Кіріспе

Екі топтың бөлінуін тоқтату процесі, көбінесе нәсілдерге қатысты. Десегрегация көбінесе ұқсастық индексі арқылы өлшенеді, бұл зерттеушілерге түрлі топтардың қоныстану үлгілеріне десегрегация шараларының әсерін анықтауға мүмкіндік береді. Бұл ең көп АҚШ-қа қатысты қолданылады. Десегрегация АҚШ Жоғарғы Сотының "Браун против Білім беру кеңесі" ісі бойынша шешіміне дейін де, кейін де, әсіресе мектеп жүйелері мен әскерилердегі бөлінуді жою мәселесі Америка азаматтық құқық қозғалысының ұзақ уақыт бойы назарында болды. Қоғамның нәсілдік интеграциясы осыған тікелей байланысты мақсат еді.

Ерте тарих

17 ғасырда Филипп патша соғысынан бастап, афроамерикандықтар мен ақ американдықтар он үш колонияда біріктірілген ортада бірге қызмет етті. Олар 1812 жылғы соғысқа дейін Американың барлық соғыстарында бір-бірімен қатар шайқасты. Афроамерикандықтар Корея соғысына дейін біріктірілген бөлімшелерде қайтадан соғыспады. Мыңдаған афроамерикандық ер адамдар жаңа континенттік флотта, американдық революциялық соғыста тәуелсіздік үшін күрескен отаршылдардың жағында соғысты. Олардың есімдері, ерліктері және жалпы саны нашар тіркелу салдарынан белгісіз. Америка Азамат соғысы кезінде афроамерикандықтар көптеп әскери қызметке жазылды. Олардың көп бөлігі Оңтүстіктен қашқан құлдар болды, бірақ Солтүстікте де көптеген афроамерикандық одақтастар болды. 180 000-нан астам афроамерикандық адам Азамат соғысы кезінде Біріккен Штаттар армиясы мен флот құрамында, ақ офицерлердің басшылығындағы бөлінген бөлімшелерде, «Америка Құрама Штаттарының түсті әскерлері» деген атпен қызмет етті. Олар тіркелген және Ұлттық парк қызметінің Азамат соғысының сарбаздары мен теңізшілері жүйесіне (CWSS) енгізілген.

Бірінші және екінші дүниежүзілік соғыстар

NAACP-тің қара офицерлерді көбірек тағайындау үшін лоббилеуіне қарамастан, Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде олар жеткіліксіз өкілдік етілді. Президент Вудро Вильсон билікке келгеннен кейін, АҚШ теңіз флотын тарихында алғаш рет ресми түрде бөліп жіберді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде офицерлердің көпшілігі ақ нәсілді болды, ал қара нәсілді сарбаздардың көпшілігі жүк көліктерін жүргізушілер және кеме жұмысшылары болып қызмет етті. D-Day-ден кейін Франциядағы одақтас күштердің жылдам ілгерілеуіне көмектескен Red Ball Express көбінесе афроамерикалық жүк көлігі жүргізушілерімен жұмыс істеді. 1944 жылдың соңындағы Арденн шайқасының кезінде генерал Дуайт Д. Эйзенхауэрдің қолдағы әскери бөлімдерін толықтыру үшін жеткілікті сарбаз болмады, барлық бөлімдер ақ нәсілді сарбаздардан құралған. Сондықтан ол алғаш рет афроамерикалық сарбаздарға ақ нәсілді әскери бөлімдермен бірге шайқасқа қатысуға рұқсат берді; бұл АҚШ әскери құрылымын біріктіруге жасалған алғашқы қадам болды. Эйзенхауэрдің бұл шешіміне оның әскери штабының бастығы генерал-лейтенант Уолтер Беделл Смит қарсы шықты, ол бұл шешімге ашуланып, американдық қоғамның әскери бөлімдердің бірігуіне наразы боларын айтты. Масонның мақсаты – қара теңізшілерге көптеген кемелердегідей, тек кеме қызметкерлері мен асхана жұмысшылары емес, барлық лауазымдарда қызмет етуге мүмкіндік беру болды. Элеонора Рузвельт теңіз флотына қара теңізшілерді оқытуға қысым жасады, оларға өздері дайындалған жұмыс орындарын беруді талап етті. АҚШ теңіз флотының жаңа құрамы – Сибилер де ұқсас көзқарастарға ие болды, бірақ өзгерістердің алдыңғы қатарында болды. 1942 жылдың ақпан айында CNO адмирал Гарольд Рейнсфорд Старк құрылыс саласындағы лауазымдарға афроамерикалықтарды ұсынды. Сәуір айында теңіз флоты Сибилерге афроамерикалықтарды қабылдайтынын жариялады. Дегенмен, бұл сарбаздар 34-ші және 80-ші теңіз құрылыс батальондарына бөлінді. Екі батальонда да оңтүстік аймағынан келген офицерлер мен қара сарбаздар болды. Екі батальон да осы тәртіпке байланысты қиындықтарға тап болды, нәтижесінде офицерлер ауыстырылды. Сонымен қатар, көптеген кеме жұмысшылары батальондары (арнайы құрылыс батальондары) бөлінді. Алайда, соғыс аяқталған кезде, осы арнайы құрылыс батальондарының көпшілігі АҚШ теңіз флотының алғашқы толыққанды біріктірілген бөлімдері болды. Соғыстың аяқталуымен бірге осы бөлімдердің барлығы да таратылды.

Қазіргі тарих

1948 жылғы 26 шілдеде президент Гарри С. Трумэннің 9981-атқарушы бұйрығы Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін қарулы күштерді интеграциялауға бұйрық берді, бұл азаматтық құқықтардағы маңызды қадам болды. Атқарушы бұйрықты пайдалану Трумэнге Конгрестің келісімінсіз әрекет етуге мүмкіндік берді. Оңтүстіктің барлық ақ демократтары осыған қатысты заң қабылдауға қарсылық көрсетуі мүмкін еді. Мысалы, 1948 жылғы мамыр айында, Трумэннің атқарушы бұйрығына екі ай бұрын, Джорджия штатынан демократ сенаторы Ричард Б. Расселл "Таңдау еркіндігі" түзетуін ұсынуға тырысты. Бұл түзету, Конгресте талқыланып жатқан Селективті әскери қызмет туралы заңға, жаңадан шақырылғандар мен әскери қызметшілерге бөлек әскери бөлімдерде қызмет етуге бару-бармауды өздері шешу мүмкіндігін беруді көздеді. 1972 жылғы 12 қазанда "Китти Хок" кемесінде нәсілдік шиеленіс туды. "Кеменің бас офицерінің орынбасары қара нәсілді болғанына қарамастан, көптеген қара нәсілді теңізшілер өз нәсіліне байланысты оларға қатаң жазалар беріліп, ең төменгі деңгейдегі жұмыстар берілетінін сезінді".

АҚШ-тың тұрғын үй құқығы

Құрама Штаттарда тұрғын үйді бөліп орналастыру және нәсілдік дискриминация салдары ұзақ тарихқа ие. 1960 жылдардағы американдық азаматтық құқықтар қозғалысына дейін бөлінген аудандар заңмен сақталып келді. «Әділ тұрғын үй туралы» заң нәсіл, түс, дін және ұлттық тегіне байланысты тұрғын үйді сату, жалға беру және қаржыландырудағы дискриминацияны тоқтатты. Бұл дискриминацияға қарсы алғашқы тұрғын үй заңы болды. Бұл заңның қабылдануы қиын мәселе болды. Ол 1964 жылғы Азаматтық құқықтар туралы заңның тікелей жалғасы ретінде қарастырылды. Алайда, 1966-1967 жылдары АҚШ Конгресінде оны қабылдау үшін жеткілікті саяси қолдау табылмайды. Сол кезде бірнеше штаттар өздерінің әділ тұрғын үй заңдарын қабылдағандықтан, Конгресс федералды заңның қажеттілігіне көз жеткізбеді. Тек 1968 жылдың 4 сәуірінде Мартин Лютер Кингтің қазасы және одан кейін болған тәртіпсіздіктерден кейін ғана заң жобасы қабылданды. Президент Линдон Б. Джонсон, оның жақтаушысы болған, 1968 жылдың 11 сәуірінде оған қол қойды. Джонсон жаңа заңды «ғасырдың уәделерінің бірі» деп атады. Ол, осы елде өмір сүретін барлық адам үшін әділ тұрғын үй енді американдық өмір салтының бір бөлігі болып табылады деп мәлімдеді. 1968 жылы заң қабылданғаннан бері оған жыныс, отбасылық жағдай және мүгедектік енгізілді. АҚШ Тұрғын үй және қала құрылысы департаментінің Әділ тұрғын үй және тең мүмкіндіктер басқармасы осы заңды басқару және орындаумен шұғылданады.

АҚШ білім беру жүйесі

Браунның білім беру кеңесіне қарсы соты (1954) шешімінен кейін мектептерде афроамерикандық балаларды заңды түрде бөліп оқыту 14-ші түзетуді бұзуға айналды. Суаннның Шарлотта-Мекленбург білім беру кеңесімен келісімі (1971) бойынша Жоғарғы Сот бірауыздан студенттерді мәжбүрлеп автобусқа отырғызу арқылы нәсілдік сегрегацияны жоюға болады деп шешті. Дегенмен, сот арқылы мектептердегі сегрегацияны жоюға жасалған күш-жігер уақыт өте келе азайды. Солтүстік қалаларындағы өндірістің төмендеуі, жұмыс орындарының қала шеттеріне, Оңтүстікке және шетелге көшуі қала шеттеріндегі барлық нәсілдердің тұрғындарының санының өсуіне және халықтың Солтүстік пен Ұлы жазықтан Оңтүстік-Батысқа, Тынық мұхитының солтүстік-батысына және Оңтүстікке қарай жылжуына әкелді. Көптеген солтүстік-шығыс және орталық батыс қалаларының ішкі аудандарында ең кедей қара нәсілділер мен басқа да азшылықтар қалды. Джонатан Козолдың айтуынша, 21-ші ғасырдың басында АҚШ мектептері 1960-шы жылдардың соңындағыдай сегрегацияланған күйіне қайта оралды. Гарвард университетінің Азаматтық құқықтар жобасы АҚШ мемлекеттік мектептеріндегі сегрегация 1988 жылы ең жоғары деңгейге жеткенін мәлімдейді. 2005 жылғы мәліметтер бойынша, ақ түсті оқушылар көпшілік құраған мектептердегі қара оқушылардың үлесі "1968 жылдан бері ең төмен деңгейде" болды. Мектептегі сегрегацияны жоюға сын көзбен қарағандардың кейбіреуі 1960-шы жылдардағы сот арқылы жүзеге асырылған күш-жігер қажетсіз немесе нәтижесіз болды, нәтижесінде ақ халық қалалардан қала шеттеріне қашуға мәжбүр болды деп санайды. Орта тапқа жататын және бай ақ халық 1970-ші жылдар мен одан кейін де қалалардан қала шеттеріне көшіп-қонуын жалғастырды, бұл әзірге біріктірілген мемлекеттік мектептер жүйесінен қашу үшін, сондай-ақ жұмыс орындарының қала шеттеріне көшуі, автомобиль жолдарының кеңейтілуіне мемлекеттік және федералдық деңгейде қолдау көрсету және экономикадағы өзгерістердің нәтижесі болды. Луизианадағы кейбір ақ нәсілді ата-аналар сегрегацияланған мектептердің айналасындағы наразылық толқуларынан қорқып, балаларын мектепке апарудан қорқыпты. Әлеуметтанушы Дэвид Армор 1995 жылы жарық көрген "Күшпен әділеттілік: мектептегі сегрегация және заң" атты кітабында мектептердің нәсілдік құрамын өзгертуге жасалған күш-жігер азшылықтардың академиялық жетістіктеріне елеулі үлес қоспағанын айтады. Карл Л. Банкстон мен Стивен Дж. Калдас 2002 жылы жарық көрген "Азапты арман: Луизианадағы мектептегі сегрегацияның уәдесі мен сәтсіздігі" және 2005 жылы жарық көрген "Мәжбүрлі сәтсіздік: мектептегі сегрегацияның парадоксы" атты кітаптарында үлкен американдық қоғамдағы нәсілдік теңсіздіктің жалғасуы мектептерді сегрегацияны жоюға мәжбүрлеуге бағытталған күш-жігерді әлсіреткенін мәлімдеді. Олар нәсілдік теңсіздіктің мектептегі жетістіктер мен нәсіл арасындағы кең таралған байланыстарға әкелгенін айтты. Сондықтан, американдық мектептердің жетістік деңгейі олардың сыныптық және нәсілдік құрамымен байланысты болды. Бұл дегеніміз, тіпті нәсілдік дискриминацияға ұшырамаған ата-аналар да өз балалары үшін ең жақсы мектептерді іздеуде орта тапқа жататын немесе одан да жақсы тұрғын үйлерді іздеуге бейім болды. Нәтижесінде, сот арқылы сегрегацияны жоюға бағытталған күш-жігер көбінесе ақ оқушылардың жеткіліксіз саны бар мектеп аудандарына әкелді, өйткені ақ оқушылар көбінесе ақ халық көпшілік құраған қала шеттеріндегі аудандарға немесе жеке мектептерге кетіп барады.

Азиялық американдықтар

Америка қоғамының артудағы әртүрлілігі мектептердегі этникалық құраммен байланысты күрделі мәселелерге алып келді. 1994 жылғы федералды сот ісінде, Хо Сан-Франциско бірыңғай мектеп округіне қарсы, қытай-американдық мектеп оқушыларының ата-аналары 1983 жылғы келісім шарты бойынша нәсілдік квоталардың АҚШ Конституциясының теңдік қорғау ережесін бұза отырып, нәсілдік дискриминацияға алып келетінін мәлімдеді. Бұл десегрегация жоспары кез келген мектепке бір этникалық топтың 50%-дан астамын қабылдауға рұқсат бермеді. Бастапқыда афроамерикандық оқушыларды интеграциялауға көмектесу мақсатында жасалған бұл шешім, ауданның ең ірі этникалық тобына айналған қытай-американдықтардың қабылдануына кері әсер етті. "AsianWeek" газеті қытай-американдық ата-аналардың бұл шағымдарын жариялады. Қытай-американдықтар студенттердің санының жартысына жуығын құрағандықтан, келісім шарты Сан-Францискодағы бәсекеге толы Лоуэлл орта мектебінің қытай-американдық студенттерге қатысты академиялық талаптарды күшейтуіне себеп болды. Алайда, "Қытайлардың оңды әрекеттері үшін" атты азаматтық құқықтар қозғалысы мектеп округін қолдады, мұндай талаптар қытай-американдықтарға зиян келтірмейді және мектептердің қайта бөлінуіне жол бермеу үшін қажет деп сарптады. 2006 жылы қытайлық ата-аналар мектептердегі нәсілге негізделген тағайындамаларға қарсы наразылықтарын жалғастырды.