Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Екі топтың бөлінуін тоқтату процесі, көбінесе нәсілдерге қатысты. Десегрегация көбінесе ұқсастық индексі арқылы өлшенеді, бұл зерттеушілерге түрлі топтардың қоныстану үлгілеріне десегрегация шараларының әсерін анықтауға мүмкіндік береді. Бұл ең көп АҚШ-қа қатысты қолданылады. Десегрегация АҚШ Жоғарғы Сотының "Браун против Білім беру кеңесі" ісі бойынша шешіміне дейін де, кейін де, әсіресе мектеп жүйелері мен әскерилердегі бөлінуді жою мәселесі Америка азаматтық құқық қозғалысының ұзақ уақыт бойы назарында болды. Қоғамның нәсілдік интеграциясы осыған тікелей байланысты мақсат еді.
Process of ending the separation of two groups, usually referring to races
Desegregation is the process of ending the separation of two groups, usually referring to races. Desegregation is typically measured by the index of dissimilarity, allowing researchers to determine whether desegregation efforts are having impact on the settlement patterns of various groups. This is most commonly used in reference to the United States. Desegregation was long a focus of the American civil rights movement, both before and after the US Supreme Court's decision in Brown v. Board of Education, particularly desegregation of the school systems and the military. Racial integration of society was a closely related goal.
Ерте тарих
17 ғасырда Филипп патша соғысынан бастап, афроамерикандықтар мен ақ американдықтар он үш колонияда біріктірілген ортада бірге қызмет етті. Олар 1812 жылғы соғысқа дейін Американың барлық соғыстарында бір-бірімен қатар шайқасты. Афроамерикандықтар Корея соғысына дейін біріктірілген бөлімшелерде қайтадан соғыспады. Мыңдаған афроамерикандық ер адамдар жаңа континенттік флотта, американдық революциялық соғыста тәуелсіздік үшін күрескен отаршылдардың жағында соғысты. Олардың есімдері, ерліктері және жалпы саны нашар тіркелу салдарынан белгісіз. Америка Азамат соғысы кезінде афроамерикандықтар көптеп әскери қызметке жазылды. Олардың көп бөлігі Оңтүстіктен қашқан құлдар болды, бірақ Солтүстікте де көптеген афроамерикандық одақтастар болды. 180 000-нан астам афроамерикандық адам Азамат соғысы кезінде Біріккен Штаттар армиясы мен флот құрамында, ақ офицерлердің басшылығындағы бөлінген бөлімшелерде, «Америка Құрама Штаттарының түсті әскерлері» деген атпен қызмет етті. Олар тіркелген және Ұлттық парк қызметінің Азамат соғысының сарбаздары мен теңізшілері жүйесіне (CWSS) енгізілген.
Starting with King Philip's War in the 17th century, Black and White Americans served together in an integrated environment in the Thirteen Colonies. They continued to fight alongside each other in every American war until the War of 1812. Black people would not fight in integrated units again until the Korean war. Thousands of Black men fought in the new continental navy, on the side of rebellious colonists in the American revolutionary war. Their names, accomplishments and total numbers are unknown due to poor record keeping. During the American Civil War, Black people enlisted in large numbers. They were mostly enslaved African Americans who had escaped the South, though there were many Northern Black unionists as well. More than 180,000 Black people served with the Union army and navy during the civil war in segregated units, known as the United States Colored Troops, under the command of White officers. They were recorded and are part of the National Park Service's Civil War Soldiers & Sailors System (CWSS).
Бірінші және екінші дүниежүзілік соғыстар
NAACP-тің қара офицерлерді көбірек тағайындау үшін лоббилеуіне қарамастан, Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде олар жеткіліксіз өкілдік етілді. Президент Вудро Вильсон билікке келгеннен кейін, АҚШ теңіз флотын тарихында алғаш рет ресми түрде бөліп жіберді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде офицерлердің көпшілігі ақ нәсілді болды, ал қара нәсілді сарбаздардың көпшілігі жүк көліктерін жүргізушілер және кеме жұмысшылары болып қызмет етті. D-Day-ден кейін Франциядағы одақтас күштердің жылдам ілгерілеуіне көмектескен Red Ball Express көбінесе афроамерикалық жүк көлігі жүргізушілерімен жұмыс істеді. 1944 жылдың соңындағы Арденн шайқасының кезінде генерал Дуайт Д. Эйзенхауэрдің қолдағы әскери бөлімдерін толықтыру үшін жеткілікті сарбаз болмады, барлық бөлімдер ақ нәсілді сарбаздардан құралған. Сондықтан ол алғаш рет афроамерикалық сарбаздарға ақ нәсілді әскери бөлімдермен бірге шайқасқа қатысуға рұқсат берді; бұл АҚШ әскери құрылымын біріктіруге жасалған алғашқы қадам болды. Эйзенхауэрдің бұл шешіміне оның әскери штабының бастығы генерал-лейтенант Уолтер Беделл Смит қарсы шықты, ол бұл шешімге ашуланып, американдық қоғамның әскери бөлімдердің бірігуіне наразы боларын айтты. Масонның мақсаты – қара теңізшілерге көптеген кемелердегідей, тек кеме қызметкерлері мен асхана жұмысшылары емес, барлық лауазымдарда қызмет етуге мүмкіндік беру болды. Элеонора Рузвельт теңіз флотына қара теңізшілерді оқытуға қысым жасады, оларға өздері дайындалған жұмыс орындарын беруді талап етті. АҚШ теңіз флотының жаңа құрамы – Сибилер де ұқсас көзқарастарға ие болды, бірақ өзгерістердің алдыңғы қатарында болды. 1942 жылдың ақпан айында CNO адмирал Гарольд Рейнсфорд Старк құрылыс саласындағы лауазымдарға афроамерикалықтарды ұсынды. Сәуір айында теңіз флоты Сибилерге афроамерикалықтарды қабылдайтынын жариялады. Дегенмен, бұл сарбаздар 34-ші және 80-ші теңіз құрылыс батальондарына бөлінді. Екі батальонда да оңтүстік аймағынан келген офицерлер мен қара сарбаздар болды. Екі батальон да осы тәртіпке байланысты қиындықтарға тап болды, нәтижесінде офицерлер ауыстырылды. Сонымен қатар, көптеген кеме жұмысшылары батальондары (арнайы құрылыс батальондары) бөлінді. Алайда, соғыс аяқталған кезде, осы арнайы құрылыс батальондарының көпшілігі АҚШ теңіз флотының алғашқы толыққанды біріктірілген бөлімдері болды. Соғыстың аяқталуымен бірге осы бөлімдердің барлығы да таратылды.
Despite the NAACP lobbying for the commissioning of more Black officers, they were severely underrepresented throughout World War I. Upon entering office, President Woodrow Wilson officially segregated the United States navy for the first time in its history. During World War II, most officers were White, and the majority of Black troops still served as truck drivers and as stevedores. The Red Ball Express, which was instrumental in facilitating the rapid advance of allied forces across France after D Day, was operated almost exclusively by African American truck drivers. In the midst of the Battle of the Bulge in late 1944, General Dwight D. Eisenhower was severely short of replacement troops for existing military units, all of which were entirely white in composition. Thus, he made the decision to allow African American soldiers to join White military units in combat for the first time; this represented the first step toward a desegregated United States military. Eisenhower's decision in this case was strongly opposed by his own army chief of staff, Lieutenant General Walter Bedell Smith, who was outraged by the decision, and said that the American public would take offense with the integration of the military units. Masons purpose had been to allow Black sailors to serve in the full range of billets (positions) rather than being restricted to stewards and mess men, as they were on most ships. The navy was pressured to train Black sailors for billets by Eleanor Roosevelt, who insisted that they be given the jobs for which they had trained. The US Navy's newest component, the Seabees, had the same ingrained attitudes and approaches but ended up at the forefront of change. In February 1942, the CNO, Admiral Harold Rainsford Stark, recommended African Americans for ratings in the construction trades. In April, the navy announced it would enlist African Americans in the Seabees. Even so, those men were put into segregated units, the 34th and 80th Naval Construction Battalions (NCBs). Both had White southern officers and Black enlisted. Both battalions experienced problems with this arrangement, which led to the replacement of the officers. In addition, many of the stevedore battalions (special construction battalions) were segregated. However, by war's end, many of those special construction battalions were the first fully integrated units in the US navy. The war's end also brought the decommissioning of every one of those units.
Қазіргі тарих
1948 жылғы 26 шілдеде президент Гарри С. Трумэннің 9981-атқарушы бұйрығы Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін қарулы күштерді интеграциялауға бұйрық берді, бұл азаматтық құқықтардағы маңызды қадам болды. Атқарушы бұйрықты пайдалану Трумэнге Конгрестің келісімінсіз әрекет етуге мүмкіндік берді. Оңтүстіктің барлық ақ демократтары осыған қатысты заң қабылдауға қарсылық көрсетуі мүмкін еді. Мысалы, 1948 жылғы мамыр айында, Трумэннің атқарушы бұйрығына екі ай бұрын, Джорджия штатынан демократ сенаторы Ричард Б. Расселл "Таңдау еркіндігі" түзетуін ұсынуға тырысты. Бұл түзету, Конгресте талқыланып жатқан Селективті әскери қызмет туралы заңға, жаңадан шақырылғандар мен әскери қызметшілерге бөлек әскери бөлімдерде қызмет етуге бару-бармауды өздері шешу мүмкіндігін беруді көздеді. 1972 жылғы 12 қазанда "Китти Хок" кемесінде нәсілдік шиеленіс туды. "Кеменің бас офицерінің орынбасары қара нәсілді болғанына қарамастан, көптеген қара нәсілді теңізшілер өз нәсіліне байланысты оларға қатаң жазалар беріліп, ең төменгі деңгейдегі жұмыстар берілетінін сезінді".
On July 26, 1948, President Harry S. Truman's Executive Order 9981 ordered the integration of the armed forces following World War II, a major advance in civil rights. Using the executive order meant that Truman could bypass Congress. Representatives of the Solid South, all White Democrats, would likely have stonewalled related legislation. For instance, two months prior to Truman's executive order in May 1948, Richard B. Russell, Democratic senator from Georgia, unsuccessfully attempted to attach a "Freedom of Selection" amendment granting draftees and new inductees the opportunity to choose whether or not they wanted to serve in segregated military units to the Selective Service Act that was being debated in Congress. On 12 October 1972, a racially fraught riot occurred on Kitty Hawk. "Despite the presence of a Black executive officer, the ship's second in command, many Black sailors felt they were dealt harsher punishments and menial assignments because of their race".
АҚШ-тың тұрғын үй құқығы
Құрама Штаттарда тұрғын үйді бөліп орналастыру және нәсілдік дискриминация салдары ұзақ тарихқа ие. 1960 жылдардағы американдық азаматтық құқықтар қозғалысына дейін бөлінген аудандар заңмен сақталып келді. «Әділ тұрғын үй туралы» заң нәсіл, түс, дін және ұлттық тегіне байланысты тұрғын үйді сату, жалға беру және қаржыландырудағы дискриминацияны тоқтатты. Бұл дискриминацияға қарсы алғашқы тұрғын үй заңы болды. Бұл заңның қабылдануы қиын мәселе болды. Ол 1964 жылғы Азаматтық құқықтар туралы заңның тікелей жалғасы ретінде қарастырылды. Алайда, 1966-1967 жылдары АҚШ Конгресінде оны қабылдау үшін жеткілікті саяси қолдау табылмайды. Сол кезде бірнеше штаттар өздерінің әділ тұрғын үй заңдарын қабылдағандықтан, Конгресс федералды заңның қажеттілігіне көз жеткізбеді. Тек 1968 жылдың 4 сәуірінде Мартин Лютер Кингтің қазасы және одан кейін болған тәртіпсіздіктерден кейін ғана заң жобасы қабылданды. Президент Линдон Б. Джонсон, оның жақтаушысы болған, 1968 жылдың 11 сәуірінде оған қол қойды. Джонсон жаңа заңды «ғасырдың уәделерінің бірі» деп атады. Ол, осы елде өмір сүретін барлық адам үшін әділ тұрғын үй енді американдық өмір салтының бір бөлігі болып табылады деп мәлімдеді. 1968 жылы заң қабылданғаннан бері оған жыныс, отбасылық жағдай және мүгедектік енгізілді. АҚШ Тұрғын үй және қала құрылысы департаментінің Әділ тұрғын үй және тең мүмкіндіктер басқармасы осы заңды басқару және орындаумен шұғылданады.
The practice of housing segregation and racial discrimination has had a long history in the United States. Until the American civil rights movement in the 1960s, segregated neighborhoods were enforceable by law. The Fair Housing Act ended discrimination in the sale, rental and financing of housing based on race, color, religion, and national origin. This was the first housing law against discrimination. The passage of this act was contentious. It was meant to be a direct follow up to the Civil Rights Act of 1964. However, from 1966 to 1967, it failed to garner enough political support for its passage in the United States Congress. At that time, several states had passed their own fair housing laws and Congress was not convinced that a federal law was necessary. It was only after the assassination of Martin Luther King Jr. on 4 April 1968 and the ensuing riots that the bill was finally passed. It was signed into law on 11 April 1968 by President Lyndon B. Johnson, a strong proponent. Johnson called the new law one of the "promises of a century It proclaims that fair housing for all — all human beings who live in this country — is now a part of the American way of life." Since the act's passage in 1968, it has been amended to include sex, familial status, and disability. The Office of Fair Housing and Equal Opportunity within the US Department of Housing and Urban Development is charged with administering and enforcing this law.
АҚШ білім беру жүйесі
Браунның білім беру кеңесіне қарсы соты (1954) шешімінен кейін мектептерде афроамерикандық балаларды заңды түрде бөліп оқыту 14-ші түзетуді бұзуға айналды. Суаннның Шарлотта-Мекленбург білім беру кеңесімен келісімі (1971) бойынша Жоғарғы Сот бірауыздан студенттерді мәжбүрлеп автобусқа отырғызу арқылы нәсілдік сегрегацияны жоюға болады деп шешті. Дегенмен, сот арқылы мектептердегі сегрегацияны жоюға жасалған күш-жігер уақыт өте келе азайды. Солтүстік қалаларындағы өндірістің төмендеуі, жұмыс орындарының қала шеттеріне, Оңтүстікке және шетелге көшуі қала шеттеріндегі барлық нәсілдердің тұрғындарының санының өсуіне және халықтың Солтүстік пен Ұлы жазықтан Оңтүстік-Батысқа, Тынық мұхитының солтүстік-батысына және Оңтүстікке қарай жылжуына әкелді. Көптеген солтүстік-шығыс және орталық батыс қалаларының ішкі аудандарында ең кедей қара нәсілділер мен басқа да азшылықтар қалды. Джонатан Козолдың айтуынша, 21-ші ғасырдың басында АҚШ мектептері 1960-шы жылдардың соңындағыдай сегрегацияланған күйіне қайта оралды. Гарвард университетінің Азаматтық құқықтар жобасы АҚШ мемлекеттік мектептеріндегі сегрегация 1988 жылы ең жоғары деңгейге жеткенін мәлімдейді. 2005 жылғы мәліметтер бойынша, ақ түсті оқушылар көпшілік құраған мектептердегі қара оқушылардың үлесі "1968 жылдан бері ең төмен деңгейде" болды. Мектептегі сегрегацияны жоюға сын көзбен қарағандардың кейбіреуі 1960-шы жылдардағы сот арқылы жүзеге асырылған күш-жігер қажетсіз немесе нәтижесіз болды, нәтижесінде ақ халық қалалардан қала шеттеріне қашуға мәжбүр болды деп санайды. Орта тапқа жататын және бай ақ халық 1970-ші жылдар мен одан кейін де қалалардан қала шеттеріне көшіп-қонуын жалғастырды, бұл әзірге біріктірілген мемлекеттік мектептер жүйесінен қашу үшін, сондай-ақ жұмыс орындарының қала шеттеріне көшуі, автомобиль жолдарының кеңейтілуіне мемлекеттік және федералдық деңгейде қолдау көрсету және экономикадағы өзгерістердің нәтижесі болды. Луизианадағы кейбір ақ нәсілді ата-аналар сегрегацияланған мектептердің айналасындағы наразылық толқуларынан қорқып, балаларын мектепке апарудан қорқыпты. Әлеуметтанушы Дэвид Армор 1995 жылы жарық көрген "Күшпен әділеттілік: мектептегі сегрегация және заң" атты кітабында мектептердің нәсілдік құрамын өзгертуге жасалған күш-жігер азшылықтардың академиялық жетістіктеріне елеулі үлес қоспағанын айтады. Карл Л. Банкстон мен Стивен Дж. Калдас 2002 жылы жарық көрген "Азапты арман: Луизианадағы мектептегі сегрегацияның уәдесі мен сәтсіздігі" және 2005 жылы жарық көрген "Мәжбүрлі сәтсіздік: мектептегі сегрегацияның парадоксы" атты кітаптарында үлкен американдық қоғамдағы нәсілдік теңсіздіктің жалғасуы мектептерді сегрегацияны жоюға мәжбүрлеуге бағытталған күш-жігерді әлсіреткенін мәлімдеді. Олар нәсілдік теңсіздіктің мектептегі жетістіктер мен нәсіл арасындағы кең таралған байланыстарға әкелгенін айтты. Сондықтан, американдық мектептердің жетістік деңгейі олардың сыныптық және нәсілдік құрамымен байланысты болды. Бұл дегеніміз, тіпті нәсілдік дискриминацияға ұшырамаған ата-аналар да өз балалары үшін ең жақсы мектептерді іздеуде орта тапқа жататын немесе одан да жақсы тұрғын үйлерді іздеуге бейім болды. Нәтижесінде, сот арқылы сегрегацияны жоюға бағытталған күш-жігер көбінесе ақ оқушылардың жеткіліксіз саны бар мектеп аудандарына әкелді, өйткені ақ оқушылар көбінесе ақ халық көпшілік құраған қала шеттеріндегі аудандарға немесе жеке мектептерге кетіп барады.
After Brown v. Board of Education (1954), the lawful segregation of African American children in schools became a violation of the 14th Amendment. In Swann v. Charlotte Mecklenburg Board of Education (1971), the Supreme Court ruled unanimously that forced busing of students may be ordered to achieve racial desegregation. However, court enforced school desegregation efforts have decreased over time. A major decline in manufacturing in northern cities, with a shift of jobs to suburbs, the South, and overseas, has led to increases in the numbers of residents of all races in suburbs, and shifts in population from the North and Great Plains to the southwest, the Pacific Northwest, and the South. Left behind in many northeastern and midwestern inner cities have been the poorest Black people and other minorities. According to Jonathan Kozol, in the early 21st century, US schools have become as segregated as they were in the late 1960s. The Civil Rights Project at Harvard University says that desegregation of US public schools peaked in 1988. As of 2005, the proportion of Black students at schools with a White majority was at "a level lower than in any year since 1968". Some critics of school desegregation have argued that court enforced desegregation efforts of the 1960s were either unnecessary or self defeating, ultimately resulting in White flight from cities to suburbs. Middle class and wealthy White people continued moving from cities to suburbs during the 1970s and later, in part to escape certain integrated public school systems, but also as part of the suburbanization caused by movement of jobs to suburbs, continuing state and federal support for expansion of highways, and changes in the economy. Some White parents in Louisiana said that they were afraid to drop off their children because of all the mobs surrounding the desegregated schools. Sociologist David Armor states in his 1995 book Forced Justice: School Desegregation and the Law that efforts to change the racial compositions of schools had not contributed substantially to academic achievement by minorities. Carl L. Bankston and Stephen J. Caldas, in their books A Troubled Dream: The Promise and Failure of School Desegregation in Louisiana (2002) and Forced to Fail: The Paradox of School Desegregation (2005), argued that continuing racial inequality in the larger American society had undermined efforts to force schools to desegregate. They maintained that racial inequality had resulted in popular associations between school achievement and race. Therefore, the achievement levels of American schools were generally associated with their class and racial compositions. This meant that even parents without racial prejudice tended to seek middle class or better residential neighborhoods in seeking the best schools for their children. As a result, efforts to impose court ordered desegregation often led to school districts with too few White students for effective desegregation, as White students increasingly left for majority White suburban districts or for private schools.
Азиялық американдықтар
Америка қоғамының артудағы әртүрлілігі мектептердегі этникалық құраммен байланысты күрделі мәселелерге алып келді. 1994 жылғы федералды сот ісінде, Хо Сан-Франциско бірыңғай мектеп округіне қарсы, қытай-американдық мектеп оқушыларының ата-аналары 1983 жылғы келісім шарты бойынша нәсілдік квоталардың АҚШ Конституциясының теңдік қорғау ережесін бұза отырып, нәсілдік дискриминацияға алып келетінін мәлімдеді. Бұл десегрегация жоспары кез келген мектепке бір этникалық топтың 50%-дан астамын қабылдауға рұқсат бермеді. Бастапқыда афроамерикандық оқушыларды интеграциялауға көмектесу мақсатында жасалған бұл шешім, ауданның ең ірі этникалық тобына айналған қытай-американдықтардың қабылдануына кері әсер етті. "AsianWeek" газеті қытай-американдық ата-аналардың бұл шағымдарын жариялады. Қытай-американдықтар студенттердің санының жартысына жуығын құрағандықтан, келісім шарты Сан-Францискодағы бәсекеге толы Лоуэлл орта мектебінің қытай-американдық студенттерге қатысты академиялық талаптарды күшейтуіне себеп болды. Алайда, "Қытайлардың оңды әрекеттері үшін" атты азаматтық құқықтар қозғалысы мектеп округін қолдады, мұндай талаптар қытай-американдықтарға зиян келтірмейді және мектептердің қайта бөлінуіне жол бермеу үшін қажет деп сарптады. 2006 жылы қытайлық ата-аналар мектептердегі нәсілге негізделген тағайындамаларға қарсы наразылықтарын жалғастырды.
The increasing diversity of American society has led to more complex issues related to school and ethnic proportion. In the 1994 federal court case Ho v. San Francisco Unified School District, parents of Chinese American schoolchildren alleged that racial quotas under a 1983 consent decree constituted racial discrimination in violation of the United States Constitution's Equal Protection Clause. The desegregation plan did not allow any school to enroll more than 50% of any ethnic group. Originally intended to aid integration of Black students, the ruling had a negative effect on the admissions of Chinese Americans, who had become the district's largest ethnic group. The newspaper AsianWeek documented the Chinese American parents' challenge. Since Chinese Americans were already nearly half the student population, the consent decree had the effect of requiring the competitive Lowell High School in San Francisco, California, to apply much higher academic admission standards for Chinese American students. However, the civil rights group Chinese for Affirmative Action sided with the school district, arguing that such standards were not harmful to Chinese Americans, and were necessary to avoid the resegregation of schools. In 2006, Chinese parents continued to protest against race based school assignments.