Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Англия мен Уэльстегі кішігірім әділеттік сот XV ғасырдың соңынан XVII ғасырдың ортасына дейін
Minor equity court in England and Wales from the late 15th to the mid 17th centuries
Сұратулар соты – Англия мен Уэльстегі кішігірім әділеттік сот. Ол 1484 жылы король Ричард III парламентте құрылған. Алғаш рет Генрих VII тұсында, құпия кеңестің кейбір элементтерімен ресми трибуналға айналды, кедейлердің және король қызметкерлерінің істерін қарады. Сотқа жүгінудің төмен құны мен жылдам қарау уақытының арқасында ол тез танымал болды, бұл ортақ құқық судьяларының наразылығын тудырды. Генрих VIII билігінің соңында екі ресми судья, "Кезектегі өтініштер шебері" тағайындалды, ал Елизавета I тұсында тағы екі "Ерекше өтініштер шебері" тағайындалды, олар Англия бойынша саяхаттарында оны сүйемелдеуі үшін (лат. Regiae Majestati a Supplicum Libellis Magister). Англия королі Джеймс I тұсында тағы екі кезектегі шебер тағайындалды, істердің көлемі артып, сот жүмысы мен қалыптасқан істер саны өскен сайын шағымдар көбейді. XVI ғасырдың соңында сот ортақ құқық соттарымен дауға түсті, олар Сұратулар сотына бұрынғы клиенттерін жоғалтқанына ашуланды. 1590 жылдары олар қарсы шабуылға шығып, Сұратулар сотының көптеген шешімдерін жойды және олардың адамдарды қамауға алуына тыйым салды. Бұл сот үшін өлім соққысы болды деп жиі айтылады, себебі сот өкілеттігі үшін жеке мөрге тәуелді болды және Англия азаматтық соғысы мөрді жарамсыз деп жариялағанда таратылды.
The Court of Requests was a minor equity court in England and Wales. It was instituted by King Richard III in his 1484 parliament. It first became a formal tribunal with some Privy Council elements under Henry VII, hearing cases from the poor and from servants of the King. It quickly became popular for its low cost of bringing a case and rapid processing time, earning the disapproval of the common law judges. Two formal judges, the "Masters of Requests Ordinary", were appointed towards the end of Henry VIII's reign, with an additional two "Masters of Requests Extraordinary" appointed under Elizabeth I to allow two judges to accompany her on her travels around England (Latin: Regiae Majestati a Supplicum Libellis Magister). Two more ordinary masters were appointed under James I of England, with the increasing volume of cases bringing a wave of complaints as the court's business and backlog grew. The court became embroiled in a dispute with the common law courts during the late 16th century, who were angry at the amount of business deserting them for the Court of Requests. During the 1590s they went on the offensive, overwriting many decisions made by the Requests and preventing them from imprisoning anyone. It is commonly accepted that this was a death blow for the court, which, dependent on the Privy Seal for authority, died when the English Civil War made the seal invalid.
Тарих
Өтініштер сотының нақты шығу тегі белгісіз. Спенс оны Ричард II билік құрған кезеңге дейін жетеді, ал Лидам Спенстің тұжырымын қабылдамай, соттың 1493 жылға дейін болғандығын растайтын ресми жазбалар жоқ деп мәлімдейді. Поллард (Лидамның жұмысынан кейін табылған құжаттарға сүйене отырып) соттың кем дегенде 1465 жылдан бері бар екенін жазады, ал Александр оның алғаш рет Йорк үйінің билігі тұсында пайда болғанын айтады, ал Kleineke оның 1485 жылы Ричард III жасағандығын көрсетеді. Оның шығу тегі қандай болса да, сот Лорд Приви Мөрінің бұйрығымен, кедейлердің Кеңеске әкелген шағымдарын және істерін жылдам қарау мақсатында, Приви Кеңесінің бір бөлігі ретінде құрылды. Бұл Приви Кеңесінің құрамында болды; ол алғаш Генрих VII тұсында, бірқатар Приви Кеңесі элементтерімен тәуелсіз трибуналға айналды, оның құзыреті негізінен теңдік мәселелеріне қатысты. Сотқа іс келу құнының төмендігі және оларды тез өңдеуі, баяу және қымбат жалпы құқық соттарымен салыстырғанда, оның танымалдығын арттырды, бұл жалпы құқық заңгерлері мен судьяларының наразылығын тудырды. 1494 жылы сот корольдің Англиядағы саяхаттарында онымен бірге жүріп, Шин, Лэнгли және Вудсток қалаларын аралады. Томас Вулси кезінде сот Вестминстерде бекітіліп, кедейлер мен корольдің қызметкерлерінің істерін тыңдады. Ол Вестминстер сарайындағы Ақ залда отырып, көбінесе Ақ залдың соты деп аталды. Генрих VIII билігінің соңында соттың екі "Кезектегі Өтініштер Шебері" тағайындалуымен кәсіби деңгейі көтерілді, олар судьялар ретінде қызмет етті, бұрын Лорд Приви Мөрі ғана істерді тыңдап, үкім шығарған болатын. Елизавета I тұсында Англиядағы саяхаттарында оны сүйемелдеу үшін тағы екі "Ерекше Өтініштер Шебері" тағайындалды. Яков I кезінде тағы екі Кезектегі Шебер тағайындалды, бірақ соттың жұмысының көбеюінен туындаған үлкен кешігуге байланысты сынға ұшырады. Сот 16 ғасырда ресми түрде тәуелсіз органға айналғанда, Приви Кеңесінің бақылауынан босатылды, ол дереу жалпы құқық соттарының шабуылына ұшырады, олар оның ресми құзыреті жоқ екенін және Канцелярия соты істерді қарауға лайықты әділ орган екенін мәлімдеді. Техникалық тұрғыдан алғанда, сот енді Приви Кеңесінің құрамында болмағандықтан, дәстүрге негізделген құзыретті талап ете алмайтын, бірақ 1597 жылы сэр Юлий Цезарь (сондағы Кезектегі Өтініштер Шебері) жалпы құқық соттарының 1585 жылға дейін Өтініштер сотының құзыретін мойындаған кездерін мысалдармен түсіндірді. Жалпы құқық соттарының пікірінің өзгеруі, сөзсіз, Өтініштер сотына көптеген істердің ауысуымен байланысты болды, ал 1590 жылы олар шабуылға көшті; Өтініштерде сотқа наразылық білдіргендерге қамаудан босату туралы бұйрықтар берілді, Өтініштер соты қараған істер бойынша үкімдер шығарылды және Өтініштер сотының бұйрығымен адамды түрмеге қамау жалған қамау болып есептелді. Көптеген ғалымдар соттың бұл соққылардан ешқашан қалпына келмегенін және Англия азамат соғысы Приви Мөрінің жұмыс істемей қалған кезде, соттың "табиғи өлімі" болғанын мойындайды. Өтініштер Шебері лауазымы 1685 жылы жойылды.
The precise origins of the Court of Requests are unknown. Spence traces it back to the reign of Richard II, Leadam, rejecting Spence's case, claims there is no official record of the court's existence before 1493, Pollard writes (based on documents discovered after Leadam's work) that it was in existence from at least 1465, while Alexander writes that it first appeared during the reign of the House of York, and Kleineke states that it was created in 1485 by Richard III. Whatever its origin, the court was created as part of the Privy Council, following an order by the Lord Privy Seal that complaints and cases brought to the council by the poor should be expedited. This was as part of the Privy Council; it first became an independent tribunal with some Privy Council elements under Henry VII, with jurisdiction mainly over matters of equity. The court became increasingly popular due to the lack of cost in bringing a case to it and the speed at which it processed them, in contrast with the slow and expensive common law courts, arousing the ire of common law lawyers and judges. The court originally followed the monarch on his travels around England, visiting Sheen, Langley and Woodstock in 1494. Under Thomas Wolsey the court became fixed in Westminster, hearing cases from poor people and from the servants of the king. It met at the White Hall of the Palace of Westminster and was often referred to as the Court of White Hall. Towards the end of Henry VIII's reign, the court assumed a more professional status with the appointment of two "Masters of Requests Ordinary" to serve as its judges, where the Lord Privy Seal alone had previously heard and delivered judgements. Two additional "Masters of Requests Extraordinary" were appointed under Elizabeth I to accompany her on her progresses around England. Under James I two further Ordinary Masters were appointed, but despite this the court was criticised for the backlog arising from its increasing business. When the court formally became an independent body in the 16th century, free of Privy Council control, it immediately became vulnerable to attack by the common law courts, which asserted that it had no formal jurisdiction and that the Court of Chancery was an appropriate equitable body for cases. It was technically true that the court, as it was no longer part of the Privy Council, could not claim jurisdiction based on tradition, but in 1597 Sir Julius Caesar (then a Master of Requests Ordinary) gave examples of times when the common law courts had recognised the Court of Requests' jurisdiction as recently as 1585. The common law courts change of heart was undoubtedly due to the large amount of business deserting them for the Court of Requests, and in 1590 they went on the offensive; writs of habeas corpus were issued for people imprisoned for contempt of court in the Requests, judgments were issued in cases the Court of Requests were dealing with and it was decided that jailing an individual based on a writ from the Court of Requests constituted false imprisonment. Most academics accept that the court never recovered from these blows, and when the English Civil War made the privy seal inoperative, the court "died a natural death". The post of Master of Requests was abolished in 1685.
Басқа да шағымдар бойынша сот
1518 жылғы 1 ақпанда Лондон қаласының ортақ кеңесінің актісімен тағы бір өтініштер соты құрылды. Ол Лондон қаласының азаматтары мен саудагерлері арасындағы 40 шиллингке дейінгі кіші қарыздарды қарастырды. Соттың төрешілері екі қарт және төрт тәжірибелі қарапайым адам болды. Ол Гильдия залында өткізіліп, «Ар-ождан соты» деп те аталатын. Яков I тұсында Парламент оның рәсімдерін реттейтін заңдар қабылдады – 1 Jas. 1. c. 14 және 3 Jas. 1. c. 15. Бұл өтініштер сотына заңдық күш берген Парламент актілерінің алғашқылары болды. XVIII және XIX ғасырдың басында Англияның әртүрлі аймақтарында «өтініштер соты» деп аталатын шағын талаптарды қарастыратын соттар құрылды. Осы соттардың алғашқысы 22 Geo. 2. c. 47 бойынша Саутваркте табылды. Олар 1846 жылғы округтік соттар туралы заңмен таратылды.
Another court of requests was by act of the Common Council of the City of London on 1 February 1518. It had jurisdiction over small debts under 40 shillings between citizens and tradesmen of the City of London. The judges of the court were two aldermen and four ancient discreet commoners. It was also called the Court of Conscience in the Guild Hall, where it met. Under James I, acts of Parliament were passed regulating its procedure 1 Jas. 1. c. 14 and 3 Jas. 1. c. 15. These were the first Acts of Parliament that gave validity to a court of requests. In the eighteenth and early nineteenth century small claims courts were established in various parts of England called "court of requests". The first of these was found in Southwark by 22 Geo. 2. c. 47. They were abolished by the County Courts Act 1846.