Жоқ болған "New York Air" әуежол компаниясы (1980-1987)

Кіріспе

Америка Құрама Штаттарының бұрынғы арзан бағалы авиакомпаниясы (1980–1987)

New York Air – Texas Air Corporation компаниясына тиесілі және Нью-Йорк штатының Куинс округіндегі Флашинг қаласындағы ЛаГуардия әуежайының 5-ангарында базасы болған АҚШ-тың арзан бағалы авиакомпаниясы. 1987 жылдың 1 ақпанында Continental Airlines авиакомпаниясымен бірігу нәтижесінде қызметін тоқтатты. New York Air ұшақтағы ыңғайлы жинақталған тағамдарымен, "The Flying Nosh" деп белгілі болғандарымен танымал болды.

Қор

1980 жылдың қыркүйегінде Франк Лоренцоның «Техас Эйр» корпорациясы АҚШ-тың солтүстік-шығысында төмен бағалы әуе тасымалдаушысын іске қосу жоспарларын жариялады, ол кейін «Нью-Йорк Эйр» деп аталды. Бұл тасымалдаушы АҚШ әуе тасымалдау саласын либерализациялаудан кейін құрылған екінші әуе компаниясы болды, бұл «Техас Эйрге» үкіметтің араласуына қарамастан, өз қызметін еркін кеңейтуге мүмкіндік берді. «Нью-Йорк Эйр» бастапқыда «Истерн Эйрлайнз» және оның «Истерн Эйр Шаттл» қызметімен бәсекелесті, ол Нью-Йорктің ЛаГуардия әуежайы, Бостонның Логан әуежайы және Вашингтонның Ұлттық әуежайы арасында сағат сайын рейстер ұсынды. «Нью-Йорк Эйр» осы үш қала арасында ұқсас сағат сайын рейстер ұсына отырып, «Истерн» ұсынған бағадан төмен бағалармен, сондай-ақ алдын ала брондау және тегін сусындар мен жеңіл тамақтар ұсынып, бәсекелесті, ал «Истерн» мұндай қызметтерді ұсынбады. Әуе компаниясы кейін Шығыс жағалауындағы басқа қалаларға қызмет көрсетуді кеңейтуді жоспарлады. Сонымен қатар, Уайт-Плейнсте ірі операция құру жоспарланған, бірақ ол ешқашан іске аспады. «Нью-Йорк Эйр» президенті Нил Ф. Михан бұрын «Континентал Эйрлайнз» және «Техас Интернешнл Эйрлайнз» (TI) компанияларында жоғары лауазымды менеджер болып жұмыс істеген. 1980 жылдың қыркүйегінде ол әуе компаниясы менеджерлерінен команда құрды; 90 күн ішінде «Нью-Йорк Эйр» ұшқыштар экипажы, борт сәйкесшілері, диспетчерлер, терминал, ұшу-қону алаңы және брондау қызметкерлерін жалдады, оқытты, киім-кешекпен қамтамасыз етті және дайындықтан өткізді. 1930 жылдары ЛаГуардияда «Америкэн Эйрлайнз» бас кеңсесі орналасқан ангарда кеңселер мен техникалық қызмет көрсету орталықтары тез құрылды, ал тасымалдаушы TI сертификатына қосымша ретінде FAA сертификатын алды. Бір қызықты жағдай бойынша, «Нью-Йорк Эйр» менеджерлері 1980 жылдың қараша айында Нью-Йорктің танымал Таун Холл Театрында өткен топтық әңгімелер кезінде борт сәйкесшілері, брондау және әуежай қызметкерлеріне үміткер мыңнан астам адаммен сұхбаттасты. «Нью-Йорк Эйр» 1980 жылдың 19 желтоқсанында Нью-Йорк ЛаГуардиядан Вашингтон Ұлттық әуежайына рейсімен жұмысын бастады, бірақ ұшақтағы 125 орынның тек 5-і ғана толтырылды. 1981 жылдың сәуірінде «Нью-Йорк Эйр» орташа жүктемесі 62% құрады, бұл оның өзін-өзі ақтау деңгейінің 65%-ына жақын болды және 1,5 миллион долларлық зиянға ұшырады. Компания басшылары бұл жағдайды «орташа табыс» деп сипаттады, бірақ кейін ЛаГуардия рейстерінің бағасын көтерді.

In September 1980, Frank Lorenzo's Texas Air Corporation announced plans to launch a low fare airline in the Northeast US, which would then become known as New York Air. The carrier would be the second airline to launch following the deregulation of the US airline industry, which allowed Texas Air to freely expand its operations without government intervention. New York Air would initially compete with Eastern Airlines and its Eastern Air Shuttle service, which offered hourly service between New York's LaGuardia Airport, Boston's Logan Airport, and Washington DC's National Airport, by operating a similar hourly service between the three cities, but offering lower fares than Eastern, and also offering advanced reservations and complimentary drinks and snacks, which Eastern didn't offer. The airline then planned to expand and offer service to other cities along the East Coast. Plans were also announced for a large operation in White Plains, however that never commenced. Founding New York Air president, Neal F. Meehan, had been a senior manager at both Continental Airlines and at Texas International Airlines (TI). In September, 1980, he assembled a team of airline managers; within 90 days it had hired, trained, uniformed, and drilled New York Air's flight crew, flight attendants, dispatchers, terminal, ramp and reservations personnel. Office and maintenance facilities in the hangar which had originally housed American Airlines headquarters at LaGuardia in the 1930s were thrown up rapidly, and the carrier obtained FAA certification as an adjunct to TI's certificate. In one notable vignette, New York Air managers interviewed over a thousand candidates for flight attendant, reservations, and airport jobs in one day of group interviews held at New York's famed Town Hall Theater, in November 1980. New York Air commenced operations on December 19, 1980, with a flight from New York LaGuardia to Washington National, however only 5 of the 125 seats on the aircraft were filled. By April 1981, New York Air had an average 62% load factor, close to its break even load factor of 65%, and had generated a $1.5 million loss. Executives described this as a 'moderate success', however subsequently raised fares on its LaGuardia flights.

Бастапқы күрес

Ұшырудан кейін New York Air тез кеңейіп, ЛаГуардияда хаб операцияларын құрды, 1981 жылдың сәуірінен бастап Кливлендке жаңа рейстер, сондай-ақ Бостон мен Вашингтон қалаларындағы шағын орталықтарды құрды. Алайда, Дейтон, Питтсбург және Нью-Йорк штатының солтүстігіндегі бірнеше бағыттарға жасалған жоспарлар күшін жойды. ЛаГуардия – Детройт рейсі қысқа мерзімге соңын Неваркқа ауыстырды, онда әуе компаниясы екінші, кіші хаб операциясын бастады. Шілде айына қарай ЛаГуардиядан Цинциннати мен Луисвиллге де рейстер басталды. Желтоқсан айында авиакомпанияның паркінде 13 DC-9-30 ұшағы болды. 1981 жылғы әуе қозғалысын бақылаушылардың ереуілі New York Air операцияларына және қаржысына ауыр соққы берді. Ереуіл ұзақ уақытқа рейстердің кешігуіне әкелді, бұл жолаушыларды ұшудан қашықтырды. Кешігулерді азайту үшін Федералдық авиация басқармасы Солтүстік-Шығыс әуежайларындағы рейстер санының шектеуін енгізді, бұл әуе компанияларын рейстерді қысқартуға мәжбүр етті. Ірі әуе компаниялары бұған үлкен ұшақтарды пайдалану арқылы қарсы тұра алды, мысалы, Eastern әуе компаниясы өз шаттл рейстерінде 260 орындық Airbus A300 ұшақтарын пайдалану туралы шешім қабылдады. Бұл Eastern компаниясына рейстер санын қысқарғанмен, күніне тасымалданатын жолаушылар санын сақтап қалуға мүмкіндік берді, соның салдарынан кірісіне келген зиянды азайта алды. New York Air-дің шағын паркі болғандықтан, ол осындай тактиканы қолдана алмады, ал оның шаттл қызметі рейстер санының шектелуінен қатты зардап шекті. Бұған қоса, Eastern әуе компаниясының үлкен ұшақтары нарықты толтырып, New York Air компаниясының Бостонға рейстерін бір жылдан аспайтын уақыттан кейін тоқтатуға мәжбүр етті. New York Air компаниясын "Техас әуе компаниясының жаман алмасы" деп сипаттайтын (New York қаласының "Үлкен алма" лақап атына ойнап, New York Air логотипіндегі алма бейнесіне сілтеме жасайтын) жарнамалар мен буклеттер жасалды, сондай-ақ авиакомпанияның нашар уақытында кешігуі және рейстердің толып кетуі сияқты жағымсыз статистикалық мәліметтер келтірілді. "New York Air-ға ұшпаңыз" деген жазуы бар төсбелгілер де шығарылды. Материалдарда шіріген алма бейнеленген New York Air логотипінің өңделген нұсқасы қолданылды. Левин басшылығымен New York Air толық қызмет көрсететін әуе компаниясы ретінде қайта позицияланып, бизнес-класты жолаушыларға арналған премиум қызметтерді ұсынды, бірақ бәсекелес компанияларға қарағанда әдетте төмен бағада. Левин алдымен New York Air желісін қысқартты және бизнес сұранысы жоғары, қызмет көрсетілмейтін бағыттарға жаңа рейстер енгізді. 1982 жылдың тамызында ЛаГуардия мен Бостон арасындағы шаттл рейстері қайта басталды, кейін Орландоға, сондай-ақ Air Virginia және Sunbird Airlines әуе компанияларындағы қоректендіру рейстері де іске қосылды. Авиакомпания бұл хабты әдетте Атланта немесе Шарлотта сияқты Оңтүстік-Шығыс хабтары арқылы транзит жасауға дағдыланған жолаушыларға бағыттады. Рейли арқылы транзит жасауға дағдыланған жолаушыларға "Apple Club" деп аталатын жеке күту залы ұсынылды, бұл New York Air-дің жаңа премиум моделін нығайтты. 1984 жылдың қыркүйегінде Рейлиден Бостон, Гринвилл, Ноксвилл және Орландоға рейстер тоқтатылды, ал 1985 жылы Рейлиден қалған рейстер де тоқтатылды. Рейли 1986 жылдың қыркүйегінде Вашингтон Даллес әуежайынан New York Air желісіне қысқа мерзімге қайта оралды. 1983 жылдың соңында әуе компаниясы алғаш рет пайда тапты және DC-9 паркін толықтыру үшін үлкен McDonnell Douglas MD-80 ұшақтарын тапсырыс берді. 1985 жылдың шілдесінде New York Air Вашингтон Даллес әуежайында хаб ашуды жариялады. Ұшулардың санының өсуіне байланысты 3,6 миллион долларлық конкорс құрылысы басталды, онда "Apple Club" мейрамханасы орналасқан. 1985 жылдың соңында New York Air Даллестен күніне 35 рейс орындады және ақырында бұл әуежай компанияның негізгі операциялық орталығына айналды. Сондай-ақ, авиакомпания Бостон мен ЛаГуардиядағы операцияларын Мартас Виньярд және Нантакетке маусымдық рейстермен кеңейтуді жалғастырды.

Following its launch, New York Air quickly expanded and established a hub operation in LaGuardia, with new service to Cleveland beginning in April 1981, as well as smaller focus cities in Boston and Washington National. However several planned destinations, such as Dayton, Pittsburgh, and service to several destinations in Upstate New York, were scrapped. A LaGuardia Detroit service was operated for a short period, before being shifted to Newark, where the airline began a secondary smaller hub operation. By July, services from LaGuardia to Cincinnati and Louisville had also begun. By December, the airline had a fleet of 13 DC 9 30 aircraft. The 1981 Air Traffic Controllers strike badly affected New York Air's operations and its finances. The strike led to long flight delays, encouraging passengers to avoid flying. In order to ease delays, the Federal Aviation Administration reduced the number of available slots in Northeastern airports, forcing airlines to cut flights. Larger airlines were able to counter this by using larger aircraft, such as Eastern's decision to operate 260 seat Airbus A300s on its shuttle flights. This meant that Eastern could still carry the same number of passengers per day despite the slot reductions, reducing the damage to its income. Due to New York Air's small fleet, it was unable to follow a similar tactic, and its shuttle service was heavily damaged by the slot restrictions. This, as well as Eastern's larger aircraft flooding the market, led to New York Air ending its Boston service after less than a year in operation. Leaflets and brochures were created, describing New York Air as 'Texas Air's Bad Apple' (a play on New York's 'Big Apple' nickname, and referencing the apple icon in New York Air's logo), and containing damning statistics about the airline, such as its poor on time record and reputation for overbooked flights. Badges with printed 'Please Don't Fly New York Air' titles on them were also produced. The materials used an edited version of the New York Air logo with a rotten apple. Under Levine's leadership, New York Air repositioned itself as a full service airline and began targeting business passengers with premium service but still at fares which were typically lower than on competing carriers. Levine first shrunk New York Air's network, and introduced new services to underserved destinations with more business demand. In August 1982, shuttle service between LaGuardia and Boston resumed, and later Orlando, as well as feeder service on Air Virginia and Sunbird Airlines. The carrier targeted the hub at passengers who would usually connect through larger Southeastern hubs such as Atlanta or Charlotte. A private boarding lounge known as the 'Apple Club' was offered to passengers connecting through Raleigh, reinforcing New York Air's new premium model. By September 1984, service to Boston, Greenville, Knoxville and Orlando from Raleigh had ceased, with remaining service from Raleigh ceasing by 1985. Raleigh briefly returned to New York Air's network as a connection from Washington Dulles in September 1986. By the end of 1983, the airline was profitable for the first time, and began ordering larger McDonnell Douglas MD 80 aircraft to supplement its DC 9 fleet. In July 1985, New York Air announced it would open a hub at Washington Dulles Airport. Construction began on a $3.6 million concourse to handle the expanded number of flights, which featured an 'Apple Club' restaurant. By the end of 1985, New York Air had 35 flights a day from Dulles, and eventually made the airport its main operational focus. The airline also continued expanding its Boston and LaGuardia operations with seasonal service to Martha's Vineyard and Nantucket.