Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жоао Пинейро да Силва (16 желтоқсан 1860 жыл – 25 қазан 1908 жыл) – бразилиялық заңгер, өнеркәсіпші және саясаткер, Минас-Жерайс штатының президенті қызметін атқарған. Бразилияның империялық дәуірінде республикалық идеяны қолдаушы болған Пинейро, 1888 жылы Минас-Жерайс штатының Республикалық партиясын құруға жетекшілік етіп, Минас-Жерайстың ең ірі республикашыл тұлғасына айналды.
João Pinheiro da Silva (16 December 1860 – 25 October 1908) was a Brazilian lawyer, industrialist and politician who served as president of Minas Gerais. A defender of republicanism during Brazil's Imperial era, Pinheiro became the main republican figure in Minas Gerais, leading the foundation of the Republican Party of Minas Gerais in 1888.
Ерте өмір және білім
Джузеппе Пигнатаро мен Каролина Аугуста де Морайстың кіші ұлы Жоао Пиньейро 1860 жылы 16 желтоқсанда Минас-Жерайстың Серро қаласында дүниеге келген. Пигнатаро 1848 жылы Бразилияға келген итальян иммигранты, ол өзінің атын Хосе Пинейро да Силва деп өзгертті, ал Каролина 1839 жылы 22 мамырда Каэте қаласында туған, ол бастауыш сынып мұғалімі Антонио Педро Пинто мен Хоакина Роза де Мораистің қызы еді. Олар 1854 жылы Оуро-Прето қаласында үйленіп, кейіннен Каролинаның ағасы Луиз Антонио Пинтоның көмегімен Серроға көшіп барды. Жоао Пиньейроның ағалары Жозе Пиньейро (1856 жылы туған) және Жоао Пиньейро 1859 жылы бірнеше айлық шала сәби кезінде қайтыс болды. Мария Марта Араухоның айтуынша, Жоао Пиньейроның әкесі 1862 жылға дейін «тұрақты» қаржылық жағдайға ие болды, бірақ ол тұтқындалып, алтын монеталарды ұрлауда және жергілікті жер иесінің құлын өлтіруде итальяндықтардың тобымен сыбайлас болған деген айыппен сотталғаннан кейін жағдайы күрт нашарлады. Сол жылдың сәуір айында үш айыпталушы өлім жазасына кесіліп, біреуі кәмелетке толмағандықтан өмір бойына бас бостандығынан айырылды. Пигнатаро ақталды, бірақ оның беделі мен қаржысы құлдырап, отбасы Носса-Сенхора-ду-Портоға (қазіргі Сенхора-ду-Порто) көшіп кетуге мәжбүр болды, ол кезде Серро ауданы еді. Пигнатаро отбасын асырау үшін көп күш салып, жұмыс іздеп бірнеше рет саяхаттап жүрді. 1869 жылы ол жақсы мүмкіндіктер іздеп, Рио-де-Жанейроға саяхатқа шығуға шешім қабылдады, сол кезде сары қызылшаға шалдығып, 1870 жылы Оуро-Претода қайтыс болды. Пигнатароның өлімі жесір әйелді туған жері Каэтеге қоныстанғанға дейін Минас-Жерайстың бірнеше қалаларында туыстарымен бірге тұруға мәжбүр етті. Карлоина қаржылық қиындықтарға тап болғандықтан, Жоао мен Хоседі Мариана семинариясына оқуға жіберді. Семинарияда орта білімін аяқтағаннан кейін, Жоао Пиньейро 1881 жылы Оуро-Прето тау-кен мектебінің инженерлік курсына оқуға түсті. Алайда курсты бітірместен ол 1883 жылы Сан-Паулу заң факультетінде оқуға кетті. Бастапқыда Пинейро заң факультетінде оқыған кезінде ағасының көмегіне мұқтаж болды. 1884 жылы оған көмектескен ұстаз Сиприано Хосе де Карвалхо Сан-Паулудағы Нормальдық мектепте үй күтуші болып жұмысқа орналастырды. 1885 жылы Пиньейро мектепте орынбасар мұғалім болып тағайындалды. Келесі жылы Сан-Паулудағы Республикашыл партияның сайлаушысы болып, аболиционизмді қолдауға кірісті. Заң факультетінде оқып жүргенде Бразилиядағы республиканы қорғау туралы газеттерде мақалалар жариялады. Пинейро Нормальдық мектептің студенті Хелена де Барросқа ғашық болды, ол Сан-Паулудан келген қуатты кофе плантаторының қызы еді; Хеленаның әкесі қызының Пинейроға үйленуіне қарсы болды. Пинейро 1887 жылы 18 қарашада заң және әлеуметтік ғылымдар бакалавры дәрежесін алды.
The youngest son of Giuseppe Pignataro and Carolina Augusta de Morais, João Pinheiro was born on 16 December 1860 in Serro, Minas Gerais. Pignataro was an Italian immigrant who arrived in Brazil in 1848, changing his name to José Pinheiro da Silva, while Carolina, born in Caeté on 22 May 1839, was the daughter of Antônio Pedro Pinto, a primary school teacher, and Joaquina Rosa de Morais. The couple married in Ouro Preto in 1854 and later moved to Serro with the help of Carolina's brother, Luiz Antônio Pinto. João Pinheiro's brothers were José Pinheiro (b. 1856) and João Pinheiro, who died just a few months old in 1859. According to Maria Marta Araújo, João Pinheiro's father had "stable" financial conditions until 1862, when his situation took a sudden turn for the worse after he was arrested and tried on charges of being an accomplice of a group of Italians in the theft of gold coins and the murder of a local landowner's slave. In April of that year, three of the accused were sentenced to death and one was sentenced to life imprisonment for being a minor. Pignataro was acquitted, but his image and finances were ruined, forcing the family to move to Nossa Senhora do Porto (currently Senhora do Porto), then a district of Serro. Pignataro struggled to provide for the family, making several trips in search of work. In 1869, seeking better opportunities, he decided to go on a trip to Rio de Janeiro, during which he contracted yellow fever and died in Ouro Preto in 1870. Pignataro's death forced the widow to live with relatives in several cities in Minas Gerais until settling in her native Caeté. Faced with financial difficulties, Carolina sent João and José to study at the Mariana Seminary. After finishing his secondary studies at the seminary, João Pinheiro enrolled in the engineering course at the Mining School of Ouro Preto in 1881. Before finishing the course, however, he left the Mining School to study at the Faculty of Law of São Paulo in 1883. Pinheiro initially needed his brother's help to pay for his studies at the Faculty of Law. In 1884, teacher Cipriano José de Carvalho, who also helped him, got him a job as a janitor at the Normal School of São Paulo. In 1885, Pinheiro was appointed substitute teacher at the school. The next year, he became an elector by the Republican Party in São Paulo and began to support abolitionism. While studying at the Faculty of Law, he published articles in newspapers defending a republic in Brazil. Pinheiro fell in love with a student of the Normal School, Helena de Barros, who was the daughter of a powerful coffee planter from São Paulo; Helena's father was against his daughter's marriage to Pinheiro. Pinheiro graduated with a bachelor's degree in Law and Social Sciences on 18 November 1887.
Тарихи республикалық
Заң факультетін бітіргеннен кейін Жоао Пиньейро Минас-Жерайстың сол кездегі астанасы Оуро-Претоға көшіп, Франсиско де Ассис Барселос Корреамен бірге заң фирмасын ашты. Бірақ көп ұзамай Пиньейро саясатқа қатысып, республикалық үгіт-насихатпен белсенді айналысты, Либералдық партиядан шығарылған және Оуро-Прето графының жауы болған Чезарио Альвимпен одақтасты. Пиньейро Оуро-Претодағы Республикалық клубты ұйымдастырушылардың бірі болды, сондай-ақ 1888 жылдың 4 маусымында құрылған Минас-Жерайс Республикалық партиясын (PRM) құруға жетекшілік етті, партияның «O Movimento» журналының директоры болды, ол 1889 жылдың 23 қаңтарында тарала бастады және Минас-Жерайста ең көп таралған басылымға айналды. Осы журналда Пиньейро дін мен мемлекеттің бөлінуін, оқыту еркіндігін, әділетті демократияландыруды және федерацияны қорғады. 1889 жылы Пиньейро Минас-Жерайста республикалық идеяларды провинцияның әртүрлі аймақтарында таратуға көмектесетін маңызды республикалық үгітшілердің бірі болды. Сол жылы, 1889 жылдың 15 қарашасында Бразилияда республика жарияланды.
After graduating from the Faculty of Law, João Pinheiro moved to Ouro Preto, then the capital of Minas Gerais, where he opened a law firm together with Francisco de Assis Barcelos Correia. Soon after, however, Pinheiro became involved with politics and active in the republican propaganda, allying himself with Cesário Alvim, a dissident from the Liberal Party and enemy of the Viscount of Ouro Preto. Pinheiro was one of the organizers of the Republican Club in Ouro Preto, and also led the creation of the Republican Party of Minas Gerais (PRM), which was founded on 4 June 1888, becoming director of the party's journal, O Movimento, which began to circulate on 23 January 1889, becoming Minas Gerais' most circulated one. In this journal Pinheiro defended the separation of church and state, freedom of teaching, the democratization of Justice, and a federation. In 1889, Pinheiro became one of the main republican propagandists in Minas Gerais, helping to spread republican ideas in various parts of the province. That same year, on 15 November 1889, the republic was proclaimed in Brazil.
Минас-Жерайстың губернаторы
Пинехиро 1906 жылы Минас-Жерайс штатының президенті (губернаторы) болып сайланды, сол жылдың 7 қыркүйегінде қызметке кірісіп, Франсиско Антонио де Салес ішін алмастырды.
Pinheiro was elected president (governor) of Minas Gerais in 1906, taking office on 7 September of that year and succeeding Francisco Antônio de Sales.
Өлім
Пинейру 1908 жылғы 25 қазанда өкілеттік мерзімін аяқтамай қайтыс болды, оның орнына вице-президент Хулио Буэно Брандао келді.
Pinheiro died before finishing his term on 25 October 1908, being succeeded by vice president Júlio Bueno Brandão.