Жон Барклай: Шотланд жазушысы және сатирик ақынның өмірі мен шығармалары
John Barclay (poet)
Жон Барклай (1582-1621) – шотланд жазушысы, сатирик, нео-латын поэзі. Францияда туған, білімін Йезуит колледжінде алған. Статийдің поэмасына түсініктеме жазған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Шотланд жазушысы Джон Барклей (28 қаңтар 1582 – 15 тамыз 1621) – шотланд жазушысы, сатирик және нео-латын поэзіясының авторы. Осы атқа ие басқа адамдар туралы да ақпарат бар.
Scottish writer
other people with this name
John Barclay (28 January 1582 – 15 August 1621) was a Scottish writer, satirist and Neo Latin poet.
Өмір
Ол Францияның Лотарингиясындағы Понт-э-Муссон қаласында дүниеге келді, онда оның Шотландияда туған әкесі Уильям Барклей азаматтық құқық кафедрасын басқарды. Оның анасы француз әйелі болған. Ол алғашқы білімін Понт-а-Муссондағы иезуит колледжінде алды. Онда, он тоғыз жасында, Стацийдің "Тебеида" шығармасына түсініктеме жазды. Иезуиттер оны өздерінің орденіне қосылуға көндіруге тырысты, бірақ әкесі келісім бермей, 1603 жылы оны Англияға алып кетті. Барклей француздық ортада өзінің шотландтық ұлтын тұрақты түрде сақтап, Джеймс VI мен I-нің таққа отыруында өзі жібермейтін мүмкіндікке ие болды. 1604 жылдың басында Джон Барклей Джеймске "Kalendae Januariae" атты латын өлеңін сыйлады, содан кейін иезуиттерге қарсы "Евформионис Сатирикон" (Euphormionis Lusinini Satyricon) шығармасының бірінші бөлігін оған арнады. Ол 1605 жылы Францияға оралды, сол кезде осы кітаптың екінші басылымы Парижде жарық көрді, ол Анжер қаласында біраз уақыт өткізген. Ол Луиза Дебонер деген француз әйелінің күйеуі еді. Барклей әйелімен 1606 жылы Лондонға оралып, онда "Силве" атты латын өлеңдер жинағын жариялады. 1607 жылы Парижде "Сатириконның" екінші бөлігі жарық көрді. 1616 жылы Римге барып, 1621 жылдың 15 тамызында 39 жасында қайтыс болғанға дейін сонда тұрды. Оның Англиядан кетуіне себеп оның балалары Англияда туылғандықтан протестанттық дінде тәрбиеленуі мүмкін болғандығы болуы мүмкін. Католик Барклей үшін бұл қабылдауға келмейтін нәрсе еді. Бұдан өзге, ол король Джеймстен қарағанда жомарт демеуші іздеген болуы мүмкін. Шындығында Барклей Пападан шамамен 150 фунт зейнетақы алды. Оның әйелі одан кейін 1652 жылы қайтыс болды. Оның бір ұлы Франциядағы Туль қаласының епископы болып, 1673 жылға дейін өмір сүрді.
He was born in Pont à Mousson, Lorraine, France, where his Scottish born father, William Barclay, held the chair of civil law. His mother was a Frenchwoman. His early education was obtained at the Jesuit College at Pont a Mousson. While there, at the age of nineteen, he wrote a commentary on the Thebaid of Statius. The Jesuits endeavored to induce him to join their order; but his father refused to give his consent and took him to England in 1603. Barclay had persistently maintained his Scottish nationality in his French surroundings, and probably found in James VI and I's accession an opportunity which he would not let slip. In early 1604 John Barclay presented James with a Latin poem, "Kalendae Januariae", and afterward dedicated to him the first part of his Euphormionis Satyricon (Euphormionis Lusinini Satyricon) against the Jesuits. He returned to France by 1605, when a second edition of that book appeared in Paris, having spent some time in Angers. He was the husband of a Frenchwoman, Louise Debonaire. Barclay and his wife returned to London in 1606, and there published his Sylvae, a collection of Latin poems. In 1607 the second part of the Satyricon appeared in Paris. In 1616 he went to Rome and resided there until his death on 15 August 1621, aged 39. His departure from England may have been prompted by the threat that his children would be brought up as Protestants, since they had been born in England. To the Catholic Barclay, this was unacceptable. In addition he may have been seeking a more generous patron than the somewhat parsimonious King James. In fact Barclay received a pension of some 150 pounds from the Pope. His wife outlived him and died in 1652. One son became bishop of Toul in France and survived until 1673.