Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық Азамат соғысы кезіндегі әскери операциялар сериясы. Уилмингтон шайқасы 1865 жылдың 11-22 ақпаны аралығында АҚШ-тың Азамат соғысы барысында, негізінен Солтүстік Каролина штатының Уилмингтон қаласының сыртында, қарсыласатын Одақ және Конфедерация штаттарының Солтүстік Каролина департаменттері арасында болды. Қаңтардағы Форт-Фишер шайқасының екіншісінде Одақтың жеңісіне жеткенінен кейін Уилмингтон, өзен бойымен 48 шақырым жоғарыда орналасқан, енді Конфедерация үшін порты ретінде қолданыла алмады. Одақ әскерлері қаланың оңтүстігіндегі Кейп-Фер өзені бойындағы Конфедерация қорғанысын жеңгеннен кейін қалаға ие болды. Конфедерация генералы Бракстон Брэгг, Одақ оларды қолға түсірмеу үшін, қаладан кетуге асыққанда темекі мен мақта қоймаларын, сондай-ақ басқа да жабдықтар мен мүлікті өртеп жіберді.
Series of military operations during the American Civil War
The Battle of Wilmington was fought February 11–22, 1865, during the American Civil War, mostly outside the city of Wilmington, North Carolina, between the opposing Union and Confederate Departments of North Carolina. The Union victory in January in the Second Battle of Fort Fisher meant that Wilmington, 30 miles upriver, could no longer be used by the Confederacy as a port. It fell to Union troops after they overcame Confederate defenses along the Cape Fear River south of the city. The Confederate General Braxton Bragg burned stores of tobacco and cotton, among other supplies and equipment, before leaving the city, to prevent the Union from seizing them.
Өмірбаян
Форт Фишердің құлауынан кейін Уилмингтон порты блокаданы бұзуға тырысқан кемелерге жабылды; Конфедерация Атлант теңізі жағалауында маңызды порттарын жоғалтты. Конфедерация әскерлері Кейп-Фер өзенінің сағасына жақын қорғаныс нысандарын эвакуациялады; өзенге қарай жылжытуға мүмкіндік болмағандықтан, ауыр артиллерияны қолдан келмейтін ете түсті. Форт-Фишердегі өткен айдағы Конфедерацияның жеңілісі моральға әсер етіп, дезертирліктердің көбеюіне себеп болды, бірақ қалған сарбаздар да моральдың жоғары екенін хабарлады. Генерал Брэкстон Брэгг Уилмингтон қорғанысын басқарды; оның әскерлері Солтүстік Вирджиния армиясынан генерал Роберт Ф. Хоук дивизиясы, сондай-ақ ауыр артиллерия сарбаздары мен қарулы азаматтардан тұрды. Хоук өзінің үш бригадасын Кейп-Фер өзенінің шығыс жағында, Форт-Фишердің солтүстігіндегі Шугар-Лоф бойымен орналастырды; ал төртінші бригадасы өзеннің батыс жағындағы Форт-Андерсонды басып алды. Брэгг Уилмингтон қаласында мемлекеттік мүліктерді алып кету және жағалаудағы Одақ әскерлерінің генерал-майор Уильям Т. Шерман армиясын күшейтуіне жол бермеу үшін қалып қойды. Одақтың бас қолбасшысы У.С. Грант Уилмингтонды Голдсбороға, Солтүстік Каролинаға шабуыл үшін база ретінде пайдалануды жоспарлады; жағалаудан Голдсбороға созылған теміржол желілері Уильям Т. Шерман армиясын қайта жабдықтауға мүмкіндік беретін еді, ол сол кезде Каролина арқылы солтүстіске қарай жылжып жатқан. 1865 жылдың ақпан айында Одақтың XXIII корпусы генерал-майор Альфред Терри басқаратын Форт-Фишер экспедициялық корпусын күшейту үшін келді. Майор-генерал Джон М. Скофилд біріккен күштерге қолбасшылық етіп, ақпан айының ортасында қалаға қарсы жорыққа шықты.
After the fall of Fort Fisher, the port city of Wilmington was sealed to any further blockade runners; the Confederates had no remaining major ports along the Atlantic seaboard. Confederate forces evacuated the other defensive works near the mouth of the Cape Fear River; they were forced to disable and abandon the heavy artillery since they lacked the means to move them upriver. While the Confederate defeat at Fort Fisher the previous month affected morale somewhat and led to an increase in desertion, the remaining soldiers also reported that morale remained high. General Braxton Bragg commanded the defenses of Wilmington; his field forces consisted of General Robert F. Hoke's division from the Army of Northern Virginia and some heavy artillery men and home guard. Hoke commanded three of his brigades on the east side of the Cape Fear River, along Sugar Loaf north of Fort Fisher; Hoke's fourth brigade occupied Fort Anderson on the west side of the river. Bragg remained in Wilmington in order to remove a stockpile of government stores and also to prevent the Union forces on the coast from reinforcing Major General William T. Sherman's army. Union general in chief, U. S. Grant, wanted to use Wilmington as a base for an advance to Goldsboro, North Carolina; rail lines from the coast to Goldsboro could be used to resupply William T. Sherman's armies, which were then moving north through the Carolinas. In February 1865, the Union XXIII Corps arrived to reinforce the Fort Fisher Expeditionary Corps, commanded by Major General Alfred H. Terry. Maj. Gen. John M. Schofield took command of the combined force and started moving against the city in mid February.
Шәкәрлі нан желісі
Уилмингтон шайқасы Кейп-Фер өзені бойындағы үш шағын шайқастан тұрды. Генерал-майор Роберт Хоук басқаратын Конфедерация дивизиясы Форт-Фишердің солтүстігіндегі Қант Төбесін (Sugar Loaf) қорғады. 11 ақпанда Скофилд Хоуктің Қант Төбесіне Альфред Терри корпусымен шабуыл жасады; қамалдардың Атлантика жағындағы одақтас әскери кемелерінің бомбалауымен шайқас таңертең басталды. Жарты сағаттан кейін Терри шабуылға көшті, бірақ оның сол қанатын өзен бойындағы батпақ қиындыққа салды. Кешке қарай Скофилд пен Терри конфедераттардың алғы шебін бұзды, бірақ конфедераттардың негізгі бекіністерін алға басып түсіруге тым күшті екенін түсінді; Скофилд Уилмингтонды өзеннің батыс жағынан басып алуға шешім қабылдады. Содан кейін генерал-майор Джейкоб Д. Кокстың 3-дивизиясы, XXIII корпусы, Уилмингтонды қорғайтын басты бекініс – Форт Андерсонға қарсы күресу үшін Кейп-Фер өзенінің батыс жағалауына жеткізілді.
The Battle of Wilmington consisted of three smaller engagements along the Cape Fear River. A Confederate division under Major General Robert Hoke occupied the Sugar Loaf Line north of Fort Fisher. On February 11 Schofield attacked Hoke's Sugar Loaf Line with Alfred Terry's corps; the engagement started in the morning with a bombardment by Union gunboats along the Atlantic side of the fortifications. A half hour later, Terry started his advance but his left wing was hindered by a swamp located along the river. By late afternoon, Schofield and Terry had overrun the Confederate skirmish line but then concluded that the main Confederate works were too strong to be captured by frontal assault; Schofield decided that he had to capture Wilmington from the western side of the river. Next, Major General Jacob D. Cox's 3rd Division, XXIII Corps was ferried to the west bank of the Cape Fear River to deal with Fort Anderson, the main fortress guarding Wilmington.
Андерсон бекінісі
Контр-адмирал Дэвид Д. Портердің канонерлік қайықтары өзенмен жоғары қарай жүзіп, Форт Андерсонды атқылады, соның салдарынан он екі қаруы да үндемеді. Лейтенант-командир Уильям Б. Кушингтің басшылығымен Федералды теңіз күштері "Квакер" (немесе жалған) мониторын жасады, осы арқылы көтерілісшілерді Портердің канонерлік қайықтарына жол ашу үшін су миналарын жаруға итерді. Кушинг пен Портер екеуі де бұл амалдың табысқа қанаты қағуынан қатты қуанды. Бірақ, кейін Конфедерация тарапынан түскен хабарламаларға сәйкес, гарнизон жалған қайық күтіп отырған және оларға дайындық жасалған еді. Сол кезде Кокс, генерал Адельберт Эймстің дивизиясының қолдауымен, батыс жағалаудан фортқа қарай жылжыды. Кокс полковник Томас Дж. Хендерсон мен полковник Орландо Мурдың бригадаларын гарнизонға қарсы жіберді, ал бригада генералы Джон С. Касмент және полковник Оскар Стерл конфедерациялық қанатты айналып өту үшін батпақтар арқылы ілгеріледі. Касмент пен Стерл конфедерациялық атты әскерге кездесіп, қысқа шайқастан кейін оларды кері шегіндірді. Форт командирі генерал Джонсон Хагуд тұзақты сезіп, генерал Хоуктан солтүстікке қарай Таун-Крик бойындағы қорғаныс шебіне қайта орналасуға рұқсат алды. Хагудтың әскерлері кері шегінуді бастаған сәтте Хендерсонның бригадасы шабуылға көшіп, фортты бірнеше тұтқынмен бірге оңай басып алды.
Rear Admiral David D. Porter's gunboats sailed up the river and shelled Fort Anderson silencing all twelve guns. Under the direction of Lt. Commander William B. Cushing the Federal Navy constructed a Quaker (or fake) monitor to trick the Rebels into detonating their water mines to make way for Porter's gunboats. Both Cushing and Porter were highly pleased with the success of the ploy. However, later Confederate reports claimed the garrison was expecting a dummy boat and were prepared. Meanwhile, Cox, supported by General Adelbert Ames' division, advanced up the west bank towards the fort. Cox sent the brigades of Colonel Thomas J. Henderson and Colonel Orlando Moore against the garrison itself while Brig. General John S. Casement and Col. Oscar Sterhl marched through the swamps around the Confederate flank. Casement and Sterhl encountered Confederate cavalry and pushed it back after a short fight. The fort's commander, General Johnson Hagood sensed the trap and received permission from Gen. Hoke to pull back to a defensive line along Town Creek to the north. Just as Hagood's troops began their retreat, Henderson's brigade attacked, thus taking the fort rather easily along with a few prisoners.
Таун-Крик өзені
Кокс Хагудты Форт-Андерсоннан қуды, 19 ақпанда Таун-Крик желісіне жетті, ал Хоуктың дивизиясы Вилмингтоннан оңтүстікке қарай үш шақырым жерде, Хагудтың күшінен өзеннің арғы жағына шегінді. Терри Хоуктің артынан сақтанды, тұзаққа түсіп қалу немесе оң жақтан шабуылға ұшырау мүмкіндігінен қауіптенді. Осы кезде Хоук Терриден көп болды, себебі Эмистің дивизиясы енді Кокспен бірге батыс жағалауда орналасқан еді. Сондықтан Эмис қайтадан өзеннен қайтарылды, Терри мен Портердің флоттары өзенді торпедалардан тазартуды бастады. Терри келесі күні шабуылын қайта бастады, түстен кейін Хоуктің жаңа бекіністерімен кездесті. Хоук өз орнында қалуды жоспарлап отырғанына көз жеткізген соң, Терри одақтың әскерлеріне бекініс салуға бұйрық берді, ал одақтың артиллериялық кемелері Хоуктің дивизиясының батысындағы өзен жағалауындағы конфедераттық бекіністерін сынады. Хагуд Кокстың жолын кесу үшін Таун-Крик арқылығы жалғыз көпірді өртеп жіберді және өзеннің солтүстік жағында бекінді. Кокс қоршау жоспарын іске асыруға асықты, бірақ Хагуд Форт-Андерсоннан шегінгендіктен федералдылар оны аяқтауға үлкермеді. Өзенді кесіп өту мүмкін болмады, сондықтан 20 ақпанда Кокс әскерлері өзеннен бір жалпақ түбі бар қайықты тауып, оны үш бригаданы арғы бетке жеткізу үшін пайдаланды, ал төртінші бригада Хагудпен шайқасты, оны алаңдату мақсатында. Хагуд флангалық қимылды байқады және өзінің позициясы енді сақталмайтындықтан, Уилмингтонға қайта шегінуге шешім қабылдады. Ол шегіну кезінде екі полк қалдырды. Федералдылар батпақты аралап өтіп, конфедераттық флангаға шабуыл жасады, екі полкті жеңіп, 375 тұтқын мен екі артиллериялық құралды қолға түсірді. Келесі күні Кокс қираған көпірді қайта тұрғызып, Скофилдтің артиллериясы және Портердің артиллериялық кемелері қаланың өзіне жетті. Генерал Брэгг жағдайдың үмітсіз екенін түсініп, қаланы тастап кетуге бұйрық берді. 21 ақпанда Кокстың дивизиясы қалаға қарай жорығын жалғастырды, бірақ Брансуик өзенінің арғы жағындағы қираған көпірлер мен конфедераттық атты әскер тосқауыл қойды, ал Хоуктің дивизиясы Терридің әскерін тоқтатты. Брэгг 21-ші күні ондағы одақтың тұтқындарын эвакуациялады, сондай-ақ әскери құндылығы бар барлық нәрсені эвакуациялады; ол сондай-ақ одақтың қолына тимеу үшін мақта мен темекіні өртеуге бұйрық берді, сонымен қатар қоймалар, құймалар, кеме жасау орындары мен кемелерді де өртеді. Брэгг күштерімен 22-ші күні таңғы сағат 1-де шегінді; Кокс корпусы таңғы сағат 8-ден кейін қалаға кірді, ал Терридің күштері бір сағаттан кейін кірді.
Cox pursued Hagood from Fort Anderson, and on February 19 caught up to the Town Creek Line while Hoke's division retreated to a position three miles south of Wilmington, across the river from Hagood's force. Terry followed Hoke cautiously, worried about being surprised by an ambush or by a flank attack from his right. By this time Hoke actually outnumbered Terry as Ames' division was now on the west bank with Cox. Therefore, Ames was ferried back across again as Terry and Porter's fleet started clearing the river of torpedoes. Terry restarted his advance the next day, encountering Hoke's new lines in the afternoon. Once he was convinced that Hoke planned to remain where he was, Terry ordered the Union troops to start building entrenchments while Union gunboats tested the Confederate batteries along the river bank, just west of Hoke's division. Hagood had burned the only bridge across Town Creek to slow down Cox, and entrenched on the north side of the river. Cox was eager to attempt his encircling plan that, due to Hagood's retreat at Fort Anderson, the Federals had been unable to complete. The creek was not fordable, so on February 20 Cox's troops found a single flat bottom boat in the river and used it to ferry three brigades across the creek while the fourth brigade skirmished with Hagood as a diversion. Hagood discovered the flanking movement and decided, since his position was now untenable, to retreat back to Wilmington. He left two regiments to cover his retreat. The Federals then waded through the swamp and attacked the Confederate flank, routing the two regiments, and taking 375 prisoners along with two pieces of artillery. The next day Cox rebuilt the destroyed bridge and Schofield's artillery crossed and along with Porter's gunboats both were within range of the city itself. General Bragg saw the hopelessness of the situation and ordered the city abandoned. On February 21, Cox's division continued its march toward the city but was delayed by the destroyed bridges across the Brunswick River and by Confederate cavalry, while Hoke's division continued to hold off Terry's command. Bragg used the 21st to evacuate Union prisoners located there, while evacuating anything of military value; he also ordered bales of cotton and tobacco burned so that they would not fall into Union hands, along with storehouses, foundries, shipyards, and ships. Bragg retreated with his forces at 1 a. m. on the 22nd; Cox's corps entered the city after 8 a. m., with Terry's forces entering an hour later.
Салдары
Уилмингтон шайқасы Атлантика жағалауындағы Конфедеративтік Штаттардың соңғы маңызды портын жапты. Уилмингтон блокаданы бұзушылар үшін маңызды порт қызметін атқарды, олар темекі, мақта және басқа да тауарларды Ұлыбритания, Багам аралдары және Бермуда сияқты жерлерге тасыды; Солтүстік Вирджиния армиясының көптеген жабдықтары Уилмингтон арқылы жеткізілді. Порт жабылғаннан кейін Одақтың блокадасы толыққанды аяқталды; Конфедерациялықтар Уилмингтонның орнын басатын Атлант теңізінің жағалауында басқа порт таба алмады. Брэгг Вилмингтон науқанындағы Конфедерацияның жеңілісі үшін баспасөз тарапынан қатты сынға ұшырады. Конфедерация Конгресінің бірнеше мүшелері Конфедерация президенті Джефферсон Дэвиске қарсы сын айтты және оның отставкаға кетуін талап етті. Брэггтің Уилмингтоннан шыққан күштері Солтүстік Каролина штатындағы Голдсборо қаласына қайтарылды, онда генерал Джозеф Э. Джонстон басқаратын Конфедерация күштерімен бірікті. Уилмингтонды басып алу Шерман күштеріне жабдықтау базасын және теңізге қарай созуға мүмкіндік берді. Шкофилд қала маңындағы теміржолдарға конфедерациялықтар келтірген зиянды жөндеуге белгілі бір уақыт жұмсауға мәжбүр болды. Ол сондай-ақ Шерманға арналған жабдықты Уилмингтонға жіберілген босатылған тұтқындарға және қалада әлі де тұратын азаматтарға көмектесу үшін пайдалануға мәжбүр болды. Шкофилд күштері Огайо армиясына қайта ұйымдастырылды және Уилмингтоннан ол Файетвилл маңында Шерман күштерімен қосылу үшін ішкі аймаққа қарай бағытталды.
The Battle of Wilmington closed the last major port of the Confederate States on the Atlantic coast. Wilmington had served as a major port for blockade runners, carrying tobacco, cotton, and other goods to places such as Great Britain, the Bahamas, and Bermuda; much of the supplies for the Army of Northern Virginia came through Wilmington. Now with the port closed, the Union blockade was complete; the Confederates were unable to find another port along the Atlantic seaboard to replace Wilmington. Bragg came under severe criticism from the press for the Confederate defeat in the Wilmington Campaign. Several members of the Confederate Congress also directed criticism towards Confederate President Jefferson Davis and called for his resignation. Bragg's forces from Wilmington retreated towards Goldsboro, North Carolina, where it united with other Confederate forces commanded by General Joseph E. Johnston. The capture of Wilmington gave Sherman's forces a base of supply and a supply route to the sea. Schofield was forced to spend some time repairing the damage caused by the Confederates to the rail lines near the city. He was also forced to use supplies earmarked for Sherman to help paroled prisoners sent to Wilmington and the civilians still living in the city. Schofield's forces were reorganized into the Army of the Ohio and from Wilmington he marched inland to join with Sherman's forces near Fayetteville.