Канадалық режиссер Джон Грейсон: Өмір және шығармашылық жолы
John Greyson
Канадтық режиссер Джон Грейсон туралы: фильмдері, шығармашылығы, саяси белсенділігі және York университетіндегі қызметі. Queer тақырыптарына арналған туындылары.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Канадалық кинорежиссер
Canadian filmmaker
Джон Грейсон (1960 жылдың 13 наурызында туған) – канадалық режиссер, сценарист, бейнесуретші, продюсер және саяси белсенді. Оның туындылары көбінесе гомосексуалды тұлғалар мен тақырыптарға арналған. 1980-ші жылдары Торонто қаласынан шыққан, «Торонто жаңа толқыны» деп белгілі болған режиссерлердің еркін тобының мүшесі болды. Грейсон фильмдері арқылы марапаттарға ие болды және сыншылар тарапынан жоғары бағаланды – ең танымалдары «Zero Patience» (1993) және «Lilies» (1996). Оның ашық мінезі, белсенділігі және қоғамдық бейнесі халықаралық баспасөздің назарына түсіп, дау тудырды. Грейсон Йорк университетінің кино мектебінде профессор болып жұмыс істейді, онда кино және бейне теориясы, кино түсіру және монтаждау пәндерін оқытады.
John Greyson (born March 13, 1960) is a Canadian director, writer, video artist, producer, and political activist, whose work frequently deals with queer characters and themes. He was part of a loosely affiliated group of filmmakers to emerge in the 1980s from Toronto known as the Toronto New Wave. Greyson has won accolades and achieved critical success with his films—most notably Zero Patience (1993) and Lilies (1996). His outspoken persona, activism, and public image have also attracted international press and controversy. Greyson is also a professor at York University's film school, where he teaches film and video theory, film production, and editing.
Ерте өмір
Грейсон Британдық Колумбияның Нельсон қаласында Дороти Ф. (құрмет аты Аутерсон) мен Ричард И. Грейсонның ұлы ретінде дүниеге келді. Ол 1978 жылы Торонтоға көшіп келгенге дейін Лондон қаласында өсті, онда «The Body Politic» және басқа да жергілікті өнер мен мәдениет журналдарында жазушы, сондай-ақ бейне және перформанс өнершісі болды. 1988 жылы. «Писуар» сол кездегі гомофобиялық ахуалға, әсіресе, қоғамдық дәретханалар мен саябақтардағы ер адамдарды полицияның құрықтауына және гейлерге жасалған полиция шабуылдарына жауап ретінде туды. 2009 жылы «Инжір ағаштары» фильмінің нұсқасы жарық көрді. Бұл фильм – толық метражды деректі опера, ол Берлиналедегі «Панорама» бөлігінде көрсетілді және «Ең үздік деректі фильм» номинациясында «Тедди» сыйлығын жеңіп алды. 2007 жылы Грейсон бейне өнері саласындағы «Белл» сыйлығына ие болды. Сыйлықты табыс ету комитеті былай деп мәлімдеді: «Джон Грейсон көпшілікке, әдетте, толық метражды фильмдердің режиссері ретінде таныс. Ол өзінің «фильмдік» жобаларын видеода түсіреді және видеоның өзіне тән постпродакшн әдістерімен кино кеңістігін иемденеді. Грейсон мырза өткір әлеуметтік және саяси сыншы, шын мәнінде ол АИДС-ке қарсы күресетін видео қозғалысының көшбасшыларының бірі. Грейсон мырза осы тәжірибені көптеген жолдармен қолдады және көптеген жас өнер иелеріне әсер етеді». 2013 жылы Грейсон «Көшпенді кісі өлтіру» (Murder in Passing) атты детективтік сериясын шығарды, ол 30 секундтық эпизодтар түрінде Пэттисон Outdoor Advertising компаниясының Торонто қалалық көлік жүйесіндегі метро бекеттеріндегі бейне экранында және веб-сериал ретінде көрсетілді. 2020 жылы ол «Greetings from Isolation» жобасы аясында «Prurient» атты қысқаметражды фильмді шығарды. 2021 жылы оның тәжірибелік қысқаметражды фильмі «Халықаралық таңғы ән күні» (International Dawn Chorus Day) Берлин халықаралық кинофестивалінде әлемдік премьерасын өткізді, онда ол ең жақсы ЛГБТҚ тақырыбындағы қысқаметражды фильм үшін «Тедди» сыйлығын жеңіп алды.
Greyson was born in Nelson, British Columbia, the son of Dorothy F. (née Auterson) and Richard I. Greyson. He was raised in London, Ontario, before moving to Toronto in 1978, where he became a writer for The Body Politic and other local arts and culture magazines, as well as a video and performance artist. in 1988. Pissoir is a response to the homophobic climate of the period and, particularly, to police entrapment of men in public washrooms (toilets) and parks and police raids on gay bathhouses. In 2009, a film version of Fig Trees was released. This film, a feature length documentary opera, premiered at the Berlinale as part of its Panorama section, where it won the Teddy Award for Best Documentary. In 2007, Greyson was the recipient of the Bell Award in Video Art. The award committee stated: "John Greyson is perhaps best known to a general public as a feature film director. He shoots his 'film' projects on video with trademark video post production techniques, thus colonizing the space of cinema with the aesthetics of video. An incisive social and political critic, Mr. Greyson is in fact one of the leaders in the AIDS activist video movement, among others. Mr. Greyson has supported the practice in many ways and he influences many emerging artists." In 2013, Greyson released Murder in Passing, a murder mystery series which aired as 30 second episodes on Pattison Outdoor Advertising's video screens in the Toronto Transit Commission subway system and as a web series. In 2020, he released the short film Prurient as part of the Greetings from Isolation project. In 2021, his experimental short International Dawn Chorus Day had its world premiere at the Berlin International Film Festival, where it won the Teddy Award for best LGBTQ themed short film.
Терпесіздігі
"Нульдік шыдамдылық" – 1993 жылғы музыкалық фильм, ол СПИДқа қатысты қалыпты көзқарастарға қарсы шықты. "Нульдік шыдамдылық" Рэнди Шилтстің 1987 жылғы "Және оркестр ойнай берді" кітабына жауап ретінде жасалған, онда Солтүстік Америкаға ВИЧ/СПИДтің келгені бір адаммен, Гатан Дугас атты канадалық әуе қызметкерімен байланыстырылды. Бір ғана кемшілікке толы эпидемиологиялық кластерлік зерттеуге негізделген Шилтстің кітабының қорытындылары кінәлілерді табуға бағытталғандықтан маңызды мәселе тудырды, яғни белгілі бір адамдардың кінәлі екенін (мысалы, Дугас қасақана ВИЧ жұқтырғаны, бірақ ол вирусты анықтамас бұрын қайтыс болды және ол қатысқан зерттеу ғалымдарға ВИЧ жыныстық жолмен жұғатынын анықтауға көмектескен) және моногамия мен гомосексуалды еркектердің жыныстық қатынасының «нормалдануы» дұрыс жауап екенін (қауіпсіз жыныстық қатынасқа назар аударғаннан гөрі) көрсетті. "Нульдік шыдамдылықта" пациент нөл деп аталатын гомосексуалды әуе қызметкері Торонтоға оралып, сэр Ричард Фрэнсис Бертонмен кездеседі, ол «жастық шүбар құбылысымен» байланысты кездесуден кейін Табиғат тарихы мұражайының бас таксидермисі болып жұмыс істейді. Бертон «Жұқпалы аурулар залы» құрумен айналысады. Ол өзінің басты экспонатын, Дюссельдорфтың обалы тышқанын жоғалтқанда, оның орнын толтыру үшін іздейді және таңдауы пациент нөлге түседі. Қателіктерге толы комедияда Зеро мен Бертон бірігіп, ғашық болады және Бертонның Зероны «жыныстық серийлі кісі өлтіруші» деп жамандауға тырысқан бұрынғы әрекеттеріне қатысты не істеу керектігін анықтауға тырысады. Бірқатар қосымша сюжеттер саясаткерлер, дәрігерлер және фармацевтикалық компаниялардың СПИДқа реакциясына қатысты сынды қамтиды. Бұл жерде ZP0 (АЗТ-ға сілтеме) өндірушісіне қарсы наразылық білдірген, CMV-ге көзін жоғалтқан мұғалім және оның оқушыларымен бірнеше көріністер, сондай-ақ жұқпалы аурулар залындағы диорамалардағы жануарлар мен адамдарға қатысты бірнеше көріністер бар. Олардың көпшілігі жанды және ойландыратын музыкалық нөмірлерді ұсынады, бірақ «Butthole Duet» сияқты сыншылардың назарын қозғаған ешқайсысы жоқ, онда Бертон мен Зероның анустары анальдық жыныстың әлеуметтік қабылдауы және 80-ші және 90-шы жылдардың басында СПИД айналымындағы дискурстармен байланысы туралы ән айтады. Фильм сыншылары көпшілікке түсініксіз болған бұл ән СПИДті «гомосексуалды ауру» деп қабылдауға және анус ВИЧ-қа аналыққа қарағанда осал деген сенімге қатысты академиялық жауаптарды қамтиды, әсіресе Лео Берсанидің «Ректум – қабір ме?» мақаласы. Берсани анальдық жыныстың табиғи түрде ауру екенін түбегейлі жоққа шығарды; Грейсон анальдық жыныстың қарсылығы патриархатпен байланысты деген пікірді одан әрі дамытады. Алайда, «Нульдік шыдамдылық» фильмінің орталық көрінісі, Зероның микроскоп арқылы өзінің қанын қарауы. Ол көріп отырған нәрсе Эстер Уильямс сияқты ән мен би нөмірінің тақырыбы болып табылады, оның барысында Зеро ВИЧ (Майкл Каллен)пен сөйлеседі. Әннің мәтінінде де, әңгімеде де Мисс ВИЧ Зероға ол бірінші емес екенін, Солтүстік Америкаға ВИЧ/СПИДті ол әкелмегенін және оның атақты кластерлік зерттеуге қатысуы ВИЧ жыныстық қатынас арқылы жұғатынын дәлелдеуге көмектескенін, соның салдарынан көптеген өмірлерді сақтап қалған қауіпсіз жыныстық қатынасқа баса назар аударды.
Zero Patience is a 1993 musical film which challenged AIDS orthodoxy. Zero Patience is a response particularly to Randy Shilts' 1987 book And the Band Played On, which notoriously (and erroneously) traced the arrival of HIV/AIDS in North America to a single person, a Canadian airline attendant named Gaetan Dugas. Based on a single flawed epidemiological cluster study, the conclusions of Shilts' book were very problematic for the narrative of blame they created, suggesting both that particular individuals were at fault (for example, that Dugas willfully spread HIV, although he actually died before the virus was identified and the study in which he participated was one of several that allowed scientists to determine that HIV was sexually transmitted) and that monogamy and the 'normalization' of gay male sexual practices were the proper and adequate response (as opposed to a focus on safer sex practices). Zero Patience features a gay ghost named Patient Zero who returns to Toronto to hook up with Sir Richard Francis Burton who, through an "unfortunate encounter with the fountain of youth" has lived to become the Chief Taxidermist at the Museum of Natural History. Burton is engaged in creating a "Hall of Contagion." When he loses his central exhibit, the Düsseldorf Plague Rat, he casts around for a replacement, lighting upon Patient Zero. In a comedy of errors, Zero and Burton come together, fall in love and attempt to figure out what to do about Burton's earlier attempts to defame Zero as a "sexual serial killer." A number of sub plots centre around specific criticisms of the social response to AIDS by politicians, doctors and pharmaceutical companies. There is a not entirely sympathetic ACT UP group engaged in a protest against the manufacturer of ZP0 (a reference to AZT), a teacher who is losing his sight to CMV and several scenes involving his students, and a number of scenes involving the animal and human inhabitants of the dioramas in the Hall of Contagion. Most of these feature lively and thought provoking musical numbers, but none have drawn critical attention as much as the "Butthole Duet" in which Burton's and Zero's anuses sing about the social perception of anal sex and its relationship to the discourses circulating around AIDS in the 80s and early 90s. Widely misunderstood by film reviewers, the song refers to a number of academic responses to the popular perception of AIDS as a "gay disease" and the now discredited belief that the anus was more vulnerable to HIV than the vagina, particularly Leo Bersani's article "Is the Rectum a Grave?" Bersani thoroughly discredits the notion that anal sex is inherently diseased; Greyson takes this one step further to argue that an unreasonable bias against anal sex is linked to patriarchy. The central scene in Zero Patience, however, is probably the scene in which Zero looks through a microscope at a slide of his own blood. What he sees is the subject of an Esther Williams like song and dance number throughout which Zero converses with Miss HIV (Michael Callen). Both lyrically and in conversation, Miss HIV informs Zero that he was not the first, that he did not bring HIV/AIDS to North America, and that his participation in the infamous cluster study helped to prove that HIV is transmissible by sex and thus place an emphasis on safer sex that saved countless lives.