Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ирландиялық саясаткер және жазушы (1882–1925)
Irish politician and writer (1882–1925)
Даррел Эдмунд Фиггис (Darghal Figes; 17 қыркүйек 1882 – 27 қазан 1925) – ирландиялық жазушы, Синн Фэйн қозғалысының белсендісі және Ирландия еркін мемлекетінің тәуелсіз парламент мүшесі.
Darrell Edmund Figgis (Darghal Figes; 17 September 1882 – 27 October 1925) was an Irish writer, Sinn Féin activist and independent parliamentarian in the Irish Free State.
Ерте өмір
Даррел Фиггис Дублиндегі Глен-на-Смойл, Палмерстаун Парк, Ратминс ауданында, шай саудагері Артур Уильям Фиггистің және Мэри Энн Диннің ұлы болып дүниеге келді. Ол әлі нәресте кезінде отбасы Үндістанның Калькутта қаласына көшіп кетті. Сол жерде әкесі A W Figgis & Co. компаниясын құрып, шай бизнесінде агент болып жұмыс істеді. Даррел он жасқа толғанда олар қайта оралды, бірақ әкесі көп уақытын Үндістанда өткізе берді. Жас шағында ол Лондондағы әйелінің туысының шай брокерлік фирмасында жұмыс істеді және осы кезде әдебиетке және әдеби сынға деген қызығушылығы арта бастады.
Darrell Figgis was born at Glen na Smoil, Palmerstown Park, Rathmines in Dublin, the son of Arthur William Figges, tea merchant, and Mary Anne Deane. While he was still an infant, his family emigrated to Calcutta in India. There his father worked as an agent in the tea business, founding A W Figgis & Co. They returned when Darrell was ten years of age, though his father continued to spend much of his time in India. As a young man he worked in London at the tea brokerage owned by his uncle and it was at this time that he began to develop his interest in literature and literary criticism.
Әдеби мансап
1910 жылы Фиггис, өзінің алғашқы өлеңдер жинағына кіріспе жазған Г.К. Честертонның көмегімен, «Дент» баспа компаниясына қосылды. «Дент» баспасында жұмыс істеген көп жылдары Фиггис Лондондағы Хэмпстед Гарденс, 42 Асмунс Хилл мекенжайында тұрды. Ол Поллагқа көшті. Пасха көтерілісінен кейін ұсталғаннан соң ол баспамен жол ажырасты. Содан кейін ол Уильям Карлтон және басқа авторлардың еңбектерін қайта басып шығарған жеке фирмасын құрды.
In 1910 Figgis, with the help of G. K. Chesterton, who wrote the introduction to his first book of verse, joined the Dent publishing company. For much of his time with Dent, Figgis resided at 42 Asmuns Hill, Hampstead Gardens in London. He moved to Pollagh, On his detention following the Easter Rising, he and the publishing house 'parted company'. Subsequently, he established his own firm in which he republished the works of William Carleton and others.
Ирландиялық еріктілер және қару-жарақ саудасы
Фиггис 1913 жылы Дублиндегі Ирландиялық еріктілерге қосылды және Ахилл қаласында еріктілердің алғашқы батальонын ұйымдастырды, онда ол үй салды. Лондонға келген кезде ол О’Рахиллимен байланысқа түсті, ол оны «Ольстер еріктілеріне» қару-жарақ жеткізген қару сатушылармен таныстырды. Осылайша ол еріктілерге неміс мылтықтарын қаржыландыру және жеткізуді талқылаған Лондондық топқа кірді. Бұл қару сатушылар тобына Молли және Эрскин Чайлдерс, Мэри Спринг Райс, Элис Стопфорд Грин және Роджер Кэсмент кірді. «Чайлдерс» пен «Спринг Райс» қатар «Асгард» кемесінің экипажында Корольдік әуе корпусының капитаны Гордон Шепард және Донегал графтығының Гола аралынан келген екі балықшы – Патрик МакГинли мен Чарльз Дагган болды. Осы кезде Корольдік теңіз күштері Германиямен соғысқа дайындалып, Ирландия теңізін патрульдеді, ал Фиггиске «Асгардқа» барлық жағдай қалыпқа келгенін хабарлау үшін моторлы қайықпен Ламбей аралына бару тапсырылды. Өзінің айтуынша, ол пилоттық кеменің капитанын теңізге шығуға көндіре алмады, себебі көп жылдардың ішіндегі ең қатты дауылдардың бірі болып жатқан еді. Сәттілік пен экипаждардың шеберлігінің арқасында үш кеме өз мақсаттарына жетті. Фиггис, Шон МакГарримен бірге, «Асгардты» Хаут портынан көмектеспей бақылады, ал Эрскин, Молли рульде болғанда, есептелген тәуекелге баруды шешіп, портқа жүзіп кірді. Барлық қиындықтарға қарамастан, Касмент, Эойн МакНилл және Булмер Хобсонмен Германиядан мылтық сатып алып, оларды Ирландияға қауіпсіз жеткізу туралы құпия келісім сәтті аяқталды. Дублинге мылтық пен оқ-дәрімен бара жатқан еріктілердің үлкен тобы Корольдің Шотландия шекаралық полкі мен Дублин қалалық полициясының жасағымен кездесті. Жолды тосқандықтан, Фиггис пен Томас МакДонаг офицерлерді алаңдатуға тырысты. Фиггис еріктілердің тыныш тарауына және олардың контрабандасын «бұрынғы солдат болған Керриган командиріне» жүктеуге көп үлес қосты.
Figgis joined the Irish Volunteers in Dublin in 1913 and organised the original Battalion of Volunteers in Achill, where he had built a house. While in London, he was contacted by The O'Rahilly, who acquainted him with the arms dealers who had supplied the Ulster Volunteers. In this way he became part of the London group that discussed the financing and supply of German rifles for the Volunteers. This group of gun runners included Molly and Erskine Childers, Mary Spring Rice, Alice Stopford Green and Roger Casement. As well as the Childers and Spring Rice, Asgard was crewed by Captain Gordon Shephard of the Royal Flying Corps, and Patrick McGinley and Charles Duggan, two fishermen from Gola Island, County Donegal. At this time the Royal Navy was patrolling the Irish Sea in anticipation of imminent war with Germany, and Figgis was tasked with taking a motor boat to Lambay Island to signal to the Asgard the all clear. By his own account, he was unable to persuade the skipper of the pilot vessel to put to sea, as one of the worst storms in many years had been raging. Due to luck and the skill of the crews, the three over laden yachts arrived at their destinations. Figgis, accompanied by Seán McGarry, watched Asgard helplessly from Howth pier until Erskine, with Molly at the helm, decided to take a calculated risk and sailed into the harbour. Against the odds, the conspiracy with Casement, Eoin MacNeill and Bulmer Hobson to buy rifles in Germany and land them safely in Ireland had succeeded. A large party of Volunteers, on their way to Dublin with rifles and ammunition was confronted by a detachment of the King's Own Scottish Borderers and Dublin Metropolitan Police. With their route blocked, Figgis and Thomas MacDonagh engaged the officers in an attempt to distract them. Figgis gave much of the credit for co ordinating the quiet dispersal of the Volunteers with their contraband to "Commandant Kerrigan, a former soldier."
Интернаттау және 1917 жылғы қосымша сайлау
1916 жылғы Пасхалық көтеріліске қатыспағанына қарамастан, Фиггис 1916 және 1917 жылдар аралығында британдық билік тарапынан Reading Gaol түрмесінде тұтқындалып, интернатқа алынды. Оның әйелі Милли «The New Age» газетіне күйеуінің түрмедегі жағдайын және оның 1914 жылғы Корольдікті қорғау заңы бойынша тұтқындалуын тым кең деп есептегенін жазды. Бостандыққа шыққаннан кейін Фиггис Ирландияға оралды. 1917 жылғы Синн Фэйн Ардфейсінде ол және Остин Стак партияның құрметті хатшылары болып сайланды. Конференцияда Эмон де Валера партия президенті ретінде Артур Гриффитті алмастырды. Гриффит пен Майкл О'Фланаган вице-президенттер болды. Сонымен қатар, В. Т. Косгрейв және Лоуренс Гиннелл есімді екі құрметті қазынашы да сайланды. Осы лауазымдардың екіұштылығы Синн Фэйннің конституциялық дәстүрді ұстанатындар мен көбірек әскери тәсілді жақтаушылар арасындағы коалициялық сипатын көрсетеді. Одан көп ұзамай Фиггис Джон Филлипстің қайтысынан туындаған сайлауда Джозеф МакГиннес үшін үгіт жүргізу үшін Оңтүстік Лонгфорд сайлау округіне барған төрт жақында босатылған тұтқындардың бірі болды. Синн Фэйн үміткерінің Ирландия парламенттік партиясының үміткерінен басым жеңіске ие болуы, соңғы партияның бұрынғы партияның ықпалынан шығуының басталуын білдірді. 1918 жылдың мамыр айында Фиггис жалған неміс қастандығына қатысқан деген айыппен екінші рет тұтқындалып, Англияға қайта депортацияланды. 1918 жылы ол «Республика» газетінің редакторы болды.
Although he did not participate in the 1916 Easter Rising, Figgis was arrested and interned by the British authorities between 1916 and 1917 in Reading Gaol. His wife Millie wrote to The New Age, detailing her husband's conditions in jail and what she saw as the excessively broad terms by which he was interned under the Defence of the Realm Act 1914. After his release, Figgis returned to Ireland. At the 1917 Sinn Féin Ardfheis he and Austin Stack were elected Honorary Secretaries of the party. The conference saw Éamon de Valera replace Arthur Griffith as President of the party. Griffith and Michael O'Flanagan became Vice Presidents. Two Honorary Treasurers were also elected, W. T. Cosgrave and Laurence Ginnell. This duality of offices reflected the coalition nature of Sinn Féin between those of the constitutional tradition, and those who advocated a more militarist approach. Shortly after, Figgis was one of four recently released internees who travelled to the South Longford constituency to campaign for Joseph McGuinness in the by election caused by the death of John Phillips. The overwhelming victory of the Sinn Féin candidate over the Irish Parliamentary Party nominee marked the beginning of the eclipse of the latter party by the former party. In May 1918, Figgis was arrested for his alleged part in the spurious German Plot a second time and again deported to England. In 1918, he became editor of the newspaper The Republic.
Ирландияның Тәуелсіздік соғысы (19191921)
1919 жылдың қыркүйегінен 1921 жылға дейін Фиггис Ирландияның ресурстары мен өнеркәсібін зерттеу комиссиясын басқарды. Осы кезеңде Фиггис пен сол кездегі қаржы министрі Майкл Коллинз арасындағы қарым-қатынас нашарлап, бұл жайт көпшілікке белгілі болды. Коллинздің бұл қырағылығы Фиггис Конституция комитетіндегі жұмысында да оны қуалай берді. Фиггис Шаннон өзені бойындағы Каррикте Дэйл сотының отырысына қатысып жатқанда, әскери шабуыл болды. Капитан Сирил Кроуфорд есімді офицер Фиггис пен Пидар Керниге дереу өлім жазасын берді. Ол осы мақсат үшін арқан әкелуді бұйырды, бірақ тағы бір офицер араласып, Керни мен Фиггис босатылды.
From September 1919 to 1921 Figgis headed the Commission of Inquiry into the Resources and Industries of Ireland. At this time a serious rift between Figgis and Michael Collins, then Minister for Finance, became a matter of public record. This close attention of Collins would pursue Figgis in his later activities on the Constitution Committee. While Figgis was participating in a Dáil Court at Carrick on Shannon, the proceedings were interrupted by a British Army raid. An officer named Captain Cyril Crawford summarily "condemned" Figgis and Peadar Kearney to be hanged. He ordered rope for the purpose, but another officer intervened and Keaney and Figgis were set free.
Атыс тоқтатылсын
Фиггис Англо-Ирландия келісімін қолдады. Ол 1922 жылғы маусым айындағы сайлаудағы Коллинз/Де Валера келісімін қатты сынады, ол Синн Фейн партиясының және, одан да маңыздысы, ИРА-ның бөлінуін болдырмауға жасалған әрекет болды. 1922 жылдың 25 мамырында ол Шаруалар одағының атқарушы кеңесінің және бизнес мүдделерінің өкілдерімен өткен жиналысқа қатысып, оларды анти-келісім кандидаттары жеңіске жете алатын сайлау округтерінде кандидаттарды тіркеуге ынталандырды. Фиггис сол кезде Синн Фейн Ард Хомхайрле Ұлттық Атқару комитетінің мүшесі болғандықтан, партиядан қуылды. Бұл саясатқа қарсы әрекет сол кезде күн сайын орын алатын Атысты тоқтату шартының айқын бұзылуларының аясында қарастырылуы керек. Бұл ИРА-ның Dáil Éireann бақылауында емес екендігінің нақты дәлелі болды және партиялық біртүлікке жасалған әрекеттердің белгілі бір дәрежеде формалды екенін көрсетті.
Figgis supported the Anglo Irish Treaty. He was extremely critical of the Collins/De Valera Pact for the June 1922 elections which was an attempt to avoid a split in the Sinn Féin party and, more importantly, in the IRA. On 25 May 1922 he attended a meeting of the executive council of the Farmers' Union and representatives of business interests, and encouraged them to put forward candidates in constituencies where anti Treaty candidates might otherwise have headed the poll. As Figgis was a member of the Sinn Féin Ard Chomhairle National Executive at the time, he was expelled from the party. This contravention of policy must be assessed in the light of the flagrant breaches of the terms of the Truce that were a daily occurrence at the time. These were an unambiguous indication that the IRA was not under the control of Dáil Éireann and efforts at party unity were to a certain extent cosmetic.
Республикашылдардың шабуылдары
1922 жылғы 13 маусымда Дублин газеттері Даррел Фиггиске жасалған шабуыл туралы хабарлады, оның барысында оның сақалы кесілді. "Evening Herald" газетінде хабарланғандай, түн ортасына дейін аз уақыт қалғанда Милли Фиггис есік қағылғанға жауап берді. Үш ер адам оның күйеуін іздеп, оны басып өтті. Миссис Фиггис олар оны атып өлтіруді ниеттенген деп қорқып, бөлмеге кіріп, есікті құлыптауға тырысты, бірақ шабуылдаушылар оған кедергі келтірді. Газетте "Миссис Фиггис қатты стресске ұшырады" делінген. Шабуылдың толық мән-жайы 36 жылдан кейін оқиғаға қатысушылардың бірі үнсіздігін бұзғанға дейін белгісіз қалды. Бұл болашақ Дублин мэрі Роберт Бриско болды, ол осы мәлімдеме жасаған кезде Ирландиядағы еврей қауымының ең танымал және беделді саясаткері еді. Шабуылға деген теріс көзқарас тек Анти-Трактисттерге ғана тән емес еді. 13 маусымда Коллинзге жазған хатында оның никелі Китти Кирнан былай деп жазды: "Кешіріңіз, Даррел Фиггис әдемі қызыл сақалын жоғалтты. Мен осы туралы оқығанда, сіздердің күліп, риза болатындарыңызды көзге елестете алдым. Бірақ Гарридің достарының бұл әрекеті жамандық еді, солай емес пе? Қызығы, мен Фиггиске бірдеңе болуы мүмкін деп күтіп жүрдім (газеттерді оқып). Ол тек сақалын жоғалтқаны үшін бақытты болды".
On 13 June 1922, Dublin newspapers carried reports of an assault on Darrell Figgis which involved the cutting of his beard. The Evening Herald reported that shortly before midnight, Millie Figgis had answered a knock at the door. Three men rushed past her seeking out her husband. Mrs. Figgis, fearing that they intended to shoot him, pushed into the room and attempted to lock it but was prevented from doing so by the intruders. The paper went on to say that "Mrs. Figgis is suffering severely from shock". Details of the attack remained vague until one of those responsible broke his silence 36 years later. This was future Lord Mayor of Dublin, Robert Briscoe, at the time of this disclosure the most prominent and respected politician from the Jewish community in Ireland. A less than sympathetic attitude to the attack was not confined to Anti Treatyites. In a letter to Collins on 13 June, his fiancée Kitty Kiernan wrote the following:"Poor Darrell Figgis lost his nice red beard. When I read about it I could imagine you laughing and enjoying it very much. But it was a mean thing for Harry's cronies to do, wasn't it? Funny, this ages I've been expecting that something might happen to Figgis (from reading papers). He was lucky it was only his beard."
Конституциялық комитет
Шартқа қол қойылғаннан кейін, ұсынылып отырған еркін мемлекет үшін конституцияны жылдам дайындау қажеттігі анық болды. Артур Гриффит Фиггистің Конституциялық комитеттің төрағасы болуын жоспарлаған, бірақ Коллинз бұл ұсынысты ветолады, өйткені Фиггистің ықпалын барынша азайту үшін өзін осы лауазымға ұсынды. Коллинз бен Фиггистің арасындағы антагонизм жобаның астыртын ағысы болып қала берді, ал Коллинздің алғашқы жиыннан кейін болмауы кезінде, Коллинз ұсынған Джеймс Г. Дуглас оған егжей-тегжейлі апталық кездесулер арқылы жаңалықтарды жеткізіп отырды. Дуглас, өзінің естеліктерінде Фиггиске деген жек көрінішін мойындаған, комитетке Джеймс МакНилл, Клемент Дж. Франс және Ирландиялық Ақ Кресте онымен тығыз жұмыс істеген Р. Дж. П. Мортишедті алып келді, осылайша Коллинздің бақылауын одан әрі күшейтті. Фиггис пен Дугластың арасындағы өзара антагонизм Ирландиялық Ақ Крестің алғашқы күндеріне дейін барып жетеді. Даррел Фиггис оның хатшысы болып тағайындалуға тырысты. Дуглас МакНиллді қолдады. Ақырында, Коллинз бұл жұмысты капитан Дэвид Робинсонға тапсыру керек деп шешті, бірақ бұл Фиггис пен Дугластың арасындағы шиеленісті азайтуға көмектеспеді. Ол әлі де TD болып тұрғанда, 1925 жылы Seanad Éireann сайлауына қатысты, онда ол тек 512 бірінші дауыс алды.
Soon after the signing of the Treaty, the necessity of quickly drafting a constitution for the proposed Free State became apparent. It was intended by Arthur Griffith that Figgis would chair the Constitution Committee, but this proposal was vetoed by Collins who nominated himself for the position specifically to minimise Figgis' influence. The animosity between Collins and Figgis remained an undercurrent of the project and in Collins' absence after the inaugural gathering, James G. Douglas, a Collins nominee, kept him briefed of developments by detailed weekly meetings. Douglas, who in his memoirs admitted his dislike for Figgis, brought with him onto the committee James McNeill, Clement J. France and R. J. P Mortished who had worked closely with him at the Irish White Cross thus consolidating further Collins' control. The mutual animosity between Figgis and Douglas stemmed from the early days of the Irish White Cross. Darrell Figgis had sought nomination as its Secretary. Douglas backed McNeill. In the end, Collins decided the job should go to Captain David Robinson, but this did nothing to heal the Figgis Douglas rift. While still a TD, he stood in the 1925 election to Seanad Éireann, where he polled only 512 first preferences.
Сымсыз хабар тарату сұранысы
1923 жылдың желтоқсанында еркін мемлекетте қоғамдық радио хабарларын тарату қызметін қалай жүзеге асыру керектігін зерттеу үшін комитет құру туралы шешім қабылданды. Пікірталастың басты мәселесі – қызметті мемлекет тікелей басқарып, бақылап отыруы керек пе, әлде оны коммерциялық тұрғыда Ирландия радиокомпаниясы жүргізуі керек пе еді. Соңғы нұсқа Ұлыбританияда BBC құрылған кезде қолданылған үлгіге ұқсас болатын. Фиггис комитетке қосылды, және бұл шешім жаңа мемлекеттегі алғашқы сыбайлас жемқорлыққа қатысты дауға себеп болды, оның ортасында Фиггис өзі болды. Фиггистің бұрынғы іскер серігі Эндрю Белтон, пошта министрі Дж. Уолшқа хат жолдады. Уолштің Белтон мен Корк қаласындағы іскер таныстарынан құралған жекелеген компанияға басымдық беру ниеті, сондай-ақ Фиггиске деген жеке антагонизмі бастапқыда-ақ байқалды. Уолш жариялаған хатта Белтон, Фиггистің саяси ықпалын пайдаланып, мемлекеттік тапсырыстар алуға көмектесетінін айтқан. Бұл айыптау Фиггистің хабар тарату комитетінен кетуіне және осы жаңа айыптауларды зерттеу үшін екінші тергеу басталуына әкелді. Фиггис кез келген заңсыздыққа қатысы болмағанын қатаң түрде жоққа шығарды, бұл айыптаулардың жеке антагонизмге байланысты болғанын, Белтонның артықшылық күтуі орындалмағандықтан туындағанын мәлімдеді. Белтонның Лондонның жоғары қаржылық және саяси тұлғаларымен, соның ішінде Лорд Бивербрукпен байланыстары да үлкен алаңдаушылық туғызды.
In December 1923, it was decided that a committee be established to investigate the means by which a public radio broadcasting service should be operated in the Free State. A central issue of contention was whether the service should be run and controlled directly by the State or operated commercially by an Irish Broadcasting Company. The latter option, it was suggested, would follow the model adopted in the UK by the establishment of the BBC. Figgis was co opted onto the committee, and this decision led to a series of allegations resulting in the new State's first corruption scandal of which Figgis himself was the focus. A former business associate of Figgis, Andrew Belton, sent a letter to J. J. Walsh the Postmaster General. Walsh's own preferences for a private syndicate, which would include Belton and business acquaintances from Cork, together with his personal animosity towards Figgis, were evident from the outset. In the letter leaked by Walsh, Belton stated that Figgis had promised to use his political influence to assist him to gain government contracts. The accusation resulted in Figgis resigning from the Broadcasting committee and a second enquiry being launched to investigate these new allegations. Figgis strenuously denied any impropriety, claiming they were motivated by personal animosity when Belton's expectations of preferential treatment were unfulfilled. Belton's apparent connections with senior finance and political figures in London, including Lord Beaverbrook, were also matters of considerable disquiet.
Жеке өмірі мен өзін-өзі өлтіруі
1924 жылы 18 қарашада Фиггистің әйелі Милли өз-өзіне қол жұмсады. Ол 1922 жылғы шабуылдан кейін Коллинз оларға берген «Вебли» револьверін пайдаланды. Тергеу нәтижесінде, ол Ратфарнхэмде таксидің артқы орындығында өзін атып өлтіргені анықталды, бұрын жүргізушіге «Ат топырағы» клубына апаруды бұйырған екен. Оқтағандағы екі оқ атылған. Оны Мейт ауруханасына жеткізіп, қайтыс болды деп жариялады. Фиггис келген кезде медбике қанға батқан өлім хатын берді. Хатында Фиггис әйелі күйеуіне келтіретін қайғыға өкініш білдіріп, 1922 жылғы шабуылдан туындаған жарақаттары мен депрессиясы туралы айтқан. Ол Дублиндегі Маунт Джером зиратында жерленді. Бір жылдан кейін Фиггистің жаңа сүйіктісі, 21 жасар Рита Норт есімді католик әйел, дәрігер Лейк өлі туған баланы хирургиялық жолмен алуға тырысқанда денсаулық мәселелерінен қайтыс болды. Сот Норттың өлімін тергегеннен кейін, ол «перитонит» және іш қуысының қабынуынан қайтыс болғанын анықтады. Бірақ көпшілік оның заңсыз түсік салдарынан қайтыс болғанына сенді. Оның денесі Лондоннан әкелініп, отбасы Гласневин зиратында жерледі. Фиггис 1925 жылы 26 қазанда, Норттың ісі бойынша куәлік бергеннен бір апта өткен соң, Лондонның Финсбери ауданындағы Гранвилл көшесіндегі пансионатта өз-өзіне қол жұмсады. Ол өліміне дейін бір күнге дейін әдеттегідей Лондонға келгенде Корольдік Автомобиль Клубында тұрған. Оның жақын туыстары мен достарынан құралған шағын аза тұрғандар тобы Батыс Хэмпстед зиратында жерлеу рәсіміне қатысты. Оның өлімінен туындаған қосымша сайлауда Лейборист партиясынан Вильям Нортон жеңіске жетті.
On 18 November 1924, Figgis' wife Millie committed suicide using a Webley revolver given to them by Collins following the 1922 assault. According to the inquest, she shot herself in the head in the back of a taxi in Rathfarnham, having previously ordered the driver to take her to the Hellfire Club. Two bullets in the gun were discharged. She was taken to the Meath Hospital and pronounced dead. A bloodstained suicide letter was handed by the Matron to Figgis when he arrived there. In her letter, Mrs. Figgis expressed her sorrow for the pain her action would cause to her husband and referred to injuries and depression arising from the 1922 attack. She was buried at Mount Jerome Cemetery, Dublin. A year later, Figgis' new love, a 21 year old Catholic woman named Rita North, died, due to medical difficulties, when Dr Lake tried to surgically remove an already dead child. The court, after investigating North's death, determined that she died, ‘due to peritonitis’ and inflammation in the lining of the abdominal cavity. However, the public jumped to the conclusion that she died in a failed illegal abortion. Her body was brought back from London and she was buried by her family at Glasnevin Cemetery. Figgis himself committed suicide in a London boarding house, in Granville Street, Finsbury, on 26 October 1925, just a week after giving evidence at North's inquest. He had been staying at the Royal Automobile Club until the day before his death, as was usual when he visited London. A small group of mourners comprising close family and friends attended his interment at the West Hampstead Cemetery. The by election caused by his death was won by William Norton of the Labour Party.