Фирманың қаражатымен қаржы құралдарымен сауда жасау тәжірибесі
Proprietary trading
Фирманың қаражатымен қаржы құралдарын саудалау – проп трейдинг. Арбитраж стратегиясы, тәуекелдер, мүдделер қақтығысы туралы біліңіз. Инвестиция, қаржы нарығы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Фирманың өзінің қаражатымен қаржы құралдарын саудалау практикасы
Practice of trading financial instruments using a firm's own money
Жеке сауда (немесе "проп сауда" деп те аталады) – саудагер фирманың өзінің ақшасымен (депозиттердің ақшасын пайдаланбастан) акцияларды, облигацияларды, валюталарды, тауарларды, олардың туындыларын немесе басқа да қаржы құралдарын саудалап, фирмаға пайда табуға тырысқанда жүзеге асырылады. Жеке сауда ішкі сауда және алдын алу сияқты мүдделердің қақтығысына әкелуі мүмкін. Көптеген журналистер мен сарапшылар ірі банктер жеке және жеке емес сауда арақатынасын әдейі түсініксіз қалдырады деп санайды, себебі жеке сауда тәуекелдірек және пайданың тұрақсыздығына соқтырады.
Proprietary trading (also known as prop trading) occurs when a trader trades stocks, bonds, currencies, commodities, their derivatives, or other financial instruments with the firm's own money (instead of using depositors' money) to make a profit for itself. Proprietary trading can create potential conflicts of interest such as insider trading and front running. Many reporters and analysts believe that large banks purposely leave ambiguous the proportion of proprietary versus non proprietary trading, because it is felt that proprietary trading is riskier and results in more volatile profits.
Төрелік
Банктермен дәстүрлі түрде байланысты сауда-саттық стратегияларының бірі – арбитраж. Арбитраж ең қарапайым түсінігінде – нарықтық тәуекелсіз пайда табу үшін баға айырмашылығынан пайдаланып, белгілі бір бағалы қағаздар комбинацияларын сатып алу немесе сату болып табылады. Мұндай сауда әр түрлі нарықтық емес тәуекелдерге, мысалы, есептесу тәуекелі және басқа операциялық тәуекелдерге қабылады. Әлемнің көптеген нарықтарында белсенді жұмыс істейтін инвестициялық банктер арбитраж мүмкіндіктерін үнемі қадағалайды. Арбитраждың ең белгілі салаларының бірі – тәуекел арбитражы немесе бірігу арбитражы, ол 1980-ші жылдары дамыды. Бір компания басқа компанияны сатып алуды жоспарлағанда, көбінесе сатып алушы компанияның акцияларының бағасы төмендейді (өйткені сатып алушы басқа компанияны сатып алу үшін ақша төлеуге тиіс), ал сатып алынатын компанияның акцияларының бағасы көтеріледі (өйткені сатып алушы әдетте осы акцияларды қазіргі бағадан жоғары бағамен сатып алады). Инвестициялық банк сатып алудың жақын арада орын алуы мүмкін екеніне сенгенде, көбінесе сатып алушы компанияның акцияларын қысқа сату арқылы (бағасы төмендеуіне тікелей тікелей салым қосады) және сатып алынатын компанияның акцияларын сатып алады (бағасының өсуіне тікелей тікелей салым қосады).
One of the main strategies of trading, traditionally associated with banks, is arbitrage. In the most basic sense, arbitrage is defined as taking advantage of a price discrepancy through the purchase or sale of certain combinations of securities to lock in a market neutral profit. The trade will remain subject to various non market risks, such as settlement risk and other operational risks. Investment banks, which are often active in many markets around the world, constantly watch for arbitrage opportunities. One of the more notable areas of arbitrage, called risk arbitrage or merger arbitrage, evolved in the 1980s. When a company plans to buy another company, often the share price of the buyer falls (because the buyer will have to pay money to buy the other company) and the share price of the purchased company rises (because the buyer usually buys those shares at a price higher than the current price). When an investment bank believes a buyout is imminent, it often sells short the shares of the buyer (betting that the price will go down) and buys the shares of the company being acquired (betting the price will go up).
Мүдделер қақтығысы
Жекеше сауда банк мүдделері мен оның клиенттерінің мүдделері арасындағы қақтығыстар тудырудың бірнеше жолын ұсынады. Инвестициялық банктер бірігулер мен сатып алулардағы маңызды ойыншылар болғандықтан, саудагерлердің ішкі ақпаратты пайдаланып, бірігу арбитражымен айналысуы мүмкін (бірақ бұл тыйым салынған). Инвестициялық банктер саудалық және инвестициялық банк бөлімдерін бөлетін «қытай қабырғасын» құруға міндетті; алайда, соңғы жылдары, әсіресе «Enron» скандалынан кейін, олар қатаң тексеруден өтуде. Мүдделер қақтығысының бір мысалы 2007 жылы Австралияның бағалы қағаздар және инвестициялар комиссиясының «Citigroup» компаниясына қатысты қозғаған ісінде кездеседі. Мүдделер қақтығысының тағы бір көзі – алдын ала сауда жасау, онда сатып алушы клиенттер сауда шығындарының күрт өсуіне тап болады. Алдын ала сауда жасау заңсыз, бірақ кейбір жағдайларда, жеке сауда бюросын басқаратын брокер тапсырыс кітабы деректерінен алынған қорытындыларға негізделген клиенттерінен басымдық алады.
There are a number of ways in which proprietary trading can create conflicts of interest between a bank's interests and those of its customers. As investment banks are key figures in mergers and acquisitions, it is possible (though prohibited) for traders to use inside information to engage in merger arbitrage. Investment banks are required to have a Chinese wall separating their trading and investment banking divisions; however, in recent years, especially since the Enron scandal, these have come under closer scrutiny. One example of an alleged conflict of interest can be found in charges brought by the Australian Securities & Investments Commission against Citigroup in 2007. Another source of conflicts of interest is potential front running, in which case the buy side clients suffer from significantly higher trading costs. Front running per se is illegal, but there are circumstances under which a broker that operates a proprietary trading desk gains advantage over its clients based on inferences from order book data.
Танымал саудагерлер
Танымал меншік саудагерлеріне Иван Боэски, Стивен А. Коэн, Джон Мериветер, Дэниел Оч және Боаз Вайнштейн кірді. Тарихи тұрғыдан сауда-саттықпен ең көп байланысты инвестициялық банктердің арасында Salomon Brothers және Drexel Burnham Lambert болды. Саудагер Ник Лисон рұқсатсыз меншік позициялары арқылы Barings Bank банкін құлатты. UBS трейдері Квеку Адоболи банк ақшасының 2,3 миллиард долларын жоғалтып, жасаған қылмысы үшін сотталды. Неміс жеке трейдері Армин С, BNP Paribas банкін 152 миллион евроға сотқа берді, себебі олар оған әрқайсысы 108 евродан құрылымдалған өнімдерді сатқан, ал олардың құны 54 000 евроны құрады.
Famous proprietary traders have included Ivan Boesky, Steven A. Cohen, John Meriwether, Daniel Och, and Boaz Weinstein. Some of the investment banks most historically associated with trading were Salomon Brothers and Drexel Burnham Lambert. Trader Nick Leeson took down Barings Bank with unauthorized proprietary positions. UBS trader Kweku Adoboli lost $2.3 billion of the bank's money and was convicted for his actions. Armin S, a German private trader, sued BNP Paribas for 152m EUR because they sold to him structured products for 108 EUR each which were worth 54 00 EUR.