Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Эбер Финн (қазіргі жазуы: Éibhear Fionn), Миль Эспайннің ұлы, ортағасырлық ирланд аңыздары мен тарихи дәстүрлеріне сәйкес, Ирландияның Жоғары патшасы және Милезиялық тектің негізін қалаушылардың бірі болды. Ортағасырлық шежірешілер барлық маңызды гаэльдік патшалық әулеттерді осы тектен шығарды. Лебор Габала Эренннің айтуынша, гаелдердің ата-бабалары Мильдің екі ұлы – Эбер Донн мен Эримон билеген Иберия түбегінде өмір сүрген. Мильдің інісі Ит Ирландияға сапар жасағаннан кейін, Туата Де Дананн тайпасының үш патшасы – Мак Куилл, Мак Сехт және Мак Грейн оны өлтірген соң, Мильдің жеті ұлы отыз алты кемемен шапқыншылық жасады. Олар Керри округіне қонды және Тараға дейін жорық жасады. Жолда үш патшаның әйелдері – Эриу, Банба және Фодла аралдың олардың есімдерімен аталуын өтінді: Эриу – қазіргі Эйре атауының ерте түрі, ал Банба мен Фодла Ирландияның поэтикалық атаулары ретінде жиі қолданылды, сияқты Ұлыбритания үшін Альбион. Тарада Мильдің ұлдары үш патшамен кездесті, және шабуылшылар кемелеріне қайтып, Ирландиядан тоғыз толқын қашықтыққа жүзіп кетті, егер олар қайтадан жағаға қонса, Ирландия олардың болатыны шешілді. Олар теңізге шықты, бірақ Туата Де Дананн тайпасы сиқырды қолданып, дауыл көтерді, оның салдарынан бес ұл суға батып, тек Эбер Финн, Эримон және ақын Амергин ғана Тайльтиу шайқасында аралды басып алуға тірі қалды. Амергин патшалық билікті Эримонға – солтүстік жартысына, ал Эбер Финнге – оңтүстік жартысына бөліп берді. Тайльтиу шайқасынан бір жыл өткен соң Эбер Финн өз үлесіне наразы болып, ағасымен Аиргетрос шайқасында шайқасып, жеңіліп қаза тапты. Эримон Ирландияның жалғыз билеушісі болды. Жоғары патшалық Эбер Финннің және Эримонның ұрпақтары арасында кезекпен ауысып отырды. Эбердің ұлдарына Конмаэль, Эр, Орба, Ферон және Фергна кірді. Джеффри Китинг оның билеу мерзімін б.з.д. 1287 жылға, ал Төрт Мастердің жылнамасын б.з.д. 1700 жылға жатқызады.
Éber Finn (modern spelling: Éibhear Fionn), son of Míl Espáine, was, according to medieval Irish legend and historical tradition, a High King of Ireland and one of the founders of the Milesian lineage, to which medieval genealogists traced all the important Gaelic royal lines. According to the Lebor Gabála Érenn, the ancestors of the Gaels were living in the Iberian peninsula, ruled by two of the sons of Míl, Éber Donn and Érimón. After Míl's uncle Íth made a voyage to Ireland but was murdered by its three kings, Mac Cuill, Mac Cécht and Mac Gréine of the Tuatha Dé Danann, the seven sons of Míl led an invasion in thirty six ships. They landed in County Kerry and fought their way to Tara. On the way, the wives of the three kings, Ériu, Banba and Fodla, requested that the island be named after them: Ériu is the earlier form of the modern name Éire, and Banba and Fodla were often used as poetic names for Ireland, much as Albion is for Britain. At Tara the sons of Míl met the three kings, and it was decreed that the invaders return to their ships and sail a distance of nine waves from Ireland, and if they were able to land again, Ireland would be theirs. They set sail, but the Tuatha Dé used magic to brew up a storm, in which five of the sons were drowned, leaving only Eber Finn, Érimón and Amergin the poet, to land and take the island in the Battle of Tailtiu. Amergin divided the kingship between Érimón, who ruled the northern half, and Éber Finn, the southern. A year after the Battle of Tailtiu, Éber Finn became unhappy with his half, fought a battle his brother at Airgetros, lost and was killed. Érimón became sole ruler of Ireland. The High Kingship would alternate between the descendants of Éber Finn and the descendants of Érimón. Éber's sons included Conmáel, Ér, Orba, Ferón and Fergna. Geoffrey Keating dates his reign to 1287 BC, the Annals of the Four Masters to 1700 BC.