Кіріспе
Джордж Ричмонд (28 наурыз 1809 – 19 наурыз 1896) – ағылшын суретшісі және портретші. Жастық шағында ол Уильям Блейктің ізбасарлары тобына мүше болды. Өмірінің кейінгі кезеңінде ол портрет суретшісі ретінде танылып, британдық ақсүйектердің, дворяндық пен королівтік отбасыларының портреттерін салған. Ол миниатюра суретшісі Томас Ричмондтың ұлы, суретші Уильям Блейк Ричмондтың әкесі және теңіз тарихшысы, адмирал сэр Герберт Ричмондтың әкесі болды. Крикет спортына әуес Ричмондтың бір некрологында "1816 жылдан бері Лордс клубының үздіксіз келушісі" екені айтылған.
George Richmond (28 March 1809 – 19 March 1896) was an English painter and portraitist. In his youth he was a member of The Ancients, a group of followers of William Blake. Later in life he established a career as a portrait painter, which included painting the portraits of the British gentry, nobility and royalty. He was the son of Thomas Richmond, miniature painter, and was the father of the painter William Blake Richmond as well as the grandfather of the naval historian, Admiral Sir Herbert Richmond. A keen follower of cricket, Richmond was noted in one obituary as having been "an habitué of Lord's since 1816".
Ерте өмір
Джордж 1809 жылдың 28 наурызында Бромптон ауылында дүниеге келді. Оның анасы, Энн Ричмонд, Эссекс отбасынан шыққан Орам әулетінен тегін алып, өте әдемі және мінезі мықты әйел болған. Оның інісі Томас Ричмонд та портрет суретшісі болды. Оның ең алғашқы естеліктерінің бірі – Ватерлоо шайқасынан оралған гвардиялық әскерлердің Бромптондағы атқыштар казармасына қарай марш жасауы. Ол жас кезінде Йорк герцогының қасында бір шақырымдай қадам басып, оны әкесі үшін суретке түсірген еді, және одан алғашқы сурет өнері сабақтарын алды. Ол Соходағы қарт әйелдің мектебінде аз ғана уақыт оқыды, ал он бес жасында Корольдік академияның студенті болды. Мұнда ол сол кездегі сурет салу профессоры Генри Фузелидің тұлғасына қатты әсерленді, Сэмюэл Палмермен өмір бойына сақталған достық қарым-қатынас орнатты, сондай-ақ Эдвард Калверт, Томас Сидни Купер, Р.А., және Фредерик Татампен бірге оқыды. Басқа ерте достарының арасында Палмердің туысы, дінге берілген және терең нанымды Джон Джайлс болды, ол достарының әдеби талғамын, жалпы мәдениетін және діни көзқарастарын қалыптастыруға зор ықпал етті.
Блейк пен ежелгілер
Ричмонд он алты жасында Хайгейттегі Джон Линнеллдің үйінде Палмер мен Кальверт зор құрмет тұтқан Уильям Блейкпен кездесті. Сол түні Ричмонд ақын мен суретшімен бірге дала арқылы Фонтен-Кортқа қарай жол тартты, ол Ричмондтың санасында терең із қалдырды, 'Ишая пайғамбармен бірге серуендегендей' сезім тудырды. Осы кезден бастап Блейк қайтыс болғанға дейін Ричмонд оның нұсқауымен және өнердегі шабытты қуды. Блейктің ықпалы Ричмондтың ерте туындыларында, әсіресе "Абель - бағушы" және 1825 жылы Корольдік академияда көрмеге қойылған "Христос және Самариялық әйел" картиналарында көрінеді. Палмер, Калверт, Татам және тағы басқалармен бірге ол Блейктің ықпалымен құрылған "Ежелгілер" тобына бірікті. Бұл ықпал кейінірек, ол негізінен дәстүрлі портреттер салған кезде әлсіреп қалды.
Кейінгі өмірі
1828 жылы Ричмонд өнер мен анатомияны оқу үшін Парижге барды, сапар шығындары Англияда кеткенше миниатюралар сатудан түскен ақшамен төленді, ал Францияда болған кезде де солай болды. Ол қысты мектептер мен ауруханаларда өткізді, Карл X Паризінің әлеуметтік өмірін көрді; Каледе ол эмигрант болған Бо Бруммельмен тырнақтап сәлемдесті. Англияға оралғаннан кейін ол біраз уақыт Ричмонд паркіндегі White Lodge-де Лорд Сидмутпен бірге болды, ол оған көптеген құнды кеңес берді, ал оның акварельдегі портреті қазір Ұлттық портрет галереясында сақталады. 1830 жылы академияға ұсынған еңбектерінің арасында екі поэтикалық тақырып – «Ажырасу алдындағы кеш» және Бен Джонсонның «Кешіккен шопан қызынан» алынған «Сілтеуші», сондай-ақ үш портрет болды. 1831 жылы ол «Саяшы» атты бір ғана суретті көрмеге шығарды. Ол сол кезде сәулетші Чарльз Хиткотт Татамның әдемі қызы Джулияға терең сезіммен қатарды. Оның әкесі олардың одағына берген келісімін кері алып алғанда, жас жұп қашып, қысқы ақ қарда Шотландияға көлікпен сапар шекті және 1831 жылдың қаңтарында Гретна Гринде шотланд заңдары бойынша үйленді. Бұл оқиға Ричмондтың мансабындағы шешуші кезең болды және оны өмір күріші үшін портрет салуға бейімдеді. Жас жұп Нортумберленд көшесінде тұрақтап, көп ұзамай сэр Роберт Гарри Инглис тауып, қолдады. Оның ұсынысымен Ричмонд Уильям Уилберфорстың акварельдегі портретін салды, одан кейін Сэмюэл Кузинс гравюра жасады; бұл сурет қиын тақырыпты шеберлікпен бейнелегендігімен және гравюрасының сапасымен бүкіл әлемде танылды. Содан кейін көптеген сәтті акварель портреттері пайда болды, олардың ішінде Лорд Тейнмут, Фрайлар, Гарнилер, Бакстондар, Апчерлер және Торнтондар болды, олардың барлығы Инглис таныстырған достық байланыстардың нәтижесінде туды. 1837 жылы Ричмонд денсаулығына қарай демалуға мәжбүр болды, себебі ол шаршап, үш баласын қысқа мерзім ішінде жоқ қылған еді. Ол әйелі мен аман қалған баласы Томаспен бірге Сэмюэл Палмер мен оның әйелі, Джон Линнеллдің қызымен Римге барды. Италияда екі жылдай болған кезінде ол Сикстин капелласы төбесіндегі көптеген суреттерді зерттеді және көшірді, сондай-ақ қабырғаға дейін жете алу үшін мұнара құрылысын жасады. Онда ол кардинал Меззофантимен танысты, оның ағылшын тіліндегі еркін сөйлеу қабілетіне таң қалды. Кейін ол Барингпен бірге Неаполь, Помпея және Тоскана қалаларын аралады, олар үшін «Эммауске сапар» картинасын салды. Римде жүргенде ол «Комус» картинасын салып, кейін көрмеге шығарды. Оңтүстік Италияда Ричмонд маймен үш портрет салды, бұл оның замандас портретші ретінде беделін нығайтуға көмектесті: «Ескі калабриялық шопан» (1838 жылғы ақпан), «Неаполитан» (1837 жылғы наурыз) және «Шарбақшы» (1838 жылғы сәуір). Римде Ричмонд көптеген құнды достар тапты, соның ішінде Глэдстон мырза мен оның әйелі, Генри Акланд, Северндер, Томас Беринг, Лорд Фаррер және Джон Стерлинг, ал Тарпеядағы үйі осы жас ағылшын саяхатшыларының жиналатын орны болды. Джон Стерлинг Ричард Ченевикс Тренчке жазған хатында Ричмондты ол кездескен ең қызықты жас суретші деп сипаттады. Кейінірек ол Стерлинг клубының негізгі мүшелерінің бірі болды. 1839 жылы Англияға оралып, портретші ретінде жұмысын жалғастырды, бірақ 1840 жылы ағасы Томаспен бірге Римге қайта оралды. Содан кейін, «Præterita» романында айтылғандай, Ричмонд Раскинмен достық қарым-қатынас орнатты, ол кейіннен оны Томас Карлайлмен таныстырды. Сол кезде Ричмонд Джон Хулламен бірге Германияға сапар шегіп, Мюнхенде Питер фон Корнелиустің шеберханасында біраз уақыт оқыды. Ричмонд «Клубтың» (Джонсонның), «Ешкімнің достарының», «Гриллионның» клубының және Лондонның «Афинеум» клубының мүшесі болды. Ол көп жылдар бойы трактаторлар қозғалысының жетекшілерімен жақын байланыста болды. Ол Оксфорд және Кембридж университеттерінен құрметті дипломдар алды, Антикварлар қоғамының мүшесі, Лондон университетінің колледжінің құрметті мүшесі және Британдық сәулетшілер институтының мүшесі болды. 1846 жылы Глэдстон оны Сер Август Уолл Каллкотттың орнына мемлекеттік дизайн мектептерінің кеңесіне тағайындады, ол осы лауазымда үш жыл қызмет етті. Он жылдан кейін ол Ұлттық галереяның орнын анықтау жөніндегі корольдік комиссияның мүшесі болып тағайындалды, онда ол галереяны Трафальгар алаңынан Оңтүстік Кенсингтонға көшіруге жалғыз дауыс берді. 1871 жылы және 1874 жылы Глэдстон оған Ұлттық галереяның директоры лауазымын қабылдауға қысым жасады, бірақ премьер-министр сәттілікке жете алмады. 1870 жылы ол Вилтширдегі Девизге жақын орналасқан Поттерн ауылында 15 ғасырлық ағаштан жасалған үйді сатып алып, оны қалпына келтіру үшін Эван Кристианнан кеңес алды. Жұмысқа шыны мозаика едендері мен энкаустикалық плиткалар қосылды. Джордж Ричмонд 1896 жылдың 19 наурызында Портман скверіндегі 20 Йорк көшесіндегі үйінде, онда ол елу төрт жыл бойы тұрып, жұмыс істеген, жасының соңына дейін есін сақтап, қайтыс болды. Ол Хиггейт зиратының шығыс жағындағы отбасылық қабірге (№23902) жерленді және оның ұлдары жасаған, Святого Павла соборының кірме қабырғасындағы тақтамен еске алынды, ол Урен мен Лейтонның қабірлеріне жақын орналасқан. Ол он бала және қырық немере қалдырды. Оның аман қалған ұлдарының арасында Карлайлдің каноны Ричмонд және Корольдік суретшілер академиясының мүшесі, K. C. B., сэр Уильям Блейк Ричмонд болды. Оның қыздарының арасында үш қызы Ф. У. Фаррерге, Солсбери каноны, архидиакон Бухананға және судья Кеннедиге үйленді.