Исаак Риджуэй Тримбл: Конфедеративті генералдың өмірі мен қызметі

Кіріспе

Конфедерациялық армияның генералы Исаак Риджвей Тримбл (15 мамыр 1802 – 2 қаңтар 1888) – Америка Құрама Штаттары армиясының офицері, азаматтық инженер, теміржол құрылысын басқарушы және атқарушы, сондай-ақ Америка Азамат соғысындағы Конфедерация генералы. Ол Вирджиния штатында дүниеге келді, ересек өмірінің көп бөлігін Мэриленд штатында өткізді және Мэриленд бөлініп шықпаған соң 1861 жылы Вирджинияға қайтып келді. Тримбл Геттисбург шайқасындағы Пикетт шабуылындағы дивизия командирі ретінде танымал. Ол сол шайқаста аяғына ауыр жарақат алды және майданда қалды. Соғыстың қалған бөлігін тұтқын ретінде өткізді және 1865 жылдың 16 сәуірінде, Роберт Э. Ли Аппоматтокс соты шайқасынан кейін Солтүстік Вирджиния армиясын тапсырғаннан кейін бір апта өткен соң босатылды.

Жастар, білім беру, темір жол құрылысы

Тримбл Вирджиния штатының Фредерик округінде Джон мен Рейчел Риджвей Тримблдің отбасында дүниеге келді, ал оның отбасы көп ұзамай Вирджиния штатының Калпепер округіне көшіп келді. Жас кезінде Тримблдің анасы мен әкесі қысқа мерзім ішінде қызбадан қайтыс болды, содан кейін ол Кентуккидегі жартылай ағасымен бірге тұруға жіберілді. Ол АҚШ өкілі Генри Клейдің ұсынысымен Нью-Йорк штатының Вест-Пойнт қаласындағы АҚШ Әскери академиясына оқуға түсті, одан 1822 жылы 42 адамдық топта 17-ші орынды иеленді. Ол инженерлік саласында өте жақсы оқыса да, артиллерияның екінші лейтенанты болып тағайындалды. Ол 3-ші және 1-ші АҚШ артиллерия полктерінде лейтенант ретінде он жыл қызмет етті және 1832 жылдың мамыр айында бес сыныптасымен бірге теміржол құрылысының дамып келе жатқан саласында жұмыс істеу үшін АҚШ армиясын тастады. Тримбл екі рет үйленді: алғаш рет 1831 жылы Оңтүстік Каролина штатының Чарльстон қаласының тұрғыны Мария Кэттелл Престманмен, ол 1855 жылы қайтыс болды; екінші рет оның қарындасы Энн Фергюсон Престманмен. Бірінші некеден оның екі ұлы болды – Дэвид Черчилль Тримбл және Уильям Престман Тримбл, олар одан кейін өмір сүрді. Армиядан кеткеннен кейін көп ұзамай, әйелінің тілегімен Тримбл Мэрилендке көшіп келді және осы штатты өзінің туған жері деп санады. Ол Балтимор және Огайо теміржолының жолын зерттеуге көмектесті. Бостон және Провиденс теміржолының құрылыс инженері болды. Пенсильвания теміржолының алдыңғы қадамдары – Балтимор және Сускехана теміржолының бас инженері; Филадельфия, Уилмингтон және Балтимор теміржолында (Америка Азамат соғысы кезеңіндегі танымал президент Сэмюэл Морс Фелтон аға басқарған) қызмет етті, онда ол 1849-1850 жылдары Балтимордың шығыс жағалауындағы оңтүстік терминалы – Президент көшесі станциясын салуға жауапты болды, қазір Америкадағы ең көне ірі қалалық теміржол вокзалы. Кейін Тримбл Филадельфия және Балтимор орталық теміржолына ауысты. 1859 жылдан 1861 жылға дейін Балтимор және Потомак теміржолының бастығы болды. 1861 жылдың сәуір айының басында Оңтүстік Каролина штатының Чарльстон портындағы Форт Самтер федералдық гарнизонына оқ аталғаннан кейін, ол Мэриленд штатының милициясының тобына Балтимор маңындағы теміржол көпірлерін өртеп, 1861 жылдың 19 сәуірінде Пратт-стрит көтерілісінің қанды қақтығысынан кейін, қақтығысқа толы қала арқылы федералдық әскердің немесе Солтүстік штаттардың милициясының өтуіне жол бермеу үшін басшылық етті, бұл Балтимор мэрі Джордж Уильям Браун мен Мэриленд губернаторы Хикс берген бұйрық бойынша жасалды.

Trimble was born in Frederick County, Virginia, to John and Rachel Ridgeway Trimble, and his family moved to Culpeper County, Virginia shortly thereafter. As a young boy, Trimble's mother and father both died of fever within a short period of time, and he was sent to live with his half brother in Kentucky. He was nominated by U. S. Representative Henry Clay to attend the United States Military Academy at West Point, New York, from which he graduated in 1822, 17th in a class of 42. Although he excelled academically in engineering, he was commissioned as a brevet second lieutenant of artillery. He served for ten years as a lieutenant in the 3rd and 1st U. S. Artillery regiments, and left the U. S. Army in May 1832, along with five of his West Point classmates, to pursue the emerging business of railroad construction. Trimble was married twice: first, in 1831 to Maria Cattell Presstman of Charleston, South Carolina, who died in 1855; second, to her sister, Ann Ferguson Presstman. By his first marriage he had two sons, David Churchill Trimble and William Presstman Trimble, who survived him. Soon after leaving the Army, Trimble moved to Maryland at the urging of his wife, and he subsequently considered it his home state. He helped survey the route of the Baltimore and Ohio Railroad. He was a construction engineer for the Boston and Providence Railroad. He was chief engineer for Pennsylvania Railroad predecessors Baltimore and Susquehanna Railroad; Philadelphia, Wilmington and Baltimore Railroad (serving under famous American Civil War era president Samuel Morse Felton Sr.), where he was responsible for constructing the President Street Station, the line's southern terminal in east downtown waterfront Baltimore in 1849–1850, now the oldest big city train depot left in America. Later then Trimble went to the Philadelphia and Baltimore Central Railroad. From 1859 to 1861, he was superintendent of the Baltimore and Potomac Railroad. Following the firing on the Federal installation of Fort Sumter in Charleston harbor in South Carolina in early April 1861, he led a contingent of Maryland state militia to burn the railroad bridges around Baltimore to prevent the entry of any more Federal regular army or Northern state militia from passing through the divided riotous city following the bloodshed conflict of the Pratt Street Riots on April 19, 1861, on the orders of the Mayor of Baltimore George William Brown and Governor of Maryland Hicks.

Азаматтық соғыс

В начале Гражданской войны Тримбл участвовал в усилиях по ограничению передвижения войск Союза в Вашингтон, округ Колумбия, сжигая мосты к северу от Балтимора. Когда он понял, что Мэриленд не отделится от Союза, он вернулся в Вирджинию и в мае 1861 года присоединился к Временной армии штата Вирджиния в качестве полковника инженеров. 9 августа 1861 года он был назначен бригадным генералом Армии Конфедеративных Штатов и назначен на строительство артиллерийских батарей вдоль реки Потомак, а затем на оборону Норфолка, Вирджиния. Ему было поручено командование в Армии Потомака (предшественнице Армии Северной Вирджинии) бригадой, состоявшей из полков из четырех разных штатов, фактически объединив их в единое боевое подразделение. Тримбл впервые вступил в бой в составе весенней кампании 1862 года Томаса Дж. "Стоунволла" Джексона в долине Шенандоа. Он отличился в битве при Кросс-Кис, отразив атаку войск Союза под командованием генерал-майора Джона К. Фремонта, а затем проявив инициативу, чтобы контратаковать и обратить их в бегство. Во время Семидневных сражений под командованием Джексона за пределами Ричмонда, Вирджиния, его бригада участвовала в небольшом количестве столкновений, но упорно сражалась при Гейнс-Милл, и он стремился продолжить неудачное наступление конфедератов на Малверн-Хилл, предприняв ночную атаку, но его просьба была отклонена. В кампании в Северной Вирджинии бригада Тримбла хорошо проявила себя в битве при Седар-Маунтин и разбила бригаду Союза у Форда Фримена в середине августа. Бригада двинулась с Джексоном вокруг основной силы генерал-майора Джона Поупа, и Тримбл сыграл важную роль в операциях у станции Манассас, захватив критически важный пункт снабжения в тылу Поупа. Форсированный марш и действия Тримбла у станции Манассас получили высокую оценку Джексона, который сказал, что это было "самое блестящее, что я видел во время нынешней войны". Поуп был вынужден этим маневром атаковать сильные оборонительные позиции Джексона и потерпел сокрушительное поражение во Втором сражении при Булл-Ране. Тримбл был ранен в ногу во время битвы 29 августа, получив настолько серьезную травму, что возникли предположения, что его ранило взрывным снарядом. Хотя Тримбл избежал ампутации раненой ноги, его реабилитация проходила медленно. В течение нескольких месяцев врачи периодически находили осколки костей, которые приходилось извлекать. К ноябрю у него развилась лагерная эризипела и, вероятно, остеомиелит, и его амбиции по повышению до командования дивизией были приостановлены до тех пор, пока он не поправится и не сможет вернуться к активной службе. Он ясно дал понять своим коллегам о своем желании повышения, и однажды, перед тем как армия двинулась на север к Манассасу, он сказал (вероятно, шутливо): "Генерал Джексон, прежде чем эта война закончится, я намереваюсь стать генерал-майором или трупом!" Джексон написал сильное рекомендательное письмо, хотя и смягчил его, включив предложение "Я не считаю его хорошим дисциплинарным офицером". Тримбл начал кампанию по переписке из своей больничной койки, чтобы добиться повышения и оспорить утверждение Джексона. Он написал генерал-адъютанту Сэмюэлю Куперу: "Если я должен получить повышение, я хочу его немедленно, и я особенно прошу, чтобы моя дата была с 26 августа, даты захвата Манассаса". (В этот период Тримбл также враждовал с генерал-майором Дж. Э. Б. Стюартом из-за противоречивых отчетов о битве и того, кто нес основную ответственность за захват склада снабжения Союза.) В конечном итоге Тримбл был повышен до генерал-майора 17 января 1863 года и назначен на командование старой дивизией Джексона, но он продолжал не иметь возможности командовать в поле из-за состояния здоровья. В битве при Чанселлерсвилле бригадный генерал Рали Кольстон, как старший бригадный генерал, командовал дивизией Тримбла. Рецидив болезни заставил его передать командование своей дивизией во Втором корпусе генерал-майору Эдварду "Аллегени" Джонсону, и он был назначен на легкую службу в качестве командира Округа Долины в долине Шенандоа 28 мая 1863 года. К июню 1863 года Армия Северной Вирджинии генерала Роберта Ли перешла реку Потомак в Геттисбергской кампании. Тримбл отчаянно хотел вернуться в строй, особенно потому, что он был знаком с этой местностью со времен своей работы на железной дороге. Он присоединился к штабу Ли без приглашения и надоел, слоняясь без официального назначения. Двигаясь на север, он догнал генерал-лейтенанта Ричарда С. Иуэлла по пути в Гаррисбург, штат Пенсильвания, и присоединился к его штабу в качестве сверхштатного офицера, то есть старшего офицера без командования. Он и Иуэлл часто ссорились из-за этой неуклюжей договоренности и отсутствия такта у Тримбла. В битве при Геттисберге Второй корпус Иуэлла достиг поля боя в начале дня 1 июля 1863 года, врезавшись в XI корпус Союза и оттеснив его на юг через город к Кладбищенскому холму. Тримбл написал следующее о своей встрече с Иуэллом:

At the start of the Civil War, Trimble participated in efforts to restrict the movement of Union troops to Washington, D. C., by burning bridges north of Baltimore. When he realized that Maryland would not secede from the Union, he returned to Virginia and joined the Provisional Army of the state of Virginia as a colonel of engineers in May 1861. He was appointed a brigadier general in the Confederate States Army on August 9, 1861, and was assigned to construct artillery batteries along the Potomac River and later the defenses of Norfolk, Virginia. He was given command in the Army of the Potomac (the predecessor of the Army of Northern Virginia), of a brigade that consisted of regiments from four different states, effectively merging them into a single fighting unit. Trimble first saw combat as part of Thomas J. "Stonewall" Jackson's spring 1862 campaign in the Shenandoah Valley. He distinguished himself in the Battle of Cross Keys by fighting off an attack from Union troops under Maj. Gen. John C. Frémont, and then seizing the initiative to counterattack and rout them. During the Seven Days Battles under Jackson outside of Richmond, Virginia, his brigade had few engagements, but they fought hard at Gaines' Mill and he sought to follow up the unsuccessful Confederate assault on Malvern Hill by making a night attack, but his request was refused. In the Northern Virginia Campaign, Trimble's brigade performed well at the Battle of Cedar Mountain and defeated a Union brigade at Freeman's Ford in mid August. The brigade marched with Jackson around Maj. Gen. John Pope's main force and Trimble played a major role in the Battle of Manassas Station Operations, seizing a critical supply depot in Pope's rear. Trimble's forced march and action at Manassas Station received praise from Jackson, who said it was "the most brilliant that has come under my observation during the present war." Pope was forced by this maneuver into attacking Jackson's strong defensive positions and suffered a severe defeat in the Second Battle of Bull Run. Trimble was wounded in the leg during the battle on August 29, resulting in an injury so severe that there was speculation that he was hit with an explosive bullet. Although Trimble avoided the amputation of his wounded leg, his rehabilitation proceeded slowly. For months after, doctors periodically found bone fragments that had to be extracted. By November, he developed camp erysipelas and a probable case of osteomyelitis, and his ambitions for elevation to division command were on hold until he was well enough to return to active duty. He made his desire for promotion abundantly clear to his colleagues, and in one instance before the army moved north to Manassas, he was quoted as saying (probably humorously), "General Jackson, before this war is over, I intend to be a Major General or a corpse!" Jackson wrote a strong letter of recommendation, although he tempered it by including the sentence "I do not regard him as a good disciplinarian." Trimble engaged in a letterwriting campaign from his sick bed to obtain his promotion and to challenge Jackson's claim. He wrote to Adjutant General Samuel Cooper, "If I am to have promotion I want it at once and I particularly request, that my date may be from 26 August, the date of the capture of Manassas." (During this period Trimble also feuded with Maj. Gen. J. E. B. Stuart about their conflicting reports of the battle and who bore primary responsibility for the seizure of the Union supply depot.) Trimble was eventually promoted to major general on January 17, 1863, and assigned to the command of Jackson's old division, but he continued to be unable to command in the field due to his health. At the Battle of Chancellorsville Brig. Gen. Raleigh E. Colston, as the senior brigadier general, commanded Trimble's division. A recurrence of illness forced him to turn over his division command in the Second Corps to Maj. Gen. Edward "Allegheny" Johnson and he was assigned to light duty as commander of the Valley District in the Shenandoah Valley on May 28, 1863. By June 1863, Gen. Robert E. Lee's Army of Northern Virginia had crossed the Potomac River in the Gettysburg Campaign. Trimble was desperate to get back into action, particularly because he was familiar with the area from his railroad days. He joined Lee's headquarters unsolicited, and wore out his welcome hanging around without formal assignment. Riding north, he caught up with Lt. Gen. Richard S. Ewell on the way to Harrisburg, Pennsylvania, and joined his staff as a supernumerary, or senior officer without a command. He and Ewell quarreled frequently due to this clumsy arrangement and Trimble's lack of tact. At the Battle of Gettysburg, Ewell's Second Corps reached the battlefield in the early afternoon of the first day, July 1, 1863, smashing into the Union XI Corps and driving it south through the town to Cemetery Hill. Trimble wrote the following about his encounter with Ewell:

Наблюдатели сообщили, что "нетерпеливый ответ" был: "Когда мне нужен совет от младшего офицера, я обычно его спрашиваю". Они также заявили, что Тримбл бросил свой меч в отчаянии и ушел. Более красочная версия этого рассказа была увековечена в романе Майкла Шаары "Ангелы-убийцы" и в фильме "Геттисберг", где Тримбл прямо говорит Роберту Ли о своих чувствах по поводу того, что Иуэлл не занял холм. 3 июля 1863 года Тримбл был одним из трех командиров дивизий в атаке Пикетта. Он заменил генерал-майора У. Дорси Пендера из корпуса генерал-лейтенанта А. П. Хилла, который был смертельно ранен накануне. Тримбл был в невыгодном положении, потому что он никогда раньше не работал с этими войсками. Его дивизия участвовала в левом участке наступления, продвигаясь сразу за дивизией под командованием бригадного генерала Дж. Джонстона Петтигрю (ранее генерал-майора Генри Хета). Тримбл ехал на своей лошади Джинни и был ранен в левую ногу, ту же ногу, что была ранена во Втором сражении при Булл-Ране. Несмотря на слабость, 61-летний генерал смог вернуться к линии Конфедерации на Семинарском хребте. Его ногу ампутировал доктор Хантер Макгуайр, и Тримбла нельзя было забрать с собой отступающим конфедератам из-за опасения инфекции, которая могла возникнуть в результате долгой поездки на амбулансе обратно в Вирджинию, поэтому его оставили на попечении семьи в Геттисберге 6 июля, когда армия отступила. Тримбл горько жаловался, что если бы его ногу ампутировали во Втором сражении при Булл-Ране, пуля не задела бы его в этот раз. Он лечился в Семинарской больнице в Геттисберге до августа. О штурме в третий день Геттисберга Тримбл сказал: "Если бы люди, которыми мне выпала честь командовать в тот день, не могли занять эту позицию, то все преисподняя не смогла бы ее занять". Геттисберг ознаменовал конец активной военной карьеры Тримбла. Следующие полтора года он провел в руках федералов на острове Джонсона и форте Уоррен. Вскоре после захвата его рекомендовали к освобождению под залог, но бывший министр войны США Саймон Камерон рекомендовал против этого, ссылаясь на экспертные знания Тримбла о северных железных дорогах. В марте 1865 года генерал-лейтенант Улисс С. Грант приказал отправить Тримбла в Сити-Пойнт, Вирджиния, для обмена, но к тому времени, когда он туда добрался, армия Роберта Ли уже отступала в кампании при Аппоматтоксе. Тримбл был окончательно освобожден под залог в Линчбурге, Вирджиния, 16 апреля 1865 года, вскоре после капитуляции Ли.

Observers have reported that the "impatient reply" was, "When I need advice from a junior officer I generally ask for it." They also stated that Trimble threw down his sword in disgust and stormed off. A more colorful version of this account has been immortalized in Michael Shaara's novel, The Killer Angels and in the film Gettysburg, where Trimble directly tells Robert E. Lee his feelings about Ewell not taking the hill. On July 3, 1863, Trimble was one of the three division commanders in Pickett's Charge. He stepped in to replace Maj. Gen. W. Dorsey Pender, of Lt. Gen. A. P. Hill's corps, who had been mortally wounded the previous day. Trimble was at a great disadvantage because he had never worked with these troops before. His division participated in the left section of the assault, advancing just behind the division led by Brig. Gen. J. Johnston Pettigrew (formerly by Maj. Gen. Henry Heth). Trimble rode his horse, Jinny, and was wounded in the left leg, the same leg hit at Second Bull Run. Despite feeling faint, the 61 year old general was able to walk back to the Confederate line on Seminary ridge. His leg was amputated by Dr. Hunter McGuire, and Trimble could not be taken along with the retreating Confederates, because of fear of infection that would result from a long ambulance ride back to Virginia, so he was left under the care of a family in Gettysburg on July 6 as the army withdrew. Trimble complained bitterly that if his leg had been amputated at Second Bull Run, the bullet would have missed him on this occasion. He was treated in the Seminary Hospital at Gettysburg until August. Of the charge on the third day of Gettysburg, Trimble said: "If the men I had the honor to command that day could not take that position, all hell couldn't take it." Gettysburg marked the end of Trimble's active military career. He spent the next year and a half in Federal hands at Johnson's Island and Fort Warren. He was recommended for parole soon after capture, but former U. S. Secretary of War Simon Cameron recommended against it, citing Trimble's expert knowledge of northern railroads. In March 1865, Lt. Gen. Ulysses S. Grant ordered Trimble to be sent to City Point, Virginia, for exchange, but by the time he reached there, Robert E. Lee's army was already retreating in the Appomattox Campaign. Trimble was finally paroled in Lynchburg, Virginia, on April 16, 1865, just after Lee's surrender.

Соғыстан кейінгі өмір және мұра

Соғыстан кейін, жасанды аяқпен жабдықталған Тримбл Балтиморға, Мэриленд штатына, инженерлік жұмысын қайта бастау үшін оралды. Ол Балтиморда қайтыс болды және Грин Маунт зиратында жерленді, ол Конфедерация үшін күрескен Мэриленд штатының ең танымал азаматы деп саналады. 1997 жылы Тримблдің 1849 жылы салған Балтимор қаласындағы Президенттік көшедегі вокзалы Балтимор Азамат соғысы мұражайы ретінде қайта жаңартылды.

Халықтық ақпарат құралдарында

Айзек Тримблді актер В. Морган Шеппард «Геттисбург» және «Құдайлар мен генералдар» фильмдерінде сомдады.