Ян Виллем де Винтер: Голланд адмиралы және Наполеон соғыстарының батыры
Jan Willem de Winter
Ян Виллем де Винтер (1761-1812) – голландский адмирал эпохи Наполеоновских войн. Участвовал в революционных кампаниях во Франции, проявил отвагу и достиг звания бригадного генерала.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Нидерланд адмиралы (1761–1812) Ян Виллем де Винтер (фр. Jean Guillaume de Winter, 23 наурыз 1761 – 2 маусым 1812) – Наполеон соғыстары кезіндегі голланд адмиралы.
Dutch admiral (1761–1812)
Jan Willem de Winter (French: Jean Guillaume de Winter, 23 March 1761 – 2 June 1812) was a Dutch admiral during the Napoleonic Wars.
Ерте өмір
Де Винтер Кампенде дүниеге келді және жас кезінде теңіз флотына қадам басқан. Ол ынтасымен және батылдығымен көзге түсті, ал 1787 жылғы Патриоттар кезеңіне дейін лейтенант шеніне жеткен. Патриоттар партиясының құлауы оны Францияға қашуға мәжбүрледі.
De Winter was born in Kampen and entered naval service at a young age. He distinguished himself by his zeal and courage, and by the time of the Patriottentijd in 1787 had reached the rank of lieutenant. The overthrow of the Patriot party forced him to flee to France.
Теңіз мансабы
Бұл жерде ол француз төңкерісіне бар күшімен, жан-тәнімен берілді, 1792 және 1793 жылдардағы әскери науқандарға Шарль Франсуа Дюмориес және Шарль Пишегрюдің басшылығымен қатысты, және көп ұзамай бригадир-генерал шеніне көтерілді. 1795 жылы Пишегрю Голландия Республикасын жаулап алғанда, Де Винтер француз армиясымен туған жеріне қайтып келді. Жаңа үкімет оның теңіз офицері ретінде алған тәжірибесін пайдаланып, Батавия теңіз күштерін қайта ұйымдастыру үшін оған генерал-адъютант лауазымын берді. 1796 жылы ол вице-адмирал және флоттың бас қолбасшысы болып тағайындалды. Ол оны күшейту және жағдайын жақсарту үшін бар күшін сарп етті, ал 1797 жылдың 11 қазанында адмирал Адам Дункан басқаратын британдық флотпен Кампердаун түбінде кездесуге батылдық танытты. Ұзақ және қаһарлы шайқастан кейін голландтар жеңіліске ұшырады, ал Де Винтер тұтқынға алынды. Ол желтоқсан айына дейін Англияда тұтқында болды, содан кейін сөз беріп босатылды. Кампердаун шайқасындағы оның көрсеткен батылдығы мен әрекеттері әскери сотта голланд туының абыройын сақтағаны деп жарияланды.
Here he threw himself heart and soul into the cause of the French Revolution, and took part under Charles François Dumouriez and Charles Pichegru in the campaigns of 1792 and 1793, and was soon promoted to the rank of brigadier general. In 1795, when Pichegru overran the Dutch Republic, De Winter returned with the French army to his native country. The new regime now utilized the experience he had gained as a naval officer by giving him the post of adjunct general for the reorganization of the Batavian Navy. In 1796, he was appointed vice admiral and commander in chief of the fleet. He spared no efforts to strengthen it and improve its condition, and on 11 October 1797 he ventured upon an encounter off Camperdown with the British fleet under Admiral Adam Duncan. After an obstinate struggle, the Dutch were defeated, and De Winter himself was taken prisoner. He remained in England until December, when he gave his parole and was released. His conduct in the Battle of Camperdown was declared by a court martial to have nobly maintained the honour of the Dutch flag.
Елші
1798 жылдан 1802 жылға дейін Де Винтер Француз Республикасындағы елші қызметін атқарды, содан кейін қайтадан флоттың бас қолбасшысы болып тағайындалды. Ол Триполи қалыңдықтарын тоқтату үшін Жерорта теңізіне күшті эскадрильямен жіберілді және Триполи үкіметімен бейбіт келісім шартын жасасты. Де Винтер сол кездегі Голландия королі Луи Бонапарттың, ал Нидерланды француз империясына қосылғаннан кейін император Наполеонның да сеніміне ие болды. Ол Голландия маршалы және Гюссен графы атағын алды, сонымен қатар теңіз және құрлықтағы қарулы күштерге қолбасшылық етуге бекітілді.
From 1798 to 1802, De Winter filled the post of ambassador to the French Republic and was then once more appointed commander of the fleet. He was sent with a strong squadron to the Mediterranean to repress the Tripoli pirates, and negotiated a treaty of peace with the Tripolitan government. De Winter enjoyed the confidence of Louis Bonaparte, then King of Holland, and, after the incorporation of the Netherlands in the French empire, in an equal degree of the emperor Napoleon. By the former, he was created Marshal of Holland and Count of Huessen, and given the command of the armed forces both by sea and land.
Кейінгі өмірі
Наполеон Де Винтерге Құрмет легионының үлкен крестін берді және оны солтүстік жағалаулардың бас инспекторы етіп тағайындады, ал 1811 жылы Текселде жинаған флотының басшысы етіп қойды. Біраз уақыттан кейін Де Винтер ауырып, Парижге баруға мәжбүр болды, ол 1812 жылдың 2 маусымында қайтыс болды. Оған еске алу рәсімі өткізіліп, Пантеонға жерленді. Оның жүрегі урнаға салынып, Кампендегі Бовенкерк шіркеуіне орналастырылды.
Napoleon gave De Winter the grand cross of the Legion of Honour and appointed him inspector general of the northern coasts, and in 1811, he placed him at the head of the fleet he had collected at Texel. Soon afterwards, De Winter was taken ill and compelled to go to Paris, where he died on 2 June 1812. He had a splendid public funeral and was buried in the Panthéon. His heart was enclosed in an urn and placed in the Bovenkerk Church in Kampen.