Кіріспе

Даунз бен Бидвелл, 182 U.S. 244 (1901) ісі АҚШ Жоғарғы Сотының АҚШ аумақтарына АҚШ Конституциясының қағидалары мен қорғаулары қолданыла ма деген мәселені шешкен іс. Бұл мәселе кейде «Конституция тудың артынан жүреді ме?» деп қойылады. Сот шешімінде Конституция аумақтарға міндетті түрде қолданылмайды деп белгіленді. Оның орнына, АҚШ Конгресі белгілі жағдайларда, әсіресе АҚШ Конституциясы штаттар үшін рұқсат етпейтін кірістерге қатысты мәселелерде аумақтарда заң шығару құқығына ие. Бұл іс «Аралдық істер» деп белгілі болған істердің бірі болып саналады.

Өмірбаян

Бұл іс әсіресе С. Б. Даунз & Компанияның иесі Самуэль Даунз деген саудагерге қатысты. Оның компаниясы Пуэрто-Рикодан, жаңадан алынған аумақтан Нью-Йорк портына апельсин әкелді және оларға импорттық баж төлеуге мәжбүр болды. Ол Нью-Йорк портының АҚШ кеден инспекторы Джордж Р. Бидуэллге сотқа шағым түсірді. Жоғарғы Сот «Де Лима қарсы Бидуэлл» ісінде Пуэрто-Рико АҚШ-тың 1898 жылғы Париж шарты бойынша Испаниядан сатып алынғаннан бері, Пуэрто-Рикодан әкелінетін тауарларға шетелден әкелінетін тауарларға салынатын кедендік алымдар қолданылмайды деп шешті, себебі ол енді шетел емес еді. Бірақ Форкер заңы енді Пуэрто-Рикодан импортталатын тауарларға арнайы баж белгіледі. Даунз бұл баждың конституциялық еместігін, АҚШ Конституциясының I бабының 8-тармағында көрсетілген «барлық баждар, алымдар және акциздер АҚШ бойынша біркелкі болуы тиіс» деген қағидаға сүйене отырып даулады. Апельсинге басқа АҚШ штаттарында баж болмағандықтан, ол Пуэрто-Рико үшін де баж болмауы керек деп мәлімдеді.

Шешім

Жоғарғы Сот жаңадан қосылған аумақтардың кірістер, әкімшілік мәселелер және осы сияқты мәселелерде Конституция мақсатында АҚШ-тың тиісті бөлігі емес екеніне 5–4 дауыспен шешім шығарды. Алайда, сот азаматтың бостандық және мүлік құқығына берілген конституциялық кепілдіктердің барлығына қолданылатынын және судья Эдвард Дуглас Уайттың қосымша пікірінде айтылғандай, "ешқандай жағдайда бұзыла алмайды" деп нақтылады. Аумақтар Конгресс оларды АҚШ-тың "негізгі бөлігі" ретінде бекіткенге дейін ғана Конституцияның толық қорғауына ие болды. Екі қарсы пікірдің бірін судья Джон Маршалл Харлан жазды, ол Конгресс Конституцияның құзыреті шегінде заңдар қабылдауға міндетті деп есептеді: "Бұл мемлекет жазбаша Конституциямен басқарылады, ол – елдің жоғарғы заңы және үкіметіміздің немесе оның кез келген тармағының немесе лауазым иесінің кез келген уақытта немесе кез келген жерде қолдануға болатын биліктің жалғыз көзі". Ол Конгресс Конституциясыз өмірге келмейді, демек Конституциядан тыс билігі жоқ деп мәлімдеді. Ол былай деді:

Кейбіреулер арасында, тіпті соттағы айтыстарда да, елімізде негізінен екі ұлттық үкімет бар деген пікір қалыптасқан: біреуі Конституциямен, оның барлық шектеулерімен бірге сақталуы керек, екіншісі Конгресс осы құжаттан тыс және одан тәуелсіз түрде, басқа елдердің әдетте қолданатын билікті жүзеге асыру арқылы сақталуы керек. Егер осы қағидалар осы соттың көпшілігімен мақұлданса, жүйемізде түбірінен өзгерулер болады деп айтуға болады. Біз конституциялық бостандық дәуірінен, жазбаша Конституциямен қорғалған және сақталған, заң шығарушылық абсолютизм дәуіріне көшеміз. Егер мемлекеттік билік туралы теория Конституциялық құқықта орын алса, ол Америка азаттығы үшін қара күн болады. Бұл соттың Конституция қағидаларын бұзудың алдын алу үшін толық өкілеттігін пайдаланудан артық ешқандай міндеті жоқ.

Салдары

Аумақтық қосылу идеясы, жоғарыда аталған судья Уайттың келісім білдіретін шешімінен туындады деп барлық тарап келіседі. "Қосылу" (incorporation) термині осы контексте, компанияның жеке тұлға сипаттамаларын қабылдауымен байланысты емес (құрылтай құру туралы қараңыз). "Аумақтық қосылу" (territorial incorporation) концепциясы – АҚШ аумақты нақты қосып алмастан, оның иесі бола алады дегенді білдіреді. Судья Уайттың жоғарыда айтқан шешімінде көрсетілгендей, қосылмаған аумақтар АҚШ Конституциясының толық құқықтарына ие емес. Осы идея содан бері сот ісінде, белгілі бір аумақтардың азаматтары АҚШ-тың басқа азаматтарына конституциялық тұрғыдан қолданылмаған заңдар мен ережелерге бағынуға тиіс екенін растау үшін пайдаланылып келеді. Көптеген аумақтардың азаматтары, аумақтық қосылу принципін қысымның бір түрі деп қарастырады.