Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бір қабырғалы паддлбол – американдық доп ойыны, ол кішкентай резеңке допты паддлдармен бір қабырғаға тигізуден тұрады. Оны жеке (1-ге қарсы 1) немесе жұптық (2-ге қарсы 2) ойнауға болады. Ойынның негізгі ережесі – доп қабырғаға тиіп, алаң еденіне бір реттен көп тимеуі керек, әйтпесе ол дұрыс есептелмейді. Доптар көбінесе қара, көк және жасыл түсті болады. Паддлдар бастапқыда ағаштан жасалған, бірақ қазір көбінесе графит және титан сияқты материалдардан жасалады. Бұл ойын Нью-Йорк, Флорида, Нью-Джерси, Коннектикут, Калифорния және Пуэрто-Рико сияқты ауа райы сыртта ойнауға мүмкіндік беретін жерлерде танымал, бірақ жабық корттар да, сирек болса да, кездеседі. Турнирлерді Америкалық паддлбол қауымдастығы басқарады.
One wall paddleball is an American ball game that consists of hitting a small rubber ball against a single wall by using paddles. It can be played in singles (1 versus 1) or in doubles (2 versus 2). The general rule of the game is that the ball must hit the wall without touching the court floor more than once in order to be a valid rally. The balls are usually black, blue, and green. The paddles were originally made of wood, but they are now primarily made of materials such as graphite and titanium. The game is popular in places where the weather permits outdoor play such as New York, Florida, New Jersey, Connecticut, California and Puerto Rico, although indoor courts, although rare, exist. Tournaments are ruled by the American Paddleball Association.
Тарих
Ойынның тарихы толыққанды жазылмаған, бірақ ол әрине америкалық гандболдан бастау алады, онда допты жалаңаш қолмен немесе қолғаппен ұру қағидасы қолданылады. Дегенмен, Солтүстік Америка штаттарындағы суық ауа райынан ойыншылар суықтың салдарынан болатын ауырсынды басаңдету үшін ағаштан жасалған жеңіл соққыштармен ойнай бастады. Ойынның тағы бір түрі – төрт қабырғалы паддлбол.
The history of the game is somehow undocumented, but it obviously originates from American handball which consists of hitting the ball with the bare hand or a gloved palm. However, due to the cold weather in northern American states, the players carved wooden paddles to hit with to relieve the pain from the cold. Other form of game is four wall paddleball.
Басқа басқару органдары
Паддлболды спорт түріне айналдыруға көптеген әрекеттер жасалды. Дегенмен, оны ұйымдастыруға бағытталған тыракелдер әртүрлі нәтижелер берді. 1960 жылы құрылған АҚШ-тың алғашқы Паддлбол Ассоциациясы, парлық сында жеңімпаз атанған және оның негізін қалаушы Кристофер Лекейк бастамасымен құрылып, 1970 жылдардың соңына дейін өмір сүрді. 1960 жылдардың аяғында Америка Паддлбол Ассоциациясы (АПА) құрылды, бірақ 1974 жылы Паддлбол Ойыншылары Ассоциациясы тарапынан сынға ұшырады. 1980 жылдары Рэй Гастон құрған PPPA басқарушы органға айналды, ал Мурри "DA K" Кушнер құрған One Wall Paddleball Association сияқты кішкентай, жергілікті ұйымдар спортты дамытуға күш салды. 1990 жылдардың басында Майкл Г. Магнальди, Джордж Медичи және Линда Сэлс құрған Ұлттық Паддлбол Ассоциациясы бұрынғы ұйымдардың ісін жалғастырды. NPA 2006 жылдың басында ресми түрде жұмысын тоқтатты. Барлық бұрынғы ұйымдар белсенділігін жойды. АПА 1990 жылдардың соңында паддлболдың көрнекті өкілі Говард Хаммердің бастамасымен қайта құрылды, бірақ көп ұзамай қайтадан тоқтап қалды. 2005 жылы Америка Құрама Штаттарының Паддлбол Ассоциациясы (USPA) қайта жанданды, оны Генри Маркес басқарды және Кристофер Лекейктің алғашқы бір допты Паддлбол ережелерін қайта қараудан бастады. USPA спортты насихаттау және оның бастапқы ережелерін сақтауды қадағалауда белсенді болып қала береді. Паддлболдың ұлттық спортқа айналуына бірнеше факторлар кедергі келтіреді, оның ішінде Нью-Йорк аймағынан тыс жерлерде қабырғалардың жетіспеушілігі де бар. Мәселенің бір бөлігі Нью-Йорктегі жыл сайынғы турнирлермен байланысты, олар Budweiser сияқты компаниялардың демеушілігімен (80-ші жылдары) өткен кезде, турнир алаңдарындағы жағдайлар корпоративтік қолдауды тоқтатуға әкелді. Тағы бір қиындық – ойынның жоғары қарқыны, ол технологиялық прогресс болмаса, турнирлерді теледидардан көрсетуге мүмкіндік бермейді. Доп тым жылдам қозғалады және алаң ойынды тікелей эфирде бақылау үшін тым кішкентай. Телевизиядан түсетін табыс болмағандықтан, ойын турнирлерге қатысу үшін мүшелік жарналарға тәуелді, олар жергілікті деңгейде демеушілікпен ұйымдастырылады.
There have been many attempts to package paddleball as a sport. However, attempts to organize it have had mixed results. Founded in 1960, the original U. S. Paddleball Association was the inspiration of doubles champion and founder, Christopher Lecakes, and lasted well into the 1970s. In the late 1960s, the American Paddleball Association (APA) was organized, only to be challenged by the Paddleball Players Association in 1974. In the 1980s, the PPPA, founded by Ray Gaston, became the dominant governing body, and small community based organizations like the One Wall Paddleball Association founded by Murry "DA K" Kushner continued efforts to push the sport forward. In the early 1990s, the National Paddleball Association, founded by Michael G. Magnaldi, George Medici and Linda Sales, picked up the torch from the prior organizations. The NPA officially ceased operations in early 2006. All prior organizations eventually became inactive. The APA was reorganized in the late 1990s by paddleball legend Howard Hammer and shortly thereafter became inactive again. In 2005, the United States Paddleball Association (USPA) was reborn, this time headed by Henry Marquez and beginning with an authorized revision of Christopher Lecakes' original one pall Paddleball rules. The USPA remains active in overseeing the sport's promotion and application of its original rules. A number of factors prevent paddleball from becoming more of a national sport, notwithstanding the lack of walls outside of the New York region. Part of the problem stems from the experience in NYC with annual tournaments, which when sponsored by companies such as Budweiser (in the 80s) fell victim to forces on tournament courts that turned away further corporate involvement. Another is the speed of the game, which, barring technological advancement, prevents televising tournaments. The ball moves too fast and the court is too small for following the action during a live game. Without the revenue stream from television, the game is relegated to member fees to enter tournaments which are sponsored locally.