Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Пьер Мари Жером Тресаге (15 қаңтар 1716 – 1796) – француз инженері. Ол шамамен 1764 жылы жол салуға алғашқы ғылыми көзқарасты енгізгені үшін кеңінен танымал. Оның инновацияларының бірі – үлкен тастардан тұратын негізгі қабатты, одан кіші тастардың жұқа қабатымен жабу еді. Бұл екі қабатты құрылымның артықшылығы – көлік жүргенде немесе дөңгелектегенде тастар бір-біріне тығылып, берік, тозуға төзімді беткейді құрап, көлік қозғалысына кедергі келтірмейтін еді. Тресаге инженерлер отбасында Невер қаласында дүниеге келді, ол отбасының ең кіші ұлы болды. Ол еңбек жолын Париждегі Көпірлер мен Жолдар Корпусының (Corps des Ponts et Chaussées) аға инспекторы ретінде бастады. Кейін 1764 жылы бас инженер болып Лимож қаласына, Жоғарғы Виеннаға көшті. 1775 жылы Францияның барлық жолдары мен көпірлерінің бас инспекторы болып тағайындалды. Ол жол салу әдістерін сипаттайтын мақала жариялады.
Pierre Marie Jérôme Trésaguet (15 January 1716 – 1796) was a French engineer. He is widely credited with establishing the first scientific approach to road building about the year 1764. Among his innovations was the use of a base layer of large stone covered with a thin layer of smaller stone. The advantage of this two layer configuration was that when rammed or rolled by traffic the stones jammed into one another forming a strong wear resistant surface which offered less obstruction to traffic. Trésaguet was born in Nevers, the youngest son from a family of engineers. He began his career as a sub inspector in the Corps des Ponts et Chaussées (Bridges and Highways Corps), in Paris. He later moved to Limoges, Haute Vienne as chief engineer in 1764. In 1775 he was appointed inspector general of roads and bridges for all of France. He published a paper describing his road building methods.
Жол салу әдісі
Біріншіден, жаңа жолдың аяқталған бетімен қатарласып, одан шамамен он дюйм төменде жер қазылып, іргетас жасалды. Оның көлденең қимасы дөңгелек болды, бұл судың аяқталған беттен еркін ағып кетуіне көмектесетін. Содан кейін ірі тастар тік етіп төселді, ал олардың үстіндегі тік шығыңқы бөліктері сынтырылып, беті тегіс болды. Бұл тас іргетас кішкентай дөңгелек тастардың екінші қабатымен жабылды. Ақырында, үшінші қабаттағы қатты сынған тас (шамамен жаңғақтай) қалақпен жайылып, жолдың үстіңгі қабаты құрылды. Бұл жүйе Францияда 1775 жылдан 1820 жылға дейін, ел арзан Macadam әдісіне көшкенге дейін үздіксіз қолданылды.
First of all, an earth foundation was excavated parallel with but about ten inches below the finished surface of the new road. This was convex in cross section to encourage water to drain off the finished surface. Next, large stones were laid on edge and any protruding pieces on their upper edges broken off to leave an even surface. This stone foundation was covered with a second course of smaller rounded stones. Finally, a third layer of hard broken stone, (about the size of walnuts) was spread by a shovel to produce the surface layer. This system was used continuously in France from 1775 until 1820 when the country changed to the cheaper Macadam method.