Кіріспе
1991 жылы түсірілген фильм. Швейцариялық саяхатшы және жазушы Изабел Вильгельмин Мари Эберхардт (17 ақпан 1877 – 21 қазан 1904) – швейцариялық саяхатшы және автор. Әкесімен Швейцарияда білім алған Эберхардт, жасөспірім кезінде ер адамның псевдонимдерімен әңгімелер жариялаған. Ол Солтүстік Африкаға қызығушылық танытты және аймақ туралы тек хаттар арқылы білсе де, осы тақырыптағы білікті жазушы саналды. Фотограф Луи Дэвидтің шақыруымен Эберхардт 1897 жылдың мамыр айында Алжирге көшіп келді. Ол ер адамша киініп, ислам дінін қабылдады және ақырында Си Махмуд Саади деген атқа ие болды. Эберхардтың ерекше мінез-құлқы оны Алжирдегі еуропалық отарлаушылар мен француз әкімшілігі арасында шеттетуге алып келді. Эберхардты Қадирия тариқатының қабылдауы француз әкімшілігін оның тыңшы немесе қоздырушы екеніне көндірді. Ол осыдан кейін жақын арада болған қастандықтан аман қалды. 1901 жылы француз әкімшілігі оған Алжирді тастап кетуді бұйырды, бірақ ол келесі жылы алжирлік сарбаз Слиман Эхниге үйленгеннен кейін қайта оралуға рұқсат алды. Отанына оралғаннан кейін Эберхардт Виктор Барруканд баспасы үшін газетке мақалалар жазды және генерал Хьюберт Ляутиге жұмыс істеді. 1904 жылы 27 жасында Айн-Сефрада сел қозғалысынан қаза тапты. 1906 жылы Барруканд оның қалған қолжазбаларын жариялай бастады, олар сыншылар тарапынан жоғары бағаланды. Ол қайтыс болғаннан кейін деколонизацияны қолдаушы ретінде танылды және Бешар мен Алжирде оның құрметіне көшелер аталды. Эберхардтың өміріне арналған бірнеше туындылар бар, соның ішінде 1991 жылы түсірілген «Изабел Эберхард» фильмі және 2012 жылғы «Көтерілістен ән: Изабел Эберхардтың өмірі мен өлімі» операсы.
Swiss explorer and writer
Isabelle Wilhelmine Marie Eberhardt (17 February 1877 – 21 October 1904) was a Swiss explorer and author. As a teenager, Eberhardt, educated in Switzerland by her father, published short stories under a male pseudonym. She became interested in North Africa, and was considered a proficient writer on the subject despite learning about the region only through correspondence. After an invitation from photographer Louis David, Eberhardt moved to Algeria in May 1897. She dressed as a man and converted to Islam, eventually adopting the name Si Mahmoud Saadi. Eberhardt's unorthodox behaviour made her an outcast among European settlers in Algeria and the French administration. Eberhardt's acceptance by the Qadiriyya, an Islamic order, convinced the French administration that she was a spy or an agitator. She survived an assassination attempt shortly thereafter. In 1901, the French administration ordered her to leave Algeria, but she was allowed to return the following year after marrying her partner, the Algerian soldier Slimane Ehnni. Following her return, Eberhardt wrote for a newspaper published by Victor Barrucand and worked for General Hubert Lyautey. In 1904, at the age of 27, she was killed by a flash flood in Aïn Séfra. In 1906, Barrucand began publishing her remaining manuscripts, which received critical acclaim. She was seen posthumously as an advocate of decolonisation, and streets were named after her in Béchar and Algiers. Eberhardt's life has been the subject of several works, including the 1991 film Isabelle Eberhardt and the 2012 opera Song from the Uproar: The Lives and Deaths of Isabelle Eberhardt.
Балалық шағы және отбасылық тарихы
Эберхардт Швейцарияның Женева қаласында Александр Трофимовский мен Натали Мордердтың (туған есімі Эберхардт) отбасында дүниеге келді. Трофимовский – армяндық анархист, мұғалім және атеист болған бұрынғы православие дінінің қызметкері, ал Натали – орта таптың лютерандық немісі мен орыс еврейінің заңсыз қызы еді. Натали Ресей аристократиясының мүшесі саналды, демек оның заңсыздығы құпия сақталған. Ол өзінен қырық жыл үлкен орыс генералы Павел деМурдерге үйленді. ДеМурдер Трофимовскийді балалары Николас, Натали және Владимирге сабақ беру үшін жалдады. 1871 жыл шамасында Натали балаларын алып, күйеуін тастап, Трофимовскийге кетіп қалды, ол өзінің әйелі мен отбасын тастап кеткен еді. Олар Ресейден Түркияға, содан кейін Италияға барып, Женеваға қоныстанды. 1872 жыл шамасында Натали Огюстенді дүниеге әкелді; деМурдер, Наталимен татуласуға Швейцарияға келген, ұлын өзінің баласы ретінде қабылдап, оған өзінің тегін беруге рұқсат берді, бірақ баланың үлкен аға-інілері Трофимовскийдің әкесі деп сенді. Генерал деМурдер бірнеше айдан кейін қайтыс болды, ажырасып кеткеніне қарамастан, оның мүлігі Наталиге тұрақты айлық төлеуін қамтамасыз етті. Отбасы Швейцарияда қалды. Төрт жылдан кейін Эберхардт дүниеге келді және Наталидің заңсыз қызы ретінде тіркелді. Биограф Франсуаза д’Эобонн Эберхардтың биологиялық әкесі сол кезде Швейцарияда болған ақын Артур Рембо болды деп болжады. Басқа тарихшылар мұны ықтималсыз деп санайды және Трофимовскийдің әкесі болуы мүмкін деп есептейді, Натали мен Трофимовскийдің сирек бөлек болғанын, Эберхардтың тууы олардың қарым-қатынасына теріс әсер етпегенін және Эберхард Трофимовскийдің сүйікті баласы болғанын атап өтеді. Биограф Сесили Макворт Эберхардтың заңсыздығы Трофимовскийдің отбасы туралы дәстүрлі ұғымдарды қабылдамайтын нигилистік сенімдеріне байланысты болуы мүмкін деп болжады. Эберхардт жақсы білім алды; отбасындағы басқа балалармен бірге, ол үйде Трофимовскийден оқыды. Ол француз, орыс, неміс және итальян тілдерін білді. Оның араб серіктерінің өмір салтына төзімділік таныту себебін биографтар талқылады. Макворттың сөзіне сүйенсек, "арабтардың нәзік әдептілігі" оларды Эберхардтты еркек ретінде қарауға итермеледі, өйткені ол осылай өмір сүргісі келді. Эберхардттың мінез-құлқы француз қоныс аударушылары мен колониялық әкімшіліктің арасында оны шеттетуге әкелді, олар оны мұқият бақылады. Олар әйелдің еуропалық әріптестерінен гөрі кедей арабтармен бірге болуына ешқандай себеп таппады, сондықтан ол француздарға қарсы наразылық тудыру үшін жіберілген ағылшын шпионы болуы керек деген қорытындыға келді. Эберхардт әңгімелер жаза бастады, соның ішінде оның "Trimardeur" романының алғашқы нұсқасы да бар. Оның француз офицеріне ғашық болған жас бедуин әйелі туралы "бұл мүмкін емес махаббат оның өміріне әкелетін қайғылы оқиға" туралы "Ясмина" әңгімесі жергілікті француз газетінде жарияланды. Оның жүрек ауруынан зардап шеккен анасы 1897 жылдың қараша айында жүрек соғысынан қайтыс болды және Фатма Маннубия есімімен жерленді. Эберхардт қайғыға батты. Трофимовский, серіктесінің денсаулығы нашарлағанда шақырылған, бірақ ол қайтыс болғаннан кейін келді, Эберхардтқа ешқандай көңіл көрсетпеді. Ол өлімге ұшырап, анасына қосылғысы келетінін айтқанда, ол оған тыныш түрде револьверін ұсынды, бірақ ол одан бас тартты.
Еуропаға саяхат
Эберхардт Алжирде ақшасын бейшара жұмсады және анасы оған қалдырған қаражатты тез бітірді; ол көбінесе бірнеше күн бойы кифтерде өткізетін. Огустен денсаулығына байланысты Шетелдік легионнан шығарылып, 1899 жылдың басында Эберхардтпен бірге Женеваға оралды. Олар Трофимовскийдің денсаулығының нашарлап, жұтқыншағының қатерлі ісігіне шалдыққан және Эберхардтың анасы мен Владимирдің өткен жылы өзіне-өзі қол жұмсауынан қатты күйзелгенін көрді. Эберхардт әкесіне күтім жасап, оған жақындады. Ол сондай-ақ Риза Беймен, он жеті жасында достасқан және мүмкін ғашық болған армян дипломатымен қарым-қатынас бастап, оған үйленуге келісім берді. Трофимовский бұл келісімді мақұлдағанмен, қарым-қатынас көп ұзамай аяқталды. Тарихшы Лесли Бланш қарым-қатынастың бұзылуын Бейдің Стокгольмге тағайындалуына байланысты деп есептейді. Трофимовский мамыр айында қайтыс болды. Бланш оның өлімін хлоралдың шамадан тыс дозасына байланыстырады, Эберхардт оны қасақана эвтаназияға ұшырған болуы мүмкін. Эберхардт вилланы сатуға ниеттенген, бірақ Трофимовскийдің заңды әйелі өсиеттің орындалуына қарсылық көрсетті. Бірнеше апталық сот таластарынан кейін Эберхардт мүлікті ипотекаға салып, Африкаға алғашқы кемемен оралды. Ата-анасы қайтыс болғандықтан, ол өзін адамдық байланыстардан босатылған және босқындар ретінде өмір сүре алатын адам деп санады. Эберхардт анасының атын тастап, өзін Си Махмуд Саади деп атады. Ол тек еркек киімдерін киіп, еркек мінезін дамыта бастады, еркекше сөйлеп, жазып жүрді. Эберхардт араб еркегі сияқты мінез-құлық танытып, жыныстық және нәсілдік нормаларға қарсы шықты. Неге арабша киініп жүр деп сұрағанда, ол әрқашан: «Мен басқаша киіне алмаймын», - деп жауап берді. Бірнеше айдан кейін Эберхардттың ақшасы таусылып, вилланы сату үшін Женеваға оралды; заңдық қиындықтарға байланысты ақшаның көп бөлігі қолжетімді болмады. Досының ынталандыруымен, ол жазушы болу үшін Парижге барды, бірақ көп жетістікке жете алмады. Парижде Эберхардт маркиз де Морестің жесірімен кездесті. Де Моресті Сахарада туарег тайпалары өлтіргені хабарланғанмен, ешкім тұтқындалмаған. Жесір Эберхардт де Морес қайтыс болған жерді білетінін білгенде, оны оның өлімін тергеу үшін жалдады. Бұл жұмыс Эберхардтқа пайдасын тигізді, ол кедейлікте қалған және Сахараға қайта оралуды аңсаған. Ол 1900 жылдың шілдесінде Алжирге оралып, Эль-Уэд қаласында қоныстанды. Сахара сарапшысы Р. В. К. Бодлидің айтуынша, Эберхардт де Морестің өлімін тергеуге көп күш жұмсаған жоқ; Бодли мұны француздықтардың тергеуге ынтымақтасуға дайын болмауымен және Эберхардттың фатализмімен байланыстырды, әдейі жалғандықпен емес. Эберхардттың тергеу жұмысының нашарлығы туралы хабар де Морестің жесіріне жетті, ол кейіннен оның қаржысын тоқтатты. Эберхардт аймақта достар тапты және спахис офицері Слиман Эхнимен танысты. Олар ғашық болды және ақырында ашық өмір сүре бастады. Бұл Эберхардтты француз билігімен аралыққа салды, олар оның өмір салтына ашуланды. Саяхаттары барысында ол суфилік тәртіп – Кадириямен байланысқа түсті. Тәртіпті Хусейн бен Брахим басқарды, ол Эберхардттың Ислам туралы біліміне (және оған деген құштарлығына) қатты таң қалды, сондықтан ол оны әдеттегі ресми тексерусіз өзінің зауиясына қабылдады. Бұл француз билігін оның тыңшы немесе агитатор екеніне сендірді және оны кең таралған қара тізімге енгізді. Француздар Эхниді Батнадағы спахи полкіне ауыстырды, мүмкін Эберхардтты жазалау үшін (олар тікелей зиян келтіре алмады). Батнаға бара алмайтын кедей Эберхардт 1901 жылдың қаңтар айының соңында Бехимадағы Кадирия жиналысына барды, онда ол Си Лахмиден, марабудан қаржылық көмек сұрауды үміттенеді. Кездесудің басталуын күтіп тұрған кезде оған семсермен шабуыл жасалды, басына жеңіл жара, сол қолына терең жара келді. Оның шабуылшысы, Абдалла бен Мохаммед, басқалармен жеңіліп тұтқындалды. Ол Эберхардты не үшін өлтіргісі келгенін сұрағанда, ол «Алла қалаған, Алла әлі де қалайды» деп қайталады. Эберхардт оның француз билігі жалдаған қаскөй екенін күдіктенді. Басқалары шабуылды Си Лахмиге жатқызады; Эберхардт оның сүйіктісі болды, ол одан жалықты, және ол бір мезгілде одан құтылуға тырысып, шабуыл үшін кінәлі болып саналады. Ол келесі күні Элуидтегі әскери ауруханаға жеткізілді. Ақпан айының соңында Эберхардт жазылғаннан кейін, ол Кадирия мүшелерінің қаражатымен Эхниге қосылды, олар оның аман қалуын керемет деп санады. Екі ай Батнада болғаннан кейін француздықтар оған Солтүстік Африкадан кетуді бұйырды, себебін түсіндірмеді; иммигрант ретінде ол бас иеді. Эхни әскери жоғары лауазымды тұлғаларынан Эберхардқа үйленуге рұқсат сұрады (бұл оның қалуына мүмкіндік берген болар еді), бірақ оның өтініші қабылданбады. Ол 1901 жылдың мамыр айының басында Францияға сапар шекті, Огустен мен оның әйелі және қызымен Марсельде болды. Маусымның ортасында оны Константинге шақырып, шабуылшысының сот процесінде куәлік беру үшін шақырды, ол Эберхардты өлтіруге Алланың бұйрық бергенін мәлімдеді, бірақ оған өкініш білдірді. Эберхардт Абдаллаға ешқандай наразылық білдірмейтінін, оны кешіргенін және оның жазаланбауын тілегенін айтты. Абдалла өмір бойына түрмеге кесілді, бірақ прокурор өлім жазасын сұраған. Сот аяқталғаннан кейін Эберхардтқа тағы да елден кетуге бұйрық берілді. Ол Огустенмен бірге тұруға оралды, оның (еркек кейпінде) док жұмысына қатысты. Эберхардт пен Огустеннің отбасы қорқынышты кедейлікте өмір сүрді. Эберхардттың денсаулығы нашарлап, оны қызбадан жиі мазалады. Марсельде болғанда ол өзіне-өзі қол жұмсауға тырысты, өмірі бойы көптеген әрекеттер жасады. Эберхардт осы уақытта да жазуын жалғастырды, «Тримардер» романы сияқты бірнеше жобалармен айналысты. Эберхардттың досы оған Солтүстік Африкада француз үкіметіне қарсы шығып, арабтардың азаттығын қолдаған драматург Эжен Бриуге таныстыру хатын берді. Ол оған бірнеше жүз франк көлемінде аванс жіберді және оның әңгімелерін жариялауға тырысты, бірақ арабтарды қолдайтын жазуларды жариялауға дайын адамды таба алмады. Эберхардт бұл жағдайға бейжай қарады, жазуын жалғастырды; оның рухы Эхнидің қызметінің соңғы айларын аяқтау үшін Марсельге жақын жердегі спахи полкіне ауысқанда көтерілді. Ол Францияда үйленуге әскери жоғары лауазымды тұлғаларынан рұқсат сұраудың қажеті болмады, және ол мен Эберхардт 1901 жылдың қазан айында үйленді. Тойдан аз бұрын Эберхардт пен Огустен Трофимовскийдің мүлігі, соңғы сатудан кейін сатылғанын естіді, бірақ адвокаттық шығындардың өсуіне байланысты оларға мұрагерлікке алуға ақша қалмады. Осы жаңалықпен Эберхардт қаржылық тұрақты болашаққа үмітін тастады. 1902 жылдың ақпанында Эхни қызметтен босатылды, және жұбайлар оның отбасымен бірге Бонға оралды.
Кейінгі өмір және өлім
Бірнеше уақыттан кейін олар Эхнидің отбасымен бірге Алжирге көшіп барды. Эберхардт армиядан шыққаннан кейін тек қана өзін жайлы өмір сүруге мүмкіндік беретін біліктілігі жоқ жұмыс табуға ұмтылған Эхниден көңілі қалды. Ол жазушы ретінде өз күш-жігерін арттырды және оның бірнеше әңгімелері жергілікті баспасөзде жарияланды. 1902 жылы наурыз айында ол "Аль-Ахбар" газетінің баспашысы Виктор Баррукандтан жұмыс ұсынысын қабылдады. Эберхардт газетке тұрақты түрде үлес қоса бастады; "Тримардер" 1903 жылдың тамызынан бастап сериялы түрде жариялана бастады. Барруканд пен Эберхардт достық қарым-қатынас орнатты, бірақ Барруканд жаңа қызметкерінің жұмыс этикасына жиі ренжіді. Эберхардттың мақалалары ретсіз келіп түсетін, өйткені ол тек қалауынша жазатын. Оның жұмысының жалақысы аз болғанмен, көптеген артықшылықтары бар еді. Баррукандтың байланыстары арқылы Эберхардт Лалла Зейнебтің әйгілі завиясына қол жеткізе алды. Эберхардт Зейнебпен өткізген уақытын жоғары бағалады, бірақ екеуінің не туралы сөйлескенін ешқашан жария етпеді; олардың кездесуі француз билігін алаңдатты. Эберхардт пен Эхни 1902 жылы шілдеде Тенеске көшіп келді, өйткені Эхни сол жерде аудармашы болып жұмыс істеді. Эберхардт ақшасына өте жаман қарады, алған ақшасын бірден темекіге, кітаптарға, достарына сыйлықтарға жұмсап, аз мүлкін кепілге салып, тамаққа ақша қалмайтынын білгенде қарыз сұрады. Бұл мінез-құлқы оны қаладағы басқа еуропалық тұрғындар арасында одан да көп жек көрілетін адамға айналдырды. Эберхардт бірнеше апта бойы еш хабарсыз кетіп қалатын, Барруканд шақыртқанда немесе тапсырмамен Алжирге жіберілетін. Ол өзінің газетінде бедуин тайпаларының өмірі мен әдет-ғұрыптары туралы жазған тұрақты рубрикасын жүргізді. Эхни мен Эберхардттың денсаулығы нашарлап, Эберхардт үнемі безгекпен ауыратын. Ол сондай-ақ сифилис жұқтырған болуы мүмкін. Барруканд Эберхардты 1903 жылғы 2 қыркүйекте болған Эль-Мунгар шайқасының салдары туралы баяндауға жіберді. Ол француз шетелдік легионының сарбаздарымен бірге болды және Оранның бас штабында француз генералы Хьюбер Ляутимен кездесті. Эберхардт пен Ляути достық қарым-қатынас орнатты және ислам мен араб тілдерін білгендіктен, ол оның және жергілікті араб халқының арасындағы байланыс құралы болды. Эберхардт француз әкімшілігінің репрессиялық әрекеттеріне қарсы наразылық білдіруді ешқашан тоқтатпаса да, ол Ляутидің әскери күш емес, дипломатияға бағытталған тәсілі аймаққа бейбітшілік әкеледі деп сенді. Деректер нақты болмаса да, Эберхардт Ляути үшін тыңшылықпен айналысқан деп жалпыға бірдей қабылданады. Атлас тауларындағы күшті марабоу туралы алаңдаған Ляути оны 1904 жылы онымен кездесуге жіберді. Марабуттың завиясында Эберхардтты қызба әлсіретті. Ол Айн Сефраға оралып, әскери ауруханада емделді. Ол дәрігерлердің кеңесін елемей, ауруханадан шығып, бірнеше айдан бері көріспеген Эхниден өзіне қосылуын сұрады. 1904 жылғы 20 қазанда қайта қосылған олар кішкентай балшық үйді жалға алды. Келесі күні кенеттен су тасқыны сол аймақты басып кетті. Су басылғаннан кейін Ляути оны іздеуге кірісті. Эхни дереу табылды, ол Эберхардтты су алып кетіпті деп айтты. Осы мәліметке сүйене отырып, Ляути және оның адамдары бірнеше күн бойы айналадағы аумақты іздестіріп, ерлі-зайыптылар тұрған үйдің қираған жерлерін зерттеуді шешті. Оның денесі үйдің тіректерінің біріне тапталды. Оның өлімінің нақты мән-жайы ешқашан анықталмаған. Кейінгі өмірбаяндар Эхниге қатысты күдіктерді көтергенмен, Эберхардт әрқашан ол жас өледі деп сенген және оның орнына тағдырын қабылдаған болуы мүмкін. Макворттың болжамы бойынша, бастапқыда су тасқынынан қашып құтылуға тырысқаннан кейін, Эберхардт кері бұрылып, оларға қарады. Бланш Эберхардттың өзін-өзі өлтіруге бейім болғандығына байланысты, тіпті су тасқыны болатынын білгенде де, сол жерде қалуды таңдаған болар еді деп мәлімдеді. Ляуте Эберхардтты Айн Сефраға жерледі және оның қабіріне араб тілінде оның асырап алынған аты мен француз тілінде туған аты жазылған мәрмәрден жасалған қабір тасын қойды.
Мұра
Ол қайтыс болған кезде Эберхардттың мүліктерінде оның жарияланбаған бірнеше қолжазбалары болды. Ляутей су тасқынынан кейін оның барлық қағаздарын іздеуді әскерлеріне тапсырды және табылғандарын Баррукандқа жіберді. Оларды қалпына келтіріп, түпнұсқалары жоғалған немесе тым зақымданғандықтан оқуға келмейтін жерлерін өзінің сөздерімен ауыстырғаннан кейін, ол оның еңбектерін жариялай бастады. Ол жариялаған кейбір шығармалар Эберхардттың еңбектерінен гөрі оның өзінің туындылары саналады. Барруканд кейбір басылымдарда өзін бір авторы ретінде көрсеткені үшін, сондай-ақ мәтіннің қай бөліктері оның жеке үлесі екенін нақтыламағаны үшін сынға ұшырады. Оның өлімнен кейінгі алғашқы туындысы "Исламның жылы көлеңкесінде" (Dans l'Ombre Chaude de l'Islam) 1906 жылы жарық көрген кезде сыншылардың жоғары бағасына ие болды. Кітаптың сәттілігі Эберхардттың шығармашылығына зор назар аударды және оны Африкадан шабыттанған әдебиеттің ең көрнекті жазушыларының бірі ретінде бекітті. Бешарда және Алжирде Эберхардттың есімімен көшелер аталды. Алжирдегі көше қаланың шетінде орналасқан; сол кездегі бір жазушы көшенің "тұрғын ауданнан басталып, шөлге ұласып кететінінде" қайғылы символизм бар екенін айтты. Ол постүндемдік тұрғыда феминизм мен отаршылдыққа қарсы күрестің жақтасы ретінде қарастырылды; Йельдегі француз зерттеулерінде Хеди Абдель Джауадтың айтуынша, оның жұмысы Солтүстік Африканың отаршылдықтан азат етуіне бастау берген болуы мүмкін. Эберхардттың Ляутеймен арақатынасы заманауи тарихшылардың оның отаршылдыққа қатысы туралы пікірталастарды тудырды. 1954 жылы автор және саяхатшы Сессили Макворт Эберхардттың Алжир мен Сахарадағы жолдарымен жүріп, "Изабел Эберхардттың тағдыры" атты өмірбаянын жариялады. Бұл кітап Пол Боулзды Эберхардттың кейбір жазбаларын ағылшын тіліне аударуға шабыттандырды. Романшы Уильям Байер 1976 жылы оның өмірі туралы көркем әңгіме болып табылатын "Изабелдің көріністері" атты романын шығарды. 1981 жылы Тимберлейк Вертенбекер Эберхардт туралы "Жаңа анатомиялар" пьесасын қойды. Эберхардт екі фильмде бейнеленген. Лесли Торнтон 1988 жылы "Бір көрінбейтін бұлт қозғалды" атты деректі фильм түсірді, онда Эберхардт рөлін жеті әуесқой актриса ойнады. 1991 жылы Иан Прингл Матильда Мейдің қатысуымен "Изабел Эберхардт" фильмін режиссерлік етті. 1994 жылы музыкант Пол Шутце Принглдің "Изабел Эберхардт: Ұмытылған іздеуші" атты фильміне саундтрек шығарды. 1998 жылы Джон Бергер мен Нелла Биелски Эберхардттың өміріне негізделген сценарий "Изабелла: А Story in Shots" жариялады. Мисси Маццоли 2012 жылы "Ауызша дауыстан шыққан ән: Изабел Эберхардттың өмірі мен өлімі" операсын жазды.