Эмиль Резничек: Австриялық композитордың өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Австрия композиторы Эмиль Николаус Иосиф, Резничек бароны (4 мамыр 1860, Вена – 2 тамыз 1945, Берлин) – румындық-чех тегінен шыққан австриялық композитор.

Өмір

Резничектің әкесі Йозеф Ресничек (1787–1848) – императорлық полктардың трубашы-виртуозы және оркестр жетекшісі болған. 32-ші (Эстерхази) полк Будапештте, ал 60-шы (Густав Васа) полк Венада орналасқан. Венада ол Иоганн Штраус аға мен Йозеф Ланнермен бірге музыка орындаған. Резничектің әкесі Йозеф Резничек/Резничек (1812–1887) армияға кадет болып кірген, кейіннен Австрия армиясының екінші жоғары шені – фельдмаршал лейтенанты болған. 1851 жылы дворяндық дипломын, ал 1859 жылы барон (Freiherr) атағын алған. Оның анасы, Кларисса Фюрстин Гхика Будешти (1837–1864) – Румынияның ықпалды Гхика әулетінен шыққан. Эмиль Николаус – суретші Фердинанд фон Резничектың (1868–1909) жартылай ағасы. Оның қызы Фелицитас (1904–1997) – журналист, жазушы және әйелдердің тауға шығу ісіндегі пионер болған. Нацистік кезеңде ол неміс қарсылық қозғалысына қосылып, MI6 үшін ақпарат берген. Оның ұлы Фриц (22 ақпан 1887 – 7 ақпан 1983) – Австрия армиясының лейтенанты болған. Резничек балалық шағын Венада өткізген, бірақ 1874 жылы отбасы Грацқа көшіп кеткен. Ол 1871 жылы фортепиано сабақтарын бастаған, алғашқы шығармалары 1876–1878 жылдары, Грацта және Марбург ан дер Драудағы (Марибор) гимназияда оқып жүргенде жазылған. 1878–1880 жылдары Грацта заң және музыканы оқыған. Ол заңгер дипломын бітірмеген, бірақ Вильгельм Майермен (сонымен қатар В. А. Реми деп те белгілі) музыканы оқуын жалғастырған. Соңында ол Лейпцигке Карл Рейнеке мен Соломон Джадасоннан білім алуға барған. 1882 жылдың 9 маусымында композитор мамандығы бойынша диплом алған. Кейіннен ол Грац, Цюрих, Штеттин, Йена, Бохум, Берлин және Майнц қалаларындағы түрлі театрларда дирижерлік тәжірибе жинаған. 1886 жылы Прагаға көшіп келген. 1890 жылы Резничек Прагадағы 88-ші жаяу әскер полкінің капельмейстері болған, бірақ 1892 жылы дуэльге қатысқаннан кейін қызметтен босатылған. Содан кейін ол «Донна Диана» операсының премьерасымен (1894 жылдың 16 желтоқсаны) үлкен жетістікке жеткен. Бұл жетістік оның дирижерлік мансабын ашқан, ол қысқа уақыт бойы Веймарда Эдуард Лассеннің орнын басуға үміттенеді, ал 1896–1899 жылдары Манхаймда Хофкапельмейстер болып жұмыс істеген. 1897 жылдың маусымында оның бірінші әйелі Милька Турн Вальсассина (1864–1897) қайтыс болған, екі жылдан кейін ол Берта Джуиллер Чассерге (1874–1939) үйленген. 1899–1902 жылдары жұбайлар Висбаденде тұрған, онда Резничек өзінің бесінші операсын жазған. 1902 жылдың күзінде Резничек Берлиндегі Шарлоттенбургке көшіп келген, онда ол өмірінің соңына дейін тұрған. Берлинде Резничек өзінің алғашқы симфониясының премьерасымен және сот операсында «Тилл Эйленшпигель» операсының қайта қойылымымен сәтті бастама алған. Бірақ кейіннен ол император Вильгельм II-нің шеңберінен алыстаған. 1905 жылы ол солшылдық көзқарастарды көрсететін әндер жазған. Экономикалық себептерге байланысты ол Варшава филармониясының (1906–1908) және Варшава операсының (1907/1908) бас дирижері лауазымына тағайындалған. 1909–1911 жылдары Резничек Берлиндегі Ганс Грегордың «Комише Опера» операсының бас дирижері болған (қазіргі Берлиндегі «Комише Опера» операсымен байланысы жоқ). Бүгінде Грегор – қазіргі заманғы режиссерлік театрдың негізін қалаушы деп есептеледі, Резничектің ондағы тәжірибесі «Риттер Блаубарт» (1915–1917) операларында көрінеді. Грегор 1911 жылы Венадағы сот операсының интенданты болғаннан кейін кәсіпорнын жапқан. 1911 жыл шешуші жыл болған. Резничектің әйелі Берта ауыр науқастанып, бір ай бойы өміріне қауіп-қатер төнген, ал композитордың 1940 жылғы автобиографиясы ол сол кезде өзіне қол жұмсауды ойлағандығын көрсетеді. Оның орнына ол өзінің сезімдерін «Шлемиль» (1912) поэмасында бейнелеген. «Шлемиль» бірден табысқа ие болған және Резничектің композиторлық мансабында жаңа кезеңді ашқан, ол «Der Sieger» (1913) және «Frieden – Eine Vision» (1914) кіретін трилогияның алғашқы бөлігі болған. 1914–1915 жылдары ол барлық елдердің қаза тапқан сарбаздарына арналған «In memoriam» реквиемін жазған. 1915/1916 жылдары оның келесі операсы «Риттер Блаубарт» жарық көрген, ол соғыс уақытындағы цензураға байланысты 1920 жылы Дармштадтта премьерасы болған. Веймар республикасымен бірге қоғамдық танылу да келген: Резничек Берлиндегі Hochschule für Musik профессорлығына және Пруссия көркемсурет академиясына кандидат болған. Резничек өзі 1935 жылдың көктеміне дейін жаңа музыканың үздіксіз ағынымен жауап берген. 1933 жылы нацистік партия билікке келген кезде Резничек (саясатқа қызығушылық танытпаған) бір мәселеге тап болған: оның әйелі Берта еврей тегінен шыққан (ол кальвинист ретінде тәрбиеленген болса да). Көп ұзамай отбасыны шантаж ету туралы қауіптер пайда болған. Бертаның соңғы сәтте ғана өзіне қол жұмсауына жол берілмеген. Ол қоғамдық өмірден толығымен шеттетілген және 1939 жылдың басында жүрек талмасынан қайтыс болған. Резничектің қызы Фелицитас Германиядан Швейцарияға кетуге тырысқан, бірақ онда жұмыс істеуге рұқсат алмаған. Сондықтан ол Берлинде қалған, онда ол 1934 жылдан бастап неміс қарсылық қозғалысына қатысқан. Кейіннен ол британдық MI6-пен де ынтымақтасқан, оның ең маңызды хабарласушыларының бірі болған. (Уинстон Черчилль оған 1951 жылы британ азаматтығын берген). Ол Гитлердің адъютанты Фриц Видеманмен жеке қарым-қатынаста болғандықтан нацистік режимнің ең жақын шеңберіне қол жеткізген. Екінші жағынан, Резничектің ең кіші ұлы Эмиль Людвиг (1898–1940) 1933 жылға дейін нацистік идеологияны жақтаған, партияға және SS-ке қосылған. Ол 1933 жылы нацистік формамен пайда болғанда, Резничек ашуға білінген және отбасының толық ажырасуына тек саясат туралы ешқашан талқыламау туралы уәде берілгенде ғана жол берілмеген. 1934 жылы Резничек Страустың неміс делегаты болып, Халықаралық композиторлар ынтымақтастығының тұрақты кеңесіне (ständige Rat für die Internationale Zusammenarbeit der Komponisten) шақырылған. Эрнст Кренек тарапынан таратылған пікірге қарамастан, бұл нацистік ұйым емес, нацистік пропагандамен көтерілген Рихард Страустың өнертапқышы болған. Кейбір шектеулермен кеңес өте тәуелсіз жұмыс істеген (кем дегенде 1941 жылға дейін), барлық мүше мемлекеттерде заманауи музыкамен фестивальдар мен концерттер ұйымдастырған. Резничек Германияда осы концерттерді ұйымдастырған және нәтижесінде нацистік идеологияға сай келмейтін шығармаларды (мысалы, Дюкас және Владігеров сияқты еврей композиторларының музыкасы немесе Констант Ламберттің «Рио-Гранде» сияқты джазға шабыттанған туындылар) ұсынуға қол жеткізген. 1942 жылы нацистік партия кеңеске бақылауды күшейткен кезде Резничек қарсылық көрсетуге тырысқан және ақырында отставкаға кеткен. 1940 жылы ол өзінің автобиографиясымен Рейхтің ағарту және пропаганда министрлігінде күдік тудырған, ол жариялануға арналған, бірақ цензурамен тыйым салынған. Өмірінің соңғы жылдарында Германияда оның шығармаларының орындалуы айтарлықтай азайған. 1943 жылы ол Берлиннен Венаға жақын Баденге эвакуацияланған. 1943 жылдың 25 желтоқсанында ол инсульт алған, одан толыққанды қалпына келмеген. Есінен айырылып, 1945 жылдың ақпанында Берлинге оралуға рұқсат алған. Ол 1945 жылдың 2 тамызында аштықтан туындаған тифтен қайтыс болған. Ол соғыстан кейін Берлинде сатылған алғашқы қабірге жерленген, ал қабірге шығарушылар қауіпсіздік себептерімен, Берлиннің шығыс және батыс бөлігінің шекарасындағы кеңес майорының ұсынысы бойынша костюмдерінен, шұлықтарынан және аяқ киімдерінен айырылған. Резничек Рихард Страустың досы болған, бірақ екеуінің арақатынасы күмәнді болған. Резничектің симфониялық поэмасы «Шлемиль» (1912) Страустың «Жастық өмірі» операсының пародиязы ретінде қарастырылған, бірақ Резничек өзінің автобиографиясында осы интерпретацияны жобады. Оның айтуынша, оның ең үлкен ықпалы Гюстав Малер болған. Сарказмдық юмор Резничектің көптеген музыкалық шығармаларында кездеседі, «Тилл Эйленшпигель» әзілшісінен бастап «Риттер Блаубарт» операсының ақылсыздарына дейін, «Der Sieger» операсының алтын бұқаның айналасындағы биінен және №5 симфониясының (1925) «Тарантелла» қозғалысынан бастап.

Reznicek's grandfather, Josef Resnitschek (1787–1848), was a trumpet virtuoso and band leader in the Imperial regiments Nos. 32 (Esterhazy), based in Budapest, and 60 (Gustav Wasa), based in Vienna where he played music with Johann Strauss Sr. and Joseph Lanner. Reznicek's father Josef Resnitschek/Reznicek (1812–1887) entered the army as a cadet and eventually became Feldmarschall Lieutenant, the second highest rank in the Austrian army, gaining an ordinary diploma of nobility in 1851 and the rank as a Baron (Freiherr) in 1859. His mother, Clarisse Fürstin Ghika Budești (1837–1864), belonged to the influential Ghika family of Romania. Emil Nikolaus was the half brother of the artist, Ferdinand von Řezníček (1868–1909). His daughter Felicitas (1904–1997) became a journalist, writer, and pioneer of female mountain climbing. During the Nazi era she joined the German resistance movement and informed for MI6. His son Fritz (February 22, 1887 February 7, 1983) was a lieutenant in the Austrian Army. Reznicek passed his childhood in Vienna, until the family moved to Graz in 1874. He began piano lessons in 1871; his first compositions date from 1876–78, when he was a student in Graz and at the Staatsgymnasium in Marburg an der Drau (Maribor). He studied law and music in Graz from 1878–80. He never finished his law degree, but continued to study music with Wilhelm Mayer (also known as W. A. Rémy). Finally, he went to Leipzig to study with Carl Reinecke and Salomon Jadassohn. He gained his diploma as a composer on 9 June 1882. Subsequently, he apprenticed as a conductor at various theaters in Graz, Zürich, Stettin, Jena, Bochum, Berlin, and Mainz. and then moved to Prague in 1886 Neues Deutsches Landestheater. In 1890 Reznicek became Kapellmeister of the 88th Infantry in Prague, but was dismissed in 1892 after fighting a duel. After that he would see his greatest triumph with the premiere of Donna Diana (16 December 1894). That success opened up his career as conductor; he briefly ran for the succession of Eduard Lassen at Weimar and was Hofkapellmeister at Manheim in 1896–1899. In June 1897 his first wife Milka Thurn Valsassina (1864–1897) died and two years later he married Berta Juillerat Chasseur (1874–1939). From 1899 to 1902 the couple settled at Wiesbaden, where Reznicek wrote his fifth opera Till Eulenspiegel, which premiered in 1902 at Karlsruhe under the direction of Felix Mottl. In the autumn of 1902, Reznicek moved to Charlottenburg, then a wealthy suburb of Berlin, where he remained for the remainder of his life. In Berlin, Reznicek enjoyed a good start with the premiere of his first symphony and a revival of Till Eulenspiegel at the Court opera. But he subsequently distanced himself from the circle of Emperor Wilhelm II. In 1905 he composed some songs with obvious left wing tendencies. For economic reasons, he was forced to accept the position of chief conductor of the Warsaw Philharmonic Orchestra (1906–08) and Warsaw Opera (1907/08), where he introduced Salome by Richard Strauss and Die Meistersinger von Nürnberg by Richard Wagner. In 1909–11 Reznicek assumed the position of chief conductor at Hans Gregor's Komische Oper an der Weidendammbrücke at Berlin (not related to the modern Komische Oper of Berlin). Today, Gregor is considered to be the founder of modern Regietheater; Reznicek's experience there registers in his operas beginning with Ritter Blaubart (1915–1917). Gregor closed his enterprise upon becoming Intendant at the Court Opera in Vienna in 1911. 1911 proved to be a decisive year. Reznicek's wife Berta fell seriously ill and was in critical condition for a month, and the composer's autobiography of 1940 indicates that he seriously considered suicide at the time. Instead, he condensed his feelings in the confessional tone poem Schlemihl (1912). Schlemihl met with immediate success and launched a new phase in Reznicek's career as a composer, becoming the first instalment of a trilogy that also included Der Sieger (1913) and Frieden Eine Vision (1914). In 1914–15 he wrote In memoriam, a requiem for the fallen soldiers of all nations. In 1915/16 came his next opera, Ritter Blaubart, which premiered at Darmstadt in 1920 due to wartime censorship. With the Weimar Republic came public recognition: Reznicek was nominated for a professorship at the Hochschule für Musik in Berlin and for a seat in the Prussian Academy of Fine Arts. Reznicek himself responded with a continuous flow of new music until the spring of 1935. When the Nazi Party came to power in 1933, Reznicek (who was not interested in politics) had a problem: his wife Berta was of Jewish origin (although she had been raised as a Calvinist). Soon there were threats to blackmail the family. Berta only in the very last moment was prevented from suicide. She retired completely from public life and died early in 1939 of a heart attack. Reznicek's daughter Felicitas attempted to leave Germany for Switzerland, but received no permit to work there. Therefore, she remained in Berlin, where she entered the German resistance movement as early as 1934. Later, she also collaborated with the British MI6, becoming one of its most important informants. (Winston Churchill bestowed on her British citizenship in 1951). She had a personal relationship with Hitler's Adjudant Fritz Wiedemann and therefore access to the innermost circles of the Nazi regime. On the other hand, Emil Ludwig (1898–1940), Reznicek's youngest son, was a fervent Nazi sympathizer even before 1933, joining the party and the SS. When he appeared in Nazi uniform in 1933, Reznicek was outraged and a complete split of the family was prevented only with the promise never to discuss politics. In 1934, Reznicek accepted Strauss's invitation to become the German delegate at the ständige Rat für die Internationale Zusammenarbeit der Komponisten. Contrary to the opinion promulgated by Ernst Krenek, this was not a Nazi organisation but an invention of Richard Strauss tolerated by the Nazi Propaganda. With some restrictions the Rat operated rather independently (at least up to 1941); organising festivals and concerts with modern music in all its member states. Reznicek organised these concerts in Germany and in due course he was able to present compositions which were not particularly in line with the Nazi ideology (e. g. the music of Jewish composers such as Dukas and Wladigeroff or jazz inspired works like The Rio Grande by Constant Lambert. When the Nazi party tightened the grip on the Rat in 1942, Reznicek tried to resist and eventually resigned. Already in 1940 he had raised some suspicion at the Reich Ministry of Public Enlightenment and Propaganda with his autobiography, which was destined for publication but prohibited by censorship. During his final years, the performance of his works in Germany diminished considerably. In 1943 he was evacuated from Berlin to Baden (near Vienna). There he suffered a stroke on Christmas Day 1943, from which he never fully recovered. Becoming more and more demented he was allowed to come back to Berlin in February 1945. He died on 2 August 1945 from hunger typhus. He was buried in the first coffin sold in Berlin after the war, and the pall bearers removed their suits, socks and shoes due to security reasons suggested by the Soviet major at the border of east and west Berlin. Reznicek was a friend of Richard Strauss, but relations between the two were ambivalent. Reznicek's symphonic poem Schlemihl (1912) has been seen as a parody of Strauss' A Hero's Life, though in his autobiography Reznicek rejected this interpretation. By his own account, his greatest influence was, in fact, Gustav Mahler. Sardonic humour features in much of Reznicek's music, from the prankster Till Eulenspiegel and the jibbering Blaubart of Ritter Blaubart to the Dance around the Golden Calf in Der Sieger and the expressionist Tarantella movement of the Dance Symphony (No. 5, 1925).

Беделі

Бүгінде Резничек негізінен 1894 жылы жазылған «Донна Диана» операсының увертюрасымен еске алынады. Увертюра симфониялық концерттерде жиі орындалатын жеке туынды, сонымен қатар ол 1947–1955 жылдар аралығындағы американдық радиодағы «Юконның сынағы» сериясының тақырыбы ретінде пайдаланылды, кейіннен 1955–1958 жылдар аралығындағы «Юконның сержанты Престон» телесериалына көшті. 1950 жылдары ол BBC балалар сағатында Стивен Кинг Холлдың ағымдағы оқиғалар туралы сөздерінде қолданылды. Резничек композитор ретінде 1894 жылы «Донна Диана» операсымен танылды. Бұл опера Прага үшін жазылған оның алғашқы үш операсынан едәуір ерекшеленеді. Тарихи тұрғыдан алғанда, «Донна Диана» (Хампердинктің «Гензель мен Гретель» операсымен бір уақытта жазылған) Вагнердің еліктеуінен Вагнердің туындыларын түсінуге және одан әрі дамытуға жасалған шешуші қадамды білдіреді. (Штраус «Гунтраммен» бұл мақсатқа жете алмады.) Резничектің келесі операсы «Till Eulenspiegel» халық операсы тұжырымын одан әрі дамытады, сонымен қатар ескі музыкалық стильдерді пайдаланады. 1908 жылы «Донна Диана» операсының қайта жазылуы кезінде Вагнерге жасалған қысымдарды толығымен жойды. Дегенмен, «Донна Дианадан» кейінгі жылдары ол осы операның күткен нәтижелерін бермеді. Тек Берлиндегі «Komische Oper» сахнасындағы тәжірибесі мен екінші әйелінің ауруы Резничекке жаңа және өте жеке стиль табуға көмектесті, оны музыкалық экспрессионизм деп сипаттауға болады. 1921 жылы Эрнст Дечиге жазған хатында ол өзінің стилін едәуір жаңартып жаңартқанын мәлімдеді. Ол тоналды композиция шеңберінен ешқашан шыққан жоқ, бірақ жиі битоналды құрылымдарды қолданды. Операларының драматургиясына үнсіз кино эстетикасының әсері анық көрінеді. Резничек Шенбергтің он екі тондық композиция тұжырымына күмәмен қарады, бірақ атонализмге қарсы болған жоқ. Ол Альбан Бергтің «Wozzeck» және «Lulu» операларын жоғары бағалады. Резничек өзінің композициялары үшін барлық музыкалық жанрларға ашық болды: Бахтан бұрынғы дәуірдегі ескі музыка, сондай-ақ қазіргі заманғы би музыкасы мен джаз. (Ол «Satuala», «Benzin», «Das Oper» операларында және тіпті «Das goldene Kalb» балетінде джаз тобын пайдаланды. Ол мұның бәрін өзінің Вагнерден кейінгі стиліне біріктіріп, полистильдік композицияның ерте мысалын жасады. Оның замандастары бұл тұжырымды түсінбеді және оны жиі Эуленспигелейлікке айыптады.) 1920 жылдардың соңында ол 1860 жылдар туған ұрпақтың ең маңызды неміс композиторларының бірі ретінде құрметке ие болды. Бірақ тіпті сол кезде оның атағын жас композиторлардың қазіргі заманғы музыкасы басып өтуге кірісті. XX ғасырда тоналды музыканы сақтап қалған және Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін де шығармашылықпен айналысқан көптеген композиторлар сияқты, оның музыкасы Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін модернизмнің өркендеуімен ұмытылып кетті. Резничек жағдайында жағдай оның нацистік симпатиялық екендігі туралы жалған айыптаумен одан да ушықты. 1970 жылдары Резничектің музыкасын заманауи тыңдаушыларға таныстыруға тырысқан жалғыз дирижер – марқұм Гордон Райт болды. Фелицитас фон Резничекпен бірге ол Морис Абраванель, Макс Бурл Маркс және Игорь Кипнис сияқты көрнекті мүшелері бар Резничек қоғамын құрды. Бірақ Гордон Райт қайтыс болғаннан кейін бұл қоғам барлық қызметін тоқтатты. 2012 жылы Резничектің шөбересі Wedemark қаласында Резничек мұрағатын құрды, ол қазір Резничек туралы барлық зерттеулердің орталық нүктесі болып табылады. Мұрағат сонымен қатар барлық баспадағы Резничек партитураларын цифрлық форматқа көшіріп, оларды Халықаралық музыкалық партитуралар кітапханасына енгізді. 2013 жылы Резничектің қолжазба күйінде қалған көптеген партитураларын жариялау мақсатымен «Editio Reznicek» баспасы да басталды.

Today, Reznicek is mainly remembered for the overture to his opera Donna Diana, composed in 1894. The overture is a popular stand alone piece at symphonic concerts, and it served as the theme for the American radio (1947–1955) series Challenge of the Yukon, which later migrated to the TV series (1955–1958) Sergeant Preston of the Yukon. It was also used in the 1950s on the BBC's Children's Hour by Stephen King Hall for his talks on current affairs. Reznicek's break through as a composer came with Donna Diana in 1894. This opera differs considerably from his first three operas written for Prague. Historically Donna Diana (written exactly at the same time as Humperdinck's Hansel and Gretel opera) marks the decisive step away from Wagner imitation to Wagner reception in the way of going beyond Wagner. (Strauss, with his Guntram failed to achieve this aim.) Reznicek's next opera Till Eulenspiegel goes further in exploiting the concept of a Volksoper including older music styles. In the 1908 revision of Donna Diana he eliminated further hints of Wagner. Nevertheless, in the years after Donna Diana he did not fulfill the expectations Donna Diana had raised. It was only with his experience at the Komische Oper Berlin and the illness of his second wife that Reznicek found a new and very personal style, one that can be described as a sort of musical expressionism. In a letter to Ernst Déczy in 1921, he claimed to have modernized his style considerably. He never left the realm of tonal composition, but he often made use of bi tonal constructions. And in the dramaturgy of his operas he was clearly influenced by silent movie aesthetics. Reznicek was skeptical about the Schoenberg concept of twelve tone composition, but not against atonalism per se. He greatly admired Alban Bergs Wozzeck and Lulu. Reznicek also was open to all types of music as possible sources for his own compositions; old music from the pre Bach era, but also modern dance music and Jazz. (He made use of a Jazz band in his operas Satuala, Benzin, Das Oper and even the ballet Das goldene Kalb. All this he amalgamated into his own post Wagnerian style, creating an early example of Polystylistic Composition. The critics of his time did not understand this concept and often accused him of Eulenspiegelei. In the late 1920s, he was respected as one of the most important German composers of the 1860s generation. But even then his fame began to be surpassed by the modern music of younger composers. Like so many composers who had adhered to tonal music in the 20th century, and being still active after WW I, his music fell into oblivion after WW II with the rise of modernism. In the case of Reznicek, the situation was also aggravated by the false accusation that he had been a Nazi sympathizer. In the 1970s, the only conductor who tried to give Reznicek's music some exposure to modern audiences was the late Gordon Wright. Together with Felicitas von Reznicek he founded the Reznicek society with such prominent members as Maurice Abravanel, Max Burle Marx and Igor Kipnis. But with the passing of Gordon Wright this society stopped all activities. In 2012, Reznicek's great grandson founded the Reznicek Archiv at Wedemark which is now the central point for all Reznicek research. The archive also digitized all printed Reznicek scores and inserted them in the International Music Score Library Project. In 2013, the Editio Reznicek also began, with the aim to publish the numerous scores of Reznicek which had remained in manuscript.

Симфониялар

Симфония № 1, "Трагикалық" ре минорында (1902 жылы жазылған)
Симфония № 2, "Ирониялық" си-бемоль мажорда (1904 жылы жазылған)
Симфония № 3, "Im alten Stil" ре мажорда (1918 жылы жазылған)
Симфония № 4, фа минорында (1919 жылы жазылған)
Симфония № 5, "Би симфониясы" (1924 жылы жазылған)

Таңдалған дискографиясы

Адельберт фон Шамисоның "Трагическая история" поэмасы бойынша үлкен оркестр мен баритон үшін тақырып және вариациялар. Барри МакДэниел (баритон) және Карл Шурихт жетекшілік еткен Штутгарт радиосының симфониялық оркестрі орындады (Шурихт нұсқасы Vol. 14, Рихард Штраусс, Ханс Пфицнер және Макс Регердің шығармаларымен біріктірілген) (Хенслер). Симфония No. 1 ре минор "Трагическая (трагикалық)", Vier Bet und Bußgesänge (Діна мен өкінудің төрт әндері). Марина Пруденская (меццо-сопрано) және Франк Берманның жетекшілігімен Франкфурт (Одер) Бранденбург мемлекеттік оркестрі орындады. CPO 777 223 2 Симфония No. 2 би ф-джорда "Ироническая" және No. 5 "Танц симфониясы" (Бейне симфониясы). Франк Берманның дирижерлігімен Берн симфониялық оркестрі орындады. CPO 777 056 2 Симфония No. 3 ре мажор "Им альтен стиль" және No. 4 F минорда. Хемниц театрының Роберт Шуман филармониясы, Фрэнк Берманның жетекшілігімен орындады. CPO 777 637 2 Симфония No. 3 ре мажор және Симфония No. 4 F минорда. Гордон Райт жетекшілік еткен Филармония Венгриясы орындады. Koch Schwann CD11091. (1984/85) Альто және оркестр үшін "Der Sieger" ("Жеңімпаз"). Биат Коепп (альто) және Михаил Юровскийдің жетекшілігімен WDR симфониялық оркестрі мен хоры (Кельн) орындады. CPO 999 898 2 "Шлемиль", тенор мен оркестр үшін симфониялық өмір тарихы және Фантазиялық увертюра No. 2 "Раскольников". Нобуаки Ямамасу (тенор) және Михаил Юровскийдің жетекшілігімен WDR симфониялық оркестрі орындады. CPO 999 795 2 Адельберт фон Шамисоның "Tragische Geschichte" поэмасынан комедиялық увертюра, тақырып және вариациялар үлкен оркестр мен баритон үшін және "Kol Nidrey" поэмасына симфониялық вариациялар. Александр Васильев (бас) және Михаил Юровскийдің жетекшілігімен WDR симфониялық оркестрі орындады. CPO 999 795 2 "Goldpirol (Golden Oreole)" овертюрасы, "Wie Till Eulenspiegel lebte (How Till Eulenspiegel Lived)" овертюрасы түріндегі симфониялық интракт, скрипка мен оркестр үшін Концерттік шығарма Ми мажорда, Прелюдия және Фуга До минор және скрипка, мүйіз, арфа және кыл оркестр үшін "Nachtstück" ("Түнгі шығарма"). Софи Яффэ (скрипка) және Маркус Бош жетекшілік еткен Берлин радиосының симфониялық оркестрі орындады. CPO 777 983 2 Карнавалдық сюита ескі стильде, "Dream Play Suite" және Симфониялық сюита No. 1 Ми минор. Стефан Соломның дирижерлігімен "Штаттскапель Веймар" оркестрі орындады. CPO 555 056 2 "Донна Диана" (опера, 1894). Макс Витгес (бас), Мануэла Уль (сопрано) және басқалар, Ульрих Виндфурдың дирижерлігімен Киль опера хоры мен филармониялық оркестрі орындады. CPO 999 991 2 "Риттер Блаубарт" (опера, 1918). Дэвид Питтман Дженнингс (баритон), Арутжун Кочкинян (тенор) және басқалар, Михайл Юровскийдің дирижерлігімен Берлиннің Рундфунк симфониялық оркестрі орындады. CPO 999 899 2 "Бензин" (опера, 1928). Кута Ресенен, Йоханна Стойкович, Гиби Янг, Сюзанна Тилеманн, Маттиас Винтер, Хор дер Опера Кемниц, Роберт Шуман филармониясы, Франк Берман. CPO 777 653 2 Струнный квартет No. 3 си минор (1921). Франц Шуберт струнный квартеті орындады (Эрих Вольфганг Корнгольдтың струнный квартеті No. 1 А мажордағы, Op. 16). Nimbus 5506 2

Theme and Variations after the poem "Tragische Geschichte (Tragic Story)" by Adelbert von Chamisso for large orchestra and baritone. Performed by Barry McDaniel (baritone) and the Stuttgart Radio Symphony Orchestra conducted by Carl Schuricht (Schuricht Edition Vol. 14, combined with works by Richard Strauss, Hans Pfitzner, and Max Reger) (Hänssler). Symphony No. 1 in D minor "Tragische (Tragic)", Vier Bet und Bußgesänge (Four Songs of Prayer and Repentance). Performed by Marina Prudenskaya (mezzo soprano) and the Brandenburgisches Staatsorchester Frankfurt (Oder) conducted by Frank Beermann. CPO 777 223 2
Symphony No. 2 in B flat major "Ironische (Ironic)" and No. 5 "Tanz Symphonie (Dance Symphony)". Performed by the Bern Symphony Orchestra conducted by Frank Beermann. CPO 777 056 2
Symphony No. 3 in D major "Im alten Stil (In an Old Style)" and No. 4 in F minor. Performed by the Robert Schumann Philharmonic of the Theater Chemnitz. conducted by Frank Beermann. CPO 777 637 2
Symphony No. 3 in D major and Symphony No. 4 in F minor. Performed by the Philharmonia Hungarica conducted by Gordon Wright. Koch Schwann CD11091. (1984/85)
Der Sieger (The Victor) for alto and orchestra. Performed by Beate Koepp (alto) and the WDR Symphony Orchestra and Choir (Cologne) conducted by Michail Jurowski. CPO 999 898 2
Schlemihl, Symphonic Life Story for tenor and orchestra and Fantasy Overture No. 2 'Raskolnikoff'. Performed by Nobuaki Yamamasu (tenor) and the WDR Symphony Orchestra conducted by Michail Jurowski. CPO 999 795 2
A Comedy Overture, Theme and Variations after the poem "Tragische Geschichte" by Adelbert von Chamisso for large orchestra and baritone and Symphonic Variations on 'Kol Nidrey'. Performed by Alexander Vassiliev (bass) and the WDR Symphony Orchestra conducted by Michail Jurowski. CPO 999 795 2
Idyllic Overture "Goldpirol (Golden Oreole)", Symphonic Entr'acte in form an overture "Wie Till Eulenspiegel lebte (How Till Eulenspiegel Lived)", Konzertstück for violin and orchestra in E major, Prelude and Fugue in C minor and Nachtstück (Night Piece) for violin, horns, harp and string orchestra. Performed by Sophie Jaffé (violin) and the Berlin Radio Symphony Orchestra conducted by Marcus Bosch. CPO 777 983 2
Carnival Suite in an Old Style, Dream Play Suite and Symphonic Suite No. 1 in E minor. Performed by the Staatskapelle Weimar conducted by Stefan Solyom. CPO 555 056 2
Donna Diana (opera, 1894). Performed by Max Wittges (bass), Manuela Uhl (soprano) and others, Kiel Opera Chorus and Philharmonic Orchestra conducted by Ulrich Windfuhr. CPO 999 991 2
Ritter Blaubart (opera, 1918). Performed by David Pittman Jennings (baritone), Arutjun Kotchinian (tenor) and others, Rundfunk Sinfonieorchester Berlin conducted by Michail Jurowski. CPO 999 899 2
Benzin(opera, 1928). Prformed by Kouta Räsänen, Johanna Stojkovic, Guibee Yang, Susanne Thielemann, Matthias Winter, Chor der Oper Chemnitz, Robert Schumann Philharmonie, Frank Beermann. CPO 777 653 2
String Quartet No. 3 in C sharp minor (1921). Performed by the Franz Schubert String Quartet (Combined with Erich Wolfgang Korngold's String Quartet No. 1 in A major, Op. 16). Nimbus 5506 2