Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Абдул Инжай немесе Абдул Ндайе – 20-шы ғасырдың басында Португалияның Гвинеясындағы жалдамалы әскер. Мұсылман уолаф, Абдул Инжай 1905 жылдан 1915 жылға дейін португал отаршылдары Оливейра Мусанти мен Тейшейра Пинтоның жазалау әскери миссияларына көмектескен кезде көзге түсті. Бұл дәуір португалдардың ішкі аймақтағы анимистік тайпаларға қарсы, жергілікті жағалаудағы ислам халқының көмегімен науқан бастаған кезі болды. Бижагос аралдары сияқты аймақтар толық үкіметтік бақылауға 1936 жылы ғана көшті. Африка үшін күресте Абдул Инжай мен португалдар арасындағы сияқты бекемделмеген одақтар, еуропалық отаршылдық державалардың африкалық халықты діни белгілері бойынша бөліп-жаруға тырысуының үлкен тенденциясын көрсетеді. Әсіресе, мұсылман африкалықтары еуропалықтарға қарағанда нәсілдік тұрғыдан төмен болғанымен, білім мен мәдениет деңгейі жоғарырақ деп есептелді және анимистік немесе тайпалық діндерді ұстанатындарға қарағанда артықшылықты серіктес саналды. Кейіннен ашуланған португалдық заңгер Абдул Инжай мен Пинтоның басшылығымен африкалық жалдамалы әскерлер жасаған қатыгездіктер туралы айыптау баяндамасын жариялады: "Сан алуан топтар, олардың ішінде қарттар, мүгедектер, әйелдер мен балалар да болды, қорқынышпен қашып кетті, жалдамалылардың [бес ресми емес әскер] жеңіске жетуіне қарсы. Дүрбелеңде көптеген адамдар, ерлер, әйелдер, қарттар, балалар мен мүгедектер өзенге батып, қайтыс болды, ал осы бейресми әскерлердің өзінен аяусыз өлтірілді. Содан кейін табанкаларға [ауылдарға] шабуылдар жасалды, олар тоналып, өртелді; қорғанышсыз тұрғындары қырғынға ұшырады; егістіктер толығымен жойылды. Бүгінде пепельдердің мекендейтін бай және кең аумағы ең қиын жағдайға және кедейлікке толы."
Abdul Injai or Abdoul Ndaiye was a Senegalese mercenary in colonial Portuguese Guinea at the turn of the 20th century. A Muslim Wolof, Abdul Injai initially came to notice while assisting in the punitive military missions of Portuguese colonialists Oliveira Musanty and Teixeira Pinto, from 1905 to 1915. This era was the beginning of a Portuguese campaign against the animist tribes of the interior, with the help of the indigenous coastal Islamic population. It would not be until 1936 that areas like the Bijagos Islands would be under complete government control. Tenuous alliances, like those between Abdul Injai and the Portuguese during the Scramble for Africa, reflect the overwhelming tendency for European colonial powers to attempt to divide native African populations based on religious affiliations particularly the idea that, although racially inferior to Europeans, Muslim Africans possessed higher levels of education and culture and were preferential associates compared to followers of animist or tribal religions. An outraged Portuguese lawyer later published a damning report on the atrocities committed by African mercenaries under the command of Abdul Injai and Pinto:"Numerous bands, in which were also found the old, the crippled, women and children, fled, terrorized in the face of the triumphant march of the force of the irregulars [the mercenaries]. And in the disorderly flight, numerous natives, men, women, old people, children and the crippled, perished, drowned in the river, and mercilessly killed by the same irregulars. Then followed assaults on the tabancas [villages], these being sacked and burned; their undefended inhabitants were slaughtered; the fields were devastated totally destroyed Today, the rich and extensive territory inhabited by Pepels is in the greatest desolation and misery."