Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Суретшілер тобы және өнер қозғалысы
Artist group and art movement
the art movement
Nouveau réalisme («жаңа реализм» деген француз тілінде) – 1960 жылы Милан қаласындағы Аполлинаир галереясында өткен алғашқы ұжымдық көрмеде өнер сыншысы Пьер Рестани және суретші Ив Клейн құрған өнер қозғалысы. Пьер Рестани 1960 жылдың сәуір айында «Жаңа реализмнің құрылымдық декларациясы» деп аталған топтың түпкілікті манифестін жазды, онда «Nouveau Réalisme – шындықты қабылдаудың жаңа тәсілдері» деп жариялады. Бұл бірлескен декларацияға 1960 жылдың 27 қазанында Ив Клейннің шеберханасында тоғыз адам қол қойды: Ив Клейн, Арман, Марциал Рэйссе, Пьер Рестани, Даниэль Споерри, Жан Тингели және Ультра-Летристер тобынан Франсуа Дюфрен, Реймонд Хейнс, Жак де ла Вилье; 1961 жылы оларға Сезар, Миммо Ротелла, содан кейін Ники де Сент-Фалле және Жерар Дешамп қосылды. Суретші Кристо бұл топпен бірге өнер көрмесіне қатысты. 1970 жылы таратылды.
Nouveau réalisme (French for "new realism") is an artistic movement founded in 1960 by the art critic Pierre Restany and the painter Yves Klein during the first collective exposition in the Apollinaire gallery in Milan. Pierre Restany wrote the original manifesto for the group, titled the "Constitutive Declaration of New Realism," in April 1960, proclaiming, "Nouveau Réalisme—new ways of perceiving the real." This joint declaration was signed on 27 October 1960, in Yves Klein's workshop, by nine people: Yves Klein, Arman, Martial Raysse, Pierre Restany, Daniel Spoerri, Jean Tinguely and the Ultra Lettrists, Francois Dufrêne, Raymond Hains, Jacques de la Villeglé; in 1961 these were joined by César, Mimmo Rotella, then Niki de Saint Phalle and Gérard Deschamps. The artist Christo showed with the group. It was dissolved in 1970.
1940-шы және 1950-ші жылдар
Суретші Жан Мильгау француз коммунистік партиясына жақын болған "Артс де Франс" журналында "жаңа реализм" терминін енгізіп, осы жас қозғалысты 1948 жылы былай деп сипаттады: "Қазіргі мәдениет пен технологияның жетістіктерін мойындап, формальды зерттеулердің басымдығын жоққа шығарып, объективті шындыққа және тақырыпқа қайта оралуды, сондай-ақ барлық шындықтың әлеуметтік мазмұнына ерекше мән беруді көздейтін ағым пайда болуда". Андре Фужерон 1948 жылы "Париждіктер сауда орындарында" атты туындысымен бұл қозғалысты іске қосты. Францияда Борис Таслицкий, Жан Мильгау, Жан Венитьен және Мирей Миайльге сияқты суретшілер де оның бастауында болды, ал Ренато Гуттузо, "италиялық Фужерон" деп аталған суретші, "жаңа итальян реализмінің бастауында" тұрды. Оның Сицилиялық шаруаларға арналған туындылары, мысалы, "Сицилиядағы шаруалардың жерді иеленуі" (1949) және Габриэле Муккидің "Жер" атты суреті, қолында топырақ ұстаған жалаңаяқ шаруаның бейнесін бейнелейтін және "Артс де Франс" журналында қозғалыстың символы ретінде жарияланған туындылары да маңызды болды. 50-ші жылдардағы жаңа реализм қозғалысы ақырында Франция Коммунистік партиясының (ПКФ) қолдауынан айырылып, көптеген суретшілер оған байланысты стильдерін өзгертуге мәжбүр болды.
The painter Jean Milhau coined the term “new realism” in the journal Arts de France, which was close to the French Communist Party, and defined this young movement in 1948: “A current is emerging which, without denying the achievements of modern culture and technology, denies the primacy of formal research, advocates a return to objective reality and to the subject, and emphasizes the social content of all reality". André Fougeron really launched the movement with Les Parisiennes au Marché, exhibited at the Salon d'Automne in 1948. Painters like Boris Taslitzky, Jean Milhau, Jean Vénitien and Mireille Miailhe were also at its origin in France while Renato Guttuso, the "Italian Fougeron", was considered to be "at the origin of the new Italian realism", with his works on Sicilian peasants such as The Occupation of Waste Land in Sicily (1949) and Gabriele Mucchi with his painting La Terre representing a barefoot peasant holding earth in his hands, also reproduced in the magazine Arts de France as a painting representing the movement. The new realism movement of the 50s eventually fell out of favour with the PCF and most artists associated with it soon changed their styles accordingly.
1960 жылдар
Жаңа реализм термині 1960 жылы мамыр айында Пьер Рестани Миланда Омирос, Арман, Франсуа Дюфрен, Реймонд Хейнс, Ив Клейн, Жан Тингели және Жак Вилле өнер туындыларының көрмесін ұйымдастырған кезде қайта қолданды. Ол бұл терминді бұрын Ив Клейнмен (1962 жылы ерте қайтыс болған) талқылаған болатын, ол «бүгінгі реализм» (réalisme d'aujourd'hui) деген сөзді артық көріп, «Жаңа» терминін сынаған. Бірінші «Жаңа реализм манифестінен» кейін, 1961 жылдың 17 мамыры мен 10 маусымы аралығында «Дададан 40° жоғары» (40° au dessus de Dada) деген тақырыпта екінші манифест жазылды. Кейін Сезар, Миммо Ротелла, Ники де Сен-Фаль (сол кезде «сурет салу» тәжірибесімен айналысқан), Омирос өзінің «бос кеңістігімен» және Жерар Дешамп осы қозғалысқа қосылды, ал 1963 жылы Кристо қосылды. Алайда, Клейн 1961 жыл шамасында Рестанидің дадаизм мұрасына ерекше мән беруіне наразы болып, топтан алшақтады. Жаңа реалистердің алғашқы көрмесі 1960 жылдың қарашасында Париждегі «Festival d'avant garde» фестивалінде өтті. Осы көрмеден кейін тағы бірнеше көрмелер өтті: 1961 жылдың мамырында Париждегі J галереясында; 1961 жылдың шілдесінен қыркүйегіне дейін Ниццадағы Муратор галереясы мен Розеланд аббаттығында өткен «Жаңа реализмнің бірінші фестивалі»; 1962 жылдың соңында Нью-Йорктегі Сидни Дженнис галереясында өткен «Жаңа реалистердің халықаралық көрмесі» – бұл заманауи американдық поп-арт және «Жаңа реализм» қозғалысының шолуы; және 1963 жылы Сан-Марино биенналесінде (бұл топтың соңғы ұжымдық көрмесі болды). 1962 жылдың маусымында Ив Клейннің қайтысынан кейін және Омирос оны тастап, перспектива мен кеңістікпен тәжірибе жасау арқылы жеке жолын таңдағаннан кейін, қозғалыстың біртұтас бағдарламасын сақтауы қиын болды.
The term new realism was again used in May 1960 by Pierre Restany, to describe the works of Omiros, Arman, François Dufrêne, Raymond Hains, Yves Klein, Jean Tinguely and Jacques Villeglé as they exhibited their work in Milan. He had discussed this term before with Yves Klein (who died prematurely in 1962), who preferred the expression "today's realism" (réalisme d'aujourd'hui) and criticized the term "New". After the first "Manifesto of New Realism", a second manifesto, titled "40° above Dada" (40° au dessus de Dada) was written between 17 May and 10 June 1961. César, Mimmo Rotella, Niki de Saint Phalle (then practicing "shooting paintings") Omiros with his "free space" and Gérard Deschamps then joined the movement, followed by Christo in 1963. Klein, however, started to distance himself from the group around 1961, disliking Restany's insistence on a Dadaist heritage. The first exposition of the nouveaux réalistes took place in November 1960 at the Paris "Festival d'avant garde". This exposition was followed by others: in May 1961 at the Gallery J. in Paris; Premier Festival du Nouveau Réalisme in Nice from July til September 1961 at the Muratore Gallery and the Abbaye de Roseland; International Exhibition of the New Realists, a survey of contemporary American pop art and the Nouveau Réalisme movement at the Sidney Janis Gallery in New York at the end of 1962; and at the Biennale of San Marino in 1963 (which would be the last collective show by the group). The movement had difficulty maintaining a cohesive program after the death of Yves Klein in June, 1962 and when Omiros abandoned it and decided to go in his own path experimenting with perspective and space.
Идеялар мен әдістер
Новые реалистылар тобының мүшелері әлемді өздерінің туындыларына бөліктер алып, енгізе алатын бейне ретінде қарастырды, себебі олар өмір мен өнерді жақындастыруға ұмтылысты. Олар өздерінің "ұжымдық ерекшеліктерін" жаңа және нақты түсіну негізінде біріккендерін жариялады, яғни олар өздерінің айырмашылықтарына қарамастан, немесе, мүмкін, соның нәтижесінде бірге болды. Олардың көркем тілінің алуан түрлілігіне қарамастан, олар өз жұмыстарының ортақ негізін сезінді; бұл Пьер Рестани айтқандай, "қалалық, өнеркәсіптік және жарнамалық шындықты поэтикалық қайта өңдеуге" тең болатын шындықты тікелей қабылдау әдісі еді. Новый реализм суретшілері өнердің міндетті түрде бірдеңе білдіруі керек деген бұрынғы стандарттардан құтылуға тырысты, олар кез келген затты оның алдын ала қалыптасқан түсінігінен тыс алып, оны өз күйінде көрсетуге және оны әлі де өнер деп санауға болатынын ойлады. Олардың көптегені суретшілердің жеке баспанада өнер жасауын қастерлеу дәстүрін де жоюға ұмтылды, сондықтан өнер туындылары көбінесе қоғамдық орындарда жасалды. Осылайша, новые реалистер абстрактілі суреттің лирикасына қарсы "шындыққа" қайта оралуды жақтады. Олар сондай-ақ, шағын буржуазиялық немесе сталиндік социалистік реализм ретінде қаралатын бейнелеу өнерінің қаупінен сақтануға тырысты. Сондықтан, Nouveau Réalistes өз заманының шындығын көрсету үшін сыртқы объектілерді пайдаланды. Олар деколяж техникасын (коллаждардың керісі) ойлап тапты, әсіресе жарылған плакаттарды қолдану арқылы – бұл техниканы Франсуа Дюфрен, Жак Виллегле, Миммо Ротелла және Реймонд Хейнс жетік меңгерді. Көбінесе бұл суретшілер бірлесіп жұмыс істеді және Париж қаласында өз туындыларын анонимді түрде көрсетуді көздеді. Ноуво-реалистер коллаж және ассамбляжды кеңінен пайдаланды, нақты объектілерді тікелей туындыларға енгізіп, Марсель Дюшанның дайын өнімдеріне алғылылықтарын білдірді. Бірақ Жаңа реализм қозғалысы Нью-Йорктегі поп-арт қозғалысымен салыстырылды, өйткені екеуі де массалық өндірілген коммерциялық объектілерді пайдаланды және сынады (Виллегленің жыртылған кино плакаттары, Арманның қалдықтар мен қоқыс жинағы), алайда Ноуво Реализм поп-артқа қарағанда Дадаизммен жақын байланыста болды.
The members of the nouveaux réalistes group tended to see the world as an image from which they could take parts and incorporate them into their works—as they sought to bring life and art closer together. They declared that they had come together on the basis of a new and real awareness of their "collective singularity", meaning that they were together in spite of, or perhaps because of, their differences. But for all the diversity of their plastic language, they perceived a common basis for their work; this being a method of direct appropriation of reality, equivalent, in the terms used by Pierre Restany, to a "poetic recycling of urban, industrial and advertising reality". Artists of Nouveau Réalisme sought out to strip art of previously thought standards that art had to mean something, they could take any object beyond its preconceived notions and present it as itself, and thought it could still be considered art. Many of them also sought to break down the glamorization of artists producing their craft in private, and due to this, often art pieces were produced in public. Thus the nouveaux réalistes advocated a return to "reality" in opposition to the lyricism of abstract painting. They also wanted to avoid what they saw as the traps of figurative art, which was seen as either petty bourgeois or as Stalinist socialist realism. Hence the Nouveau Réalistes used exterior objects to give an account of the reality of their time. They were the inventor of the décollage technique (the opposite of collages), in particular through the use of lacerated posters—a technique mastered by François Dufrene, Jacques Villeglé, Mimmo Rotella and Raymond Hains. Often these artists worked collaboratively and it was their intention to present their artworks in the city of Paris anonymously. Nouveau réalistes made extensive use of collage and assemblage, using real objects incorporated directly into the work and acknowledging a debt to the readymades of Marcel Duchamp. But the New Realism movement has often been compared to the pop art movement in New York for their use and critique of mass produced commercial objects (Villeglé's ripped cinema posters, Arman's collections of detritus and trash), although Nouveau Réalisme maintained closer ties with Dada than with pop art.
Сәулет өнеріндегі жаңа реалистер
"Жаңа реалистер" – архитектурада "Жаңа реализмді" жасауға ниеттенген австралиялық сәулетшілер тобын табатын термин. Бұл түсінік архитектура ғылымындағы бұрынғы дамулардың түсінігіне және дизайн мен құрылыс технологиялары саласындағы жаңа технологияларды зерттеуге негізделген.
"The new realists" is also a term applied to a group of Australian architects determined to create a "New Realism" in architecture, based on the understanding of past developments in the discipline of architecture and modern day explorations of new technologies in the fields of design and building technology.