Луиc аралы: Корнуолл, Англиядағы табиғат қорығы. Тарихы, мифтер, ежелгі металл саудасы және қазіргі флора мен фауна туралы ақпарат. Cornwall Wildlife Trust басқарады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Корнуоллдан тыс жердегі шағын арал табиғи қорығы, Англия.
Small island nature reserve off Cornwall, England
Лоу аралы (мағынасы – Монахтардың қоршауындағы арал), сондай-ақ Санкт-Джордж аралы деп белгілі, ал тарихи тұрғыдан Санкт-Майкл аралы – Англияның Корнуоллдан тыс жердегі Лоу қаласынан шамамен бір миль қашықтықта орналасқан шағын арал табиғи қорығы. Жергілікті аңыз бойынша, Ариматеялық Жозеф Иса Мәсіхпен бірге осы жерге қонған. Глин С. Льюис сияқты кейбір ғалымдар бұл аралдың Римге дейінгі Британиядағы қалайы саудасының орталығы ретінде Диодор Сицилийский сипаттаған Иктис болуы мүмкін деген болжам айтады. Арал қазір Cornwall Wildlife Trust қайырымдылық қорына тиесілі және басқарылады, онда кіру (жағалауға қону және арал үстінен дрондарды ұшыруды қоса алғанда) жануарлар дүниесінің мүддесі үшін қатаң бақыланады және Cornwall Wildlife Trust уәкілетті қайық операторы арқылы ғана қонуға рұқсат беріледі. Аралдың төңірегіндегі сулар теңіз табиғи қорығы болып табылады және Уитсанд және Лоу шығанағының теңізді қорғау аймағының (VMCA) құрамына кіреді. 1995 жылы құрылған Уитсанд және Лоу шығанағының теңізді қорғау аймағы шамамен 5 километрлік жағалау жолағын қамтиды және Лоу аймағындағы жағалау және теңіз жануарларын қорғауға бағытталған.
Looe Island (, meaning Island of the Monk's Enclosure), also known as St George's Island, and historically St Michael's Island is a small island nature reserve a mile from the mainland town of Looe off Cornwall, England. According to local legend, Joseph of Arimathea landed here with the Christ Child. Some scholars, including Glyn S. Lewis, suggest the island could be Ictis, the location described by Diodorus Siculus as a centre for the tin trade in pre Roman Britain. The island is now owned and managed by the Cornwall Wildlife Trust charity where access (including landing on the foreshore and flying of drones over the island) is carefully managed for the benefit of wildlife and landing is only possible via the Cornwall Wildlife Trust authorized boat operator. The waters around the island are a marine nature reserve and form part of the Whitsand and Looe Bay Marine Conservation Area (VMCA). First established in 1995, the Whitsand and Looe Bay Marine Conservation Area covers nearly 5 km of coastline and aims to protect the coastal and marine wildlife around Looe.
Тарих
Луо аралында темір дәуірінен бері адамдар өмір сүріп келеді. Ертедегі қоныстардың куәлігі ретінде рим амфораларының сынықтары, сондай-ақ кемелердің тас ілмектері мен римдік монеталар табылды. Арал маңынан көптеген ежелгі немесе римдік-британдық жәділер табылды, соның ішінде Лоо аралының оңтүстігінде су астындағы аңшылар тапқан үлкен қола құймасы. Бұл оқиға аралдың, мүмкін, Иктис екенін ұсынуға әкелді – Пифей 4 ғасырда б.з.д. көрген және Диодор Сицилиялық 1 ғасырда б.з.д. еске алған қалай саудасының аралы. 2008 жылы кеш рим дәуіріне жататын сегіз монетадан тұратын шағын сақтау табылды. Бұл монеталар Лоо аралының жоғарғы бөлігін және кейінірек христиандық шапельдің орнын қоршаған «інжу пішіндес қоршауды» құрайтын беткейдегі арықтардың бірінен табылған. Барлық сегіз монета 3-ші ғасырдың соңына немесе 4-ші ғасырдың басына жатады. Қараңғы дәуірде арал ерте христиандық қоныстың орталығы ретінде пайдаланылды. Бала Исаның өзінің інісі, Корнуолл қалай саудагерлерімен сауда жасаған Ариматеялық Иосиппен бірге аралға келгеніне сендіріледі. Лоо аралы бұл оқиға туғанға дейін ерте христиандардың қажылық орны болған және сол кезде сопақша шатыры бар шағын шапель салынған. Кейінгі орта ғасырларда арал Гластонбери аббаттығының толық бақылауына өтті, Ламмананың приоры оның басқаруына тікелей жауапты болды. Аралдың шапелі 1289 жылға дейін екі бенедиктин монахтарының қамқорлығында болды, содан кейін ол жергілікті жер иесіне сатылды. Аббаттық орнына 1536 жылы, монастырлар таратылғанға дейін, діни қызметкерлерге тиесілі үй шапелі салынды. 13-16 ғасырларда арал Сент-Майкл аралы деп аталды, бірақ монастырлар таратылғаннан кейін 1594 жылы ол Сент-Джордж аралы деп қайта аталды. 17-18 ғасырларда арал контрабандистерге Плимут пен Фалмуттан британдық үкіметтің салық инспекторларынан қашуға мүмкіндік берді. Лоодағы Гилдхолл мұражайында Лоо аралының контрабандистер отбасылары туралы ақпарат және зерттеулер сақталған, сондай-ақ арал туралы жақында жарық көрген басылымдарда да ақпарат бар. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Луо аралы уақытша «H. M. S. Сент-Джордж» деп аталды, себебі парашюттік мина құлап, саммитте үлкен кратер пайда болды. Аралдың одақтас кемесімен шатастырылғанына сендіріледі. Оқиға The Cornish Times газетінде «H. M. S. Сент-Джордж. Люфтваффе авиациясының тағы бір «жетістігі»» деген тақырыппен жарияланды. Мақалада былай делінген: «H. M. S. Сент-Джордж әлі де Луо шығанағындағы тұғырында бейбіт тұр, жақында нацистік авиациясының шабуылынан зардап шеккен, оның мақсаты оны батыру болған сияқты. Сент-Джордж мыңдаған жылдар бойы осы жерде тұр және Лоо тұрғындары мен қонақтарына қолдарындай таныс болғанымен, оның қандай соғыс кемесінің класына жататынын ешкім анықтаған жоқ, шын мәнінде барлығы да Ханнафордың жағалауында орналасқан, Луо аралы (немесе картографиялық түрде Сент-Джордж аралы) ретінде танымал». 1965 жылы екі әйел бауырлас, Бабс пен Эвелин Аткинстер аралды 25 000 фунт стерлингке (1965 жылғы 25 000 фунт стерлингтің қазіргі шамамен құны) сатып алды. Олар аралды сатып алу және одан кейінгі өмірін баяндайтын екі кітап жазды: «Біз арал сатып алдық» және оның жалғасы «Біздің Корнуолл аралынан әңгімелер». Эвелин 1997 жылы 87 жасында қайтыс болды, ал Бабс 2004 жылы 86 жасында қайтыс болғанға дейін аралда өмір сүруін жалғастырды. Оның қайтысымен арал Корнуоллдың жабайы табиғат қорына мұра қалдырылды, ол мәңгілік табиғат қорығы ретінде сақталатын болады. Бүгінде Корнуоллдың жабайы табиғат қорының күзетшілері аралда тұрады және оны жануарлар дүниесінің игілігі үшін басқарады. Жанындағы шағын көпірмен байланысқан бұрынғы Кішкентай арал деп аталған арал қазір Трелони аралы деп аталды және ол Мисс Аткинспен 1743 жылдан 1921 жылға дейін Лоо аралына ие болған Трелони отбасына қайтарылды.
People have been living on Looe Island since the Iron Age. Evidence of early habitation includes pieces of Roman amphorae as well as stone boat anchors and Roman coins. A number of late prehistoric or Romano British finds have been made in the vicinity of the island, including a large bronze ingot found by divers south of Looe Island, which has led a number of people to suggest the island is possibly Ictis, the tin trading island seen by Pytheas in the 4th century BC and recalled by Diodorus Siculus in the 1st century BC. A small hoard of eight late Roman coins was recovered in 2008. These coins were recovered from one of the shallow ditches forming a 'pear shaped enclosure' which encompassed the top of Looe Island and the later Christian chapel site. All eight coins date to the late 3rd or early 4th century AD. In the Dark Ages, the island was used a seat of early Christian settlement. The child Jesus was believed to have visited the Island with his uncle, Joseph of Arimathea, who traded with the Cornish tin traders. Looe Island was already a place of pilgrimage for early Christians before the creation of this story and a small thatched roofed chapel was built there during this time. In the later medieval period, the island came under the overall control of Glastonbury Abbey, with the Prior of Lammana being directly responsible for its governance; the island's chapel was under the care of two Benedictine monks until 1289 when the property was sold to a local landowner. The priory was replaced by a domestic chapel served by a secular priest until the Dissolution of the Monasteries in 1536 when it became property of the Crown. From the 13th to the 16th centuries it was known as St Michael's Island but after the dissolution of the monasteries, it was rededicated in 1594 as St George's Island. Through the 17th and 18th centuries the island was used by smugglers to avoid the British Government's revenue cutters out of Plymouth and Falmouth. The Guildhall Museum in Looe holds information and research about the smuggling families of Looe Island and information is also available in the more recent publications about the island. During the Second World War, Looe Island was for a time renamed as 'H. M. S St. George', following the dropping of a probable parachute mine which resulted in a large crater in the summit. It was believed the island was mistaken for an Allied ship. The incident was recorded in The Cornish Times under the headline "H. M. S St. George. Nazi Airman's Direct Hit Off Looe – Another 'Success' for the Luftwaffe". The article continued "H. M. S St. George is still riding peacefully at her anchorage in Looe Bay, after being bombed recently by a Nazi air raider in what would seem to have been an attempt to sink her. Although St. George has occupied the same berth for millennia, and is as well known to inhabitants and visitors to Looe as the palms of their hands, no one has determined to what particular class of battleship she belongs, indeed all are familiar with the shapely hulk lying seaward of Hannafore as Looe Island (or, cartographically St. Georges Island)". In 1965 the island was bought for £25,000 (25000.0 in 1965 is equivalent to about <calculated amount> in recent years) by two sisters, Babs and Evelyn Atkins. They wrote two books chronicling their purchase and subsequent life on Looe; We Bought An Island and its sequel Tales From Our Cornish Island. Evelyn died in 1997 at the age of 87; Babs continued to live on the island until her death in 2004, at the age of 86. On her death, the island was bequeathed to Cornwall Wildlife Trust; it will be preserved as a nature reserve in perpetuity. Today the wardens for Cornwall Wildlife Trust live on the island and manage it for the benefit of wildlife. The adjoining islet, formerly known as Little Island, now renamed Trelawny Island and connected by a small bridge, was bequeathed by Miss Atkins back to the Trelawny family, who previously owned Looe Island from 1743 to 1921.
География
Ағылшын арнасында, Шығыс Лоуден Полперро бағытында шамамен бір миль қашықтықта орналасқан. Оның ауданы шамамен және айналысы бір мильге (1,6 км) жуық. Ең биік нүктесі теңіз деңгейінен жоғары. Лоу аралы, Англияның оңтүстік-батысының көп бөлігі сияқты, жұмсақ климатқа ие, мұз және қар сирек түседі. Арал Корнуолл жабайы табиғат қорына тиесілі және олар басқарады. Бұл коммерциялық емес жоба, түсіру ақысы және басқа да түсімдер аралдың табиғи ортасын сақтауға және инфрақұрылымды ұстауға жұмсалады. Жаз айларында арал, Қордың ресми кеме операторымен келетін күндізгі келушілерге ашық. Ұқыпты қарсы алудан кейін келушілерге кішкентай келушілер орталығына бағыт көрсетіледі, онда олар өздігінен жүруге арналған маршруттың нұсқасын ала алады. Келушілер аралда шамамен екі сағаттай болады, барлық сапарлар су тасқыны мен ауа райына/теңіздің күйіне байланысты.
Situated in the English Channel, about one mile from East Looe in the direction of Polperro, it is about in area and a mile (1.6 km) in circumference. Its highest point is above sea level. Looe Island, like much of south west England, has a mild climate with frost and snow being rare. The island is owned and managed by the Cornwall Wildlife Trust. This is a non profit making venture, the landing fees and other income being devoted to conserving the island's natural environment and providing facilities. The island is open during the summer to day visitors arriving by the Trust's authorised boat operator. After a short welcome talk visitors are directed to the small visitor centre from where they can pick up a copy of the self guided trail. Visitors have some two hours on the island and all trips are subject to tides and weather/sea state.
БАҚ-тағы көріністер
2008 жылы Channel 4 телеарнасының археологиялық сериясы Time Team аралға барып, оның ерте христиан тарихын зерттеу үшін қазба жұмыстарын жүргізді. Олар аралда да, қарсы жатқан құрлықта да салынған христиан ғибадатханаларының орнын қазып шығарды. Қазба кезінде 1139 жыл шамасында Гластонбери аббаттығының монахтары салған бенедиктин ғибадатханасының қалдықтары, қасиетті заттар сақталатын ыдыс, қабірлер және Константин Ұлының билігінен бұрын христиандар қолданған, ағаштан салынған ежелгі англо-романдық ғибадат орындарының қалдықтары табылды.
In 2008, Channel 4's archaeology series Time Team visited the island to carry out an investigation into its early Christian history. They excavated the sites of Christian chapels built on both the island and on the mainland opposite. During their dig they found the remains of a Benedictine chapel that was built in c.1139 by monks from Glastonbury Abbey, a reliquary, graves and the remains of much earlier Anglo Romano places of worship built of wood with dating evidence suggesting use by Christians before the reign of Constantine the Great.