Кіріспе

Пар (, яғни шығанақ немесе порты) – Англияның Корнуолл жағалауының оңтүстігінде орналасқан ауыл және балық аулау порты. Ауыл Тивардрейт пен Пар азаматтық округінде орналасқан, бірақ Батыс Пар мен доктар Сент-Блез округіне қарасты. Пар Сент-Остелл қаласынан шамамен 3,5 миль (6 км) шығысқа қарай орналасқан. Пардың халқы шамамен 1600 адамды құрайды (2012 жылғы мәлімет бойынша). Ол 19 ғасырдың екінші жартысында, портты дамыту арқылы, Луксулян аңғары мен төңірегіндегі мыс кендеріне және басқа да минералдық кен орындарына қызмет көрсету үшін дамыды. Кейіннен мыс өңдеуінің азаюына байланысты қытай балшығы басым тасымал құралына айналды, ал порт пен қытай балшығы кептіру орындары өнеркәсіптік мұраның ерекше белгілері болып сақталып қалды; алайда, минералдық белсенділік күрт төмендеді. Пар порты мен Пар құмдарының жағажайлары ауылдың оңтүстігінде орналасқан, соңғысында үлкен тұрақты тіркемелі үйлерден тұратын демалыс паркі бар; тағы бір шағын жағажай портының батысында, Спит-Пойнтта орналасқан. Бұл екі жағажайдың арасында Оңтүстік-Батыс жағалау жолы ауыл ішіндегі бағытқа бұрылады. Пар бір бағытты қозғалыс жүйесін құрайтын көшелердің үшбұрышында орналасқан. Мұнда түрлі-түрлі дүкендер, пошта бөлімі, паб және басқа да кәсіпорындар бар.

Шіркеулер

Бисковейдегі Мария Діңгезінің Англикан шіркеуі 1849 жылы салынған. Ол негізінен жергілікті қызғылт түсті Бисковей тақталарынан тұрғызылған. Пар приходы 1846 жылы Сент-Блэзи және Тивардрейт приходтарының бөліктерінен құрылды. Шіркеу ауласында 1896 жылы жолдан алынып қойылған жазулы крест тірегі бар. Бұл тас – Улликустың ұлына Алророн қойған қабірлік ескерткіш. Шіркеуді белгілі сәулетші Г. Э. Стрит алғаш рет жобалаған. Дизайн ерте ағылшын стиліне ерекше және нәзік бейімделген. Ғибадатхана, негізгі зал және оңтүстік бөлімі жақсы пропорцияланған, ал шпилі оңтүстік бөлімінің батыс жағында орналасқан. Шіркеу ІІ* санаттағы ескерткіш болып табылады. Par Green-дегі Жақсы Көмекші шіркеуі Е. Х. Сединг жобалаған және 1896 жылы Полифант тасымен әрленген граниттен салынған. Ол ерте ағылшын стилінде салынған; киелі орынды 1948 жылы Стивен Дайкс Бауэр безендірген.

Жозеф Трефри

1800 жылға дейін ауыл Пар өзенінің сағасын бақылайтын тік жардың төменіндегі шағын үйлер тобы болды; өзен арқылы паром қатынасы жүргізілді. XIX ғасырдың басында қытай тасы, қытай балшығы, мыс және гранит кендерін кішкентай масштабта өңдеу дамыды. 1782 жылы туған Джозеф Остин, маңызды Fowey кәсіпкері болды; кейіннен ол өзінің атын Джозеф Треффриге өзгертіп, осы есім кеңінен танылғандықтан, осы мәтінде де сол ат қолданылады. Ол көптеген кен орындары мен карьерлерге иелік етті, Парға қарап тұрған төбедегі ұйықтап жатқан Ланэскот мыс кенін қайта ашып, оны одан әрі дамытты. Жақын жердегі кен орындарымен бірге ол бай және өнімді Fowey Consols кенішіне айналды. Треффри өзінің кен орындарынан Fowey портына трамвай жолын салуға тырысты, бірақ қажетті жерді сатып ала алмады, сондықтан Парда порт салуға шешім қабылдады. Ол паромды сатып алып, 1824 жылы оның орнына көпір салды және 1829 жылы портты жақсарту жұмыстарын бастады; ол 1840 жылы аяқталды.

Канал бойынша

Мыс кенін Парға жеткізу үшін Трефри өзенді каналға айналдырып, Понтсмиллден Парға канал салды; ол Фууи Консолздан Понтсмиллге дейін көлбеу жазықтықта трамвай жолы салды, соның арқасында Пар порты көлік тізбегіндегі маңызды пунктке айналды. Порттың дамуы Пардың кеңеюіне әкелді, және қауым 19 ғасырдың ортасында Сент-Блейз (кейіннен Сент-Блейзи) приходтан бөлінді. Кейін Трефри Луксулян аңғары арқылы Молинниске дейін жаңа трамвай жолы салдырды және оны Понтсмиллден Парға дейін, каналды айналып өтетін етіп, ұзартты; бұл Пардың маңыздылығын одан әрі арттырды. Алайда мыс балқыту үшін Суонсиге экспортталды, ал шахта двигательдерін қуаттандыру үшін көмір сол жерден импортталды; бұл Лэндс-Энд айналасында қиын теңіз жолынан өтуді талап етті, және Трефри Корнуоллдың солтүстік жағалауындағы Ньюквейге дейін трамвайды салу ниетін жариялады. Ол өмірінде мұны іске асыра алмады. Порт өнеркәсіптік құрылыстардың бірнеше нысандарын дамытты, соның ішінде Par Stack деп аталатын 248 фут (76 м) биіктігіндегі қорғасын қорыту зауытының мұржасы болды. Бұл 1907 жылы бұзылғанға дейін кемелерге бағыт беруге көмектесетін.

Қазіргі порт

450 фут (137 м) ұзындығындағы толқын қорғағыш қабырға 16 фут (5 м) тереңдігі бар су айдынын қоршап тұрады, және жақын орналасқан Фууи портынан өзгеше, ол үлкен мұхитты кемелерді қабылдай алмайды. Портты француздық Imerys минералдық өндіріс компаниясы басқарады. Бүгінде қыш балшығы портқа сұйық түрде құбырлар арқылы жеткізіледі; көп бөлігі Пар немесе Фууиден экспортталғанға дейін үлкен сарайларда кептіріледі, олар жеке жолмен байланысқан. Пардағы бір тұраққа жағалау кемелеріне қыш балшығын тиеуге болады. Портта сондай-ақ, құрғатылған қыш балшығын теміржол вагондарына тиеп алып кетуге арналған теміржол желісі де бар. 2006 жылғы 4 шілдеде жарияланған қыш балшығы өндірісін қысқарту жоспарына Пар портын коммерциялық кеме қатынасынан жабу және қыш кептіру қондырғыларының бір бөлігін жабу кірді. Жабылу 2007 жылы күшіне енді. Сант-Остл және Клей Кантри Эко-қаласының аясында доктарды қайта дамыту жоспарланған. Бұл жоспарға жаңа кемежай және 500-ден 700-ге дейін үй салу кіреді.