Афроамерикалық рухани музыка: Тарихы мен мәнісі

Кіріспе

Афроамерикалықтардың ұрпақтары жасаған музыка жанры

Спиричуэлдер (немесе негр спиричуэлдері, афроамерикалық спиричуэлдері, қара спиричуэлдері, рухани музыка деп те аталады) – афроамерикалықтармен байланысты христиан музыкасының жанры. Көптеген жаңа туынды музыка жанрлары, мысалы, блюз, спиричуэлдердің ән жазу өнерінен пайда болды.

Терминология

Музыка мен музыканттар туралы жаңа Grove сөздігі — музыка мен музыканттар туралы ең ірі анықтамалық еңбектердің бірі, ал Grove Music Online — Oxford Music Online-ның маңызды бөлігі. Онда «рухани» термині «африкалық американдықтар жасаған және олар үшін жасалған, ауызша дәстүрде пайда болған қасиетті ән түрі» деп сипатталған. Оның нақты шығу тегі белгісіз болса да, 19 ғасырдың басында бұл жанр ретінде анықталды. Олар «африкалық американдық» деген сөзді сипаттаушысыз қолданды. «Негр спиритуалдары» термині 19 ғасырда Америкада құл болған африкалықтар жасаған діни мәтіндері бар әндерге қолданылған. Алғашқы жарияланған құл әндері жинағында олар «рухани әндер» деп аталды. Кіріспе сөз тіркесінде «африкалық американдық» деген сөзсіз жекеше түр қолданылады. Энциклопедиялық мақалада терминнің жекеше және көпше түрі «африкалық американдық» деген сипаттамасыз қолданылады. LOC-тің кіріспе сөйлемінде былай делінген: «Рухани — американдық Оңтүстікте африкалықтардың құлдыққа түсуімен тығыз байланысты діни халық әнінің түрі. Әндер 1860 жылдары заңдастырылған құлдықты жоюға дейін 18 ғасырдың соңғы онжылдықтарында кеңінен таралды. Африка-американдық рухани (кейде «негр рухани» деп те аталады) — американдық халық әндерінің ең ірі және маңызды түрлерінің бірі». Трансатлантикалық құл саудасы арқылы шамамен 90% африкалықтар басқа африкалықтармен тұтқындалып, еуропалықтарға сатылды. Тағы миллиондаған адам Африкада құлдықта қалды, онда құлдық — ғасырлар бойы, еуропалықтар континентке кеңінен енуінен бұрын дамыған күрделі және терең тамырланған мәдениеттің бір бөлігі болды. 2015 жылғы «Атлас» журналында жазылғандай, 1501 жылдан 1867 жылға дейін «Атлантикалық теңіз жағалауындағы барлық елдерден» шамамен «12,5 миллион африкалық» адам ұрланып, құлдыққа мәжбүрленді. Атлантика арқылы құл саудасы арқылы тасымалданған құлдардың шамамен 6% Америка Құрама Штаттарына отарлық дәуірге дейін және одан кейін келді, ал қалғаны Бразилияға, Батыс Үндістанға немесе басқа аймақтарға барды. Африкалықтардың басым көпшілігі Батыс Африка құл жағалауынан келген. Басқа дереккөздер ислам құл саудасы 8 мен 19 ғасырлар аралығында Транс-Сахара сауда жолдары арқылы Африкадан 8 миллионнан 17 миллионға дейін адамды құлға айналдырды деп есептейді. Португалия империясы 1560 жылдары алғашқы африкалық құлдарды Жаңа әлемге тасымалдай бастады, ал 1700 жылдарға дейін Мексика Испанияның бақылауындағы африкалық құлдардың негізгі бағыты болды. Қазіргі АҚШ-тағы алғашқы африкалық құлдар 1526 жылы Испания империясының бақылауында болған Сан-Мигель-де-Гуальдапе деп аталатын қысқа мерзімді колонияда қазіргі Оңтүстік Каролинадағы Виньях шығанағына қоныс тепкен. Олар Солтүстік Америкада құлдарға қарсы көтеріліс жасаған алғашқы африкалық құлдар болды. 1619 жылы алғашқы құл кемесі батыс-орталық Африкадағы Конго патшалығынан 20 адамды алып, қазіргі Мексикаға құлдыққа әкелді. Конго Корольдігі сол кезде Конго өзенінің суайдынында орналасқан, Африкадағы екінші ең ұзын өзен, 2,5 миллион халқы бар, ең үлкен африкалық патшалықтардың бірі болды. Қысқа уақыт ішінде 1470 жылдан 1509 жылға дейін билік жүргізген Конго королі Жоао I католик дінін қабылдады, ал үш ғасырға жуық уақыт бойы — 1491 жылдан 1750 жылға дейін Конго патшалығы христиан дінін ұстанады және «тәуелсіз [және] космополиттік патшалық» болды. Күріш плантацияларының ұрпақтары Гулла халқының құлдыққа ұшырауы ерекше болды, өйткені олар Оңтүстік Каролинаның жағалауындағы аралдарда оқшауланған. Гулла рухани әндері африкалық-американдық ағылшын тілінің әсерінен африкалық сөздердің көпшілігі акан, йоруба және игбо тілдерінен алынған креол тілінде айтылады. Құрама Штаттардағы құлдық институты 1865 жылы АҚШ-тағы Азамат соғысының аяқталуымен аяқталды. 1808 жылы АҚШ Конгресі халықаралық құл саудасын заңсыз деп танығаннан кейін пайда болған және АҚШ-тың Азамат соғысына дейін созылған ішкі құл саудасы афроамерикалық отбасылардың ұрпақтарын жойды. Ол кездегі құл болғандардың ең танымал әңгімесі, оның баяндауы, OCLC жазбасына сәйкес, американдық құлдықтан құлдыққа қарсы қозғалыстың алғашқы жылдарында катализатор ретінде әрекет еткен әдебиеттің ең ықпалды бөліктерінің бірі болып табылады. Құл әндері В.Е.Б. Дю Бойс өзінің 1903 жылғы «Қара халық жандары» кітабында «Қайғы әндері» деп атады. Африкалық-американдық музыканың авторы Хансония Колдуэлл: руханилар: қара американдықтардың негізгі қоғамдық музыкасы және африкалық-американдық музыка: хронология: 1619–1995, руханилар «құл болғанда африкалықтарға күш берді» деді. Ол оларды «кездесулерді хабарлайтын» «кодты әндер» ретінде сипаттады, мысалы, «Steal Away» және «Follow the Drinkin' Gourd» әндерімен қашу жолын сипаттады. «Go Down Moses» Харриет Табменге сіңірді — ол оның лақап аты болды, сондықтан олар осы әнді естігенде, ол аймаққа келе жатыр екенін білді. Мен көбінесе рухани әнді «көп мақсатты» термин деп атаймын, өйткені оның астында көптеген [қосалқы түрлер] бар. Олар егістікте жұмыс істегенде ән айтатын. Шіркеуде ол госпел әніне айналды. Егістікте ол блюз болды. Рухани әндері бастапқыда ауызша болды, бірақ 1867 жылға қарай алғашқы жинақ, «Құл әндері жинағы» жарияланды. 1867 жылғы басылымда американдық шіркеулерде жақсы белгілі және үнемі орындалатын, бірақ плантациялардағы шығу тегі мойындалмаған рухани әндер қамтылған. 1925 жылғы «Америкалық негр рухани әндері кітаптарында» Джеймс Велдон Джонсон және Грейс Найл Джонсон рухани әндері, «таза және толығымен африкалық американдықтардың туындысы» болып табылады, және «Американың халық музыкасының жалғыз түрі» екенін айтты. Сөздерді қолдану кезінде ән жазушы өзінің шектеулі тілінде және, мүмкін, материалдың көзіндегі фактілерді дұрыс түсінбеушілік немесе қате түсіну салдарынан ең жақсысымен күресіп жатты, әдетте Библия. Рухани әндері «құлдыққа түскен адамдардың шектеулі қауымдастығы» арқылы жасалды, уақыт өте келе ол АҚШ-тың алғашқы «қолы» музыкасы ретінде танылды. 1973 жылы африкалық және африкалық-американдық музыка арасында маңызды, өзара байланысты, динамикалық және «бұзылмаған тұжырымдық қатынас» бар екенін айтты. Құл болған африкалық американдықтар «Оңтүстік плантацияларында туған ритмдерге және олардың африкалық мұрасына сүйенді». 2012 жылғы мамырда PBS берген сұхбатқа сәйкес, «рухани әндері діни халық әндері болды, көбінесе Библиялық оқиғаларға негізделген, бір құл ұрпағынан екінші құл ұрпағына айтылып, жеткізілді». Уолтер Питтстің 1996 жылғы кітабына сәйкес, рухани әндері — АҚШ-тағы африкалық құлдар мен олардың ұрпақтарының діни тәжірибесіне тән, ерекше музыкалық форма. Питт олардың Африкадан келген музыка мен діннің еуропалық музыка мен дінімен өзара әрекеттесуінің нәтижесі екенін айтты. 2012 жылғы мамырда PBS берген сұхбатта Узи Браун кіші рухани әндерінің «африкалық құл үшін аман қалу құралы» екенін айтты. Олар Африкадан әкелген, әңгіме айтудың маңыздылығын атап көрсеткен ұзақ дәстүрлі діни дәстүрлерді әкелді. Африкалық музыканың африкалық-американдық рухани әндерін жасаудағы маңызды рөлінің дәлелі, басқа элементтермен қатар, Батыс Африкадан келген «күрделі ритмдер» мен «полиритмдер» пайдалануда көрінеді.

The New Grove Dictionary of Music and Musicians—one of the largest reference works on music and musicians,—itemized and described "spiritual" in their electronic resource, Grove Music Online—an important part of Oxford Music Online, as a "type of sacred song created by and for African Americans that originated in oral tradition. Although its exact provenance is unknown, spirituals were identifiable as a genre by the early 19th century." They used the term without the descriptor, "African American". The term "negro spirituals" is a 19th century word "used for songs with religious texts created by African Enslaved in America". The first published book of slave songs referred to them as "spirituals". In the introductory phrase, the singular form is used without the adjective "African American." Throughout the encyclopedic entry the singular and plural form of the term, is used without the "African American" descriptor. The LOC introductory sentence says, "A spiritual is a type of religious folksong that is most closely associated with the enslavement of African people in the American South. The songs proliferated in the last few decades of the eighteenth century leading up to the abolishment of legalized slavery in the 1860s. The African American spiritual (also called the Negro Spiritual) constitutes one of the largest and most significant forms of American folksong." An estimated 90% of transatlantic African Enslaved were captured by other Africans and sold to Europeans. Millions more remained enslaved in Africa, where slavery was a complex and deeply rooted part of culture going back centuries before widespread European presence on the continent. From 1501 through 1867, approximately "12.5 million Africans" from "almost every country with an Atlantic coastline" were kidnapped and coerced into slavery, according to the 2015 Atlas based on about 35,000 slaving voyages. Roughly 6% of all enslaved Africans transported via the trans Atlantic slave trade arrived in the United States, both before and after the colonial era; the remainder went to Brazil, the West Indies or other regions. The majority of these Africans came from the West African slave coast. Other sources estimate the Islamic slave trade enslaved similar numbers of Africans, with between 8 million and 17 million individuals taken from Africa between the 8th and 19th centuries along the Trans Saharan trade routes. The Portuguese Empire transported the first African enslaved peoples to the New World, in the 1560s, and until the 1700s Mexico was the primary destination for African Enslaved people under Spanish control. The first African enslaved people in what is now the United States arrived in 1526, making landfall in present day Winyah Bay, South Carolina in a short lived colony called San Miguel de Gualdape under control of the Spanish Empire. They were also the first enslaved Africans in North Americas to stage a slave rebellion. In 1619, the first slave ship had carried twenty people from the west central African kingdom of Kongo—to a life of enslavement in what is now, Mexico. The Kingdom of Kongo, at that time stretched over an area of in the watershed of the Congo River—the second longest river in Africa—and had a population of 2.5 million—was one of the largest African kingdoms. For a brief period, King João I of Kongo, who reigned from 1470 to 1509, had voluntarily converted to Catholicism, and for close to three centuries—from 1491 to 1750—the kingdom of Kongo had practiced Christianity and was an "independent [and] cosmopolitan realm." The descendants of the rice plantation enslaved Gullah people—whose country of origin is Sierra Leone—were unique, because they had been much more isolated on the islands off the coast of South Carolina. Gullah spirituals are sung in a creole language that was influenced by African American Vernacular English with the majority of African words coming from the Akan, Yoruba and Igbo. The institution of slavery in the United States ended with the conclusion of the US Civil War in 1865. The domestic slave trade that emerged after the United States Congress outlawed the international slave trade in 1808, and lasted until the U. S. Civil War, destroyed generations of African American families. His Narrative, which is the most famous of the stories written by former enslaved at that time, is one of the most influential pieces of literature that acted as a catalyst in the early years of the American abolitionist movement, according to the OCLC entry. Slave songs were called "Sorrow songs" by W. E. B. Du Bois in his 1903 book, The Souls of Black Folk
Hansonia Caldwell, the author of African American music, spirituals: the fundamental communal music of Black Americans and African American music: a chronology : 1619–1995, said that spirituals "sustained Africans when they were enslaved." She described them as "code songs" that "would announce meetings, as in "Steal Away", and describe the path for running away, as in "Follow the Drinkin' Gourd". "Go Down Moses" referred to Harriet Tubman – that was her nickname—so that when they heard that song, they knew she was coming to the area I often call the spiritual an omnibus term, because there are lots of different [subcategories] under it. They used to sing songs as they worked in the fields. In the church, it evolved into the gospel song. In the fields, it became the blues." Spirituals were originally oral, but by 1867 the first compilation, entitled "Slave Songbook", was published. The 1867 publication included spirituals that were well known and regularly sung in American churches but whose origins in plantations, had not been acknowledged. In their 1925 book, The Books of American Negro Spirituals, James Weldon Johnson and Grace Nail Johnson said that spirituals, which are "purely and solely the creation" of African Americans, represent "America's only type of folk music When it came to the use of words, the maker of the song was struggling as best he could under his limitations in language and, perhaps, also under a misconstruction or misapprehension of the facts in his source of material, generally the Bible." Spirituals were created by a "circumscribed community of people in bondage", over time they became known as the first "signature" music of the United States. said in 1973 that there is an important, interdependent, dynamic, and "unbroken conceptual relationship between African and African American music". Enslaved African Americans "in the plantation South drew on native rhythms and their African heritage." According to a May 2012 PBS interview, "spirituals were religious folks songs, often rooted in biblical stories, woven together, sung, and passed along from one slave generation to another". According to Walter Pitt's 1996 book, spirituals are a musical form that is indigenous and specific to the religious experience African slaves and their descendants in the United States. Pitts said that they were a result of the interaction of music and religion from Africa with music and religion of European origin. In a May 2012 PBS interview, Uzee Brown, Jr. said that spirituals were the "survival tools for the African slave". They brought with them from Africa long standing religious traditions that highlighted the importance of storytelling. Evidence of the vital role African music has played in the creation of African American spirituals exists, among other elements, in the use of "complex rhythms" and "polyrhythms" from West Africa.

Күнделікті өмірдегі дін

Құл дінінің наным-сенімдеріне сәйкес, «материалдық және рухани жаратылыстың бірлігінің бір бөлігі» болып табылады. Рухани әндер африкалық американдық дінді отарлаудан қорғап, «қасиеттіні қарсылықтың мүмкін болатын кеңістігі ретінде» сақтады. Рухани әндер жай ғана әндердің немесе Киелі кітаптардағы оқиғалардың басқаша нұсқалары емес, керісінше, материалды шығармашылық түрде өңдеу болды; жаңа әуендер мен музыка, қайта жазылған мәтін және стильдік ерекшеліктер музыканы ерекше африкалық-американдық ретінде бөліп көрсетуге көмектесті. Бірінші Ұлы ояну, немесе «Евангелистік қайта жандану» – 1730 және 1740 жылдары Ұлыбритания мен оның Солтүстік Америкадағы колонияларын шарпыған христиандық оянулар сериясы, нәтижесінде колониялардағы көптеген құлдар христиан дініне көшті. Сол кезде баптист және методист уағыздаушылары африкалық американдықтарды, соның ішінде құлдарды да христиан дініне өткізді. Кейбір қауымдастықтарда африкалық американдықтар христиан қауымдарына диякон ретінде қабылданды. 1800 жылдан 1825 жылға дейін құлдар үнемі кеңейіп келе жатқан шекарадағы лагерьлердегі діни музыканы тыңдады. Америкада 18-19 ғасырларда африкалық діни дәстүрлер төмендегенде, көбірек африкалық американдықтар христиан дінін қабылдауға көшті. 1982 жылы «Ояну» ғалымдарын «қатаң сынаған» Йель университетінің тарихшысы Джон Батлер, Оянудың 18 ғасырдағы тарихшылар құрастырған миф екенін, олар өздерінің «діни мақсаттары» үшін Ояну туралы әңгімені пайдалануға тырысқандарын жазды.

Киелі кітап тақырыптары

17 ғасырда құл болған африкалықтар Мұса мен Даниялдың оқиғалары сияқты христиандық Киелі кітаптардағы оқиғалармен таныс болды және өздерінің тағдырларын соларда көріп отырды. Құлдыққа түскен африкалық американдықтардың арасында христиан дінінің өзгеше бір түрі қалыптасты, ал рухани әндер ("спиричуэлс") қауымның жаңа сенімін, сондай-ақ оның қайғысын және үмітін білдірудің бір жолы болды. Африкалық американдық діни әндерде Иордан өзені тек осы дүние мен соңғы дүние арасындағы символдық шекара ғана емес, сонымен қатар солтүстікке қарайғы саяхат пен еркіндікке жол беруші немесе құлдықтан азат өмірге өтудің мәтелдік шекарасы ретінде де бейнеленді. Синкопация, яғни ырғақтың өзгеруі, рухани музыканың табиғи бөлігі еді. Әндер африкалық музыкалық аспаптарда орындалды. 1867 жылғы жинақ негізінен Чарльз П. Уэрдің жинағына сүйенді, ол Оңтүстік Каролина штатындағы Сент-Хелена аралындағы Коффинс-Пойнт қаласында, Батыс Африкадан келген афроамерикалық гулла халқының мекенінде әндер жинаған. 1867 жылғы кітаптың көп бөлігі африкалық американдықтардан тікелей алынған әндерден тұрды. Хиггинсон өзінің полкіндегі бұрынғы құлдардың мінез-құлқына риза болды, олардың қарулы күйдегі сыртқы келбеті елді оларды адамдар ретінде мойындауға мәжбүр етті. Ол сарбаздармен араласып, 1869 жылы "Армиядағы өмір" атты естеліктерін жариялады, онда таңдалған спиричуэлдердің мәтіндерін де қосты. Азамат соғысы кезінде Хиггинсон лагерьде естіген спиричуэлдердің бір бөлігін жазып алды. "Олардың әндерінің көбі діни мазмұнда болды, әрі сөздері мен музыкасы минор тонда болды". 1871 жылдан бастап Fisk Jubilee Singers гастрольдік сапарларға шыға бастады, бұл "спиричуэлдерді концерттік репертуар ретінде пайдалануға" қызығушылықты арттырды. 1872 жылы Jubilee Singers өздерінің ән кітаптарын шығарды, оның ішінде "Евангелие поезді" де бар еді. Александр Рид 1871 жылы Fisk Jubilee Singers-тің қойылымын тамашалап, олардың репертуарына бірнеше ән қосуды ұсынды. 1850 жылдары Оклахомадағы Шокто ұлтының аумағындағы Спенсервилл академиясының директоры болған Рид, Шокто халқы құл қылған екі жұмысшыны естіген – афроамерикалық жұбайлар Уоллес Уиллис пен оның әйелі Минерва – кешкі уақытта өз үйлерінен "сүйікті плантациялық әндерін" айтқан. Олар бұл әндерді "Миссисипиде жас кезінде" үйренген. Рид Jubilee Singers-ке "Swing Low, Sweet Chariot", Roll, Jordan, Roll, "The Angels are Coming", "I'm a Rolling" және "Steal Away To Jesus" әндерінің мәтіндерін, сондай-ақ Уиллис пен оның әйелі айтқан басқа да әндерді ұсынды. 1878 жылы әншілер тобы тарады. 1890 жылы әншілердің мұрасы қайта жаңғырды, ол кезде Элла Шепард, Мур – алғашқы тоғыз Fisk Jubilee Singers-тің бірі – Фискке оралды және Джон Уэсли Уорк-ты (1871–1925) қоса, жаңа юбилейлік вокалистерді оқытуды бастады. 1899 жылы Фиск университетінің президенті Э. М. Крэват университет атынан гастрольдік сапарға шығатын аралас (еркек және әйел) юбилейлік әншілер ансамблін құруға шақырды.

By the 17th century, enslaved Africans were familiar with Christian biblical stories, such as the story of Moses and Daniel, seeing their own stories reflected in them. An Africanized form of Christianity evolved in the slave population with African American spirituals providing a way to "express the community's new faith, as well as its sorrows and hopes." The river Jordan in traditional African American religious song became a symbolic borderland not only between this world and the next. It could also symbolize travel to the north and freedom or could signify a proverbial border from the status of slavery to living free. Syncopation, or ragged time, was a natural part of spiritual music. Songs were played on African inspired instruments. The 1867 compilation built on the entire collection of Charles P. Ware, who had mainly collected songs at Coffin's Point, St. Helena Island, South Carolina, home to the African American Gullah people originally from West Africa. Most of the 1867 book consisted of songs gathered directly from African Americans. Higginson admired the former slaves in his regiment saying, "It was their demeanor under arms that shamed the nation into recognizing them as men." He mingled with the soldiers and in published his 1869 memoir Army Life in a Black Regiment in which he included the lyrics of selected spirituals. During the Civil War, Higginson wrote down some of the spirituals he heard in camp. "Almost all their songs were thoroughly religious in their tone, and were in a minor key, both as to words and music." Starting in 1871, the Fisk Jubilee Singers began touring, creating more interest in the "spirituals as concert repertory". By 1872, the Jubilee Singers were publishing their own books of songs, which included "The Gospel Train". Reverend Alexander Reid had attended a Fisk Jubilee Singers' performance in 1871, and suggested they add several songs to their repertoire. Reid, who had been a superintendent at the Spencerville Academy in Oklahoma in Choctaw Nation territory in the 1850s, had heard two workers enslaved by the Choctaw people, —an African American couple—Wallace Willis and his wife Minerva—singing "their favorite plantation songs" from their cabin door in the evenings. They had learned the songs in "Mississippi in their early youth." Reid provided the Jubilee Singers with the lyrics of "Swing Low, Sweet Chariot", Roll, Jordan, Roll, "The Angels are Coming", "I'm a Rolling", and "Steal Away To Jesus", and others that Willis and his wife had sung. By 1878 the Singers had disbanded. In 1890 the Singers legacy was revived when Ella Sheppard, Moore—one of the original nine Fisk Jubilee Singers—returned to Fisk and began to coach new jubilee vocalists, including John Wesley Work Jr. (1871–1925). In 1899, Fisk University president E. M. Cravath put out a call for a mixed (male and female) jubilee singers ensemble that would tour on behalf of the university.

Хэмптон әншілері

1873 жылы Хэмптон әншілері Вирджиния штатындағы Хэмптон қаласында, қазіргі Хэмптон университетінде топ құрды. Олар "Жюбилейлік әншілермен" бәсекелесетін алғашқы ансамбль болды. Роберт Натаниел Детт (1882–1943) 1933 жылға дейін дирижер болып жұмыс істеген кезде Хэмптон әншілері "халықаралық деңгейде танымал болды". Фиск Жюбилейлік әншілері сияқты, Тускеги институтының әншілері де рухани әндерді өзгертілген, үйлесімді стильде орындады.

Концерт рухани дәстүрі

Африка-американдық композиторлар – Гарри Берли, Р. Натаниел Детт және Уильям Доусон, батыс классикалық білімімен рухани әндерді (спиритуалдарды) үйлестіру арқылы "концерт сахнасы үшін жаңа репертуар" жасады. Олар рухани әндерді концерттік ортаға әкелді және 20-ғасырдың басында кәсіби музыканттардың келесі буынына тәлімгерлік жасады. Гарри Берли (1866–1949) – африка-американдық классикалық композитор және баритон, көптеген концерттерде өнер көрсетті. 1929 жылы «Америка Құрама Штаттарының мерейтойлық әндері» жарияланды, бұл «рухани әндерді алғаш рет жеке концерттік әншілерге өнер әндері ретінде қолжетімді етті». Берли рухани әндерді классикалық формада өңдеді. Ол сонымен қатар көптеген концерттерде өнер көрсеткен баритон болды. Ол Антонин Дворжак сияқты классикалық білім алған суретшілерді африка-американдық рухани әндермен таныстырды. Кейбірлер Дворжактың «Жаңа әлемнен» симфониясына рухани әндердің шабыттандырғанын айтады. Ол Мариан Андерсон сияқты афроамерикандық солистерді жеке классикалық әнші ретінде даярлады. Роланд Хейс және Пол Робсон сияқты басқалар оның мұрасын жалғастырды. 1918 жылы ол: «Бізде құл болған халықтың әуендері – халық музыкасының зор қоры бар, бірақ оны пайдаланбаса, ол ешқандай құндылыққа ие болмайды. Рухани әндерді хорлық формада, лирикалық және опералық туындыларда, концерттерде, сюиталарда және салондық музыкада ұсынуға болатындай етіп қарауымыз керек» деді. Боатнер рухани әндерді жинау және нотаға түсірудегі нақтылықтың маңыздылығын сақтап, сонымен қатар оларды жаңа, стильді және жақсартылған түрде ұйымдастыру мен орындауды қолдады.

Қазіргі кездегі рухани адамдар

Fisk Jubilee Singers 21-ші ғасырда да танымалдылығын сақтап келеді, 2019 жылы Теннесси штатының Нэшвилл қаласында Grand Ole Opry House сияқты жерлерде тікелей концерттер өткізеді. 2019 жылы Тейзвелл Томпсон Fisk Jubilee Singers әншілеріне құрмет көрсетіп, "Jubilee" атты а капелла музыкалық қойылымды ұсынды. Рухани әндер, әсіресе Оңтүстік штаттарындағы баптист немесе пентекост шіркеулеріндегі қара нәсілділердің кішкентай қауымдарында маңызды орынды иеленеді. Эверетт Маккорви 1995 жылы "The American Spiritual Ensemble" атты, шамамен жиырмаға жуық кәсіби әншілерден тұратын ансамбль құрды, ол Америка Құрама Штаттары мен шетелде рухани әндермен гастрольдік концерттер беріп жүреді. Ансамбль бірнеше CD шығарды, оның ішінде "The Spirituals" альбомы бар, сондай-ақ бұл ансамбль туралы публицистикалық телефильм түсірілді.

Стильдік шығу тегі мен қасиеттері

Рухани музыканың ерекшеліктеріне дауыстардың үйлесімділігі, уақытты ұстау және интонацияның дұрыстығы кіреді. 1954 жылғы «Африка музыкасын зерттеулер» кітабында миссионер және этномузыколог Артур Моррис Джонс (1889–1980) африкалық музыкада «қарама-қарсы ырғақтық үлгілердің күрделі тоғысуы» африкалық музыканың өзегі екенін, ал еуропалық музыкадағыдай гармония бағаланғанын айтты. Джонс барабанды ырғақтың ең жоғары формасы деп сипаттады, бірақ оны қол соғу, таяқпен ұру, дірілдеу және «астарда ұнтақтау» арқылы да жасауға болады. Уақыт өте келе «формалды концерттік дәстүр қалыптасты». Ол «бұрыннан бар рухани әндердің» адамдардың «көп қабатты бостандық күресінде» қолданған көптеген тәсілдердің бірі ретінде «жасырын» түрде пайдаланылғанын сипаттады. 2017 жылғы PBS Newshour телеарнасының «Құлдық кезеңдегі ән салу: аман қалғандардың, бостандық әндері» деген сегментінде «Wade in the Water» әнінің «Жер асты жолымен байланысты әндердің бірі» деп есептелетіні айтылды. Бұл ән құлдарды ізденушілерден қашып, суға түсуге шақырып, құл сатушылардың иттің іздерін жоғалтуына кедері келтіреді. Джонс Жер асты жолының жылдарында «бұрыннан бар рухани әндердің» адамдардың «көп қабатты бостандық күресінде» қолданған көптеген тәсілдердің бірі ретінде «жасырын» түрде пайдаланғанын сипаттады. Кейбір әндерде құлдарға қалай тұтқынға түспеуге және бостандыққа қалай жетуге болатыны туралы нақты нұсқаулар бар деп есептеледі. «Евангелие поезді», «Бостандық әні», «Төмен иіл, тәтті арба» және «Су ішетін қазанды қу» сияқты басқа да рухани әндерде жасырын хабарлар бар деген сенім бар. Джеймс Келли 2008 жылғы мақаласында «Су ішетін қазанды қу» әнінде кодталған хабар бар екенін дәлелдейтін нақты деректердің жетіспейтінін айтты. 1953 жылғы Стерлинг Браунның мақаласында «негрлер бостандық туралы ән салғанда, олар ақтардың ойлағандай, яғни күнәдан босануды ғана білдірген» деген пікірдегі ғалымдар бар екені айтылды. Браун құл болған адам үшін бостандық құлдықтан азаттық екенін айтты.

Qualities of the spirituals include mastery of the blending of voices, timing, and intonation. In his 1954 book Studies in African Music, Arthur Morris Jones (1889–1980), a missionary and ethnomusicologist, said that in African music, the "complex interweaving of contrasting rhythmic patterns" was central to African music, just as harmonies were valued in European music. Jones described the drum is the highest expression of rhythms, but they can also be produced through hand clapping, stick beating, rattles, and the "pounding of pestles in a mortar". Over time "formal concert tradition has evolved," He described "already existing spirituals" were employed "clandestinely" as one of the many ways people used in their "multilayered struggle for freedom." In a 2017 PBS Newshour, segment entitled "Singing in Slavery: Songs of Survival, Songs of Freedom" said that, while it is "has not been proven, it is believed"—that "Wade in the Water" was one of the songs associated with the Underground Railroad—a network of secret routes and safe houses used by slaves in the United States to find freedom. warn slaves to get off the trail and into the water to prevent bloodhounds—used by the slavers—from following their trail. Jones described how during the years of the Underground Railroad "already existing spirituals" were employed "clandestinely" as one of the many ways people used in their "multilayered struggle for freedom." Certain songs were believed to have contained explicit instructions to fugitive slaves on how to avoid capture and the route to take to successfully make their way to freedom. Other spirituals that some believe have coded messages include "The Gospel Train", "Song of the Free", and "Swing Low, Sweet Chariot", "Follow the Drinking Gourd". James Kelley in his 2008 article said that there is a lack of corroborating sources to prove that there is a coded message in "Follow the Drinking Gourd". One 1953 article by Sterling Brown said that there are scholars who "believe that when the Negro sang of freedom, he meant only what the whites meant, namely freedom from sin." Brown said that, to an enslaved person freedom would also mean freedom from slavery.

Жұмыс әндері

1927 жылы американдық ақын және фольклоршы Карл Сэндбург (1878–1967) құрастырған «Америкалық ән жинағы» антологиясында ол «Ain' go'n' to study war no mo'» әнінің афроамерикандықтардың жұмыс кезінде айтатын рухани ән үлгісі екенін жазды. Ол былай деді: «Әншілер сағаттап ән шырқағанда, олар көптеген басқа рухани әндерден шумақтар қосады. Темп өте маңызды. Ешқашан монотонды болмайды. Көтеріңкі сезімге толы болмаса да, ағыны тұрақты, ритмі сенімді. Бұл – жұмыс әні ретіндегі рухани ән. «War» сөзі «wah» немесе «waw» деп айтылады, бұл «saw» сөзімен рифмалану үшін жасалған. Ал «horse» сөзі «hawss» деп айтылады. Міне, осылайша сөйлеу және ән айтудағы сөздердің азайып қолданылуы – афроамерикандықтардың тілдік ерекшелігі».

Далалық құландар

Егістік айқайы, сондай-ақ левее лагері айқайы деп те аталатын музыка, 19 ғасырда сипатталған африкалық американдық музыканың ерте түрі болды. Мақта далаларында, түрме тізбектерінде, теміржол бригадаларында (канди бишілер) немесе терпентин лагерлерінде жұмыс істеген құлдар мен кейіннен шаруалардың айқайлары мен зарлары, африкалық американдық рухани музыкасы мен госпел музыкасының, джаг-топтарының, минестрель шоуларының, страйд фортепианосының және, әрі қарай, блюз, ритм-энд-блюз, джаз және жалпы африкалық американдық музыканың бастауы болды. 1967 жылға қарай Джонс «Blues People» журналының 1965 жылғы шолуына сәйкес, Джеймс Болдуинды ығыстырып, африкалық американдық зиялылардың бас сөйлеушісіне айналды. Блюз түрі 1860 жылдары Оңтүстік штаттарында – Оңтүстік Каролина, Миссисипи, Флорида, Алабама, Джорджия, Луизиана, Теннесси және Техас – плантациялардағы құл еңбегіне ең көп тәуелді болған және ең көп құлдарды ұстаған аймақтарда пайда болды. Бұл форманы құл болған африкалық американдықтардың ұрпақтары мен қауымдастықтары бірлесіп «плантациялық мәдениеттің сүйемелдемейтін жұмыс әндері» ретінде дамытты. Блюздің тарихи тамырлары Пауль Оливер және Герхард Кубик сияқты ғалымдар тарапынан Батыс Африкаға дейін жетеді, соның ішінде «жауап беруге дайын «жетекші және хор» формасы» сияқты элементтер бар. Блюз «барлық дәстүрлі музыка түрлерінің ішіндегі ең көп жазылған» музыка болып табылады және «1960 жылдардың басынан бастап Батыс поп музыкасының дамуына ең маңызды ықпал еткен» музыка ретінде танылды.

1920 жылдың 10 тамызында Мами Смит композитор Перри Брэдфордтың (1893–1970) «New York City Crazy Blues» әнін жазғанда коммерциялық сәттілікке жетіп, африкалық американдық аудиторияға арналған музыканың коммерциялық жазба нарығын ашты. Бұл жазбаның табысқа ие болуына дейін коммерциялық жазба компаниялары африкалық американдық емес музыканттарды африкалық американдық музыка орындауға тартатын. Брэдфордтың африкалық американдық тобы «Jazz Hounds» «жанды, импровизацияланған», «болжамсыз», «шапшаң» музыка орындады, бұл 1910 жылдары ақ музыканттар орындаған блюздің «көңіл көтеріп, жаңаша тыңдалды».

Евангелиелік әндер

Киелі музыкаға спиритуалдық және евангелистік музыка жатады, олар "қара шіркеуде пайда болып, бүкіл әлемде танымал жанрға айналды. Оның алғашқы көріністерінде евангелистік музыка ғибадат қызметінде діндік және салтанатты іс-әрекеттің ажырамас бөлігі ретінде қызмет етті. Қазір евангелистік музыка коммерциялық мақсатта да сатылады, ол рухани және діни ойларды білдірумен қатар, заманауи, секулярлық дыбыстарға сүйенеді". Хорас Кларенс Бойер евангелистік музыканың пайда болуын 1906 жылы Пейнтекостальдық шіркеулерде "ерекше музыкалық стиль" ретінде терең Оңтүстікке дейін іздестірді. Африкалық американдықтардың Оңтүстіктен Солтүстікке Ұлы көшіп-қонуы кезінде, әсіресе 1930 жылдары евангелистік әндер "америкалық танымал мәдениеттің бағытына" енді. Евангелистік музыканың ең гүлденген кезеңі 1945-1955 жылдар аралығында болды – "Евангелистік музыканың алтын ғасыры". "Golden Jubilee Quartet" және "Golden Gate Quartet" сияқты евангелистік квартеттер, жаңа гармонияларды, күрделі аранжировкалармен синкопты қосатын, жаңашыл, юбилейлік стилімен спиритуалдық музыканың стилін өзгертті. Олардың музыкасының мысалы – "О, Жүніс!" әні. 1934 жылдан 1940 жылдардың соңына дейін белсенді болған "Golden Gate Quartet" 1930 жылдардың соңында Карнеги залында "Рухани әндерден Свингке" атты концертте өнер көрсетті.

Ақ спиритуалдар

1938 жылы жарық көрген «Оңтүстік таулы аймақтағы ақ спиритуалдар» атты кітабында Вандербильт университетінің профессоры Джордж Пуллен Джексон Нашвиллде ақ спиритуалдар жанрының бар екенін айта келіп, оның афроамерикалық спиритуалдардан көп жағынан ерекшеленетініне назар салды. Диуф ислам намазына шақырудың (7-шы ғасырдың басындағы белгілі африкалық мұсылман Билал ибн Рабаннан бастау алған) және 19-шы ғасырғы далалық әндердің ұқсастығын атап көрсетеді. Ол екеуі де Құдайды мақтайтын ұқсас мәтіндерге, мелодияға, ноталардың өзгеруіне, дауыс жолдарында «дірілдейтіндей, қозғалғандай» сезім тудыратын сөздерге, музыкалық гаммалардың күрт өзгеруіне және мұрынды интонацияға ие екенін айтады. Диуф далалық әндердің пайда болуын Америкадағы африкалық құлдардың шамамен 30 пайызын құраған мұсылман африкалық құлдарға байланыстырады. Кубиктің сөзінше, «блюз әншілерінің мелизманы, толқынды интонацияны және басқа да тәсілдерді қолдануы – Батыс Африканың кең аумағының мұрасы, ол жетінші және сегізінші ғасырлардан бері Солтүстік Африканың (Магриб) араб-ислам әлемімен байланыста болып келеді». Магриб пен Сахель музыкалық дәстүрлері арасында айқын транс-сахаралық өзара ықпалдастық болған. Мұсылман Сахель құлдары мен Батыс және Орталық Африка жағалауындағы мұсылман емес құлдар орындаған музыкада айырмашылықтар болды. Сахель мұсылман құлдары көбінесе үрмелі және ішекті аспаптарды, сондай-ақ жеке орындауды ұнатса, мұсылман емес құлдар барабандар мен топтық әндерге бейім болды. Платация иелері көтеріліс қаупінен сақтану үшін барабандар мен топтық әндерге тыйым салды, бірақ Сахель құлдарына ән айтуға және үрмелі және ішекті аспаптарда ойнауға рұқсат берді, олар платация иелеріне осылайша аз қауіпті көрінді. Куриелдің мәліметінше, осы ішекті аспаптар банджоның алға құрылысы болуы мүмкін. Көптеген құлдар христиан дініне өтуге мәжбүр болғанымен, Сахель құлдарына музыкалық дәстүрлерін сақтауға, өз шеберліктерін скрипка мен гитара сияқты аспаптарға бейімдеуге рұқсат етілді. Кейбіреулеріне плантация иелері үшін кеште орындауға мүмкіндік берілді, бұл олардың музыкасының Оңтүстікке таралуына жағдай жасады.

In his 1938 book, White Spirituals in the Southern Uplands, Vanderbilt University's George Pullen Jackson in Nashville drew attention to the existence of a white spiritual genre which differed in many aspects from African American spirituals. Diouf notes a resemblance between the Islamic call to prayer (originating from Bilal ibn Rabah, a famous Abyssinian African Muslim in the early 7th century) and 19th century field holler music, noting that both have similar lyrics praising God, melody, note changes, "words that seem to quiver and shake" in the vocal chords, dramatic changes in musical scales, and nasal intonation. She attributes the origins of field holler music to African Muslim slaves who accounted for an estimated 30% of African slaves in America. According to Kubik, "the vocal style of many blues singers using melisma, wavy intonation, and so forth is a heritage of that large region of West Africa that had been in contact with the Arabic Islamic world of the Maghreb since the seventh and eighth centuries." There was particularly a significant trans Saharan cross fertilization between the musical traditions of the Maghreb and the Sahel. There was a difference in the music performed by the predominantly Muslim Sahelian slaves and the predominantly non Muslim slaves from coastal West Africa and Central Africa. The Sahelian Muslim slaves generally favored wind and string instruments and solo singing, whereas the non Muslim slaves generally favored drums and group chants. Plantation owners who feared revolt outlawed drums and group chants, but allowed the Sahelian slaves to continue singing and playing their wind and string instruments, which the plantation owners found less threatening. According to Curiel stringed instruments these string instruments may have the precursor to the banjo. While many were pressured to convert to Christianity, the Sahelian slaves were allowed to maintain their musical traditions, adapting their skills to instruments such as the fiddle and guitar. Some were also allowed to perform at balls for slave holders, allowing the migration of their music across the Deep South.