Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
The Winding Stair – 1933 жылы ирланд ақыны У.Б. Йейтстің өлеңдер жинағы. Бұл 1928 жылы жарық көрген «Мұнара» жинағынан кейінгі жаңа том еді. (Атауындағы өлең 1929 жылы Fountain Press баспасынан қол қойылған, шектеулі таралымды нұсқада жарияланған, ол өте сирек кездеседі.) Атауы Галвей округіндегі ескі нормандық мұнарадағы баспалдаққа байланысты, Йейтс оны сатып алып, оған Thoor Ballylee қамалы деген Gaelic тіліндегі атау берді. Йейтс 1919 жылдан бастап он шақты жыл бойы жаздарды сол жерде өткізді. Ол қаланы өзінің құрметтейтін аристократиялық ирландтық өткенімен байланысты маңызды орын деп санады. Бұл жинақ мұнараның символдық мүмкіндіктерін пайдалана отырып, оның ішкі күрделі кеңістіктерінен мұнараны қарастырады. Бұрынғы жинағындағы мәңгілікке қатысты көңіл көшпейтін көзқарасынан (ақын өзі оның «ащылығына таң қалғанын» мойындаған) толыққанды өзгерген Йейтс енді өлімнен кейін қайта жаралу мүмкіндігі мен тілегі туралы ойға келеді. Осы кезеңде Йейтс денсаулығының нашарлауын сезінді; Оливия Шекспирге жазған хатында Йейтс: «Бәлкім, денсаулығым жақсырақ болса, ащы болуға дайын болар едім» деп мойындады. Бұл жинақта «Мұнара» жинағына қарағанда көбірек өлеңдер болғанымен, оның мазмұны көбінесе жақсы танылмағандықтан, антологияларға жиі енгізілмейді. Ең танымал және антологияға енгізілгендердің қатарында «Өз және Жан арасындағы әңгіме» және «Византия» бар. «Византия» – «Византияға саяхат» (Мұнарадан) өлеңіне жалғас, ол бұрынғы өлеңнің идеяларын жақсырақ түсіндіруге арналған. Йейтстің өлімге деген алаңдаушылығы туралы маңызды түсінік «Византия» өлеңінде жатыр, ол физикалық және рухани форманың қарама-қайшылығын одан әрі пайдаланады және соңғы шумақ екеуін ажырату арқылы аяқталады. Йейтс осы өлеңінде рухани білімге деген құштарлығын көрсетеді, өйткені ол рухани әлемге қарай жерде жол жасайды; ол мұны дельфиннің физикалық және рухани әлемдер арасындағы үздіксіз саяхаты арқылы іске асырады. Бұл өлең ақынның сенімінің өзгеруін ғана емес, сонымен қатар қартайған шағында қалаған тыныштығын да сыйлайды, өйткені ол рухани әлемнің өмір теңізімен байланысқандығы туралы жарқын бейнемен аяқтайды. «Византияға саяхат» өлеңіндегі шешілмейтін сұрақтар «Әңгіме» өлеңінде жауап тапты, онда Йейтс мәңгілікке тоқтаудың орнына қайта жаралуды таңдады. Йейтс өмір мен өлімге қатысты парадоксалды шындықты бейнелеу үшін «Өз» және «Жан» есімді екі тұлғаны қолданады. «Әңгіме» өлеңі «Жанның» «бұралаған көне баспалдақпен» жоғары көтерілуімен басталады, бұл өмірге қадам басу және болмыстан кетуді көрсетеді. Йейтстің көкке және дінге деген көзқарасы бұл кезде өзгереді, өйткені ол буддалық ойларға қызығушылық таныта бастады, бұл осы өлеңде айқын байқалады. «Мұнара» кітабындағы бұрынғы түсініктерінен өзгеше, ол енді «Византияға саяхат» өлеңінде іздеген өмірден кейінгі өмірді қараңғы және «тыныссыз» мәңгілік ретінде бейнелейді. Соңғы сөз «Өз» тұлғасына беріледі, ол уақытша өмірді растауды және «қайтадан өмір сүруге» дайындықты қамтиды.
The Winding Stair is a volume of poems by Irish poet W. B. Yeats, published in 1933. It was the next new volume after 1928's The Tower. (The title poem was originally published in 1929 by Fountain Press in a signed limited edition, which is exceedingly rare.) The title is linked to the staircase in an old Norman tower in County Galway which Yeats bought and gave it the Gaelicized name Thoor Ballylee castle; Yeats would spend the summers there for about a decade, beginning in 1919. He saw the castle as a vital connection to the aristocratic Irish past which he admired. This volume capitalizes on the symbolic potential of the tower while examining the tower from the convoluted spaces within it. In a complete turnaround from his bleak outlook of eternity expressed in his previous volume (which the poet admitted that he was 'astonished at its bitterness'), Yeats now ponders over the possibility and desire of reincarnation after death. Yeats was in poor health during this period; In a letter to Olivia Shakespeare, Yeats admitted that 'Perhaps if [he] was in better health [he] should be content to be bitter'. Though this volume includes more poems than The Tower, its contents are generally less well known and thus less frequently anthologized. Among the best known and anthologized are "A Dialogue of Self and Soul" and "Byzantium." "Byzantium" is a sequel to "Sailing to Byzantium" (from The Tower), meant to better explain the ideas of the earlier poem. An important insight on Yeats's concern of death lay in the poem "Byzantium" which further exploits the contrast of the physical and spiritual form and the final stanza concludes by differentiating the two. Yeats displays his desire for spiritual wisdom in this poem as he creates a path on earth to the spiritual world; he does this through the image of the dolphin's constant trip between the physical and spiritual worlds. This poem not only shows the poet's change of belief but also provides him with the comfort he desired while aging as he concludes with the vivid image of the spiritual world being connected with the sea of life. The indecisive questions posed in "Sailing to Byzantium" are answered in "A Dialogue" where Yeats chose reincarnation rather than resting in eternity. Yeats reflects upon the paradoxical reality of life whereby he uses two figures, 'Self' and 'Soul' to represent his opposed attitudes towards life and death. "A Dialogue" opens with 'Soul' climbing up the 'winding ancient stair' which portrays the progression through life and the descent to non existence. Yeats's view of heaven and religion is quite different at this point as he became more intrigued by Buddhist thought which can be seen throughout this poem in particular. Very different to his previous interpretation in The Tower, he now portrays the kind of afterlife he sought in "Sailing to Byzantium" as a dark and 'breathless' eternity. Self is given the final word, which includes an affirmation of temporal life, a preparedness to 'live it all again'.