accounts of earlier legislative debates on black colonization in the wake of Gabriel Prosser's rebellion. Mercer pushed the state to support the idea. One of his political contacts in Washington City, John Caldwell, in turn contacted the Reverend Robert Finley, his brother in law and a Presbyterian minister, who endorsed the plan. On December 21, 1816, the society was officially established at the Davis Hotel in Washington, D. C. Among the Society's supporters were Charles Fenton Mercer (from Virginia), Henry Clay (Kentucky), John Randolph (Virginia), Richard Bland Lee (Virginia), Francis Scott Key (Washington, D. C., and Maryland), and Bushrod Washington (Virginia). Slaveholders in the Virginia Piedmont region in the 1820s and 1830s comprised many of its most prominent members; slave owning United States presidents Thomas Jefferson, James Monroe, and James Madison were among its supporters. Madison served as the Society's president in the early 1830s. At the inaugural meeting of the Society, Reverend Finley suggested that a colony be established in Africa to take free people of color, most of whom had been born free, away from the United States. Finley meant to colonize "(with their consent) the free people of color residing in our country, in Africa, or such other place as Congress may deem most expedient". The organization established branches throughout the United States, mostly in Southern states. It was instrumental in establishing the colony of Liberia. The ACS was founded by groups otherwise opposed to each other on the issue of slavery. Slaveholders, such as those in the Maryland branch and elsewhere, believed that so called repatriation was a way to remove free Blacks from slave societies and avoid slave rebellions. Free black people, many of whom had been in the United States for generations, also encouraged and assisted slaves to escape, and depressing their value. ("Every attempt by the South to aid the Colonization Society, to send free colored people to Africa, enhances the value of the slave left on the soil".) The Society appeared to hold contradictory ideas: free Blacks should be removed because they could not benefit America; on the other hand, free Blacks would prosper and thrive under their own leadership in another land. On the other hand, a coalition made up mostly of evangelicals, Quakers, philanthropists, and abolitionists supported abolition of slavery. Another belief was that African Americans could not be educated or become citizens since they were believed to be mentally inferior to whites, and thus unfit for citizenship. As formulated by racist author Thomas Dixon Jr., "The negro is a human donkey. You can train him, but you can't make of him a horse." Some Society members were openly racist and frequently argued that free blacks would be unable to assimilate into the white society of the United States. John Randolph, a Virginia politician and major slaveholder, said that free blacks were "promoters of mischief". The proposed solution was to have free Blacks deported from the United States "back to Africa". The two opposed groups found common ground in support of what they called "repatriation".

Көшбасшылық

АХҚ президенттері көбінесе оңтүстік штаттарынан тағайындалған. Бірінші президент – Бушрод Вашингтон, АҚШ президенті Джордж Вашингтонның туысы және АҚШ Жоғарғы Сотының судьясы. 1836 жылдан 1849 жылға дейін Кентукки штатының мемлекет қайраткері Генри Клей, плантатор және құл иесі, АХҚ президенті болды. Джон Х. Б. Латроб 1853 жылдан өмірінің соңына дейін, 1891 жылға дейін АХҚ президенті қызметін атқарды.

Мақсаттар

Американың әрбір штатында Америка отарлау қоғамының көптеген бөлімшелері болған отарлау жобасының үш мақсаты болды. Бірі – бұрынғы құлдардың, азат болғандардың және олардың ұрпақтарының өмір сүруі үшін, нәсілшілдікке ұшырамастан еркін болатын жерді қамтамасыз ету. Екінші мақсаты – отардың сәтті болуы үшін қажетті жағдайларды жасау, мысалы, егін өсіруге қолайлы құнарлы топырақ. Пресвитериан дін қызметкері Лайман Бичер үшінші мақсатты ұсынды: Африканы христиан дініне өткізу.

Африка-америкалықтардың қарсылығы

Бастапқыда "американдық қара нәсілділердің басым көпшілігі қоғамға зор жек көрінішпен қарады", "тұрақты жек көрушілікпен". Бұл туралы естігеннен кейін, Филадельфиядағы бір шіркеуде 3000 қара нәсілді наразы жиналып, "еркін қара нәсілділер үшін белгілі бір бағытты көрсететін қала" деп аталып, "ашуланып және бірауыздан" оны айыптады. Олар наразылық үндеуін жариялады. Мартин Делани, американдық қара нәсілділер "жаңа елге, жаңа бастауға" лайық екенін сенді, Либерияны тәуелсіз республиканың "қасіретті еліктеуі" деп атады, оны "АҚС-тың еркін қара нәсілділерден құтылу үшін жасаған расистік схемасы" деп сипаттады. Оның орнына ол Орталық және Оңтүстік Американы "осы құрлықтағы түсті нәсілдің соңғы бағыты және болашақ үйі" деп ұсынды (Линконияға қараңыз). Коннектикут штатындағы африкалық американдықтар туралы жақында (2014) жазған автор олардың арасындағы көзқарасты былай қорытындылады:

Америкалық қара нәсілділер отарлауды азаматтық құқықтарын тонау құралы және құлдықты күшейту жолы ретінде қарады. Қайғысы бар, американдық қара нәсілділер өз ата-бабаларының жеріне деген жек көрушілікке бой алдырды. Олар ұйымдарының атауларынан "африкалық" сөзін алып тастап, оның орнына [африкалық американдық] "Түсті американдық" деген сөзді қолданды. Кейбір жағдайларда, американдық қара нәсілділерге көші-қонға көмектесуді мақсат еткенмен, бұл олардың жағдайын нашарлатты. Мысалы, "Қоғам 1804 және 1807 жылдардағы Огайо штатының қара нәсілділерге қатысты кодекстерін қайта жаңғыртуға кірісті. 1000-нан 1200-ге дейін бостандыққа шыққан қара нәсілділер Цинциннатиден қуылды".

Геррит Смит

Нью-Йорк штатының ең бай адамы, қайырымдылықпен айналысқан және қоғамдық ойшыл Геррит Смит, қоғам вице-президенті Генри Клейдің айтуынша, "осы қоғамның ең жомарт демеушілерінің бірі" болды. 1830-шы жылдардың басында қоғамның "құлдыққа қарсылық көрсетумен қатар, отарлаушылық қоғам да екенін" түсінгенде, бұл қолдау ашулы және қатал қарсылыққа ұласты. Ол ACS-тің "құлдыққа қарсы күрескерлерді жамандаушы, құл иеленушілерді қорғаушы және афроамерикандықтардың ең қасты жауына" айналғанын мәлімдеді. 1833 жылғы шілдеде Лондонда Британдық Африка отарлау қоғамын құру бойынша өткен мәжілісте, Уильям Ллойд Гаррисонның "Африка отарлау туралы ойлар" атты еңбегін қолдаған құлдыраушы Натаниел Пол, көптеген қарсыластардың, соның ішінде Американың ірі қалаларындағы афроамерикандықтардың, қоғам тарапынан теңсіздікке тап болғанын айтты. Оның сөзіне göre, олар ұрпақтар бойы осы елді өз үйі ретінде қорғау үшін айтарлықтай үлес қосып, күрескен. Бірақ, сол кезде азаттық үшін көтеріліс ұйымдастыру қаупі бар деп есептелген оларды ата-бабаларының жеріне күштеп қайтаруға тырысты. Ал, осы оқиғаларға қатыспаған жаңа еуропалықтар осында қоныстануға шақырылды. Осы мақсатта 1858 жылы Делани Африка өркениет қоғамын құрды.

Либерия отарлығы

1821 жылы лейтенант Роберт Стоктон Питер патшаның басына тапаншаны бағыттап, осы арқылы Стоктон Питер патшаны Монсеррадо (немесе Мезурадо) жерін сатуға және Монровияны құруға көндірді. 1825 және 1826 жылдары Стоктонның ізбасары Джехуди Эшмун Америка колониясын құру мақсатында Африка жағалауындағы және Африканың ішкі аймақтарына қарай өтетін ірі өзендер бойындағы тайпалық жерлерді жалға алу, аннексиялау немесе сатып алу шараларын қолданды. Стоктонның іс-әрекеттері Эшмунға Питер патшамен келіссөздер жүргізуде агрессивті тактика қолдануға ықпал етті және 1825 жылдың мамырында Питер патша мен басқа да жергілікті патшалар Эшмунмен келісімге келді. Келісім шарты бойынша Эшмунға жер берілді, ал оның орнына жергілікті тұрғындар үш бөшке ром, бес бөшке ұнтақ, бес қолшатыр, он жұп аяқ киім, он темір тірек және 500 табақ темекі, сондай-ақ басқа да заттар алды. 1820 жылдан 1843 жылға дейін Либерияға келген 4571 эмигранттың 1843 жылы тек 1819-ы – 40%-ы тірі қалды. АХА жоғары өлім-жітім көрсеткіштерін білгенімен, колонияға адамдарды жіберіп отыруын жалғастырды.

Жарияланымдар

1825 жылдан бастап Қоғам «Африкалық жинақ және отарлық журналды» жариялады. 1844 жылға дейін Қоғамды басқарған Ральф Рэндольф Гурли (1797–1872) журналды редакциялады, ал 1850 жылы оның атауы «Африкалық жинақ» деп қысқартылды. Журнал отарлау және Либерияны насихаттады. Онда Африка туралы мақалалар, қайырымдастық көрсеткендердің тізімі, мақтау хаттары, көшіп келгендер туралы ақпарат, сондай-ақ колонияның гүлденуі мен дамуын қолдайтын ресми хабарламалар жарияланды. 1919 жылдан кейін Қоғам көбінесе қызметін тоқтатты, бірақ 1964 жылға дейін ресми түрде таратылмады, ол өзінің құжаттарын Конгресс кітапханасына тапсырды.

Азамат соғысы және азаттық

Президенттік кезеңінің басында Авраам Линкольн АХС қолдаған сияқты қоныс аударуды бірнеше рет ұйымдастыруға тырысты, бірақ әрбір әрекет сәтсіз аяқталды. АХС Америка Азамат соғысы кезінде де жұмысын жалғастырды және соғыс барысында 168 қара нәсілді адамды колонияға орналастырды. Соғыстан кейінгі бес жылда Либерияға 2492 африкалық текті адамды жіберді. Федералдық үкімет осы операцияларға Freedmen's Bureau арқылы шамалы көмек көрсетті. Кейбір ғалымдар Линкольн 1863 жылы қара әскерлерді пайдаланғаннан кейін бұл идеядан бас тартқанын айтады. Биограф Стивен Б. Оутс Линкольннің қара нәсілді сарбаздарды АҚШ үшін соғысуға шақырып, содан кейін оларды әскери қызметтен кейін Африкаға көшіруді моральдық емес деп санағанын атап өтті. Тарихшы Майкл Линд сияқты басқалар 1864 жылға дейін Линкольн колонизацияға үміттенді деп санайды, ол генерал-прокурор Эдвард Бейтстен құрметті Джеймс Митчеллді "бостандыққа шығарылған қара нәсілділерді эмиграциялау немесе отарлауға қатысты Конгрестің бірнеше актілерін орындау мәселесінде сіздің көмекшіңіз немесе жанындағы адамы ретінде қалуы мүмкін бе?" деп сұраған. Президенттік мерзімінің соңына қарай Линкольн Фредерик Дугласпен осы мәселеде сөйлескеннен кейін отарлау идеясынан бас тартты, ол оған қатысты түрде қарсы болды. 1865 жылдың 11 сәуірінде, соғыс аяқталуға жақын, Линкольн Ақ үйден қара нәсілділердің сайлау құқығын қолдаған сөз сөйледі. Бұл сөз актер Джон Уилкс Бутты, бостандыққа және қара нәсілділердің сайлау құқығына қарсы болғандығынан, үш күннен кейін оны өлтіруге итермеледі.

Қалпына келтіру және таратылу

Колония құру қымбатқа түсті; Генри Клейдің басшылығымен АХС көптеген жылдар бойы АҚШ Конгресін эмиграцияны қаржыландыруға көндіруге тырысты. АХС 1850 жылдары Вирджиния, Пенсильвания және Нью-Джерси штаттары сияқты штаттық заң шығарушы органдармен біршама сәттілікке қол жеткізді. 1850 жылы Вирджиния штаты эмиграцияға көмек көрсету және қолдау үшін бес жыл бойы жыл сайын 30 000 доллар (~$ in) бөлді. Қоғам өздерінің отыз төртінші жылдық есебінде бұл жаңалықты "мемлекеттік шараның дұрыстығы мен қажеттілігінің үлкен моральдық дәлелі" деп атады! 1850 жылдары Қоғам Нью-Джерси, Пенсильвания, Миссури және Мэриленд заң шығарушыларынан бірнеше мың доллар алды. Пенсильвания, Мэриленд және Миссисипи өздерінің штаттық қоғамдарын және Либерия жағалауындағы колонияларын құрды. Қозғалыстың толыққанды сәтті болмауының үш себебі – еркін қара нәсілді адамдардың ықыласының болмауы, кейбір аболиционистердің қарсылығы және көптеген адамдарды көшірудің ауқымы мен құны (Азамат соғысынан кейін Оңтүстікте 4 миллион бостандыққа шыққан адам болды). АҚШ-та миллиондаған қара нәсілді құлдар болды, бірақ отарлау арқылы тек бірнеше мың бостандыққа шыққан адамдар тасымалданды. 1913 жылы, және 1964 жылы ресми таратылған кезде Қоғам өзінің құжаттарын АҚШ Конгресс кітапханасына тапсырды. Тапсырылған материалдар қоғамның құрылуы, Либерияны құрудағы рөлі, колонияны басқару және қорғау, қаражат жинау, қоныс аударушыларды тарту және қара нәсілді қоныс аударушылардың жаңа мемлекетті қалай салғаны және басқарғаны туралы мол ақпарат береді. Либерияда Қоғам Монровияның сауда ауданының орталығында, Эшмун және Бьюкенен көшелерінің қиылысында, Эдвард Рой ғимаратындағы Шын Виг партиясының кеңсесінің жанында кеңселерін ұстады. 1956 жылы үкімет қиылыстағы барлық ғимараттарды бұзып, жаңа мемлекеттік ғимараттар салу үшін кеңселер жабылды. Дегенмен, жер 1980 жылдарға дейін Қоғамның меншігінде қалды, өйткені Қаржы министрлігі мүлік салығын жіберуге мекенжай таба алмағандықтан, көптеген салық қарызы жиналды.

Colonizing proved expensive; under the leadership of Henry Clay the ACS spent many years unsuccessfully trying to persuade the U. S. Congress to fund emigration. The ACS did have some success, in the 1850s, with state legislatures, such as those of Virginia, Pennsylvania, and New Jersey. In 1850, the state of Virginia set aside $30,000 (~$ in ) annually for five years to aid and support emigration. The Society, in its Thirty fourth Annual Report, acclaimed the news as "a great Moral demonstration of the propriety and necessity of state action!" During the 1850s, the Society also received several thousand dollars from the New Jersey, Pennsylvania, Missouri, and Maryland legislatures. Pennsylvania, Maryland, and Mississippi set up their own state societies and colonies on the coast next to Liberia. Three of the reasons the movement never became very successful were lack of interest by free black people, opposition by some abolitionists, and the scale and costs of moving many people (there were 4 million freedmen in the South after the Civil War). There were millions of black slaves in the United States, but colonization only transported a few thousand freedmen. In 1913, and again at its formal dissolution in 1964, the Society donated its records to the U. S. Library of Congress. The donated materials contain a wealth of information about the founding of the society, its role in establishing Liberia, efforts to manage and defend the colony, fundraising, recruitment of settlers, and the way in which black settlers built and led the new nation. In Liberia, the Society maintained offices at the junction of Ashmun and Buchanan Streets at the heart of Monrovia's commercial district, next to the True Whig Party headquarters in the Edward J. Roye Building. Its offices at the site closed in 1956 when the government demolished all the buildings at the intersection for the purpose of constructing new public buildings there. Nevertheless, the land officially remained the property of the Society into the 1980s, amassing large amounts of back taxes because the Ministry of Finance could not find an address to which to send property tax bills.

Расизм көзқарасы арқылы қаралған

1950 жылдары нәсілшілдік маңызды мәселеге айналды, ал 1960 және 1970 жылдардың соңында азаматтық құқықтар қозғалысы оны қоғамдық сананың алдыңғы қатарына итермеледі. Нәсілшілдіктің кең таралғандығы қоғамның ниеттерін қайта қарауға шақырды, бұл тарихшыларды АҚС-ны құлдыққа қатысты позициясынан гөрі нәсілшілдік тұрғысынан зерттеуге бағыттады. 1980 және 1990 жылдары тарихшылар АҚС-ны қайта қарастыруда одан да бір қадам алға жылжыды. Олар тек Қоғам мүшелерінің және жариялымдарының нәсілшіл риторикасына ғана назар аудармай, сонымен қатар кейбіреулері Қоғамды құлдықты қолдайтын ұйым ретінде көрсетті. Бірақ соңғы кездегі кейбір ғалымдар АҚС-ны құлдықты қолдайтын ұйым ретінде көрсетуді тоқтатты, ал олардың бір бөлігі оны қайтадан құлдыққа қарсы ұйым ретінде сипаттауда.